BAMBOO GUCCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 16, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Getagd: . Een reactie plaatsen

‘EAU FLORALE’

GUCCI? YES! BAMBOO? NO!

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 16/08/15

Neus: onbekend

Model: Gal Gadot

Fotografie: Mert en Marcus

Videoclip: Fabien Baron

Een opvallend kenmerk van Gucci vintage-design: bamboe. Het Italiaanse luxelabel introduceerde dit buigzame hout voor het eerst in zijn collectie van 1947. En dan met name (door stoom) gebogen bamboe als handles voor tassen. Gevolgd als detail voor accessoires: schoenen (hak), jurken (halssluiting), colberts (knopen) en shawls (als print). Westerse chic en ver weg-exotiek ineen. Nog steeds een populair Gucci-item.

Volgens Gucci heeft de Gucci-vrouw dezelfde eigenschappen als bamboe: ‘Sterk en sierlijk tegelijk, bamboe groeit onder extreme omstandigheden en is zo sterk dat het orkanen kan doorstaan. Slank en elegant, torent het boven andere vegetatie uit’. Zeg je dit ook van een vrouw? Niet bepaald complimenteus dat groeien en uittorenen. Deze vergelijking gaat enigszins op: ‘Net als bamboe straalt ze levenskracht uit’, maar eindigt met het cliché: ‘Ze past zich gemakkelijk aan en weet de uitdagingen van het leven doortastend het hoofd te bieden. Met haar weergaloze, vrouwelijke kracht is ze dus het beste van twee werelden’. Van welke twee? Ik moet in combinatie met bamboe eerder denken buigzaam en plooibaar.

Ander onderwerp: ik zie bamboe nauwelijks terug in de presentatie. Alleen in de twee Gucci-G’s op de verpakking en de gestyleerde dop. Zou toch leuk geweest zijn wanneer de dop van echt bamboe was gemaakt, of met bamboe-houteffect (men kan inmiddels underwear maken van bamboe, dus zou moeilijk is dat niet dunkt me). De flacon zelf is een metafoor waar ik als vrouw niet blij mee zou zijn – zo, zo, zo uitgehold en platgetreden, en waarom wordt die eigenlijk nooit toegepast op mannen: ‘De grafische facetten staan voor de veelzijdigheid van de Gucci-vrouw’.

Is dit nou toeval of niet: de eerste letter van de voor- en achternaam van de ambassadrice zijn hetzelfde als het Gucci-logo. En is ze mooi natuurlijk en gehuld in een rose-paarse gloed met het verplichte glamour- en onafhankelijke vrouw-jargon gebruikt in glamourmagazines: ‘De intrigerend mooie Gal Gadot is het toonbeeld van kracht gecombineerd met verleidelijke, vrouwelijke sensualiteit. De film laat de verschillende kanten van de Gucci-vrouw zien: haar passie, haar intensiteit en haar fascinatie’. Maar waarom rose-paars en niet groen, de kleur waarmee bamboe over het algemeen wordt geassocieeerd?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE LELIEEn waarom ontbreekt in de compositie ieder spoor van bamboe? Ik weet: de geur van bamboe kun je niet onttrekken aan de plant. Sterker, bamboe scheidt geen aroma af. Maar het is meer het idee van nieuw groen, gelijk groene thee en tomatenblad.

Zoals Kenzo dat bijvoorbeeld heeft gedaan met KenzoKi Bamboo Leaf (2006) en By Kilian met Bamboo Harmony (2012). En daarnaast: groen staat nu symbool voor dat je als merk maatschappelijke tendensen aanvoelt. Dat betekent niet dat je als parfumlabel direct honderd procent eco moet zijn of je je imago – omdat het wordt ‘verwacht’ – gaat green washen. Wat inmiddels veel parfumhuizen al doen met hun duurzaamheidsboodschappen, vaak niet meer dan een wassen neus. Daarnaast suggereert bamboe een andere boodschap: rust, relaxen en onthaasten op oosterse wijze.

In plaats daarvan krijg je een floriental die gezien de bloemencombi minder oriental uitpakt dan je zou verwachten. Want ylang-ylang is koppig en trekt in zuivere vorm een sensueel spoor. Voeg je hierbij Casablanca-lelie (foto), dan wordt de koppigheid en volbloemigheid benadrukt. En dat geldt ook voor oranjebloesem – die kan in essenceconcentratie de sensualiteit extra bevorderen.

In Bamboo lijkt het er op dat de frisse variant van de laatste is gebruikt. Dat levert samen een ‘consumentvriendelijke’ en direct herkenbare witte bloemengeur (‘eau florale’) op met een zacht-cleane landing. Ondanks het (warme) amber, (melk-romige) sandelhout en vanille.

BAMBOO GUCCI CAMPAGNE

SONG FOR A QUEEN – SONG COLLECTION – DEAR ROSE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 14, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Een reactie plaatsen

QUEEN OSMANTHUS

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 14/07/15

Neus: Fabrice Pellegrin

Concept en realisatie: Chantal en Alexandre Roos

DEAR ROSEHet kiezen van een juiste, doeltreffende parfumnaam is nog niet zo makkelijk als blijkt. Hoe vaak wordt, gezien de inhoud, niet de verkeerde boodschap overgebracht. En dan is er ook nog zoiets als ‘trendgevoelig’. Queen in dit geval. Gaan we weer ‘richting’ boudoir? Weer richting ‘just give them cake, like Marie Antoinette’ zoals de popgroep Queen ooit zong in Killer Queen?

Want: queen in combinatie met parfum heeft voor mij nu iets has been, teloorgaands – ik bedoel: bij Blokker en Action kun je ook allerlei boudoirgeïnspireerde frutsels kopen. En Kate Perry heeft ook de degradatie en uitholling van koningin gestimuleerd. Queen dit, queen dat. Nog erger: zij is de queen, maar zó mass market.

Als nichemerk moet je dat weten als je met de gedachte speelt iets met queen te doen in naamgeving. Nog iets: aan queen kleeft inmiddels ook camp – diverse beroepsgroepen hebben zich deze functieomschrijving toegeëigend en/of genieten van deze hulde van fans – denk aan überglamourtravestieten en in vijf octaven jonglerende zangeressen.

Dit had Chantal Roos en haar dochter in gedachten: ‘Song for a Queen is the first fragrance in a new collection dedicated to all women in search of exception. A very special edition to discover the most noble raw materials in a luxurious and elegant bottle’. Terwijl je het parfum achter de oren sprayt, dan moet je er dit bij zingen: ‘Oh you perfume… you proclaim me queen, privilege just behind my ear, and I, as a sacrilege, all day long, I go on singing my song’.

Hoe de melodie klinkt; ik had verwacht dat Alexandre Roos (singer songwriter) dit nummer via Youtube met ons had gedeeld om nog meer in de stemming van de geur te komen. Not dus. Het lukt trouwens enigszins en met een beetje oefenen op de melodie van Abba’s Dancing Queen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

OSMANTHUSDe wens is de vader van de gedachte. Deze wijze volksspreuk prikkelde per direct mijn, door het mooie weer in sluimerstand verkerende hersenen toen ik onlangs voor het eerst aan Fit for a Queen rook. De wens: civet.

De gedachte: zou toch mooi zijn. Andere gedachte: heeft het een chyprestructuur? En wat voor een kruidig-zoete toets kietelt de basis? In ieder geval werd ik er blij van. Na heel, heel, heel lang ruiken ontdekte ik de ‘civet’ – osmanthus (foto). Deze bloem kan afhankelijk van de concentratie een enorm diep dierlijk spoor trekken. Hoe sterker, hoe meer ‘dier’. En doet dat dus in deze geur. Dat is mooi en goed, en rechtvaardigt de aspiratie van Dear Rose om ‘parfums d’exception’ te maken. Niche dus. Ook mooi: geen kletterende hesperide-opening.

De zwoele boodschap van de geur neem je direct waar doordat de bergamot niet meer dan een zuchtje is en direct wordt gevolgd door jasmijn die door de osmanthus ook zijn indolen kan laten werken. En dat geldt ook voor de oranjebloesem. Het effect: bloemen die ruiken naar ‘dier’. Op de afwerking is ook niets aan te merken: amandel-poederig heliotroop omwikkelt het bloemenhart dat in de basis nog poederiger wordt door ‘zwarte’ vanille, benzoïne, musk en kasjmierhout. Nog een keer mooi: je haalt de benzoïne (de ‘kieteling’) er ook goed uit; verklaart het balsemachtige effect.

De eerste vijf geuren van Dear Rose balanceren voor mij tussen ‘mass-niche’ en niche. Song for a Queen is niche, want minder spelend met heersende trends, daagt meer uit. Dit is zo’n geur die de moeite waarde is klanten voor te stellen nog niet echt op de hoogte van niche maar er wel benieuwd naar zijn. Het laat ze ervaren wat bloemen ook kunnen doen. In plaats van het gangbare licht en zonnig, duister en broeïerig.

Raar ding wel: dierlijke geuren worden nu – in het westen – eigenlijk alleen geassocïeerd met mannelijk. ‘In die goede oude tijd’ konden vrouwen er ook volop van genieten. Dat blijkt wel uit de oerversie van Miss Dior (1947) waarvan je nog een klein beetje de geest kunt ervaren in het nieuwe parfumextract uit 2014.

DEAR ROSE LOGO

PRIVATE KLUB KARL LAGERFELD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 13, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Getagd: . Een reactie plaatsen

JOIN KARL

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 13/08/15

Neus: Nicalas Beaulieu, Sophie Labbé

Model: Baptiste Giabiconi, Barbara Palvin

Concept & realisatie: Le Karl?

PRIVATE KLUB KARL LAGERFELD CAMPAGNEGrote kans dat terwijl Baptiste Giabiconi en Barbara Palvin – promoters van de recente Lagerfeldgeuren – de fashionable straten en hippe nachtclubs van Parijs, Londen, New York, Tokio (en ga zo maar door) onveilig maken, het stel van Balmain Pour Homme (2015) tegenkomen: ‘Mais, supėr, on continue de frotter le dancefloor ensemble dans cette nouvelle boite, Million Dollars!’. En misschien rubben ze daar shoulders met de vrienden van Carolina Herrera’s 212 VIP Club Edition (2015).

Naast Baldessarani, heb ik vast een paar modehuizen over het hoofd gezien, maar: een lid zijn van een fictieve privéclub wordt ‘via geuren’ van deze merken als een van de hoogst bereikbare idealen gezien. Sterker, een geur is vaak denkbeeldige sleutel, code en toegangsbewijs. Moet je in real life vaak uren in rij staan – en dan is het nog niet zeker dat de velvet rope voor jou wordt weggehaald; in de parfumwereld is bijna iedereen welkom. Weg exclusief karakter, je bent weer gewoon weer een van de talloos vele miljoenen followers of fashion.

PRIVATE KLUB KARL LAGERFELD CAMPAGNE 2Let wel, het persbericht omschrijft Private Klub als ‘meer dan een momentopname of een spontane foto’. Sterker, het is zelfs ‘de geest van een vrolijke, levendige, losbandige jeugd’. Terzijde: ik dacht dat die liever op festivals en mega dance events ‘uit hun dak’ gaat – of hebben we het dan over een andere klasse, een ander soort?

Verder: ‘De geuren zijn geïnspireerd door een jong, sexy stel genietend van het nachtleven. Zwevend tussen feestelijke, luxe undergroundlocaties gaan ze van feest naar feest, van club naar club’. En ja hoor, zat er natuurlijk in, en wie wil dat niet: ‘Hoofden draaien hun kant op als ze binnenkomen. Ze uitnodigen voor een evenement is een garantie voor een wilde en memorabele avond’.

Zo kan-ie wel, Karl. Leuk wel weer Karl dat je dat Klub met een k hebt geschreven, maakt het concept nog meer ‘Karl’. Enne Karl, waarom open je eigenlijk niet een Private Klub-keten. Is weer eens wat anders dan al die luxemerken die restaurants (Dolce & Gabanna, Gucci) en hotels openen (Armani, Bulgari, Maison Martin Margiela, Moschino, Versace).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In ieder geval heeft dit duo een duidelijker karakter – je ruikt tenminste een ‘echte’ geur in vergelijk met de recente voorgangers van Karl Lagerfeld. Bij haar meer ‘duidelijke’ bloemen, bij hem meer hout, meer ‘zwoel’. In feite zou je Private Klub For Her en Private Klub For Him de eau parfum-versie kunnen noemen van For Her en For Him (2014)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE AMANDELPrivate Klub For Her is nu een echte floriental. En wat ruik je de laatste tijd toch veel roze peperkorrel (schinus molle) in de opening – lijkt wel een kwestie van overproductie. Scherp, pittig en toch helder. Verplichte kost is dan bijna een citrusnoot – in dit geval bergamot.

Met zijn bloemige ondertoon een perfecte ‘inhaker’ voor bloemen. In dit geval selecteerde Sophie Labbé roos, viooltje en magnolia. Dus een melange van zoet-fruitige, ‘zuurtjeszoete’ en frisse bloemigheid. De afronding is romig en poederig door musk en amandel (foto). Opvallend is dat op het einde kasjmierhout overblijft. En wat krijg je dan? Labbé: ‘Het opwindende, sprankelende aura van een vip-vrouw bij een besloten feest. Ze straalt intense passie en vurige energie uit’.

In Private Klub For Him overheersen na de fris-groene opening van ananas en basilicum de houttonen van de fougèrecompositie van For Him. Alleen nu geplaatst in een aura van pittig-zoete en zwoele noten: piment en kaneel – doen het altijd goed met lavendel (verplichte partner in een varengeur).

Het fris-bloemige boeket ervan wordt hierdoor als het ware gepimped. Maar snel begint de basis te resoneren. Zoals gezegd: intens hout: cederhout en vetiver in een bad van coumarine (die andere verplichte partner in een varengeur) waardoor er op het einde eigenlijk sprake is van ‘zoet hout’ weliswaar met een voor mij iets te strakke en harde finish.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE FOR WOMEN, FOR MEN KARL LAGERFELD CAMPAIGN

 

ALAÏA AZZEDINE ALAÏA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 11, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

TUNESISCHE JEUGDHERINNERINGEN

‘EEN SCHOK, EEN IMPRESSIE VAN FRISHEID’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 11/08/15

Neus: Marie Salamagne

Flaconontwerp: Martin Szekely

Model: Guinevere van Seenus

Fotografie: Paolo Roversi

Muziek: Nicolas Godin

Concept & realisatie: Azzedine Alaïa en vrienden

ALAÏA AZZEDINE PERFUME FLACON (1)Hij is nog steeds geen household name ondanks de expo’s die aan hem werden gewijd – ook in Nederland in 1998. De reden: ontwerper Azzedine Alaïa (Tunesië 1940) volgt niet plichtgetrouw de ongeschreven wetten van de mode. Hij doet, voor zover ik weet, nog steeds niet mee aan tweejaarlijkse hurly burly-defilés in Parijs. Geïnteresseerde buyers kunnen zijn collecties op afspraak in zijn ateliers bekijken en inkopen.

Hij zegt hierover in het persbericht: ‘Sommigen zouden zeggen dat ik in onmin ben met chronologie. Ik kan beginnen aan een jurk of jas en het gevoel hebben dat ik er over tien jaar klaar mee ben, tegen het ritme van het seizoen in’. Goh.

Voor mij staat Alaïa voor de jaren tachtig toen hij onder zijn eigen naam doorbrak (na jaren coupeur bij Christian Dior, Guy Laroche en Thierry Mugler te zijn geweest). Ik had toen een vriendin met topmodelmaten (90-60-90) die graag Alaïa’s jerseyjurken droeg. De reden: haar lichaam kwam nog beter ongegeneerd tot recht. Ik herinner me de gelispelde reacties van jaloerse vriendinnen en medestudenten – ‘snol, stoephoer’. Ze had ook een pantalon van hem met schuin geplaatste bandplooien met wijde pijpen: ook zo scherp gesneden en perfect ‘zittend’. Een genot om naar te kijken.

Een andere vriendin van me (‘maatje 38’) had een kokerrok van hem waardoor het leek alsof ze maat 34 had. Maar bij ‘over de 40’-maten verloren zijn vaak met de hand gedrapeerde ontwerpen allure. Niet iedereen heeft het figuur van Grace Jones – een van zijn favoriete modellen en Naomi Campbell – zijn ‘dochter’. Wil niet zeggen dat hij vrouwen zonder ‘droommaten’ niet sierlijkheid kan geven; dat bewees operazangeres Jessey Norman in 1992 in zijn op de Franse vlag geïnspireerde creatie terwijl ze al lopende op de Champs-Élysées de Marseillaise zong ter viering van de 200-ste verjaardag van de bestorming van La Bastille. Een ander bewijs: Michelle Obama, een trouwe klant nu.

Het persbericht omschrijft zijn vakmanschap zo: ‘Door nadruk te leggen op de buste, grootte, heupen tekende Alaïa het vrouwelijke lichaam opnieuw, het vergrotend alsof het een antieke sculptuur is – aandringend op de sensualiteit van de rondingen, de kracht van de vormen onthullend, waardoor de vrouw een nieuwe status krijgt, die van een godin van de moderne tijd’. Hij is hierin natuurlijk niet de enige: voorheen en nog steeds plaatsen veel ontwerpers ‘de vrouw’ op een bijna niet te hanteren ‘ergens richting hemel’-piëdestal die niet meer van deze tijd is.

ALAÏA AZZEDINE CAMPAIGNTijdens de jaren negentig verdween Alaïa uit het modelandschap – alleen voor privéklanten bleven de deuren van zijn atelier in de Marais open. Breaking news: in 2000 wordt het merk Alaïa door Prada overgenomen – het betekende zijn renaissance bij een ‘breder’ publiek. Toch beviel het hem niet – hij had geen zin om constant de echte moneymakers in de fashion business te produceren: tassen, schoenen en andere accessoire-must haves. Hij kocht zijn naam in 2007 terug en nam tegelijkertijd de Richemontgroep (ondermeer Van Cleef & Arpels, Jeager-LeCoultre, Dunhill, Piaget, Chloé, Net-a-Porter) een aandeel in zijn huis.

Alaïa is – gelukkig – ook een van de weinige ontwerpers die kritiek uit op de modebusiness. Zoals blijkt uit een interview met The Ground Social & Magazine in 2007. Over ‘generatiegenoot’ Karl Lagerfeld: ‘I don’t like his fashion, his spirit, his attitude. It’s too much caricature. He never touched a pair of scissors in his life’. Over Anna Wintour Vogue’s editor-in-chief: ‘She runs the business very well, but not the fashion part. When I see how she is dressed, I don’t believe in her tastes one second… Anyway, who will remember Anna Wintour in the history of fashion? No one’.

Cool: Alaïa toont aan dat je nooit te oud bent om te debuteren met een geur. Hij is bij mijn weten de eerste ontwerper die het in zijn ‘nadagen’ heeft gedaan. Alleen, Alaïa sorry, het resultaat valt me tegen. Wat de presentatie betreft – zo gewoon recht aan recht toe, zo marketing-crowd pleasing. Dat is niet zo vreemd als je in zee gaat met BPI. Ook verantwoordelijk voor de megaparfumsuccessen van Jean Paul Gauliter, Issey Miyake, Narciso Rodriguez en Elie Saab.

Ik had meer eigenzinnigheid verwacht. Ik bedoel: voor het geld hoeft hij het niet te doen. Dus waarom niet een revolutionaire kijk, controversieel desnoods waardoor de parfumerie weer eens wordt getrakteerd op een daadwerkelijke vernieuwing die heel snel (zoals Yves Saint Laurents schandaalparfum Opium uit 1977) of geleidelijk (Thierry Muglers Angel, Issey Miyake’s L’Eau d’Issey en Bvlgari’s Eau Parfumée ua Thé Vert; alle drie uit 1992) miljoenen consumenten wist te verleiden tot aankoop. En de campagne: doet me denken aan de inmiddels vergeten parfumpremière in 1999 van de ontwerper met dezelfde kijk op mode en de vrouw: Hervé Leger.

AZZEDINE ALAIA MOODToch is de inspiratie boeiend: gebaseerd op een jeugdherinnering van Alaïa – zijn grootmoeder die koud water gooide tegen de door de zon verhitte witte kalkmuren. Het effect zie je voor je: een sissend geluid door kalk gedoofd. Alleen een vertaling in geur levert een cliché op als je niet oppast: fris versus droog. Dit is ook wel weer erg marketing minded cliché – las ik op de site van de Engelse Vogue: ‘Creating a perfume is to confide in a woman, to steal her thoughts of tomorrow and run away…’.

Over de totstandkoming van de geur meldt het persbericht: ‘Opnieuw beheerde Alaïa elk detail nauwgezet – lijkt me logsich – en werd geadviseerd door deskundigen die rond hem excelleren (wat een zelfbewieroking). Goede en nieuwe vrienden – zoals Nathalie Helloin-Kamel, Nicolas Godin, Paolo Reversi, Carla Sozzani, Guinevere van Seenus, Martin Szekely, Marie Salamagne, Julien d’Ys – kwamen samen om het parfum tot leven brengen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

En: ‘Met zijn keuze voor een koud en verrassend akkoord, met zijn beslissing een schok te creëren, blijft Alaïa weer zichzelf, komt naar voren als pionier die de poort opent naar onverwachte gevoelens. De geurpiramide van zijn eau de parfum is resoluut modern en definieert zichzelf als een impressie van frisheid’. Alaïa: ‘Het is geen parfum, maar een eau de parfum. Naast het parfumeren van zichzelf wordt het gebruikt ter opfrissing, het is een heel gewoon gebaar, een aanvulling op de verzorging’.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE PAARSE FRESIAMijn indruk: vanzelfsprekende – bescheiden – allure. Een geur die er is en toch ook weer niet. Naakte huid. Onbestemd. Suède. Subtiel. Misschien iets te subtiel voor de ‘keiharde’ ketenparfumerie waarin vooral geuren scoren die binnen een paar seconden de olfactorische boodschap verkondigen.

De frisheid wordt opgeroepen met een ruime dosis roze peper: prikkelend met een frisse ondertoon (opgeroepen met transluzone dat het effect heeft van naar beneden glijdend water zonder calone-effect) mooi overlopend in het bloemenhart. Een combinatie van frisse fresia (foto) en pioenroos.

Die bloeien niet ‘hard’, geven samen eerder een impressie van ‘iets bloemigs’. Elegant is de afronding: een in suède gewikkelde musk – zonder echt diep-animaal te worden ondanks de toevoeging van exaltone met zijn naar tonkin-musk ruikende aroma. Wordt verweven met een minerale, lichtjes gezouten noot: met een beetje fantasie krijg je zo geplengd water dat sist op kalk.

Dit klopt natuurlijk niet: ‘Het akkoord waar monsieur Alaïa om vroeg is echt eigenaardig, het heeft niets van doen met wat er momenteel wordt aangeboden’. Ruik maar aan wat geuren in de nichebranche. Veel minerale, ziltige en animale toetsen. Over niche gesproken: Alaïa heeft het in zich. Ook omdat de geur eigenlijk niet typisch vrouwelijk is – een man die het draagt krijgt geen merkwaardige blikken. Ik moet denken aan een mix van Daïm Blonde (2004) en L’Eau Froide (2007) van Serge Lutens.

Wat nu als teken van chic wordt gezien: bescheidenheid. Alaïa is het. Alleen is de geur voor mij te bescheiden, vooral voor een debuut. Voor mij had de exaltone meer benadrukt mogen worden – meer in lijn met de ‘über’-vrouwen die Alaïa vereert met zijn kleding.

Zeer merkwaardig: in 2013 verscheen alleen voor de Russische markt een Alaïa Paris-geurenkwartet waar veel gestoffel over is geweest omdat die wellicht-heel-misschien-we-houden-het-in-het-midden zouden zijn gemaakt door niemand minder dan Olivier Cresp – hij spreekt het fervent tegen en dreigde met ‘see you in court’. Hoe dat precies is afgelopen en of Alaïa op de hoogte is geweest (lijkt me van wel) weet ik niet, maar toont wel aan hoe vreemd de parfummarkt tegenwoordig werkt.

ALAÏA AZZEDINE BOOK COVER

JASMIN T BRUNO ACAMPORA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 4, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET N. Getagd: . Een reactie plaatsen

ZO SENSUEEL KAN JASMIJN RUIKEN

Jaar van lancering: 1978?

Laatst aangepast: 04/08/15

Neus: Bruno Acampora

JASMIN T BRUNO ACAMPORA DETAILIk was met mijn familie op vakantie in de Ardennen. Eerlijkheid gebied te zeggen: de interesse van mijn broers, zussen, neven en nichten voor geur is minimaal. Slechts mijn zwager denkt daar duidelijk anders over: hij is een leather-addict. Maar niet tijdens de vakantie. Zijn vrouw: al jarenlang een trouwe N° 5-fan. Maar niet tijdens de vakantie. Een schoonzus van me heeft een voorkeur voor (bloemige) chypres: Mitsouko van Guerlain, Mon Parfum van Paloma Picasso, Champagne van Yves Saint Laurent. Maar niet tijdens de vakantie.

Wat de rest betreft: in het voorbijgaan merkte ik dat ze allemaal niets droegen dat op een echte geur leek. Gewoon lekker fris door een of andere douchegel. Wel opvallend: een nichtje – haar favoriet: de bodycrème van Lady Million die ze overal mee naar toeneemt – rook de opmerkelijk aantrekkelijke geur van de zonnecrème die ik gebruikte. La Mer dus. Pre sale-uitvoering dus.

Ik bevond mezelf ook in een ‘fragrance neutral period’. Ik had alleen een eau de cologne meegenomen (eigen fabrikaat) en Jasmin T (de parfumolie-versie) van Bruno Acompora. Voor het geval de zon zijn verpletterende werking zou doen en de jasmijn als het ware stimuleert zich lekker aan te stellen. Voor mij een van de mooiste geursensaties denkbaar. Lukte dus niet vanwege het sombere weer. Gisteren en vandaag in Brussel wel. Perfect timing zoals blijkt: ‘A hot August evening, a childhood memory, pure golden honey. This is jasmine in its natural essence: fleeting yet surprisingly intense and arousing’. Bruno Acampora moet een prettige kindertijd hebben gehad.

Opvallend: de geuren van Bruno Acampora doen altijd zo natuurlijk en puur aan dat je je afvraagt hoe hij dezelfde kwaliteit en intensiteit door de jaren heen weet te prolongeren. Is het in dit geval puur een kwestie van het gebruik van communelles – vaten waarin één soort jasmijn van een bepaalde streek wordt bewaard om de geur zoveel mogelijk constant te houden? Of gewoon het geheim van het merk?

Over parfumclichés gesproken: Acampora doet het vol overgave: ‘We can’t imagine a better first date scent – especially if you’re hoping for a second date’. Leuk dan weer wel: ‘hij’ laat in het midden wie de geur voor deze gelegenheid draagt. Een vrouw? Een man? Allebei zou nog verrassender zijn, want dan blijkt dat ‘ze’ allebei een uitgesproken geurvoorkeur hebben. Genoeg te bespreken dus tijdens de eerste ontmoeting. Kunnen ze ook bespreken waar T voor staat. Ben ik niet achtergekomen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ROZE CYCLAAMDit is een jasmijn die bloeit in het Nabije Oosten, vol, overrompelend zonder echt te verstikken, zonder zijn dierlijke nuances echt vrij te geven. De erotische werking van deze jasmijn wordt op een andere manier versterkt en wel door ylang-ylang – de ‘bloem der bloemen’ met het vermogen andere ‘zusters’ op te tillen en mee te nemen in zijn sensuele verleidingspel.

Het geheim echter volgens mij: de toevoeging van cyclaam (foto). Zelden meer gebruikt deze überzoete bloem. Breekt de jasmijn open zonder haar te temmen, maakt hem iets zoeter en ‘wraps you in veil of ethereal loveliness’ zoals de site van Acampora vermeldt. Eerlijk gezegd ontgaat de toevoeging van kruidnagel me. Wat ik wel waarneem, maar niet wordt genoemd in deze very less is more-opbouw van Jasmin T: een licht poederige noot die zweeft tussen musk, amandel en de gouden, gulle zoetheid van honing.

Ik kan het iedereen aanraden om in plaats van frisse geuren die de zomerintensiteit kalmeren, deze juist te stimuleren met volle bloemengeuren, florientals of pure oosterse elixers om te ervaren hoe bloemen harder in de volle zon beginnen te ‘werken’ om hun sensuele charme te optimaliseren. Jasmin T is inderdaad ‘delicate, sensuous, soft’ maar niet echt ‘intoxicating’ daarvoor zijn de indolen toch teveel in ‘slaaptoestand’ gebleven.

JASMIN T BRUNO ACAMPORA LOGO

ULTRA MALE JEAN PAUL GAULTIER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 23, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET U. Getagd: . Een reactie plaatsen

FROM VERY GAY TO VERY HAYTERO

‘LAVENDELGEBAK’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 23/07/15

Neus: Francis Kurkdjian

Model: Jarrod Scott

Fotografie: Stephane Sednaoui

ULTRA MALE JEAN PAUL GAULTIER CAMPAGNEWeet je het nog? ‘In 1995 veroorzaakt Le Male een wereldwijde uitzinnigheid. Als vervolg op Jean Paul Gaultiers lijn van looks opent de uitdagende parfumfiguur nieuwe expressiemogelijkheden voor mannen. De sensuele matroos onthult zijn vleselijke begeerte’. Aldus het persbericht dat continueert met: ‘dit nieuwe verhaal over een door testosteron gedreven man is het bewijs hiervan: Ultra Male. Mannelijker dan ooit straalt hij zijn vruchtbaarheid uit. Hij is een eenzame matroos met een verpletterende geur’.

Als je naar het lekkere ding – niet gay en in het echte leven tattoo-vrije supermale model Jarrod Scott – kijkt die de geur belichaamt, kun je stellen dat Gaultiers ‘dream male’ in de loop der jaren een steeds minder verveelde gay-uitstraling heeft gekregen, steeds mannelijker werd. Van very gay (een blend van Tom of Finland- en Rainer Werner Fassbinder-protagonisten) – naar very haytero. En dat terwijl – opvallend contrast – de geur zelf ‘vrouwelijker’ is geworden. Als je dat zo parfumpolitiek incorrect kunt stellen, want Ultra Male is behoorlijk gourmand. Maar een echte man is hij toch niet echt, want we lezen iets verderop: ‘Ultra Male is gebrandmerkt met een rood anker als een onweerstaanbare kracht, die een vurig verlangen wekt om te schreeuwen: ‘Maak me een man’.’

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

LAVANDE VANILLEIk heb Ultra Male een beetje over het hoofd gezien, gezien de geur ‘pas’ op 1 juli te koop was, dus twee weken na vaderdag. Bevreemdde me, want dat wordt toch gezien als een van de belangrijkste verkoopdagen in de parfumerie. Best wel chic? Het is trouwens moeilijk de geur zelf over het hoofd te zien. Francis Kurkdjian, die volgens mij alle Le Male-interpretaties voor zijn rekening nam, inclusief de eerste, vindt dat hij Ultra Male heeft vrijgemaakt van de originele geur, maar tegelijkertijd de sensualiteit van ervan opnieuw heeft geïnterpreteerd met de codes van ons moderne netwerk’.

Hoe kan dat en, pardon, moderne netwerkcodes wat zijn dat nu weer? Doe niet zo moeilijk en interessant, Franciske! De geur heeft gewoon de gourmandtrend stevig verwerkt. Dat merk je nog niet in de opening: een frisse opening die modern aandoet doordat citroen wordt vermengd met peer. Het effect: frisjes zachtzoet. Dan wordt bijna alles zwart: want ‘zwarte’ lavendel doet haar werking, weliswaar zoet gemaakt door niet-zwarte kaneel en muskaatsalie.

Het effect: de bloemig-kruidige frisheid van de lavendel wordt groen en tegelijkertijd zoet. Die zoetheid wordt doorgetrokken naar de basis met behulp van ‘zwarte vanille’ en ‘zwarte Azteekse goudsbloem’ (laatste ruik ik niet echt). Het effect: gourmand. Beter gezegd: de lavendel krijgt hierdoor een banketbakkersbehandeling – ‘lavendelgebak’ – wat nog eens versterkt wordt door de sensuele noten van warm amber geschraagd door een licht gedoseerde noot van cederhout en patchoeli.

Francis Kurkdjian omschrijft het als: ‘Gastronomische effecten waar de heer Gaultier zo van houdt, spelen met moderne, houtachtige geurnoten en aromatische lavendelnoten – het hart van de originele geur’. Wat ik me afvraag: hoe komt het dat die andere ‘gourmandman’ van Gaultier Kokorico (2011) niet is aangeslagen – zou het de verkeerde interpretatie/wensdroom van de ontwerpers van de echte man zijn geweest?

ULTRA MALE JEAN PAUL GAULTIER FLACON

 

 

 

 

MY SCENT TRUSSARDI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 21, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

MY OH MY!

ZO FRIS ALS DE EERSTE LENTEDAG

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 21/07/15

Neus: Nathalie Gracia-Cetto

Flaconontwerp: Antonio Citterio

Model: Gaia Trussardi

Fotografie: Stefano Galuzzi

MY SCENT TRUSSARDI MODEL (1)My Name werd twee jaar geleden gelanceerd. My Scent onlangs met ‘My Dream, My Emotion’ als een soort van slogan. En voor je het weet zijn dat over een tijdje zelfs de namen van twee nieuwe Trussardi-geuren gevolgd door nog heel veel andere.

Want achter My kun je echt alles zetten – ‘my oh my’. À l’improviste in alfabetische volgorde: My Desire, My Dream, My Garden, My Hope, My Love, My Man, My Passion, My Perfume. Kan nog wel even doorgaan. Ook zonder melig te worden. Nou vooruit, eentje dan: My Hangover.

Gaia Trussardi, creative director van Trussardi, mag dan volgens het persbericht ‘jong, dynamisch, kosmopolitisch, oprecht en succesvol zijn’, en haar ‘dromen volgen, doelen najagen met kracht en vastberadenheid’; toch blijft ze in alles zeer klassiek. Om niet te zeggen lifestyle-cliché. Want: ‘ze weet hoe ze zich moet onderscheiden en hoe ze haar persoonlijkheid kan uiten’ door haar… het zal je niet verbazen… parfum. My Scent interpreteert ze ‘op elegante en sensuele wijze in de prachtige tuinen van Villa Reale te Milaan’ (die ik by the way niet echt terugzie in de fotoshoot).

Net zoals My Name (diende als inspiratie), ‘verkent de geur de vrouwelijke en zintuiglijke gebieden van de wereld van Trussardi’. Dat is dus een delicate en fijnzinnige wereld, die mocht je je er niets bij kunnen voorstellen, zeker met de compositie wordt opgeroepen en dus tot leven komt: ‘een delicaat boeket dat emoties uitdrukt van een een tijdloze, iconische vrouwelijkheid’.

MY SCENT TRUSSARDI FLACON (1)Tijdloos – prima. Maar wat ik me bij een iconische vrouwelijkheid moet voorstellen? Ik bedoel, Gaia Trussardi is een mooie, zeer aantrekkelijke jonge vrouw. Maar iconisch? Dan denk ik toch eerder aan vrouwen met een duidelijker en een meer onontkoombare presence en karakter: Marilyn Monroe, Maria Callas, Grace Kelly, Jacqueline Kennedy/Onassis, Grace Jones, Julianne Moore, Kirsten Dunst – to name a few.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een lieflijke, onschuldige bloemengeur met poederige nasleep. De opening is zoet en fris-sappig, maar direct zacht. Komt op conto van zonnige nashi-peer die lijkt geplukt op het moment dat de vrucht zijn ultieme zoetsapppige rijpheid heeft bereikt en op grond dreigt te vallen als je hem niet plukt. Fijn: je ruikt ‘eindelijk’ weer eens sering; een ‘lentebloesem’ die zowel zacht als lichtjes fris en toch vol-bloemig  omringd door een krans van verse rozenknopen.

Het effect: een bloemige en poederige zoetheid die wordt versterkt door heliotroop met haar naar amandel en vanille ruikende aroma. Het geheel wordt gewikkeld in een sluier van witte musk (door heliotroop fluweelzacht gemaakt) en seronolide – een ‘nieuw’ ingrediënt met het vermogen om geuren (in de basis!) een extra fris-bloemige injectie te geven. Ik schrijf bewust sluier, want My Scent is geen pats-boem-right-in-the-face-geur, wel discreet en ‘terughoudend’.

Maar ik zou het wel weten te waarderen als Gaia Trussardi het zou aandurven om eens haar meer brutale, sensuele kant – niets menselijks is haar vreemd lijkt me – te benadrukken. My Lust… By the way: op de achtergrond van My Scent zie ik een bloem – zie foto beneden – die niet in de compositie zit, tenminste ik ga er vanuit dat het anjer is. De kruidig-sensuele noot daarvan past wel goed bij My Lust…

MY SCENT TRUSSARDI FLOWERS (1)

VERVEINE D’EUGÈNE JAMES HEELEY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 17, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Getagd: . Een reactie plaatsen

LA FRAGRANCE FAVORITE DU PRINCE EUGÈNE

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 17/07/15

Neus: James Heeley

Concept & realisatie: James Heeley

VERVEINE D’EUGÈNE JAMES HEELEYVerveine, bij ons bekender als verbena, minder bekend als ijzerkruid, nog minder bekend als venuskruid, ijzerhard, strooikruid, duivekruid, ridderkruid, kerkkruid, hardijzer, eizen, fleuruskruid en pleuriskruid heeft een ‘uitgesproken’ groen karakter – wellicht ook een reden waarom verbena in zoveel culturen een belangrijke rol heeft gespeeld – zijn boeken over vol geschreven.

Alleen wordt de uitwerking daarvan verschillend geïnterpreteerd. Voor de een staat het voor groen-stroefe, verkwikkende frisheid (ook als thee van zowel droog als vers blad), de ander moet direct denken aan afwas- en schoonmaakmiddel. Dat laatste komt eigenlijk door het eerste: de geur van de plant werd/wordt in reinigingsproducten verwerkt: van zeep tot wcverfrisser. Beide interpretaties kloppen. Het is ‘maar net’ wat je gewend bent, hoe de ‘emotionele’ uitwerking is van een bloem, plant, kruid, enz. enz. bij de eerste, vaak normbepalende kennismaking binnen een bepaald kader.

James Heeley moet een fan zijn van, moet zich diep in het leven van de laatste Napoleon met (welisware geringe) kans op troonsbestijging hebben verdiept, anders was hij er niet achter gekomen dat verveine de favoriete geur was prince impérial Eugène Bonaparte (1856-1879), zoon van keizer Napoleon III en keizerin Eugénie de Montijo. Na zijn vaders overlijden (9 januari 1873) noemde hij zich graaf van Pierrefonds en bij zijn meerderjarigheid werd hij door de Bonapartische partij als Napoleon IV tot troonpretendent en familiehoofd naar voren geschoven.

Ook was er sprake dat hij de jongste dochter van de Engelse koningin Victoria (zijn peetmoeder) Beatrice zou trouwen. Om zijn prestige te vergroten (en daardoor meer aanspraak op de Franse troon te maken) werd Eugène aangemoedigd deel te nemen aan de Engelse expeditie naar Zoeland in 1879. Helaas, het mocht allemaal niet zo zijn: tijdens een verkenningstocht werd hij door Zoeloes in een hinderlaag gelokt en door 18 werpsperen doorboord. Zijn vroege dood maakte in Europa grote indruk: zijn ‘romantische’ sterven voor zijn tweede vaderland inspireerde veel schilders en dichters. Niet de minste: in zijn bundel Sagesse (1881) wijdt Paul Verlaine een gedicht aan hem:

PRINCE IMPERIAL EUGÈNE 1Prince mort en soldat

J’admire ton destin, j’adore, tout en larmes

Pour les pleurs de ta mère,

Dieu qui te fit mourir, beau prince, sous les armes,

Comme un héros d’Homère.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Guerlain was in die tijd (gelijk Creed, Roger & Gallet) hofleverancier van bijna alle Europese hoven en er bestaat dus een kleine kans dat Eugène Bonaparte – voor zijn moeder creëerde Guerlain het het nog steeds verkrijgbare Eau de Cologne Impériale in 1853 – op deze manier wist dat Eau de Verveine Spiritueuse Double (1840) in zijn collectie had. Zeer kleine kans dat James Heeley deze geur heeft geroken.

Hoe het ook zij: Verveine d’Eugène geeft je meer dan alleen verbena. En: lang geleden dat ik een geur heb geroken die zo duidelijk ‘driestaps-raket’ zijn weg gaat. Je ruikt eerst de wrange groenheid van het kruid ‘overtuigend’, maar die baadt als het ware in een nieuw groen licht door toevoeging van rabarber (maak de verbena een tikkeltje, maar aangenaam zurig) en kardemon (maakt de verbena groen-frisser) begeleid door sprankelend bergamot.

Maar opvallend: de verbena stopt er op een gegeven moment mee, of lijkt zich achter het hart op te stellen waar een andere frisheid heerst – de tweede stap. Een zonnige jasmijn die baadt in een overvolle zoetfruitige noot van zwarte bes. Dan heel geleidelijk aan meldt de witte musk (eerder poederig zacht dan ‘katoen hard’) zich die even geleidelijk alle andere noten in zich opzuigt waardoor er een frisbloemige sluier achterblijft. En even lijkt of de verbena uit de witte musk tevoorschijn komt, maar dan meer zijn houtachtige kant toont.

EAU VERVEINE GUERLAIN

BORN ORIGINAL ADIDAS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 13, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

‘CREA-WUNDERWASSER’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 13/07/15

Neus: Annick Menardo, Alienor Massenet

Flaconontwerp: helaas onbekend

BORN ORIGINAL 1Leuke naam, leuke gedeukte flacons, maar als je een of twee koopt, ben je het al lang niet meer: born original. Wel een van de tienduizenden, honderdduizenden, misschien wel miljoenen kopers. Je volgt braaf de regels van wat als hip en trendy wordt (h)erkend. En het volgende zou toch mooi zijn, of juist niet? ‘Born Original laten jouw creatieve talenten ontbranden. Bezield door de moed om jezelf te zijn en je creativiteit te uiten, stellen deze geuren je voor de vraag: when will you be born?’

Mijn vraag: kunnen geuren dat, is het niet eerder de vragensteller? Mijn antwoord: ik lang geleden. En wat mijn creativiteit betreft: zat er al vroeg ‘in’ – achteraf gezien. Maar ik heb dat nooit gezien zoals Adidas het zich voorstelt: ‘Iedereen heeft de innerlijke kracht zijn eigen wereld te veranderen, om een ‘agent of change’ te worden’.

Prima idee dat eerste (hoewel de meesten daar geen zin in hebben en niet voor deze keuze gesteld worden). En zolang zich dat maar niet manifesteert in egocentrisch gedrag zonder het in de gaten hebben. Maar of je dat direct nu een ‘agent of change’ maakt? Nu nog wat marketing-tralali en -tralala: ‘Iedereen is een remixer in de maak met het vermogen op eigen unieke wijze ideeën, mode, muziek en technologie samen te brengen, te mixen en remixen. Creativiteit kent geen einde, begin of grenzen’. Zeker wel, maar dat is een andere discussie.

Interessanter vind ik: waarom de geuren maar niet werden meegenomen in het transformatieproces van Adidas van sportmerk naar lifestylebrand. Bijna zestig geuren verder (de licentieovereenkomst met Coty bestaat sinds 1985) is er pas sprake van upgrading, van massa naar masstige. Dat is na te zien en…

BORN ORIGINAL ADIDAS 2WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… te ruiken. Want Born Original For Him en Born Original For Her doen niet onder voor de gemiddelde masstigegeur gericht op jongeren. Prachtig aldus Adidas. Ik zeg: laat dat de born original-consement zelf bepalen. Uniek aldus Adidas. Ik zeg: elke geur is uniek. Maar die anno 2015 indelen in een top, hart en basis is zo gaap-gaap. Zo hoort het: ‘Net zoals bij gemixte hiphoptracks of graffititekeningen combineren de individuele elementen perfect met elkaar om krachtige uitingen van de urban streetcultuur te creëren’.

Born Original For Her – samengesteld Annick Menardo – is een fruitige gourmand die ‘zich afspeelt rond een krachtig, zoet candy-appelakkoord’. Goed getroffen. Dit is zo’n echte kermisappel, zoet zonder echt overdonderend banketbakkerszoet te worden, want de frisheid van appel blijf je – alleen in het begin – ruiken. Deze fruitigheid wordt versterkt door sinaasappel. Als verzachtende omstandigheid speelt abrikoos haar rol. Die zorgt er ook voor dat de jasmijn in het hart niet al te bloemig wordt – krijgt eigenlijk geen kans te bloeien waardoor Born Original For Her weinig lucht heeft en dus een gourmand is – omdat ze daarna direct kopje ondergaat in de gourmand-exotische basis kokosnoot en tonkaboon die bijna smeuig, tactiel aandoet.

Bekt ook lekker: ‘Born Original For Him is een heuse jamsession voor de zintuigen’. En voor mij beter geslaagd. De reden: de geur is minder dichtgeplakt, ademt meer. Met name in het begin. Hiervoor tekende Alienor Massenet. De geur begint groen ‘wrang-fris’, krijgt vervolgens pit met een zoet onderlaagje. Ofwel, eerst rabarber en de groene blaadjes van het viooltje, dan peper met sinaasappel. Deze noten gaan vervolgens net zoals Born Original For Her kopje onder in de basis. Hier een warm amberakkoord. Denk aan een melange van vanille, tonkaboon, een ietsiepitsie kruidnagel en heel veel kaneel geschraagd door een ondefinieerbare houtnoot.

Creatieve gebruikerstip: ‘hiphop’ en remix Born Original For Her en Born Original For Him eens voor de lol. Begin met één (spray) op één, dan één op twee, één op drie… En omgekeerd tot je je perfecte Born Orignal crea-wunderwasser op maat hebt gemaakt als ‘agent of chance’.

BORN ORIGINAL CAMPAIGNSHOOT

TOTEM KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 10, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET O, GEURENALFABET T, GEURENALFABET Y. Een reactie plaatsen

PARFUMPROJECT VOOR MILLENNIALS

NA BENETTON PRESENTEERT KENZO UNITED COLORS OF THE WORLD

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 10/07/15

Neus: Christophe Raynaud, Natalie Greco-Cetto, Olivier Pescheux, Antoine Lie, Jean Jacques

Flaconontwerp: Studio Nendo

Stamleden: Batani Khaifani, Crystal Chin, Keyon Tutelelapaga, Vanessa Hernandez, Elena Ghenoiu, Kevin Brodzinski, Larry Leong, Alfred Kendrick, Aldrin Coto

Muziek: The Do

Concept & artistieke realisatie: Patrick Guedji, Carol Lim, Humberto Leon

TOTEM KENZO SOCIAL NETWORKMoest knipperen met mijn ogen, toen ik het Totem onder ogen kreeg. Eerder gezien? Ja. Qua presentatie en inspiratie ademt het de wereld van de ooit zo populaire jaren negentig-campagne van Benetton uit: United Colors of the World voor de generatie Y. Het Italiaanse merk had zelfs een Totem ‘avant la lettre’: Tribu (1993).

Maar eerst dit: de parfumafdeling van Kenzo was de laatste tijd in een fast fragrance forward-mood waardoor de interessante lanceringen niet de aandacht kregen die het verdienden. Fast forward: L’Eau par Kenzo Mirror Edition (2014), Kenzo Homme Night (2014), de erg op Balenciaga leunende travel retail Floralista (2014), Coleur Kenzo Violet (2014), Flower in the Air Summer Edition (2015). Meer aandacht waard: Jeu D’Amour (2015) en het nog niet geroken L’Eau Par Kenzo Intense (2015).

De totale ‘totem’-ommezwaai – een ‘puur collectief project vol positieve, communicatieve energie’ – nu gemaakt, komt volgens mij op conto van de nieuwe ontwerpers bij Kenzo, Carol Lim en Humberto Leon. Maar hoe Kenzo-kleurrijk ook, het is wel erg Facebook-thumps up gecombineerd met een alles-wordt-anders-nee-moet-anders-boodschap.

Is natuurlijk ontzettende de bedoeling: veel parfumhuizen zoeken via social networks de jeugd op. Dan spreekt dit aan? ‘Drie parfums die lak hebben aan clichés’. Of: ‘Een mix van gezichten, culturen en ideeěn gedragen door Totem, het embleem van de Kenzo-tribe’. Die bestaat uit dansers – wie is wie? – ‘gevonden’ in Los Angeles. Allemaal millennials die door Michael Rooney, ‘een van de grootste choreografen van overzeese clips’, in de ‘warme en broeierige sfeer’ van Vasquez Rocks ten noorden van Los Angeles samenkwamen.

Hoe wordt er gedanst? ‘Instinctieve, tribale en nerveuze bewegingen afgewisseld met openlijk gechoreografeerde bewegingen, hiphopmoves en spectaculaire, fysieke figuren of bewegingen rondom accessoires’.

TOTEM KENZO FLACONSDe dieppaarse totemflacon is goed geslaagd. Wordt door Kenzo toegelicht ter voorkoming van een negatieve connotatie: ‘Een totem is een houten sculptuur met dierlijke en mytische trekken die in Noord-Amerika vereerd en met een sterk emotionele waarde waar men zich rond verzamelt. Bij Kenzo vind je wel de filosofie (oink!) maar de vorm heeft niet voorouderlijks’ (is dat erg?).

Ontwerper Oki Samto denkt simpeler: ‘Je vindt steeds een vleugje humor waardoor het object haast een vriend wordt’. En humor is toch wel een Kenzo’s kenmerken – in ieder geval in de Kenzo-mode. Zie je gelukkig nu terug in de geuren. Want Patrick Guedji is soms erg filosofisch en poëtisch in zijn functie (sinds 2000) als creatief directeur van Kenzo Parfums.

Ben benieuwd of dit millennials-all-over-the-world-come-together-project zal aanslaan. Want de gemiddelde millennial heeft, net zoals de Benetton-follower van toen, een nuchtere realiteitszin die je geen sprookjes meer kunt verkopen ‘gebaseerd’ op de dagelijkse realiteit die wat de beloftes betreft de laatste tijd nogal wat te wensen overlaat.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Persbericht: ‘Kenzo heeft beslist drie universele uniseksgeuren – met eigen karakter – te lanceren in plaats van één, om zo alle persoonlijkheden te verleiden. En is volgens mij het maximum dat een consument van één merk in één keer kan hebben. Waarom uniseks? ‘Millennials laten mannelijk en vrouwelijk met elkaar versmelten en veranderen avond na avond van gender en identiteit’. Ha-ha-ha. Dat geloof ik dus niet. De ene avond vrouw, de andere man – afhankelijk van je stemming en ‘zin in’?

Wat wel klopt: een uniseks parfum is een uitdaging voor een parfumeur. Wat niet klopt: ‘Het concept voor een groot publiek werd nooit echt volledig geëxploiteerd’. Menen Antoine Lie en Jean Jacques. Ik meen: Calvin Kleins ck One (1994) en de talloze zomervariaties van de geur (ook dit jaar). En hoe krijg je je het uit je mond als neuzen: ‘De challenge was het doseren van alle ingrediěnten om niet te vervallen in een te uitgesproken perceptie van een genre. Ten slotte richt je je tot een community, een beetje zoals op de sociale media’.

TOTEM KENZO TRIO EN FLACONDe diverse neuzen hebben hun neus allemaal in één richting staan wat betreft de uniseksinterpretatie: geen bloem is in de drie geuren te herkennen. Het zijn eigenlijk geuren zonder hart. Het is de aaneenschakeling van fruit en of citrusachtige geuren die snel contact zoeken met de houtachtige basis. De overeenkomst tussen alle drie: de frisse flair en de ongedwongheid. Prettige ontspannen begeleiders tijdens dagelijkse bezigheden.

Totem Blue (Antoine Lie en Jean Jacques) gaat richting fruitige gourmand. Maar meer fruitig dan gourmand, dan zoet. Lang geleden dat ananas zo een geur prominent opent: zoet, beetje scherp, maar vooral rijp. Goed idee om het combineren met het groee-frisse kardemon – temt de ananas geleidelijk aan. Met op de achtergrond een aqua-noot. Droog, strak en zonnig cederhout zwaait de geur uit.

Totem Yellow (Christophe Raynaud) is de meest lieve, de meest zachte van het trio. Komt op de eerste plaats omdat de explosie van roze grapefruit wordt verzacht door groene thee – kalmerend en toch opbeurend – stromend door een aqua-noot (paradision?). Hier is het ‘onbestemde’ hout verpakt in een dun laagje leer dat voor de beklijving zorgt.

Totem Orange (Natalie Greco-Cetto, Olivier Pescheux) die opent als een eau de cologne, een tonic door good old oranjebloesem. Fris, met een lichtbloemige noot die wordt begeleid door de iets zachtere citroenbloesem (maar nog steeds met een frisse allure). Ik meen ook de groene noot galbanum te herkennen. En hier past de frisgroene, houtachtige noot van vetiver goed bij.

Zoals ‘Kenzo’ zelf zegt: ‘De geuren zijn speels en makkelijk eigen te maken’. En dat komt door de simpele, straight forward-opbouw. Doen me qua ‘geuridee’ ook denken aan de easy going en erg toegankelijke Big Pony Collection (2010 voor hem, 2012 voor haar) van Ralph Lauren. Ook hier felgekleurde twee laag-geuren zonder hart.

De geuren worden exclusief verkocht bij Ici Paris XL. Waar je tijdelijk een Totem-clutch cadeau krijgt als je een flacon koopt – hoezo androgyn?

TOTEM KENZO ICI PARIS XL