GEURENGOEROE

ALEKSANDR ARQUISTE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 22, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

VIOOLTJE VAN LEER

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 22/09/15

Neus: Yann Vasnier

Concept & realisatie: Carlos Huber (foto onder)

Door de ‘geurentsunami’ die over de vijf continenten blijft denderen, neem ik heel veel golven nog maar met een half oog op. Welke nieuwe geur of welk nieuwe merk mijn aandacht trekt, is steeds meer een kwestie van toeval geworden. Waarom ik bij Arquiste terechtkwam? Door de manier waarop de voornaam – Aleksandr – is geschreven. Trok mijn aandacht, maar ik dacht dus wel dat Aleksander Arquiste de volledige naam was van het in 2012 door Carlos Huber opgerichte huis.

Ik stond op het punt af te haken, toen ik de inspiratiebron vernam. Nee hè, weer een historisch persoon als uitgangspunt (Geurengoeroe is een heel klein beetje veel ‘parfums-noemen-naar-dode-celebs’-moe). Oh, vandaar dat Alexander op z’n ‘Russisch’ is geschreven. Zijn achternaam: Pushkin. Een van grootheden uit de Russische literatuur. Wereldberoemd in bepaalde kringen om zijn roman in verzen Jevgeni Onegin (1833).

Heb je, behalve met Sinterklaas en begrafenissen, niet zoveel met poëzie maar je bent wel benieuwd: luister dan naar het, in de ware zin van het woord, fantastische drama dat door Pyotr Ilyich Tchaikovsky in 1879 in opera werd omgezet. Misschien ga je hierdoor de geur beter begrijpen. Beter: een van Pushkins’ biografieën kopen, en dan snel doorlezen of -bladeren naar de laatste hoofdstukken, want Aleksandr ‘vertelt in geur’ de dag waarop Pushkin het leven liet. Romantisch dat wel: tijdens een duel in 1837.

Voor ik het vergeet: Arquiste is ontwikkeld door architect en ontwerper Carlos Huber. Hij heeft de smaak te pakken: Flor Y Canto, Anima Dulcis, Fleur de Louis, L’Etrog, Infanta en Flor & Aleksandr. Kan nog wel meer bij: Boutonière no. 7 (2012), L’Etrog Acqua, The Architect’s Club (beide 2014) en Nanban (2015). Bijna vergeten: voor J. Crew maakte hij No. 31 en. Zo denkt hij over geur: ‘A scent is a time capsule. It can invoke our most intimate memories and dreams, and open doors to distant worlds’.

De reden dat ik Aleksandr uiteindelijk toch een snuif waardig heb gegund is de inhoud: leer. Een van mijn favoriete ingrediënten die heel stilletjes aan – langzamer dan verwacht dat wel – in de ketenparfumerie zijn rentree maakt: Diors Eau Sauvage Parfum (2012), Pour Homme (2013) van Bottega Veneta en onlangs The Scent (2015) van Hugo Boss. Vreemd dat Gucci en Giorgio Armani nog niet zijn ingestapt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Nou en dan sta je dus op, wetende dat vanavond, 27 januari 1837, je laatste uur kan slaan. Was dat nou wel slim om luitenant Georges-Charles de Heeckeren d’Anthès uit te dagen? Ok, hij zat behoorlijk te flirten met je vrouw Nathalia en er werd over geroddeld. Maar hij trouwde toch met haar zus Yekaterina Goncharova, afgelopen 10 januari? So what’s the problem? Wat trots al niet vermag. Even niet aan denken. Nog even genieten van de dag… wassen, toiletteren, je kleden en dan wachten tot de avond is gekomen en je naar de plek des onheils vertrekt.

Dit verloop wordt met Aleksandr opgeroepen. Eerst een frisse douche met een neroli die knispert, spettert en sputtert. Je bent wakker. Vervolgens een enorme zoete golf van viooltjes – ooit het ‘dandy’-bloemetje in betere kringen. Merkwaardig maar wel leuk: soms lijkt bij het opspuiten alsof je eerst viooltje ruikt dan neroli. Het viooltje is van een prachtkwaliteit: niet te scherp, niet te veel zuurtje om zich vervolgens van fris-zoet naar fluweelzoet te ontwikkelen met een poederige einde dat doet denken aan talkpoeder dat op zijn beurt met een beetje fantasie reminiscenties oproept van een smetteloos wit gesteven overhemd.

Maar het blijft zoet. Heel langzaam komt de geur van leer tevoorschijn – denk handschoenen, denk laarzen. Interessant: ondanks zijn Russische achtergrond, ruikt de geur niet naar typisch Russisch leder – denk Knize Ten (1921). Daarvoor is de dosering te beschaafd. Zowel door het door resoneren van het viooltje, zowel door de toevoeging van een groen-harsachtige noot (dennenbalsem) met even het effect van een mentholsnoepje (scherp en hees) waarmee de koude winteravond wordt opgeroepen.

Dit alles maakt het leer minder ‘huid’, minder ‘paard’. En het viooltje is nog steeds te ruiken. Heel langzaam treedt het leer meer op de voorgrond zonder een echt een hoofdrol te gaan spelen, want een ‘algemene’ ambernoot – ik haal er niet specifiek ambrette uit – zorgt voor warmte.

Eigenlijk is Aleksandr een viooltje van leer. Elegant, old school gedistingeerd en misschien daardoor wellicht gedateerd… ik bedoel: de dandyeske man, prince charming met of zonder gesoigneerde baard is nu niet echt salonfähig in modekringen. En hij kan ook snel potsierlijk worden – denk Jort Kelder in vol ornaat. De hipster en/of de ‘Viking’ rulen nu: ruig van top tot teen, met in al hun woestheid vaak een even potsierlijk effect. Draagt hij Aleksandr dan is dat echt stoer en heeft – daardoor – wel uit te leggen aan zijn gelijkgestemden.

FATALE, FATALE PINK AGENT PROVOCATEUR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 18, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET F, GEURENALFABET P. Getagd: agent provocateur. Een reactie plaatsen

NIEUWE KOERS VOOR LUXE LINGERIELABEL

RETRO-RAFFINEMENT VOOR FATALE FLIRT

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 18/09/15

Neus: Jean-Marc Chaillan, Jean-Claude Delville

Model: Mónica Cruz

Fotografie: onbekend

Regie: Pénolope – zus van model – Cruz

Ontwerp tegenwoordig maar eens een parfumflacon die onderscheidend is, die verder gaat dan het rechthoek- en cilindermodel en alle variaties daar tussen, en toch niet ‘vermoeiend’ en vergezocht oogt. Die van Agent Provocateur was het in 2000. Voor het oog net even anders. Inspiratiebron het ei – symbool van het leven. De feel helemaal: gemaakt van ‘ouderwets’ porselein.

En de kleur zachtroze werd onvoorzien de standaard voor een nieuwe geurencategorie: de roze chypre. Ook wel neo-chypre genoemd. Dat kwam natuurlijk ook door de inhoud van het roze ei: Agent Provocateur is een van de eerste nieuwe chypres die zonder eikenmos toch dicht in de buurt kwam van de klassieke chypre en je dus dat rijke, gelaagde en zo tevredenstellende gevoel geeft van ‘ja zo hoort het’. Houden zo, hoop je dan. Dus niet. Want de nieuwe geuren zitten in een nieuwe flacon die wel heel erg cliché en ‘has been’-boudoir de beleving van luxe benadrukt. Heeft niets van doen met de ‘beheerste’ geile allure van het ‘naughty-but-never-tacky’-lingeriemerk die iets te nadrukkelijk in een recente promoclip wordt benadrukt en waarmee Pénolope Cruz zich verre van een origineel regisseur toont. Ik vergeef het haar; vele ‘echte’ grote Hollywoodregisseurs doen met hun clips voor de parfumbranche niet voor haar onder.

Komt deze koerswijziging doordat de oprichters – Joseph Corré en Serena Rees – de succesvolle keten (anno 1994) na hun scheiding van tafel, bed en winkel in 2007 verkochten aan private equity investeerders? En die willen, zo gaat de mare, snel veel meer geld zien. Natuurlijk ziet Agent Provocateur deze wending van niche naar mass-niche anders: ‘Het ontwerp – flacon en verpakking dus – is een ode aan de Film Noir, een moderne interpretatie van raffinement met retrotintje dat getuigt van een onconventioneel gevoel voor creativiteit, vrijheid en schoonheid’. Dat vind ik dus niet. De uitstraling komt nu wel erg dicht in de buurt van de concurrentie. Wat conventionaliteit betreft bij La Perla, wat ‘ordi’ betreft bij Victoria’s Secret met een toefje Juicy Couture.

De ‘rest’ – geur en sfeer – laat je delen in de duistere wereld van de Hollywood femme fatale die in de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw het symbool was voor donkere en gevaarlijke glamour. Als je als man maar één oogwenk van haar beantwoordde of haar één vuurtje gaf, dan wist je: fasten your seat belts, it’s going be a bumpy ride. En dat gevaar kun je naar nu vertalen, en vervolgens struikelt Agent Provocateur ook over de verleidingsclichés: ‘seduction, allure, sensuality, mystery, confidence, desire’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Flauw om te beweren, want je kunt het van zoveel andere geuren beweren: Fatale smells familiar. Natuurlijk is dat niet echt erg, maar wel ‘een beetje’ voor Agent Provocateur omdat die tot nu tot eigenlijk boven trends stond en zijn eigen koers bepaalde.

De neus Jean-Marc Chaillan is een parfumpatisseur die voor Fatale zijn neus heel diep steekt in een fonduepan waarin cacao, vanille en musk pruttelen op een laag pitje. Wat toe te voegen om het recept meer parfum te laten zijn? Eerst roze peper, dan zwarte bes en dan mango.

Oeps, valt deze gepeperde fruitige exotica zo maar direct in de pan. Het effect: om van te watertanden als je het lekker vindt. Vruchtenbonbon. Al vaker vermeld: ‘chocolate gourmand addiction’-geuren kunnen bloemen laten verdrinken in hun onstuimige gulheid. Ik ruik een nuance van onbestemde witte bloemen in plaats van duidelijk gardenia. Soort van origineel om die eens aan gourmand te linken, maar de typische licht gekruide fluweligheid komt niet echt herkenbaar tot ontplooiing.

Wel de iris – die legt op een gegeven moment een laagje stof over de vloeibare chocolade die daardoor stolt. Maar dat neemt niet weg dat de fruit-chocoladenoten blijven overheersen. En ondanks de toevoeging van cistus labdanum en patchoeli verankert Fatale niet echt, krijgt het geen aardse noot.

Het is eigenlijk een ‘fruitchouli’ – denk in de lijn van Lancôme’s La Vie est Belle (2012), Yves Saint Laurents Black Opium (2013). Maar hier meer fruit dan chouly – want daarvoor is de ‘patchoeli’ te bleek. Je kunt je afvragen of de ware Agent Provoxateur-fan hierop zit, ligt, hangt te wachten. Die verwacht al paaldansend en stripteasend volgens mij geuren die voor de fragrance-fanfare uit lopen, meer distinctie, meer durf hebben.

En hoe zit het dan met Pink Fatale? Die trouwens dezelfde slogan/lokroep en campagneshoot heeft als Fatale: Flirt with danger. Nou, als ik schrijf dat die werd gemaakt met de Aziatische markt in gedachte (en de campagne dus gekuist is)…

Hij verrast in ieder geval wel meer omdat de compositie níet gourmand is en omdat de weinig gebruikte datura – moeilijk om de geur te beschrijven: vol, wit, exotisch zeker, beetje etherisch bedwelmend – het hart doet kloppen waar omheen een ‘bedauwde’ krans van citrusvruchten is gevlochten.

Het effect: eerst een citruswaternevel van mandarijn, peer en yuzu. Laatste is ondergedompeld in slagroom. Klinkt lekker en tegelijkertijd bizar, maar verdomd; je ruikt een lactone-achtige noot op de achtergrond. Een transparante introductie voor de datura die om haar gevaarlijke werking te temperen is omringd met lotus die ‘voor de styling’ roze is gekleurd. Maar daar verandert het aroma niet door: waterig-transparant en ‘kristal-breekbaar’. Waarom de camelia hier naast groeit is me een raadsel. Ook voor de sier? Ook voor de styling? Om het fragiele aspect van de geur te benadrukken waarschijnlijk want de bloem is ‘reukstom’. Althans, ik heb nog nooit aan een geur verspreidende camelia geroken. Correct me if I’m wrong.

De afronding blijft zweverig, want slechts een enkele basisnoot die het geheel vasthoudt: musk. Die is – vreemd – niet roze gestyled. Blijft wit en verklaart het heldere, schone effect als de bloemen zijn uitgebloeid. Versterkt door een ‘bamboe-scheut’ en – verbaasd op het eind aan te treffen – ‘zwarte’ saffraan. Ruik ik niet echt. Eerlijk gezegd: ik vraag me af of de gemiddelde consument het er allemaal ‘uit ruikt’ want de algemene indruk is toch een transparante fruity-flowery geur met cleane nasleep ver verwijderd van de hard core parfumbusiness van Agent Provocateur.

THE SILK SENSAI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 16, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET T. Een reactie plaatsen

ZIJDEROUTE

TERUGGEHOUDEN ‘SENSAI-SENSUALITEIT’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 16/09/15

Neus: Marie Salamagne

Flaconontwerp: Gwenael Nicolas

De vloeiende zachtheid van zijde wordt in de wereld van beauty vaak gebruikt om het tactiele effect van crème op de huid te verwoorden. Ik denk dan: logisch, vanzelfsprekend en dus overbodig. Gras is groen. Zoiets. Zijde vertalen als parfum is wat anders – maar hetzelfde beeld rijst op. Een geur die zich als zijde over je – reeds door een crème zijdezachte geworden – huid glijdt.

Stof vertalen in een geur is iets dat parfum- en cosmeticahuizen (en dus neuzen) om de zoveel tijd bezighoudt. In den beginne alleen maar chic spul: kant, organza, jersey, kasjmier, fluweel, mousseline. In modernere tijden ook katoen en linnen. Niet dat het resultaat altijd begrepen wordt. Het met veel tamtam gelanceerde premièreparfum – Le Parfum (2004) van MaxMara – was voor vijftig procent geïnspireerd door zijde. Zou het ontbreken van succes hebben gelegen aan het feit dat het Italiaanse label in eerste instantie wordt geassocieerd met camel(stof) – de andere vijftig procent (vertaald met ‘kasjmier’) van Le Parfum.

Dat Sensai voor de ‘Zijderoute’ kiest klinkt logischer: een belangrijk bestanddeel van de cosmetica van dit Japanse huis bestaat uit koishimaru-zijde. Volgens de Sensai-site ‘een bijzondere vezel ooit voorbehouden aan de keizerlijke familie. Doordat het de productie van hyaluronzuur stimuleert voorziet het huidcellen van een eindeloze oceaan aan vocht – een levenskrachtige omgeving waarin de huid wordt gevoed en gehydrateerd’. Dit is voor mij teveel beauty-acacadabra waarin ik niet geloof. En een eindeloze oceaan lijkt me ook niet echt een pretje.

Doet er ook niet toe. Wat ik interessanter vind: in de meer dan duizend jaar oude parfumcultuur van Japan, aldus Sensai, parfumeerde de adel – zowel de vrouwelijke als mannelijke leden – zich niet direct op de reine en zuivere huid; geuren in paleizen en dergelijke stroomden via een soort perfume diffusers avant la lettre door de zijden kleding. Sensai: ‘de schoonheid van de huid die door de pure zijde schemerde, werd in haar zinnelijkheid hierdoor versterkt’.

Deze andere kijk op parfum ‘aanbrengen’ wordt nu op moderne wijze geïnterpreteerd met de eerste geur van Sensai: The Silk. Of eigenlijk twee. Lanceren de meeste merken in de ketenparfumerie eerst een eau de parfum en een seizoen of jaar later een eau de toilette-versie, Sensai doet het in een keer.

Is wel beschouwd leuker voor de consument en lucratiever voor Sensai deze keuzemogelijkheid, want meer kans op verkoop. Interessant aan het verschil tussen de eau de toilette en eau de parfum van The Silk: de ingrediënten zijn hetzelfde alleen zijn de onderlinge verhoudingen anders gedoseerd.

Over de flacon is de ontwerper heel serieus – zie hem eens echt schetsen op de promovideo. Gwenael Nicolas, de ontwerper: “Het eerste beeld dat bij me opkwam, was iemand die iets kostbaars in zijn handen houdt. Iets dat teer, breekbaar en uniek is als een filigraine zijdecocon die zich aan de vorm van de hand aanpast.” Als je goed kijkt, kun je in de flacon inderdaad een geabstraheerde vorm van een zijdevlindercocon zien.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het idee: een geur zo zacht, zo transparant en zo subtiel als een glanzende sluier van zijde. De interpretatie van de neus Marie Salamagne: “Mijn associatie met zijde is een extreem licht materiaal – teer en geraffineerd. De uitdaging was de perfecte balans te vinden; een geur te creëren die zowel transparant als warm is.” Op de promotieclip heeft ze het over ‘sensualité retenue’, ofwel: teruggehouden sensualiteit. Vind ik mooi omschreven. The Silk is een floriental – de bloemen in het hart krijgen een sensuele ondergrond door warme en omhullende ambernoten – die zich presenteert in drie voiles.

De eerste wordt opgeroepen met een fris-pittige combinatie van bergamot en roze peper fruitig-zacht gemaakt door peer en voorzien door knisperend randje van viooltjesblad. Het effect: een zuiver en ‘vrij’ gevoel. Heel langzaam openbaart zich de tweede voile: een boeket van zachtzoete pioenroos, fris-groen lelietje-van-dalen en de licht naar chocolade ruikende sharry baby-orchidee. Laatste geeft de geur een bescheiden gourmandtoets die mooi samengaat met de onderste voile The Silk: een warm-romige amberbasis versterkt door tonkaboon en voorzien met poederige toetsen van musk.

Alleen voor een premièreparfum vind ik The Silk, te modaal, te gewoon, te ‘teruggehouden’, teveel meelopend met de huidige trends. Zeker voor een high end-label als Sensai. Ik heb het al eerder geroken alleen in andere verhoudingen. Het lijkt wel of splinternieuwe merken in de ketenparfumerie tegenwoordig steeds minder daadwerkelijk durven te verrassen en te verbazen.

Je zag het ook met Jimmy Choo en Swarovski: waarmee deze namen wereldberoemd zijn geworden, zie en ruik je niet echt terug in de geuren. Terwijl dergelijke merken hun postmoderne excentriciteit gecombineerd met ouderwets vakmanschap dit juist moeten benadrukken om op te vallen in de parfumerie. Helemaal gezien de concurrentie ‘van boven’. Niche dus.

THE SCENT HUGO BOSS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 14, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET T. Een reactie plaatsen

VERLEIDINGSKUNST: MEER EEN KWESTIE VAN IQ DAN EQ

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 14/09/15

Neus: Will Andrews & P&G fragrance team

EQ-face: Theo James

Videoclip: Darren Aronofsky

Fotografie: Mert & Marcus

Best wel stoer. Best wel arrogant: je nieuwe geur dé geur noemen. Ook gevaarlijk: als ‘men’ het er niet mee is… hoon is je aandeel. Hugo Boss doet het met The Scent. Is tevens de aanleiding voor – here we go again – de introductie van een nieuwe man. Niet zozeer in het algemeen, maar meer ‘binnen’ Hugo Boss.

Want vanaf nu en zo lang het duurt: ‘Hugo Boss gelooft in een ander soort verleiding. Langzaam maar gestaag en vol spanning over wat er komen gaat. De Boss-manier van verleiden is een kunst waarbij zelfvertrouwen en nonchalance perfect in balans zijn. Inspelend op wat vrouwen echt willen, worden alle zintuigen op meesterlijke wijze op scherp gezet. Dit is een vorm van verleiden die een diepe, blijvende indrukt maakt’. Tjonge, tjonge… dat zie ik de gemiddelde Boss-man nog niet zo snel doen. En zitten ‘Boss-vrouwen’ hier op te wachten? Of is het meer een ‘voel-wat-ik-bedoel’-gevoel dat onder Hugo Boss’ marketingmensen leeft?

Ik heb het blijkbaar verkeerd of nog niet gezien, want: ‘The Scent onthult een ander aspect van de Boss-man. Het is een ode aan zijn persoonlijke prestaties in plaats van zijn zakelijke’. Zoiets heet groei, volwassen worden. Maar voor beide geldt: ‘zijn succes is altijd verleidelijk gebleken’. Kijk maar naar ‘zijn uitstraling, de snit van zijn pak en zijn zelfverzekerde charisma’. U raadde het al: deze ‘eigenschappen’ zitten ook verwerkt in de nieuwe geur waarin het meer om emotionele dan om intellectuele intelligentie’. Ik zeg: het eerste merk dat iq en eq laat samensmelten in geur, creëert The Super Scent.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ruik je steeds meer: luxemerken die door hun nichegeuren hun masstige-geuren een inhoudelijke opwaardering geven. Meer kwaliteit, meer diepgang, meer rijkdom die eigenlijk meer gesuggereerd wordt, maar voor gemiddelde consument wel zo overkomt gezien die alleen maar gewend is aan ‘licht spul’. Maar hoe geef je tegenwoordig een gemiddelde geur meer dan een of twee ‘geurgenotslagen’?

Is niet alleen per definitie een kwestie van kwaliteit. Ook originaliteit en het kiezen van ingrediënten die synoniem staan voor niche. Bij mannen (minder bij vrouwen) is dat zonder meer leer.

Staat voor beschaafd animaal, staat voor geile chic, staat voor – in verbinding met de Hugo Boss-man – niet direct uit de kleren, maar voor aandacht. Niet ‘ram-bam-thank-you-mam’-seks, maar slow, langzaam opbouwen. Cocktail, dinner, naborrelen in de bar, dan naar huis of hotelkamer voor de openhaard, kaarsen, nog meer cognac en whisky, en alles in een stemmig-warme ambergloed. Dat werk. Je zou bijna in slaap vallen. Maar dan is er nog altijd de morning after…

Hugo Boss is origineel door de leerbasis vooraf te laten gaan door een voor de parfumindustrie nieuw ontdekt ingrediënt, en exclusief en voor het eerst voor The Scent gebruikt: maninka-fruit (foto). Afkomstig uit West Afrika en genoemd naar een gelijknamige bevolkingsgroep die de vrucht veel gebruikt. Zweeft volgens Boss qua geursensatie tussen passievrucht en rum.

Waarom dat dan direct een afrodisiacum moet zijn? Je wordt er – mocht je maninka kunnen eten – eerder dronken dan high van. En het is natuurlijk de vraag of je geur aan de vrucht kunt onttrekken. Ik denk van niet, anders had de industrie dat al eerder gedaan, want die heeft inmiddels alle flora waar ter wereld ook al gescand op olfactorische bruikbaarheid. Is volgens mij meer een kwestie van het samenvoegen van geurmoleculen – waar onder die van passievrucht en rum – die samen maninka ‘maken’.

Zoet-exotisch fruit is trouwens een minitrend in mannengeuren – denk aan stervrucht, denk aan papaya. Ook de opening valt in een trend: in plaats van een pure en luchtige citrusexplosie wordt deze frisheid geleverd door gember: ook fris, ook zonnig, maar met een scherper, pikanter en aardser randje.

Moet gezegd: het eindresultaat is eigenzinniger dan verwacht voor een Hugo Boss-geur en heeft een goede flow: de gember gaat mooi onder in het fruit, begeleid door lavendel, dat zich weer mooi hecht aan het leer. dat je een tijd lang goed kunt ruiken Maar nog steeds binnen de lijnen van de ketenparfumerie. Dus niet al te moeilijk: je hebt The Scent ‘zo door’. Voor een meer gelaagde geur moet je toch The Collection (sinds 2010) van Hugo Boss raadplegen.

MIMOSA & CARDAMOM JO MALONE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 12, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Getagd: jo malone, Marie Salamagne. Een reactie plaatsen

BEPOEDERDE MIMOSA

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 12/09/15

Neus: Marie Salamagne

Model: Kamila Hensen

Fotografie: onbekend

Een van de voordelen van nichelabels: ze zijn ‘waarden- en oordeelvrij’ en gezichtsloos. Dat wil zeggen: ze hebben, hoewel niet altijd, een duidelijke filosofie, een visie en een ‘verhaal’, maar dringen die niet echt op. Kwaliteit spreekt voor zich zelf, moet voor zichzelf spreken. Het, hoewel niet altijd, gaat om de inhoud.

Niet om de toeters en bellen. Nichelabels weren dus de platgetreden ‘wake me up before you go, go’-inspiratiebronnen: de romantische verwikkelingen, glamourbeleving, ambities, goede bedoelingen en aanhankelijkheidsverklaringen waarmee de parfumambassadrices en -ambassadeurs van de parfumerieketengeuren mee opgedirkt worden.

Met sommige nichehuizen gaat het zo goed dat ze worden gekocht door beautymultinationals. En dan zie je heel geleidelijk hoe de ‘onzichtbare’ status wordt ingewisseld door een visuele sfeer en beleving. Doel: niche minder afstandelijk maken, dichter ‘bij huis’ brengen bij de nieuwe doelgroep. Want fans van het eerste uur haken meestal af, gaan op zoek naar nieuwe nichemerken (die worden daarin trouwens goed bediend: ze verspreiden zich als een inktvlek over de nichebranche).

Een passend voorbeeld: de nieuwe geur van Jo Malone Mimosa & Cardamom. De presentatie is eigenlijk meer mode dan parfum. Had zo gemaakt kunnen worden voor een fashionshoot – thema: urban gipsy – voor de onder de echte modebijbels (Vogue, L’Officiel en Harper’s Bazar) bungelende glossies: Elle, Marie Claire, JAN (tien jaar dit jaar!). De flacon is slechts een klein detail in een, zoals dat heet, sfeervol en smaakvol übergestyled portret van een model in gedachten…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… het hoofdingrediënt niet: twee (of drie?) vazen met wilde en lange mimosatakken die je niet in de gemiddelde bloemenboetiek kunt kopen. Op het tafeltje de overige smaakmakers. Natuurlijk de tweede hoofdrolspeler – kardemom – omringd door steranijs en een potpourri van met het blote oog niet duidelijk te bepalen zaden en korrels.

Het voordeel van duidelijk in de naam benoemde ‘twee-in-een’-geuren: de duidelijke boodschap: this is what get. Geen moeilijkdoenerij. De kardemom ruik je met name in de opening: het laat je deze peul in zijn meest fris-intense vorm ervaren: groen, beetje wrang met een frisse ondertoon. Hierachter ruik je direct de mimosa: vol, zonnig, pollen-honingachtig en met een groene zweem die door de kardemom even wordt benadrukt.

Het is trouwens geen ‘full blown sun’-mimosa uit Zuid Frankrijk, daarvoor is Mimosa & Cardamom te zacht en bepoederd. Wordt geleverd door romig sandelhout vermengd met – goed ruiken! – een hazelnoot-nuance, rumachtig tonkaboon en vanille-achtig heliotroop (waardoor je de roos er ook niet echt uit kunt pikken). Daarnaast neem ik ook een lichte saffraannoot waar die op een wonderlijke manier de gele gloed van mimosa voorziet van een stroef-zoete toets. Eigenlijk is Mimosa & Cardamom mimosabolletjes besprenkeld met een ‘poederpotpourri’ en door tonkaboon voorzien van een subtiele gourmandnoot. Aangename low key niche.

COLONIA CLUB ACQUA DI PARMA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 10, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

‘NERVEUZE ELEGANTIE’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 10/09/15

Neus: onbekend

Acqua di Parma is op zoek naar een nieuw, nog chiquer kader voor zijn geuren en kwam terecht bij ‘het ontspannen klimaat van de elegante sportclub met het interieur van een oud landhuis, een karaktervol verblijf op het platteland’. Dat is ‘de ideale omgeving voor een briljante, actieve en dynamische man die zijn vrije tijd graag besteedt aan zijn meest authentieke passies en waar hij andere gepassioneerde, gelijkgestemde mannen kan ontmoeten’.

Geurengoeroe voelt zich aangesproken. Want he loves ‘bewuste socialiteit’ en ‘prikkelende conversaties’. Colonia Club wordt voor Geurengoeroe nog prikkelender gezien Acqua di Parma ook nog een link legt met een andere nobele passie die Geurengoeroe alleen passief belijdt door er naar te kijken: dressuur. Acqua di Parma: ‘een van de meest adembenemende en betoverende sportdisciplines, een plechtstatige sport bij uitstek, de hoogst ontwikkelde expressie van de paardrijdkunst’.

De Fransen hebben daar een woord voor waardoor de beleving nog chiquer wordt: équitation. In gedachten is dit prachtig om te zien, zoals Acqua di Parma het moment omschrijft voor de dressuur begint: ‘het paard wacht met nerveuze elegantie in manege, de etiquette vereist een onberispelijke outfit van de ruiter…’. Dan de ‘opeenvolging van de figuren, de tastbare harmonie met het paard bij elke vaartverandering… unieke bevredigende momenten die voortaan het gezelschap krijgen van een nieuwe, originele geur. Een parfum met een naam die klinkt als een verklaring’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Je ontkomt er bijna niet aan: door de bossen verschijnt de ruiter te paard van Guerlain gekleed in zijn Habit Rouge (1965). In zijn voorbijgaan ruik je een intens oosters parfum. Geen ‘voeten in de aarde’, varen, gras en bladgroen in een spoor van lichte, fris-tintelende noten. Dat ruik je wel in Colonia Club. Het verspreidt deze noten niet in een wilde, bosachtige setting – zoals in Guerlains Vétiver (1959) , maar eerder gestructureerd en ‘gedresseerd’. Net zoals de ruiter in strakke lijnen tijdens zijn plechtmatige parcours zijn paard leidt.

De opening roept herinneringen op aan de klassieke eau de cologne-signatuur van Acqua di Parma alleen ‘ritselt’ de hesperidenmix van bergamot, citroen, petitgrain en mandarijn meer – is minder ‘vintage’. Dat wordt versterkt door munt en galbanum in het hart die het klassieke eau de cologne-ingrediënt neroli een mooie, heldergroene omlijsting geven – noem het nerveuze elegantie. Voor de verzachting van het geheel, om de cologne minder een cologne te laten zijn worden hiervoor klassieke ‘mannenbloemen’ in stelling gebracht: zoet-zonnig lavendel en geranium met zijn roosachtig karakter.

De afronding, een beschaafde balans tussen ruig (ambergrijs) en schoon (witte musk) zorgt ervoor dat de groene vetiver minder aards zijn noten kan verspreiden. Eigenlijk als je goed doorruikt, is Colonia Club de meest toegankelijke geur tot nu toe van Acqua di Parma binnen het mannensegment – de Blu Mediterrano’s buiten beschouwing gelaten – door deze clean-frisse finish. Wil je dat Colonia Club meer het paardenelement accentueert, layer dan de geur met Colonia Leather (2014). Verhouding 1 op 4. Nog niet dirty-donker genoeg, nog niet ‘paardenstallen’ genoeg, pak dan Colonia Itensa Oud (2012). Verhouding: 3, 1, 1.

DECADENCE MARC JACOBS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 8, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET D. Getagd: marc jacobs. Een reactie plaatsen

FAN-TAS-TISCH!

THE IT BAG FILLED WITH THE IT PERFUME?

Jaar van Lancering: 2015

Laatst aangepast: 08/09/15

Neus: Annie Buzantian

Model: Adriana Lima

Fotografie: Steven Meisel

Concept & realisatie: Marc Jacobs

Ik was gisteren (voor het eerst) in het Tassenmuseum in de hoofdstad. De reden: de officiële presentatie van het eerste Engelstalige beautymagazine – Mirror – gemaakt door een voornamelijk Nederlandse crew – ik droeg ook bij – onder leiding van de bedenkster en – dus – hoofdredactrice Georgette Koning. Tijdens het gebabbel, geknabbel en geschnabbel met very important peopletjes uit the dutch beautyscene, boorde plotseling als een pijl de nieuwe aankoop of schenking aan het Tassenmuseum door mijn hoofd: Marc Jacobs’ Decadence.

Waarom? Zie de als tas verborgen flacon. Hiermee gaat de ontwerper weer een stap verder in het verkennen van de verhoudingen tussen functie en vorm, tussen gebruiksvriendelijkheid en esthetiek. Ik noem het fan-tas-tisch. Dat het concept volgens het persbericht ‘een statement is dat gedurfde styling, luxueus vakmanschap en revolutionair flacondesign’ combineert lijkt me niet meer dan vanzelfsprekend. Is verplichte kost zou je zeggen, wil je overtuigen. Niets zo vervelend als een ‘tas’ die lekt in de parfumerie (komt vaker voor dan je denkt, ook in het prestigesegment).

Het allerleukste aan Decadence: het is niet te serieus, het is parfum met een knipoog en humor zonder dat het lachwekkend wordt, uitglijdt richting kitsch (komt vaker voor dan je denkt, ook in het prestigesegment). Nu moet gezegd: ‘surrealistische’ parfumtassen en -gadgets-trend hangt al een tijd in de lucht. Chanel heeft – onhandige – tassen zo naar het lijkt geïnspireerd op flacon van N° 5. Daarnaast kun je gsm-beschermhoesjes kopen gevormd naar parfumflacons. Nu moet gezegd: deze kijk op het parfummetier heeft Jacobs niet van een vreemde: de leukste, de origineelste, de meest mallotigste, de meest inventieve flacons werden altijd al in de Verenigde Staten geproduceerd, níet in Frankrijk.

Alleen ik vind de ‘flacon’ eigenlijk niet decadent, eerder functioneel chic. Ja, jammer dat de fotograaf nog steeds vastzit aan de ongeschreven glamouregel, die voorschrijft modellen zo verweesd en afwezig mogelijk vast te leggen. Gezien de inspiratie had het voor mij wel wat vrolijker gemogen. Praktische kwestie: in welke designertas past Decadence het beste, en in welke maat?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Is Decadence qua inhoud als je de betekenis letterlijk neemt: ‘overdreven rijk of duur’ en ‘in verval geraakt door te ver doordrijven van verfijning waardoor de innerlijke kracht verdwenen is?’ Nee, natuurlijk niet. Want de geur is gemaakt met de gemiddelde, trendy dat wel, parfumerieklant in gedachten.

Voor haar kan dus Decadence ‘best schrikken’ zijn als gewend is aan al die ‘fruitchoulys’ en onschuldige bloemenpret op witte musk-basis. Ik zou de compositie eerder als opulent willen omschrijven, gezien de rijkheid die vooral wordt opgeroepen met de vrucht die hiervoor symbool staat: pruim. De sappigheid, zoete volheid van de rijpe vrucht met alocolholtoets is ‘decadent’.

Heel slim en interessant: de pruim wordt gelinked met de ‘it’-specerij van dit moment: saffraan (foto). Stroef, tegen de vleug in, maar ook zonnig (denk aan ‘gesuikerde’ kerrie). Geeft de pruim als het ware een gouden randje, houdt haar zoetheid in toom. En zorgt er ook voor dat de klassiek-chique bloemencombi van het hart (zonnig) sambacjasmijn, (fruit-zoetige) Bulgaarse roos en (poederige) iris niet cliché wordt.

De basis wijkt ook af van het gemiddelde traject dat een vrouwengeur aflegt: vetiver en papyrushout worden gezien als typisch mannelijk, geven de bloemen langer een houtachtig accent tot het moment daar gekomen is dat amber de geur warm afrondt. En nu heel snel het parfumextract Mister Marc! Dat is pas deca!

THE OPERA COLLECTION HISTOIRES DE PARFUM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 7, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Getagd: Gérald Ghislain, HISTOIRES DE PARFUM. Een reactie plaatsen

OPERARIA’S IN GEUR

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 07/09/15

Neus: Gérald Ghislain

Concept & realisatie: Gérald Ghislain

Een slimme en originele manier om zijn geurgeschiedenislessen te prolongeren: in plaats van het geboortejaar van een celeb avant la lettre, kiest Gérald Ghislain met The Opera Collection voor het jaar waarin een nu beroemde opera voor het eerst werd opgevoerd.

Ghislain zet olfactorisch per geur niet de hele opera op de kaart (lijkt me ook schier onmogelijk), maar brengt hulde aan de – meestal tragische waar het niet zo gezellig mee afloopt – heldinnen. In 1831 is dat heiden priesteres Norma (van Vincenzo Bellini), in 1875 sigarettensloerie Carmen (van Georges Bizet), in 1890 adellijke Schoppenvrouw (van Ptjor Tchaikovsky), in 1905 de langzaam maar zeker wegkwijnende Madame Butterfly (van Giacomo Puccini) en in 1926 IJsprinses Turandot (ook Puccini).

Vraag: ga je anders, meer of minder van deze geuren genieten als je bekend bent met dit repertoire? En kom je wel in verleiding dit kwintet te verkennen als operaleek of -hater? Want voor de prijs kun je ook drie gewone Histoires de Parfums kopen. De presentatie is, gelijk de vrouwen van deze opera’s – en zo hoort het ook – dramatisch, meeslepend en aanstellerig (in de goede zin van het woord). De art deco-ogende flacons lijken zo van een vintage rommelmarkt afkomstig – de HdP-doppen niet meegerekend. Ik ga er vanuit dat de lijn wordt uitgebreid; er zijn nog zoveel operaheldinnen te bewieroken. En helden! Voor mij mag Ghislain snel met 1887 komen.

Geurengoeroe heeft dus een redelijke operakennis, want bezocht lange tijd en bezoekt af en toe nog voorstellingen in De Stopera (Amsterdam) en De Munt (Brussel). Ging/gaat zelfs soms met de trein naar Parijs (Opéra Bastille en Opéra Garnier) en Keulen (Oper der Stadt Köln). Heel eerlijk gezegd: ik heb, behalve 1890, niet zoveel met bovenstaande jaartallen omdat de opgevoerde drama’s in deze opera’s me niet echt interesseren – teveel gewee, teveel geklaag. Geurengoeroe vindt maar één aria uit Carmen meeslepend en die duurt goddamnit minder dan twee minuten. Dus nog een keer: geef mij maar snel 1787 en daarna 1879. Heb ook eigenlijk wel zin in: 1816.

Geurengoeroe snapt ook niet helemaal de verantwoording van The Opera Collection: ‘Opera, like perfume, glorifies women’. Volgens mij doet opera meer en ook meer ‘met vrouwen’ – ze geven vaak interessante karakterschetsen van vrouwen (en mannen), openbaren vaak bepaalde meningen, stemmingen en stromingen ‘van toen’ die nu nog vaak actueel blijken te zijn. Niet verder zeggen: volgens mij bewierookt Gérald Ghislain ‘stiekem’ meer operadiva’s dan de vrouwen die ze op het podium vertolken. Ik bedoel maar, hij heeft het over ‘portretten van vijf uitzonderlijke, fascinerende, gepassioneerde, charmante en onweerstaanbare diva’s’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik begin met 1926. Puur om de ingrediënten. Op papier voor mij het meest interessant door het uitgesproken contrast tussen witte bloemen – jasmijn, oranjebloesem, narcis – en de donkere basis: patchoeli, amber, leer en wierook. Je zit er direct in: in een spray krijg je de totaalindruk al snel te pakken. Zonder echt te ‘indolerig’ te worden, verspreiden jasmijn en oranjebloesem een vol-zwoele, bijna zoete toets. Je zou bijna denken dat er roos in zit. Het buitenbeentje hier – narcis – werkt aan deze zwoelte mee. De overloop naar de amberbasis voltrekt zich niet wispelturig – eigen aan het cliché divagedrag – maar glijdt soepel. Met elkaar in unisono de patchoeli, amber, leer en wierook. Meer drama had van mij – gezien het karakter van Turandot – gemogen. Als je niet oppast val je je van tevredenheid in slaap. Er is geen enkel ingrediënt in de basis dat roept ‘nessun dorma’. Nice to know: Liù (1929) van Guerlain is opgedragen aan de gelijknamige dienster van Turanadot.

Afgaande op het karakter van Carmen, moet 1875 grillig, brutaal, onvoorspelbaar zijn, gecombineerd met een uitbarsting van een liefde – fataal, dat wel. De geur is in het bijzonder geïnspireerd op wellicht de beroemdste opera-aria: L’amour est une oiseaux rebelle… die je heel moeilijk kunt temmen.

Begint temperamentvol door een spetterende uitbarsting van citroen en gember achternagezeten door saffraan én davanagras. Dat levert een onverwachte sensatie op: fris, zacht, stroef, groen. Carmen wordt meestal geassocieerd met een rode roos die ze brutaal tussen haar tanden vasthoudt en symbool staat voor je weet wel. Ze heeft nu een hele mond vol onduidelijke witte bloemen die samen niet echt wit stralen. Alsof ze bloeien op de generale repetitie, dus nog niet voluit gaan zoals op de première. De basis staat wellicht voor het donkere karakter van de heldin – broeïerig wierook, zwoel-rokerig guaiac, zacht sandelhout en bosachtig patchoeli roepen samen een donker gevoel op, alleen slaat deze duisternis niet door – omdat het witte bloemengevoel geholpen door de saffraan de compositie af en toe weer oplicht.

1904. Vind ik een beetje een ‘intikkertje’ en had wat mij betreft ook wat exotischer gemogen. We zitten in Japan namelijk. De kersenbloesems en orchideeën zijn niet ver weg. Toch heeft de geur iets van een poederige- en amandelachtige fragiliteit – eigen aan kersenbloesem. Wordt door Gérald Ghislain opgeroepen met iris en heliotroop die samen voor een poederige zoetheid zorgen mooi in balans met de zoetbloemige frisheid van mandarijn en neroli. De uitwerking is niet echt (over the top) fataal. In plaats van een knallend einde, is de finish eerder berustend, tevreden terugkijkend, door het door musk verzachte ceder- en sandelhout. Vreemd eigenlijk, want Madame Butterfly pleegt wel hara kiri in the end.

Norma wordt het meest in de bloemetjes gezet. De gekuiste godin – casta diva – is in 1831 omringd door een aura van bloemen. Voor mij het meest geslaagd en ‘opera’ door de volheid. Het ‘drama’ wordt in eerste instantie geleverd door aldehyden – het Chanel N° 5-effect is dus daar. En dat staat voor mij ‘in parfumtaal’ gelijk met een chic-klassiek avondje uit. Alleen verschijnen de koud-warme aldehyden iets anders; ze breken door een prikkelbarrière van roze peper heen, maar geven aan de roos, jasmijn en ylang-ylang dezelfde diffuse N° 5-uitstraling. Alleen eindigt 1831 warmer en voller door patchoeli, die er ook voor zorgt dat de cistus labdanum, vanille en benzoïne niet te klef worden.

Net zoals de 1831, 1875, 1904 en 1926 kent 1890 geen klassiek-frisse opening. Goed besluit – want dat past eigenlijk niet in de operabeleving. En zeker niet in het duistere verhaal van Schoppenvrouw. Geheimzinnigheid en raadselachtigheid vechten met elkaar in een duister decor. Wordt door Ghislain verbeeldingsvol opgeroepen. De oranjebloesem lijkt zich als een essence te gedragen, en verbergt haar frisheid in een kleed van droog-poederig koriander en peper.

Die garanderen ook dat de roos en jasmijn in het hart zich niet al te dartel gedragen. En al zouden ze het willen dan is er de broeierige basis die dit voorkomt. Het is meer de som – donkere sensualiteit – dan de delen, aangezien ik de patchoeli, leer, wierook en musk accenten aan de amberbasis geven zonder er stuk voor stuk uit te springen.

Eindconclusie: Gérald Ghislain pakt minder dramatisch uit dan gehoopt. Deze jaartal-parfums moeten voor mijn duidelijker dan zijn gewone geboortejaar-geuren omdat opera-personages uitvergrotingen van mensen ‘uit het dagelijkse leven’ zijn en daardoor bigger than life. Door de presentatie en de prijs wil ik dat de geuren zich aanstellen, lekker over the top gaan, alles uit de kast halen. Zoals de ‘gillende heldinnen’ op het podium dat ook doen om ons, het publiek, te overtuigen. Alle registers uit de kast. Liefst vijf octaven.

Ik mis het effect van een drop dead-parfum (kan ook komen doordat het me toegezonden mini-pakketje niet op parfum- maar op eau de parfum-sterkte is) dat de draagster ruim van tevoren aankondigt. Parfums die echt toeslaan en in dit geval helemaal voldoen aan het cliché dat je eigenlijk – helaas – alleen nog maar in films en reclames ervaart, en dan vaak nog verkeerd uitgevoerd ook: vrouw in dazzling avondtoilet met lange sleep (vergeet de lange handschoenen niet) met een parfum dat je ‘verplicht’ om te draaien als ze in een wolk voorbij glijdt en even met je ‘oogcontact’…

EXTRAORDINARY OSCAR DE LA RENTA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 5, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

‘EVEN EIGENTIJDS ALS TIJDLOOS’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 17/07/15

Neus: Pascal Gaurin, Bruno Jovanovic

Fotografie: Phillipe Raynaud

Model: onbekend

Hij overleed vorig jaar. Maar Oscar de la Renta’s huis blijft open en nieuwe geuren onder zijn naam blijven dus verschijnen. Interessant de naam, met name hoe je de interpretatie ervan door de couturier op zijn beurt weer kunt interpreteren. ‘Extraordinary!’, zei hij vaak en veel bij het zien van vrouwen ‘die elke nieuwe dag hartstochtelijk, zelfverzekerd en in stijl verwelkomen’.

Maar wat vond De la Renta daar zo buitengewoon aan en op welke wereld duidde hij? Zijn eigen luxe biotoop? Daar is buitengewoon gewoon, niets bijzonders, eerder schering en inslag. In de echte wereld, daar is de kans op een ontmoeting met dergelijke vrouwen bijna nihil – dus buitengewoon. Maar om nu een geur Ordinary te noemen…

Nog wat clichés uit de beautykoker: ‘De wereldse en mondaine – dubbel op! – Oscar de la Renta-vrouw is vastbesloten om haar eigen lot in handen te nemen. Ze is op en top vrouw, één en al hartstocht en levenslust. Ze neemt graag risico’s en staat boven trends en conventies. Ze speelt de hoofdrol in haar eigen show’. Is dit nu buitengewoon of inmiddels – gezien de verglamouring van het dagelijks leven – gewoon?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoewel omschreven als even eigentijds als tijdloos, is Extraordinary geen buitengewone geur in de zin van origineel. Want wat Pascal Gaurin en Bruno Jovanovic hebben gemengd, is al vaker gemengd en zal nog vaker gemengd worden.

Het resultaat is een transparante rozige – dus ‘romantische’ – bloemengeur die vrolijk en sprankelend opent met neroli en kersenbloesem. Ofwel, een balans tussen fris en fragielzacht. Dan een regen van rozen. Dit keer pioenroos en – let op: voor het eerst van gehoord en voor het eerst verwerkt volgens mij, als je het gelooft tenminste – ‘langstelige watercultuurroos’.

Het effect: zacht, zoet en gesuikerd, en om de fris- en zachtheid van de opening voort te zetten komt in dit geval ‘good old’ magnolia goed van pas. Even fragiel als fris. Pas in de basis valt op dat Extraordinary iets anders is. Maar dan ook iets: de blanke houtsoorten resoneren meer uitgesproken, ondanks het feit dat die zijn bedekt onder een laagje ‘amber-vanille’-lak. Maar dat neemt niet weg dat dit hout eerder hard dan zacht is – komt omdat het geen echt maar ‘namaakhout’ is. Synthetisch dus. En dat geldt ook voor de meeste andere ingrediënten, zo te ruiken. Maar dat is al decennia eerder ordinary dan extraordinary in de ketenparfumerie.

SAUVAGE CHRISTIAN DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 4, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

JULES IS SAUVAGE!

SAUVAGE IS ‘SAUVEGARDE’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 04/09/15

Neus: François Demachy

Model: Johnny Depp

Regie: Jean-Baptiste Mondino

Muziek: Ry Cooder

De me door Dior toegestuurde teaser beloofde niet veel goeds: ‘A rite of passage to a vital instinct. Leave the urban rage and the shallow cities behind’. Nee hè, moet de metropool het weer ontgelden. Nota bene dé plek waar Dior zijn bestaansrecht aan ontleend: het decadente en verfijnde oh-la-la, maar ook zo stressy, hoofdpijnbevorderende en druk-druk-druk Parijs.

Word je als hardwerkende man in the city er door Dior op gewezen dat je helemaal verkeerd bezig bent, dat je eigenlijk diep moet graven om je dierlijke ik te vinden, dat jezelf moet bloot geven, dat je voor je zielenheil en zoveel andere dingen het ergens anders moet zoeken: meer richting woestijn, het vlakke, open en mystieke landschap van Joshua Tree. Moet je maar net zin in hebben. Misschien vind je het wel gezellig zo. Maar goed je gaat. En dan kom je daar ‘god beter het’ Johnny Depp – symbool van anti-conventie, anti-burgerlijk, anti-alles – tegen in een gitaarscheurende born to wild-auto. Hij speelt een mallotige sjamaan (of speelt hij ‘jou’?) die alle ketenen al van zich heeft afgeschud en die weet dat ‘elk beeld een boodschap is’.

Johnny Depp. Wel goed gekozen als ambassadeur voor een huis dat staat voor oude, degelijke bourgeois chic ondanks de af en toe schurende campagnes? En niet een beetje te laat? By the way: zo wild als Depp er in het wild uitziet, is er door de stylisten wel uitgepaintbrushed: het gezicht is smaller geworden (meer jukbeen) en de huidconditie minder grauw en grijs. Wat heeft Dior trouwens toch met die anti-burgelijke helden? Mick Jagger: zijn Sympathy for the Devil is gebruikt voor Homme (2005). Alain Delon: als boegbeeld voor Eau Sauvage (1966)? Nu Johnny Depp. Zijn ze grootaandeelhouders?

Dan de naam? Met understatement: kon Dior echt niets anders verzinnen? Om in de buurt te blijven, Sauvegarde bijvoorbeeld? Het couturehuis antwoordt: ‘Omdat het energie en goed klinkend is. Een meeslepende naam, typisch Dior’. De flacon? Heeft een gewone cilindervorm, maar wordt door Dior omschreven als ‘een luxe object met heldere Dior-taal, met een vloeiende, sensuele belijning in scherp contrast met de sexy mannelijkheid van de naam die haar grandeur dankt aan vele jaren technisch onderzoek’. Het staat er echt. Maar het gaat natuurlijk om de geur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dior meent: ‘Een rechtdoorzee geur die zonder schroom zijn ware aard laat zien’. Ook: ‘Een fysiek intense schok met de aantrekkingskracht van een grote klassieker’. En: ‘Voor het eerst in tien jaar tijd nodigt Dior de man uit nieuw terrein te verkennen’. Het eerste klopt, want de geur doet niet moeilijk, geeft direct zijn karakter bloot, wil zoveel mogelijk pleasen.

De potentie om uit te groeien tot een grote klassieker zie ik nog niet zo snel gebeuren, want een klassieker in de maak moet iets eigenzinnigs hebben, moet olfactorisch verbazen en verrassen zonder af te stoten. En dat doet Sauvage niet. De meeste mannen die de ketenparfumerie bezoeken, zijn al vertrouwd met dit soort geuren. Ofwel, eerst citrusfris, dan iets zoetbloemigs, dan aards, dan oceaan, dan een mengeling van laatste twee. Nieuw terrein is het niet voor ze.

Neem alleen al ambroxan; in welke gemiddelde rechtdoorzee-geur zit dat niet? Geldt ook voor de ingrediënten die aan ambroxan voorafgaan: (fris-scherpe) bergamot, (extra scherp gemaakt door) roze peper, (bloemig zonnig) lavendel, (zoetig roosachtig) geranium, (pittig) Szechuan peper, (houtachtig) vetiver, (bosachtig) patchoeli en zalvend elemihars. Geef mij deze ingrediënten in pure concentratie en ik maar er wel een wilde geur van – kwestie van verhoudingen. Sauvage is het tegendeel van wild. Het is veilig, behoudend, conservatief. Ik heb geloof wel twintig keer aan de flacon geroken om me er van te vergewissen of dit echt wel de nieuwe Dior voor mannen was.

En ik durf er gif op in te nemen dat Johnny Depp de geur niet voor persoonlijk genot gebruikt. ‘Binnen’ Dior past eerder Jules (1987) bij hem. Of Dune pour Homme (1997) want die is, ondanks de verstilde uitstraling, wilder én ingenieuzer qua verloop. Mocht je aan mijn oordeel twijfelen, luister dan naar de woorden van François Demachy: http://sauvage.dior-pr.com/balade-sauvage.html. Met een zware ‘Hollywood-trailerstem’ vertelt hij hoe hij tot Sauvage is gekomen. Dat zegt genoeg?

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

ALEKSANDR ARQUISTE

FATALE, FATALE PINK AGENT PROVOCATEUR

THE SILK SENSAI

THE SCENT HUGO BOSS

MIMOSA & CARDAMOM JO MALONE

COLONIA CLUB ACQUA DI PARMA

DECADENCE MARC JACOBS

THE OPERA COLLECTION HISTOIRES DE PARFUM

EXTRAORDINARY OSCAR DE LA RENTA

SAUVAGE CHRISTIAN DIOR

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta