GEVAARLIJKE BLOEM GEVAT IN EEN OVERROMPELEND PARFUM

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 03/12/09

Neus: Dominique Ropion

Flaconontwerp: Frederic Malle

Op diverse parfumblogs gaat het verhaal de ronde dat Carnal Flower oorspronkelijk Fleur Charnelle zou heten – de letterlijke Franse vertaling. Werd door Frédéric Malle toch vanaf gezien omdat de naam te veel zou lijken op Tubéreuse Criminelle van Serge Lutens uit 1999. By the way… Guerlain had daar in 2008 geen last van: Cruel Gardénia… Ook wordt geblogd dat de geur is genoemd naar Frédéric Malle’s tante, actrice Candice Bergen (was getrouwd met de broer van zijn vader, regisseur Louis Malle) en wel in het bijzonder door haar vertolking in de film Carnal Knowledge (1971). Nu, als je weet dat de naam van die film ‘slang’ is voor geslachtsgemeenschap en combineer je dit met de bloem – voor het geval het nog niet duidelijk was: de tuberoos – die volgens overlevering de seksuele lusten aanwakkert, dan is verdere toelichting van Carnal Flower overbodig. Nou, nog een detail: Carnal Flower claimt de hoogste concentratie aan tuberoos te bevatten… en dat ruik je volgens mij.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dominique Ropion maakte een eigenzinnige, of eerder gezegd strenge interpretatie van de tuberoos. Dat wil zeggen: hoewel nog steeds uiterst sensueel en ‘huideigen’ zorgen zijn noten die de tuberoos omringen voor een zekere rust. In de opening van Carnal Flower is dat bergamot en groene noten – denk aan een bos stelen en bladeren (van de tuberoos?) gecombineerd met een fruitige noot (die ruikt naar meloen) en eucalyptus. Laatste plant met zijn groen-medicinale geur versterkt het kamferachtige aspect eigen aan pure tuberoos.

In het hart van de geur wordt tuberoos omringd met een klassiek boeket die haar bloemigheid en sensualiteit versterkt: jasmijn, oranjebloesem en ylang-ylang. En tegelijkertijd voegt Ropion een moeilijk te analyseren kruidigheid toe waardoor Carnal Flower zich onderscheidt van zijn ‘collega’s’. De bloemige weelde van de tuberoos wordt hierdoor als het ware gemaskeerd, maar blijft aanwezig. De afronding versterkt de ‘vleselijkheid’ van de geur: een witte muskcocktail vermengd met kokosnoot.

Het merkwaardige: bij Ropions interpretatie lijkt het wel of alle overige ingrediënten ook alleen met de tuberoos een mooie geur zou hebben opgeleverd. Tuberoos en meloen. Perfect. Tuberoos en eucalyptus. Perfect. Tuberoos en kokosnoot. Perfect. Ga zo maar door. Voeg dit alles samen en je hebt een van de meest eigenzinnige en elegante tuberoosparfums.

RUIK & VERGELIJK

De tuberoos is een lelie met een zoet en zwaar geurspoor door liefhebbers omschreven als bedwelmend en overrompelend. Sterker, een parfum met tuberoos in de hoofdrol werkt als een afrodisicum. Minder chic: de tuberoos is gewoon geil… niet zo vreemd als je weet dat tuberoos bij de Mexicaanse indianenstammen werd gebruikt als een soort viagra-pil avant la lettre.

Dat weinig mensen de erotiserende invloed van de tuberoos hebben ervaren, heeft te maken met de al jaren durende tendens van lichtbloemige en roodfruitige geurtjes. En de prijs: tuberoos geldt als een van de duurste ingrediënten in de industrie. Maar in de zoektocht naar ‘de ware aard van een bloem’ zie én ruik je in nichekringen de ‘pure’ tuberoos steeds meer.

De eerste in de lijst hieronder geldt trouwens als het meest klassieke en meest legendarische tuberoosparfum.

Robert Piguet Fracas (1949)
Annick Goutal Tubéreuse (1984)
Serge Lutens Tubéreuse Criminelle (1999)
Estée Lauder – Private Collection – Tuberose Gardenia (2007)
By Kylian Beyond Love (2007)

HEILIG HOUT OP EEN VOETSTUK

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 01/12/09

Neus: Christopher Sheldrake

Cederhout is in parfumkringen geliefd om zijn harmonieuze geur en fixatief vermogen: het weet andere ingrediënten goed vast te houden.

Serge Lutens is verliefd op cederhout, afgaande op zijn ‘bloemige’ verantwoording van de geur vernoemd naar deze boom. Lutens: ‘Het roofdier sluipt met glijdende, soepele beweging en fluwelen tred van staal. Ritmisch. Bedachtzaam. Het woud is op zijn hoede. Diepe, ingehouden stilte, een moment van spanning zoals die aan de uitspraak van een jury voorafgaat, die de beklaagde, de misdadiger, de onschuldige (ver)oordeelt. De omarming van het leven, eenmaal definitief, zal het oordeel rust geven. De tijd houdt zijn adem in. Ceder het grootste hout waarvan ik het vocubalaire zoveel heb gebruikt… de bijzondere kwaliteiten zoveel heb geroemd, de bijzondere essence zo liefheb’.

Misschien denk je: ‘Misschien had die Lutens beter een dichter of romanschrijver kunnen worden, ik snap er niks van’. Nou, dan leggen we het even uit. Het roofdier staat hier voor het cederhout en verbeeldt de diverse schakeringen die het aan een geur kan geven. Je ervaart de fluwelen geur niet direct, langzaam geeft het zijn tonen prijs. Maar eenmaal tot volle bloei gekomen, ben je er volgens Lutens tot veroordeelt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Lutens omschrijft de geur als rijk en bosachtig (veel cederhout) met zoete houttonen weelderig vermengd met de ‘verwaande’ tuberoos. Een krachtige musk ‘gevuld’ met amber, kruidnagel en kaneel maakt de compositie af… ‘een vonnis zonder beroep voor deze fatale, diep originele geur’.

Het mooie aan de Cèdre: de vreemde maar originele combinatie van cederhout en tuberoos. Eerst ruik je iets groenig en ijzig medicenaals, dan vermengt de erotiserende tuberoos – hier zo mooi gekruid – zich met het volle cederhout dat een sierlijke, beetje zoetige nasleep heeft van amber (warm) en musk (dierlijk) .

RUIK & VERGELIJK

Zoals gezegd wordt cederhout vooral gebruikt om zijn fixatief vermogen. Er zijn weinig geuren waarin deze boom een hoofdrol speelt. Daarom ter vergelijk drie geuren van Serge Lutens waarin respectievelijk de tuberoos, de jasmijn en de roos alle aandacht opeisen.

Serge Lutens Tubéreuse Criminelle (1999)

Serge Lutens A la Nuit (2000)

Serge Lutens Sa Majesté la Rose (2000)

Nou, en toen verschenen de volgende geuren:

Giorgio Armani – Armani Privé – Les Eaux – Cèdre Olympe (2009)

L. T. Piver Cèdre (2009)

GEMBERRRRRRRRRRRRRR UIT CHEMBURRRRRRRRRR

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 23/11/09

Neus: of Michel Almairac, of Jerome Epinette, of Olivia Giacobetti

Art director: Ben Gorham

Flaconontwerp: Ben Gorham

Zweden heeft naast Volvo, Saab, Ikea, de koninklijke familie en Abba een nieuw exportproduct: Byredo. Een parfumhuis met zoals oprichter Ben Gorham het zegt ‘een persoonlijke en back to basic-benadering’. Zijn achtergrond – hij voltooide de Stockholm Art School – zegt iets over de presentatie: een slimme mix van de ‘parfumcodes’ van Acqua di Parma, Frederic Malle met een vleugje Chanel. Clean, sec, minimal chic.

Over zijn geuren: ‘Ik ben altijd gefascineerd door de wereld van geur en de effecten ervan op mijn herinneringen en indrukken. Met Byredo wil ik mijn persoonlijke ervaringen delen en bijdragen aan een bijna collectieve herinnering van tijd en plaats’.

Hmm, dat laatste klinkt nogal mooi maar ook ongelooflijk vaag en vrijblijvend. Aan het volgende hebben we meer, hoewel ook niet bijster origineel: ‘Ik geloof in een moderne aanpak zonder traditionele technieken te verwaarlozen. Simpelweg de samensmelting van het beste van het oude met het beste van het nieuwe’.

Hiervoor heeft hij de hulp ingeroepen van Olivia Giacobetti (werkte onder meer voor L’ Artisan Parfumeur, Frederic Malle en Hermès), Jerome Epinette (new kid on the block) en Michel Almairac (vervaardigde veel Gucci-geuren en twee prachtparfums in de Privé-reeks van Giorgio Armani).

Van het kwintet spreken Gypsy Water en Pulp het meest tot de verbeelding, al was het alleen maar vanwege de naam. Green en Rose Noir (alle vier uit 2008) zijn mooi vanwege hun afwerking vooral als je ze vergelijkt met geuren binnen hun familie.

Lekker prikkelend is Chembur, waarin de voortrekkersrol is weggelegd voor het kruid door steeds meer neuzen ontdekt niet alleen vanwege de scherpte maar ook vanwege die merkwaardige ‘eigen’ geurkruidigheid: gember. Ben Gorham over Chembur: ‘Ik heb India meerdere malen bezocht in mijn jeugd en ontdekte dat het enige dat nooit verandert, de unieke geurbeleving is. Chembur, oorspronkelijk een picknickplaats in de noordoostelijke buitenwijk van Mumbai, is de buurt waar mijn moeder is geboren en opgegroeid. Mijn herinneringen hebben de basis gevormd voor een geur die je het best kunt omschrijven als een kruidige tempelgeur’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Lekker hoor, de mix van kruiden en harsen die samenvloeien tot een mooie, volle en toch helder blijvende geur. De opening. Klassiek: bergamot en citroen. Hip: elimi, ofwel: hars afkomstig van de ‘cannarium commune’ met een hout-citroenachtige geur met lichte venkelnoot. Het hart, ook klassiek: tempelwierook, en nootmuskaat: Hip: gember. Nasleep. Die is heel klassiek, warm en elegant door cistus labdanum, amber en musk.

RUIK & VERGELIJK

De kruidigheid van India gecombineerd met de vochtige warmte van het land… het inspireert steeds meer neuzen. Ook onderstaande geuren zijn India inspired door hun warme luchtigheid of zoals je wilt luchtige warmte…

Hermès Un Jardin Après la Mousson (2008)
Dior Escale à Pondichéry (2009)

‘IS THAT A GUN IN YOUR POCKET

OR A YOU JUST HAPPY TO SEE ME?’

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 23/11/09

Neus: Romano Ricci

Model: Lou Doillon

Art direction: Patrizio Miceli

Fotograaf: Sonia Sieff

‘Een mannengeur exclusief voor vrouwen. Het is een idee dat ik altijd al wilde ontwikkelen’. Zegt Romano Ricci over zijn vierde geur. ‘Calamity Jane belichaamt het beeld van een mannelijke, maar toch zinnelijke Juliette die ontsnapt aan de traditionele parfumstereotypen’. Terwijl hij aan de geur werkte, drong zich de hele tijd een vrouw in zijn gedachten Calamity Jane (1852-1903) op. Volgens Ricci ‘de eerste cowgirl die zich gedroeg, dronk en schoot als een man – de perfecte ikoon voor dit parfum’. Zo ziet Romano Ricci de moderne incarnatie van dit legendarische manwijf: ‘Ze schiet niet op alles wat beweegt, maar deelt wel met haar inspiratiebron de behoefte om gevestigde regels te doorbreken’. Vertel haar dus niet hoe ze zich moet gedragen – heb je zo een klap om je oren.

Ach wat lief: ‘Impulsief en beslist niet het typisch romantische vrouwtje, verbergt haar gretigheid toch een zekere breekbaarheid’. Oh ja: ‘Ze doet geen moeite om aandacht te trekken, daarvoor heeft ze een ander wapen: haar parfum…’ Toch wel een beetje cliché, of niet? Hard van buiten, zacht van binnen… bonbon… de droomvrouw van dit moment?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel raar de eerste indruk na een paar keer proberen: een mengeling tussen Guerlains Shalimar en Musc Ravageur van Frederic Malle. Calamity J heeft de ‘mannelijke’ grove dierlijkheid van musk van de eerste en de ‘vrouwelijke’ zoete zachtheid (vanille) van de laatste. Dus kun je je eigenlijk afvragen of dit eigenlijk niet een hele vrouwelijke geur is.

Of verstaat Romano Ricci onder een mannelijke geur voor vrouwen een compositie die beide uitersten verenigt? Wat direct opvalt: geen frisse opening – zo typisch mannelijk aldus Romano Ricci. Eerst een werveling van patchoeli, iris en amber snel opgaand in de intens donker-dierlijke en zoet-warme basis van vanille en musk. Hoewel ik iets anders had verwacht – ruiger, sterker, explicieter – is Calamity Jane een erg lekkere geur en een mooie tegenhanger van de eerste twee zoetgevooisde elixers van Juliette has a Gun.

En wat zeker is: heel veel mannen hebben waarschijnlijk heel veel moeite als ze deze van bloemetjes, vruchtjes en snoepjes gespeende geur bij hun vriendin/vrouw ruiken. Sterker, Calamity Jane is waarschijnlijk ook voor veel mannen te heftig om zelf te dragen.

RUIK & VERGELIJK

Ik schreef het al. Ga binnenkort deze twee klassiekers eens layeren. Ben benieuwd naar het resultaat.

Guerlain Shalimar (1925)
Frédéric Malle Musc Ravageur (2000)