OUD – LES CLASSIQUES – REMINISCENCE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 11, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN, Uncategorized. Getagd: . Een reactie plaatsen

OUD & VERTROUWD (DEEL DRIE)

‘OMGEBOUWD’ OUD

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 11/01/16

Neus: Fabrice Pellegrin?

OUD REMINISCENCE 1Aan sommige, jezelf gedane beloftes – niet alleen rondom het nieuwe jaar – is het nog niet zo makkelijk je daar aan te houden. Zoals mijn verbod om nog een oud-geur te bespreken. Daar blijven er zoveel van verschijnen dat Geurengoeroe, of welke geurenblogger dan ook, daar een aparte blog aan kan wijden. Maar soms sluipt het toeval in je wereld. Ongevraagd. Onverwacht.

Dus moet ik onlangs aan een ‘net opgedane’ vriend vragen of ik tijdens ons cafébezoek even discreet met mijn neus in zijn hals mocht verdwijnen. Want ik rook iets prettigs, dat me doet denken aan – inderdaad – oud. Het blijkt de versie van Reminiscence te zijn. Vooropgesteld: Reminiscence’s Oud is niet ontstaan uit een intens en diep verlangen een geur te creëren helemaal passend bij het DNA van het semi-juweliersmerk (zoals Patchouly uit 1970), maar is meer ingegeven door marketing. Niets mis mee. Want: every perfume label should now have at least one oud. En voor Reminiscence is het menens: Oud werd bij lancering direct ondergebracht in de serie Les Classiques.

Is dat gerechtvaardigd? Ja, want de geur is goed, heeft als je even door snuift eigenzinnige details. Droog, pittig, strak overlopend in een warme omhelzing voorzien – voor de liefhebbers – van een subtiel gourmand laklaagje en zelfs – voor de liefhebbers – een licht vilein animale injectie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

SAFFRAANEen ‘krasse’ interpretatie van oud. Met dien verstande dat in de meeste Europese oud-geuren geen druppel echte oud zit. De reden: omdat ‘the real stuff’ zijn gewicht meer waard is dan goud – ondanks het feit dat de wereldprijs daarvan enorm is gekelderd.

Zo wist Gérard Ghislain van Histoires de Parfums mij onlangs te vertellen dat nu de elite van Arabië parfumhuizen in Grasse opdracht geeft voor een oud-compositie. Die wordt dan zonder oud naar de opdrachtgever gestuurd die er vervolgens de door de neus voorgeschreven hoeveelheid echte oud-olie aan toevoegt. En zoals al eerder vermeld: je kunt oud nu imiteren door het gebruik van verschillende – synthetische – houtsoorten vermengd met dito musk.

Reminiscence’s Oud gedraagt zich als een racewagen op Formule 1-race-circuit: alle ingrediënten gaan samen van start zo lijkt het wel. Ieder heeft eerst zijn eigen baan, maar ‘scheuren’ vervolgens in verschillende snelheden alle kanten op, langs elkaar heen, over elkaar heen om uiteindelijk in volle harmonie samen te finishen.

De opening met bergamot, roze peper en kardemon is als een druppel op gloeiend asfalt (gemaakt) van ‘oud’ die goed door de bocht scheurt, maar eerst de nu bijna klassieke oud-combi in het hart (zoete roos en ‘zoet-stroef’ saffraan – foto) alle kans geeft zich te ontwikkelen.

De oud in Oud is een mix van sandelhout (romig), cypriol (droog-verbrand), guaiac (rokerig), ‘kasjmierhout’ (zacht) en patchoeli (warm, strak en smeulend). Boeiend om hier ook weer te ruiken dat patchoeli omringd met de juiste noten ook een chocolade-noot heeft en samen met sandelhout voor het gourmand-effect (versterkt door tonkaboon) zorgt zonder dat het de overhand neemt.

Resultaat: een zoete oud die – gelukkig – door het vele hout niet veranderd in een oud-bonbon. En leuk, dat licht vileine ondertoontje zwevend tussen bevergeil, musk en leer. Tenslotte: door de evenwichtige balans tussen hout, ‘oud’ en zoet is deze Oud gender free. En leuk voor Reminiscence-diehards: Oud laat zich heel ‘magisch en duizend-en-een-nacht’ mengen met de andere geuren uit Les Classiques.

OUD REMINISCENCE 2

001, 002, 003 SCENT BAR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 9, 2016
Geplaatst in: Uncategorized. Een reactie plaatsen

PARFUM ALS PROTAGONIST

Jaar van lancering: ????

Laatst aangepast: 09/01/16

Neus: Viola Pompili

Het zou vanzelfsprekend moeten zijn: bij parfum komt de inhoud op de eerste plaats. Kwaliteit dus. Maar dat is voor veel gebruikers nog niet genoeg: die laten zich maar wat graag extra verleiden door pr-parfumpraatjes. Wordt nu story telling genoemd. Ik vraag me vaak af: wordt daardoor de geur nu meer (over)gewaardeerd? Of misschien juist minder? Want staat je een model, een flacon, een campagne niet aan; ervaar je dan de geur nog wel als ‘puur’?

Hier heb je bij Scent Bar in ieder geval geen last van. Credo van het merk: ‘Perfume is the protagonist…the packaging is very simple and classical’. Wie het bedacht heeft? De informatiefolder geeft niet veel info. Een naam wordt genoemd: Viola Pompili. Geen site – chic anno nu! Wel een straat en plaatsnaam: Corso Mazzini 42 Cesena. We googelen de naam. Ze zit dus op instagram: https://www.instagram.com/violapompili/, op Facebook: https://www.facebook.com/search/more/?q=Viola+Pompili&init=public en komen haar tegen op Youtube. Ook al ben je het Italiaans niet echt machtig, de basisintentie van Viola kun je er uit destilleren.

Op papier zegt ze: ‘The Scent Bar project was born in collaboration with a small handcraft laboratory of high quality perfumery. After several years of experience in a perfumery, constantly in contact with customers wishes and needs, the idea of creating a line of natural fragrances to satisfy every demand, finally come up.’ Klinkt helemaal zoals we het anno nu wil horen: handarbeid, kwaliteit en consumentencontact. Alleen: je kunt niet aan elke behoefte voldoen, dat valt eerder in de categorie: de wens is de vader van de gedachte.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat krijg je? ‘Very characteristic scents that differentiate to the high concentration of natural best quality components’. Dat houdt dus in dat een gedeelte van de inhoud dat laatste niet heeft. Maar ik ga er vanuit dat Viola doelt op de synthetische geurverschaffers, zoals rood fruit, vijg, zout, musk. Maar het moet gezegd: die vormen inderdaad een minderheid.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE MIRTE ILLUImpressie: natural, relaxed en de kwaliteit is goed. Niet de ‘allergoedste’, maar voldoende om de term niche te rechtvaardigen. Met als toevoeging: toegankelijke. Dat komt door de eenvoud van de formules – gebaseerd op drie hoofdingrediënten – afgezien van enkele ‘solifleurs’ zoals een patchoeli- en vanillegeur.

Enkele geuren vallen op door hun krachtige signatuur. 100 is opgebouwd uit jeneverbes, leer en wierook, 111 uit iris, roos en opoponax. Beide niet geroken. De tien die daar tussen zitten zijn voor het grootste gedeelte ingegeven door huidige parfumtrends.

Zoals 101, 102 en 103. Waarvan 101 richting gourmand gaat. Na een onbestemde frisse golf die overloopt in vijgenbladgroen, kom je een warm-romig bad terecht van amandelmelk en kokos. Waarvan het ‘plakkerige’ en stroperige effect wordt versterkt door de hoge concentratie aan parfumolie. Ik zou 101 niet alleen willen kwalificeren als een volledige ‘echte’ geur – eerder een stemming, een begin van een geur zonder ongelaagd te zijn en die meer aan karakter wint als je hem bijvoorbeeld combineert met 102. Dat is een onverwachte en zeer aangename ontmoeting tussen zout, tiaré en mirte. Interessant om te ruiken hoe de tiaré haar zoet-zwoele noten laat wiegen tussen zilte zeegolven en het ‘harde groen’ van mirte (tekening). Hoe langer je ruikt hoe krachtiger de geur. Met name de mirte die geleidelijk aan droger wordt alsof achterna gezeten door krullende wierookslierten.

Zou je 102 clichématig kunnen rubriceren als mannelijk, dan is 103 net zoals 101 vrouwelijk, of beter gezegd: girly. Dit is een van de vele Marc Jacobs Daisy-zomerversies. Maar dan op niveau. Het rode fruit is net wat krachtiger met een prikkelend fruit-zurig aura en net wat fluweliger en – daardoor – minder aqua. Interessant dat rood fruit tegenwoordig bijna een apart ingrediënt is geworden dat staat voor fruitig, fris-zurig en zoet, maar waarvan de diverse soorten fruit met moeite apart of naast elkaar te onderscheiden zijn. Het effect: roodfruitlimonadesiroop die in 103 superzoet wordt gemaakt met suiker en vanille.

SCENT BAR LOGO

 

 

HOMME EAU PARFUM KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 8, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

DIEPERE GRONDEN: TOT OP DE BODEM (VAN DE ZEE)

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 08/01/16

Neus: Christian Mathieu?

Model: Nicolas Cazale

Flacontontwerp: Serge Mansau

HOMME EAU PARFUM KENZO 1Je hebt stiefdochters in de parfumerie. Maar ook stiefzonen: geuren die in de loop der jaren op steeds lager geplaatste plankjes terechtkomen, bijna uit het zicht: alleen de vaste fans weten hem te vinden. De ‘rest’ gaat voor nieuw-nieuwer-nieuwst. De merken zelf trouwens ook. Waaronder Kenzo: voor de man verschenen de laatste ‘drie à vier jaar’ meer dan acht geuren waarvan enkele niet eens de ketens haalden.

En dan ‘ineens’ ontdekt ook Kenzo dat je je klassiekers moet koesteren. Voor de vrouw is dat Flower (2000), voor de man is dat dus Homme – inmiddels rustend op het bijna onderste parfumplankje. Vanaf nu zal deze geur het weer hoger op kunnen zoeken, want Homme bestaat 25 jaar – inmiddels een uitzonderlijke prestatie.

Reden voor een feestje. Dat betekent geen feesteditie, maar een eau de parfumconcentratie om tot de essentie van de geur door te dringen, om er diepte aan te geven. Want ondanks dat Homme door zijn houtbasis als eau de toilette beklijft, blijft het toch een oceanische ozongeur. Opvallend wat styling betreft: de ambassadeurs zijn er in de loop der jaren niet bepaald ouder op geworden. Het huidige model Nicolas Cazale – acteur, regisseur, surfer, kunstenaar – oogt als een broekie terwijl het verhaal achter Homme altijd de nadruk heeft gelegd op de meer volwassen man.

HOMME EAU PARFUM KENZO 3WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In het begin de herkenning dat redelijk snel verdwijnt in Homme Eau de Parfum. En daar mogen we blij mee zijn. Want de eau de toilette doet nu een beetje ‘has been’ aan. Zeegeuren zijn te bekend geworden: op een gegeven moment rook je ‘ze’ zelfs in Hema-aftershaves op de achtergrond.

Wat ik – helaas – niet meer ruik: de markante opening met venkel die Homme zo’n aangenaam anders fris-groene impressie gaf. Die is nu overschaduwd, overwoekerd door munt besprenkeld met kardemon – die drijven op het water voor ze als in een vortex naar beneden naar de bodem van de zee worden getrokken. Daar verankerd in het zand, laat het hout zich gelden. De combinatie van cederhout en vetiver transformeren het zeewater tot een ‘houtwater’, tot ‘puur’ hout. Met name als vetiver het stokje overneemt. Die is rokerig, ‘verbrand’, maakt van de compositie een ruig geheel zonder door te slaan – Homme Eau de Parfum blijft tenslotte een masstige-geur.

Maar het geeft wel wat heel veel mannen onder een stoere geur verstaan, zonder het te linken de parfumclichés verleiding en sensualiteit. En over bodem gesproken: het lijkt ook alsof je zand ruikt, warm zand – het gevoel alsof je aan het strand ligt. Waar gelukkig geen sprake van is: zout. Ook has been. Het ‘kleine beetje’ water dat je ruikt in Homme Eau de Parfum doet niet zilt aan maar zoet.

HOMME EAU PARFUM KENZO 2

 

 

 

NOTTE À TAIF LAURA TONATTO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 5, 2016
Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

INSTAP-TUBEROOS

GA JE MEE NAAR NACHTELIJK TAIF? NU?

Jaar van lancering: 20??

Laatst aangepast: 05/02/15

Neus: Laura Tonatto (foto onder)

Heel belangrijk nieuws: de redacties van diverse nieuwsrubrieken zijn gisteren naar verre streken in het noorden van de Lage Landen afgereisd om kond te doen dat koning winter nu echt, maar dan ook echt is gearriveerd. Alsof hij een slapende vulkaan is die een keer per eeuw spuwt. Tjonge, tjonge: zonde van de energie. Voordeel: de verhalen over de daadwerkelijke climate change zijn nu even gaan liggen, als tijdelijke stilte voor de storm. En toch: merkwaardige visioenen kruipen door mijn hoofd.

Hoe lang zal het nog duren voor de oranjebloesem en het meer edele familielid van ‘onze’ boerenjasmijn – Jasminum grandiflorum – hun gelukzalige makende aroma’s ‘bij ons in de Jordaan’ echt gaan verspreiden. Is de ylang-ylang ook te porren een emigratie te overwegen? En – please, please – de tuberoos as well? Want reken er maar op: bij het warmer worden komen er nòg twee vluchtelingenstromen op gang; die van de nu nog exotische fauna en de flora. Kun je, als het even meezit, de ingrediënten van Notte à Taif in je eigen achtertuin kweken zonder bescherming van een oranjerie.

LAURA TONATTO MOODMaar wat een getut weer uitgesproken door Laura Tonatto! Als je je klanten alleen maar met (ook nog eens niet) originele sprookjes lastig valt, geuit in Jip en Janneke-taal, dan neem je die intellectueel niet serieus en je eigen olfactieve vaardigheden ook niet – waar het toch om zou moeten gaan.

Alsof je in de ketenparfumerie de ‘romantische’ boodschap van een Dolce & Gabbana-geur krijgt uitgelegd: ‘Everything changes. An ancient world made of olfactive traditions apparently far away from ours, with its time and flavours’.

Hier zeg je alles en niets mee. Vervang olfactive met wat dan ook en die vlieger gaat ook op. En dan: ‘Everything is transformed when wearing Notte a Taif’. Dus niet. Moet je ook niet willen. Als neus, als draagster. ‘The notes of this bouquet, made of honey rose, change into suggestion when diffused on the skin, creating a feminine nocturne, in the garden of desire’. Een roos die een suggestie wordt? Come again? De nocturne; moet dan maar. Maar hellup: de tuin der lusten? Moet dat nu weer? Waarom?

Al deze clichés sturen je in de verkeerde richting: op het verleidingspad van het parfum. Ook Tonatto wekt de suggestie dat als je hier over wandelt, je als vrouw transformeert tot een ‘object of desire’. Niet tot een persoon met hersens op zoek naar een voor haar aangename geur. Dit geurgeleut zal voorlopig nog wel aanhouden. Maar ik moest het effe kwijt.

Nog even de naam – zou Laura Tonatto er ooit geweest zijn? En wanneer? Of alleen in haar dromen. Reality check Laura! Want sinds afgelopen weekend zou ik als vrouw, als man, als koppel er niet echt naar verlangen – als je het al van plan was. De stad waarnaar de tuin der lusten-geur verwijst ligt in Saoedi-Arabië ‘even’ ten oosten van Mekka.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

TUBEROOSDit is een van die geuren waarvan ik denk: ‘zouden meer in de ketenparfumerie verkocht moeten worden’. Want met Notte à Taif ervaar je op toegankelijke wijze de verfijning van geuren. En: hoe overrompelend die kunnen zijn zonder in het extreme te vervallen.

Dat zal voorlopig niet gebeuren. Waarom? Omdat de tuberoos zo overvloedig in Notte à Taif bloeit. En dat wil de gemiddelde ketenparfumeriekoopster niet: alle recent tuberoos-geïnspireerde geuren werden na een enthousiaste onthaal al snel stiefdochters en muurbloempjes.

Alles draait in Notte à Taif om de ‘heilige drie eenheid’ van roos, jasmijn en tuberoos (foto). De eerste zorgt voor een bloemige zoetheid, de tweede voor een dito luchtigheid die ‘voorkomt’ dat de tuberoos full blown haar botergeile boodschap kan verspreiden. Ik schrijf bewust botergeil omdat deze tuberoos erg romig is, met een kokos-ondertoon, maar zonder zonnebrandcrème-associatie. Bergamot en oranjebloesem in de opening vormen samen een kortstondige regenboog over de bloemen waarvan de roos tijdens het geurverloop af en toe bloemig-zoet over de tuberoos heen springt. De amber en vanille in de basis doen ook hun werk: braaf en beschaafd balancerend tussen sensueel en warm. Notte à Taif: elegant en easy, een vol-bloemige geur voor koude contreien die in tropische gebieden zijn erotische charme nog natuurlijker, dus intenser, zal verspreiden.

LAURA TONATTO

 

PLAISIR LAURA TONATTO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 29, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

PLEZIER IN DE ZIN VAN GENOT

MAAK JE NIET DIK, DUN IS HET LEITMOTIV

Jaar van lancering: 20??

Laatst aangepast: 29/12/15

Neus: Laura Tonatto (foto onder)

PLAISIR LAURA TONATTOWordt beweerd en ik vind het een humoristische verklaring: het gourmandgeurconcept is ooit bedacht door graatmagere Parijse pr-meisjes in de cosmeticabranche met – hier volgt een lifestylecliché – een ‘craving for chocolate’ en andere – nog een – ‘guilty pleasures’.

Deze petites Parisiennes zien de patisserie niet als een – de laatste – ‘candy store’. Wel als verboden terrein. Want één ding moet ze blijven: graatmager. Staat beter voor de beautybranche. Het is daar nog steeds wachten op de eerste generatie ‘pondjes meer’-modellen als blijvende factor, niet als fotogenieke eendags-hashtag zoals tot nu het geval.

Blijft vreemd: de mens wordt steeds ‘obeser’, de beautybranche groeit in deze niet mee. Of zou het zo zijn dat ‘gezellige dikkerds’ bij aankoop in de parfumerie niet willen geïnspireerd willen worden door vrouwen en ‘sisters’ – lotgevallen met een gezamenlijk lijden van de vrouwelijke soort noemen zich vaak zo – die evenveel gewicht in de schaal leggen. Ik bedoel Julia Roberts in XF-formaat die La vie est grasse promoot, gaat dat werken? Ik ga Adele – ‘Hello’ – even bellen…

Maar net zoals deze pr-meisjes ‘kennen we allemaal dit gevoel’: als je niet toegeeft aan je verlangens raak je frusti en uitgeblusti en ga je op zoek naar ersatz. Geen taart en bonbons? Dan blijkt koning Alcohol vaak een vast vriendje te worden waarmee je maar niet kunt breken. Voor je het weet verblijf je in een Betty Ford Clinic, moet je je inschrijven voor een AA-meeting. En dan heb je als parfumpromotrice ech-nie helemaal geen zin meer om geuren te promoten die overlopen van de alcohol, zoals Laura Tonatto’s Plaisir. Heeft dan hetzelfde effect als het opsnuiven van de geur van alcohol na een kater. De beste remedie volgens sommigen: counter attacken met een nieuw glas alcohol. Zou het…

PLAISIR LAURA TONATTO BOTTLEWAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar vrouwen die zoeken naar een gecombineerde gourmand- en een alcoholgeur zonder aan gewichtsverlies- of toename te denken, beleven veel plezier aan deze geur. Alhoewel de overeenkomsten met Thierry Muglers Angel (1992) en alle zijn variaties daarop, wel erg groot zijn. En wat een beetje ontbreekt, tenminste als je vindt dat ook een gourmandgeur – ik vind niet het geboortejaar van Plaisir – met zijn tijd moet meegaan, is de smeuïge toets. Gourmandgeuren van nu zijn voller en romiger in de basis: een combi van rijke harsen, ‘volle’ musksoorten en lactone-elementen.

Voor ‘de rest’ is het er allemaal. Plaisir is een gestolde vanille-karamelreep gevuld met partjes gekonfijte sinaasappel- en grapefruitschil en snufjes specerijen: kaneel, nootmuskaat en kruidnagel voorzien van een scheut alcohol die zweeft tussen cognac en Amaretto. De geur is er in een keer: de basis van amber- en musksoorten, en wat ‘vage’ houtnoten proef je eigenlijk ook direct. De ‘rozentinctuur’ gaat er bij mij niet echt in, is meer een vermoeden van. En als je dit weet en dan dus ruikt, of denkt te ruiken; tant mieux, des te beter. Niet vaag is die andere houtnoot: patchoeli. Die ‘bevestigt’ weer eens dat de eerst gefermenteerde, daarna gedroogde en uiteindelijk tot essentiële olie verwerkte bladeren van de patchoeli-struik een cacao-nuance hebben.

Lekker, plezier, vol genot is Plaisir. Maar al vaker van gesnoept ‘zullen we dan maar zeggen’.

LAURA TONATTO

 

BRUME D’HIVER VOLNAY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 27, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET V. Getagd: . Een reactie plaatsen

KLIMAATVERANDERINGEN

PARFUMTRANSFORMATIES

Jaar van lancering: 1922/2013

Laatst aangepast: 27/12/15

Neus: Amélie Bourgeois

Concept & realisatie: Muriel en Madeline Olivier

WINTER MISTIk had me de omschrijving van Brume d’hiver klimatologisch in zo andere omstandigheden voorgesteld; de geur was voor mij aanleiding ‘toch maar’ even in te haken op de eindejaargedachten. Tussen haakjes: wat spraken de wereldleiders hun boodschappen toch mooi cliché-uitglijvrij de afgelopen dagen. Want de naam is als een ouderwetse kerstkaart die je lang geleden nog per post verstuurde: een winters berglandschap, één ster die de strakblauwe nacht oplicht en zijn ‘hoofdstraal’ richt op een door vrieskou berijpt huisje (denk mini-chalet niet zichtbaar op de foto).

Hier is na nogal wat pech onderweg en omweg het kindeke Jezus terecht gekomen. Ach gossie, ligt-ie bibberend in de voederbak van de Milka-koe op bezoek te wachten van, in dit geval, Zwitserse herders en wat lokale hotemetoten verkleed als de drie wijzen – waaronder Sepp Blatter. Je ziet Maria gewoon mooi moeder wezen en Jozef rondscharrelen en -schaatsen om het vuur brandende en gezellig warm te houden terwijl de wintermist door het dal al slierend sluipt…

VOLNAY MOODAch die goede oude tijd! Pakken ‘ze’ dit nu ook al van ons af! Want het weer is niet meer: koning Winter vertoeft nu ‘somewhere over the rainbow’, vogels flirten, vlinders dartelen, het sneeuwklokje hoor je bengelen en de narcis bloeit! Daar past ‘in naam’ eigenlijk geen Brume d’Hiver bij. Wel: Iris Neige (1925) maar deze geur zit nog in de archieven van Volnay opgeslagen.

Bij Brume d’Hiver stel ik mij een koude, ijzige geur voor. Pittig, scherp, beetje groen-krakend maar dan zonder bevroren aqua-noot – het is ten slotte wel een vintagegeur. Alsof je in het bos met je schoenen over door sneeuw beslagen en vrieskou verstijfd klimop trapt – wat goed werd opgeroepen in Hiver (2004) van Van Cleefs & Arpels’ Saisons-serie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar dat krijg je niet door Amélie Bourgeois geserveerd. Wel een geur waar in de flacon de temperatuur ook op hol lijkt geslagen. Want aangewakkerd door het inmiddels onontkoombare adelaarshoud – beter bekend als oud(h) – zijn er weinig overeenkomsten met de oorspronkelijke compositie lijkt me. Toch het uitgangspunt van Muriel en Madeline Olivier, nazaten van de oprichters. Brume d’Hiver is niet meer en niet minder dan een beschaafde roosgeur geënt op oudh dat geleidelijk een poederzachte finish krijgt die wat winterse stemmingen betreft ‘gevoelsmatig’ eerder reminiscenties oproept met Teint de Neige van Lorenzo Villoresi.

VOLNAY BOUTIQUE ANCIENNEBergamot, elemihars en met name jeneverbes – alle drie fris op eigen wijze – hadden het idee van een winterse mist in de opening kunnen oproepen, maar doet het niet echt voor mij. Meer het kortstondig effect alsof je in de vrieskou tegen een ruit blaast. Want de rozen zijn al ontsproten achter het glas. Bulgaarse roos begeleid door een ‘modern’ familielid bloeien op hun gemak begeleid door jasmijn, en worden eigenlijk tegelijkertijd in een gloed van oudh opgenomen. Gloed, want echt diep gaat het niet.

Komt ook omdat deze ‘oudhroos’ ras wordt ingepakt door de poederige noten van viooltje, heliotroop en musk en de inmiddels voor mij toch wel herkenbare geheimformule van Volany: Base 4092 een warm-kruidige essence van roos, vanille en kruidnagel die in dit geval iets pittiger en houtachtiger wordt door cistus labdanum, cypriol en vetiver.

Brume d’Hiver is beschaafd neigend naar saai. Instapniche. Hoe meer ik er over nadenk, hoe benieuwder ik raak naar de originele versie. En wat winter in een flacon betreft, nog meer naar Iris Neige. Eigenlijk vind ik dat je als parfumhuis je vintagegeuren niet moet pimpen, moet transformeren met oudh. Wekt verwarring en ongeloof. Maak er gewoon een nieuwe geur van met een nieuwe naam. Doen zoveel vintagehuizen.

VOLNAY LOGO

QUELQUES NOTES D’AMOUR YVES ROCHER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 23, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET Q, Uncategorized. Een reactie plaatsen

YVES – FERRERO – ROCHER

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 23/12/15

Neus: Domitille Bertier

Modellen & fotografie: anoniem – terecht?

QUELQUES NOTES D’AMOUR YVES ROCHER LEDat Yves Rocher überhaupt nog een eurocent winst maakt. Hij biedt bijna het hele jaar door vijftig procent korting, speelt tegelijkertijd paashaas, Sinterklaas én Kerstman waardoor je eigenlijk een dief van je portemonnee bent, zoals dat heet, als je zijn geuren koopt in de overige maanden.

Zou het dan daadwerkelijk zo zijn dat de productiekosten in de parfum- en cosmeticaindustrie nog veel lager zijn dan wordt vermoed. Ja natuurlijk! Een verhelderend ‘inkijkje’ wat dat betreft, biedt de documentaire The Powder and The Glory die handelt over de rivaliteit tussen de immigranten Elizabeth Arden (Canada) en Helena Rubinstein (Polen): pioniers die van lokale huis-, tuin- en keukenbeauty internationaal big business maakten door ‘over pricing’ en het geheel een chique en Frans imago te geven. Een marketingprincipe dat zijn werking nog steeds niet verloren. Yves Rocher gooit daar nu nog eens een extra korting bovenop met Quelques Notes d’Amour: de limited edition 50ml keldert van € 54,00 naar € 29,90 (die zich onderscheidt van de reguliere versie uit 2014 door het gouden laagje op de flacon).

Feestelijk heet dat dan en dus prettige feestdagen! Uw cadeautje van Yves – Ferrero – Rocher; komt in me op de flacon aanschouwend, de geur ruikend: het gouden geglitter maskeert de mid-price inhoud. De boodschap van de geur is bijna ‘zo oud als de weg naar het parfum’ – want het gaat weer eens over de liefde. Quelques Notes d’Amour ‘vangt de euforie en het wonder van verliefd worden’. Even doortrekken in een breder verband. Noem de ‘emotie’, of de ‘passie’ die we rondom de langste dag van het jaar in mondiaal verband moeten en willen ervaren. ‘Licht zien’ en ‘vrede op aarde voor iedereen’ zijn eigenlijk ook enkele liefdesnoten.

QUELQUES NOTES D’AMOUR YVES ROCHER MOOD

Krijg je ondanks deze kijk op de liefde toch vlinders in je buik, dan heeft Domitille Bertier een wonder verricht, want dat had zij namelijk in gedachten al creërende. En had u het al gezien: het hartje op de flacon gaat door het midden gevouwen het – symbolisch? – hoekje om.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vreemd: Yves Rocher beweert ook zijn geuren op natuurlijke ingrediënten te baseren, maar dat ervaar ik niet helemaal honderd procent in Quelques Notes d’Amour. Het lijkt wel of alle moeder natuur-verrassingen zijn vastgezet in een zoet laklaagje van ‘kermisfruit’, waardoor je eerder het gevoel hebt een geur dan een ‘echt’ parfum te ruiken.

In den beginne een overzoete noot. Want bergamot en roze peper ervaar je alsof je niest: na één ‘hatchie’ en de frisheid is voorbij, ruik je de damascena-roos in overvloed. Met al haar geliefde facetten: suikerig-zoet, honing-fruitig, bloemig-zacht. Maar dus voorzien van dat laklaagje die de roos als het ware strak trekt, het bloeien en ademen lijkt te stokken. Het effect: de roos is hier geen koningin van de tuin, maar een kermisklant.

Wat wel weer leuk is: je ruikt dit keer eens het hout echt in de basis. Komt onder andere door het ontbreken van witte musk en de diversiteit van het hout. Maar toch blijft geheel zeer beschaafd. IJl en ‘licht gerookt’ eigenlijk deze mix van guaiac, patchoeli, Australisch sandelhout en cederhout, lichtjes sensueel gemaakt met zacht-zoet en licht gekruid benzoïne (minder overweldigend, wat subtieler dan vanille).

YVES ROCHER LOGO NEW

 

JEUGD-VAN-TEGENWOORDIG-GEURLIJST

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 20, 2015
Geplaatst in: ACHTERGROND, OPVALLEND PARFUMNIEUWS. Een reactie plaatsen

EEN SCHOOLKLAS EN HET GEURGEBRUIK

EEN NIET-REPRESENTATIEF ONDERZOEK, MAAR TOCH

Geplaatst: 20/12/15

Geruststellend of niet: je zou denken dat Prada, Dior en Tom Ford inmiddels tot het geur-vocabulaire van de jeugd van tegenwoordig hoort. Wat blijkt: een luxe label kennen is wat anders dan een luxe label kopen. Populair vooral de inmiddels ingeburgerde namen: Giorgio Armani, Hugo Boss, Calvin Klein, Dolce & Gabbana en Chanel. En, hoe kan dat nou? Geuren van favoriete popsterren – Beyoncé, Justin Bieber, Lady Gaga, Nicki Minaj en One Direction – no way!

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE 1 MILLION INTENSE PACO RABANNE VISUALKrijg net een verzoek via email of ik wil meestemmen voor de Gezelligte Winkel van Nederland-verkiezing. Nee. Ik hou helemaal niet van gezellige winkels. En wat moet je daar eigenlijk onder verstaan: het te weinig of te veel aan service, klantvriendelijkheid, sfeervolle inrichting?

En is nogal ‘persoonlijk’ hoe je het als klant ervaart. Je merkt het als ondernemer ‘vanzelf’ aan de klandizie als je het gezellig doet of niet zonder wel of niet gezellig te willen zijn. Heel gezellig: je bent nog niet de drempel van een gezellige winkel over en direct wordt gezellig gevraagd of je gezellig geholpen kan worden. En het is eigenlijk een gepasseerd station: gezellig. Want dé winkel van nu is een cross over, is ‘hipster’ en is het assortiment niet vaak meer een aanleiding voor een galerie en/of restaurant – meer ‘beleving’ dan gezellig.

In het verlengde: ik ben ook geen fan van (eindejaar)lijstjes. De hoogste plaatsen worden tegenwoordig vaak veroverd dankzij een Facebook-thump-up-actie van ‘belanghebbenden’. Er zijn nu ook verschillende mogelijkheden om op de beste geur van het jaar te kiezen. Afgaande op de maar nauwelijks veranderende, wekelijks bijgehouden toptienen van bijvoorbeed Ici Paris XL en Douglas, weet je dat het overbodig is.

Maar ik ben wel benieuwd naar parfumgebruik onder bepaalde groepen. Met name de jeugd van tegenwoordig. Waarom? Daar kun je aan aflezen of bepaalde mediacampagnes hun uitwerking hebben gehad. Zo droegen twee jaar geleden bijna alle mannelijke klasgenoten – eindexamenklas Vossius gymnasium in Amsterdam – van de twee jaar oudere zus van mijn nu zeventienjarige neef, Paco Rabanne’s 1 Million. Gebruikte je deze geur niet dan was je bijna een outcast, zo zei ze toen.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE HUGO RED HUGO BOSS MODELIk weet, niet helemaal representatief. En dat geldt natuurlijk ook voor de uitkomst van het geurgebruik van de klasgenoten van die diezelfde neef – die anoniemiteit wenst – nu voor mij heeft uitgevoerd. De respons was groot van de eindexamenklas van het vwo atheneum van het Gerrit van der Veen College in Amsterdam: van de 24 leerlingen vulden vijftien het enquêteformulier in (inclusief de mentor).

De lijst vertekent een beetje omdat een leerling tien geuren op zijn lijstje had staan. De overige gemiddeld twee. Opvallend: een aantal zien deodorant ook als een geur. De uitkomst ruikt vertrouwd en maakt eveneens duidelijk dat het met de veronderstelde luxe label-gekte onder – deze – adolescenten nogal meevalt. Wat me verbaast: geen enkele Marc Jacobs die kan bekoren. Zelfde geldt voor de upgrade-Adidasgeuren,  hooked on sportschoenen als jongeren zijn. En Chloé is ook nog niet bij de meisjes doorgedrongen.

Slechts één nichegeur – Floriental van Comme des Garçons. Nee, niet gedragen door de mentor, wel door een jongen die ook Hermès’ Eau d’Orange Verte en Bleu de Chanel op zijn lijstje heeft staan – een Geurengoeroe in wording.

Giorgi Armani Acqua di Giò pour Homme (3 x)

FIERCE ABERCROMBIE & FITCH BOTTLEAbercrombie & Fitch Fierce (2 x)

Bruno Banani Dangerous Women

Bodyshop White Musk Libertine

Bodyshop Red Musk

Bodyshop Vanille ‘iets’

Burberry Brit

Davidoff Cool Water

Dior Pure Poison

Dolce & Gabanna The One

Dolce & Gabanna Light Blue (2 x)

Escada Tai Sunset

Esacada Turqoise Summer

Hugo Boss Bottled Night

Hugo Boss Bottled Classic

FLORIENTAL COMME DES GARÇONSHugo Boss Red

Hugo Boss Blue

Cacharel Noa

Chanel Chance Eau Fraîche

Chanel Homme Blue

Chanel N°5

Comme des Garçons Floriental

Hermès Eau d’Orange Verte

Tommy Hilfiger Tommy Girl

Calvin Klein ck one (2 x)

Calvin Klein ck b

Calvin Klein Eternity for Men

Avril Lavigne Forbidden Rose

Lady Gaga Fame

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BLUE DE CHANEL BOTTLELolita Lempicka Lolita Lempicka

Paco Rabanne 1 Million

Paco Rabanne Invictus

Paul Smith Rose

Playboy Play it Sexy

Police naam onbekend

Sex in the City ‘gouden flesje’

Victoria’s Secret ‘alle kleuren’

Yves Saint Laurent Opium

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE FAME LADY GAGA FLACON

 

LOVE IN IDLENESS – THE LEGENDARY COLLECTION – ATKINSONS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 19, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE, Uncategorized. Een reactie plaatsen

TICKLE MY FANCY, TICKLE MY PANCY

Jaar van lancering: 1922/2015

Laatst aangepast: 19/12/15

Neus: Fabrice Pellegrin

LOVE IN IDLENESS ATKINSONS BOTTLEWat een lekkere naam Love in Idleness. Prikkelt je fantasie, tickles your fancy – Shakespeare ging me voor – en die bij ‘wikipedia-en’ een van de bijnamen blijkt te zijn van een viooltjessoort – Viola tricolor – die in Europa (oorspronkelijke habitat) en inmiddels ook in de Verenigde Staten veelvuldig in het wild voorkomt.

Wild kun je in dit geval breed interpreteren want ‘heartsease’, ‘heart’s ease’, ‘heart’s delight’, ‘tickle-my-fancy’, ‘Jack-jump-up-and-kiss-me’, ‘come-and-cuddle-me’, ‘three faces in a hood’ en ‘pink of my John’ (andere bijnamen), groeit net zoals de klaproos ook op de meest onverwachte plekken in verstedelijkte gebieden. Ik ontdekte haar deze zomer tussen twee beschaduwde stoeptegels in ‘mijn’ Brusselse voortuin. Let wel: het driekleurig viooltje moet je niet verwarren met het maarts en/of welriekend viooltje (Viola odorata) waar vroeger de geur aan onttrokken werd, maar nu in de parfumlaboratoria wordt gekopieerd ter bereiding van viooltjesgeuren.

Zoals Love in Idleness, door Atkinsons grappig omschreven als een ‘neo-Victoriaanse liefdesdrank’ die, dan wel weer utterly cliché, is gemaakt ‘voor hen die in de magie van de geur geloven. De aromatische onschuld van viooltjes, aangeraakt door de pijl van Cupido, getransformeerd tot een betoverende, sensuele liefdesdrank. Love in Idleness is de geur van liefde op het eerste gezicht, een geparfumeerde ontmoeting tussen een intens vrouwelijke iris en viooltjesakkoord met als basis een verleidelijke houtachtige chypre’.

Hieruit zou je bijna opmaken dat het de geur alleen voor ‘milady’ is. Weet dat het viooltje altijd een ambigu karakter heeft gehad en in verfijnde, dandy-eske kringen ook ooit met trots gedragen werd ‘milords’. Waarvan getuigen de beroemde – niet met één parfumhuis te associëren – geur Violette de Parme en bijvoorbeeld Mouchoir de Monsieur (1904) van Guerlain.

MAARTS VIOOLTJEHoewel in deze geur geen enkele viooltje inzit, heeft het een conforme zoetheid die nog eens wordt ‘onderstreept’ door het feit dat het de mannelijke pendant is van Violette de Madame (1901). Guerlain zat toen trouwens diep in de pastelsferen die het viooltje oproept – ruik maar eens aan de goddelijke klasssiekers Après l’Ondée (1906) en L’Heure Bleue (1912).

WAT VIOOLTJE IK EIGENLIJK?

Terug naar Love in Idleness. Als de binnenkant van je neusvleugels net zoals je tanden beschermd zouden worden door een glazuurlaag… die zou direct kraken, schilferen en uiteenspatten van de enorme zoetheid in de opening. Zelden framboos zó over gedoseerd geroken. Ik zou bijna afhaken, want geen zin in girly roodfruit-zoetigheid die me doet denken aan die rode ‘likkebollen’ – ik weet de juiste naam niet – in cellofaan die je op kermis koopt. Maar dit is tegelijkertijd het wonderlijke: het ‘past’ bij het vervolg. En is er mede ‘verantwoordelijk’ voor dat Love in Idleness niet nostalgisch en vintage maar van nu is. En als je even ‘door likt’ komt het viooltje opdagen. Ook mierzoet en mij doet denken aan viooltjessiroop (die je nog steeds kunt kopen, moet je doen: lekker bij ijs).

Maar de compositie krijgt geleidelijk een natuurlijk aura door toevoeging van de ‘verplichte’ begeleider van het viooltje: iris. De wikkelt het in een poederige cocon. En ook goed dat heliotroop wordt opgeroepen zich te melden. Met zijn vanille-achtige en eveneens poederige ondertoon gecombineerd met een dito musk, komt de geur in harmonie. De klassieke chyprebasis die het geheel moet schragen – mos en patchoeli – blijft voor mij steken in ‘idleness’.

Wil zeggen: een echte chypre-structuur ontwaar ik niet. Voordeel: Love in Idleness blijft hierdoor lekker luchtig, behoudt zijn vrolijk-zoete karakter dat voor mijn gevoel door – zelfs – ‘nichemannen’ toch als te ‘wuft’ kan worden bevonden. Erg? Integendeel! Het past helemaal bij de boodschap van Atkinsons: eigenzinnig en zonder vooroordeel je olfactorische gewenning prikkelend op de proef stellen. Met andere woorden: tickle your fancy, tickle your pansy – mocht je het niet weten: een andere naam voor viooltje.

LOVE IN IDLENESS DRAWING

EFFLOR_ESCE, ORB_ITAL NOMENCLATURE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 17, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET E, GEURENALFABET O, NICHE, Uncategorized. Getagd: , . Een reactie plaatsen

PARADISONE EN ORBITONE GEOPENBAARD

IN NAAM VAN DE WETENSCHAP, IN NAAM VAN DE POËZIE

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 17/12/15

Neus: Patricia Choux, Frank Voelkl

Concept & realisatie: Karl Bradl (links op foto), Carlos Quintero

NOMENCLATURE MOOD2Gebeurt niet vaak dat ik direct wordt getriggerd – gegrepen is een te groot woord – door een nieuw label. Door ervaring wijzer, prik ik zo snel mogelijk door de marketingballon heen. Want zoals bekend: te veel gebla-bla-bla-bla-bla geserveerd met ‘vanzelfsprekendheden’ waar je het niet over moet hebben in de nichekringen.

Ga je vanuit, dus niet chic: ‘werken met de beste ingrediënten’, ‘getalenteerd parfumeur’, ‘exclusief’ en meer van dit soort ‘gôh-is-ut-echt?’-platitudes. Maar een inventief, goed onderbouwd verhaal en je hebt me. Dus toen ik hoorde van Nomenclature begon ik te spinnen. Want: slimme naam; kennis en bagage vermoedend. Nomenclatuur betekent in het algemeen: naamgeving. Wetenschappelijk: het systematisch benoemen van planten, dieren, chemische stoffen, etc. Doel: eenduidige communicatie waardoor de naam voor iedereen die ermee werkt dezelfde betekenis heeft.

Bij de bedenkers van Nomenclature heeft dit geleid tot een variatie op een thema in gang gezet door Geza Schoen van Escentric Molecules: ‘onmisbare’ basisingrediënten in de bereiding van geuren, worden puur en – bijna – zonder opsmuk gepresenteerd. In feite is het een anti-beweging wars van ‘doorgecomponeerde’ en ‘dood-geproefpanelde’ composities die als hoofddoel hebben: zoveel mogelijk mensen behagen. Dat kan dus niet, moet je ook niet nastreven, maar gebeurt dus wel. Resultaat: ‘non offensive’ en ‘office wear’ geuren, prettig in het ‘gehoor’ maar die je niet echt kunt betrappen op eigenzinnigheid – een steeds vreemder wordend goed in de wereld van fashion, styling en lifestyle.

NOMENCLATURE MEN BEHINDNet zoals Geza Schoen willen ook Karl Bradl – dit keer ook weer heel ongedwongen, natural geportretteerd – en Carlos Quintero – wat een ijdeltuit – een aantal ‘mythes’ ontrafelen, blootleggen en puur met de gebruiker delen. Dit lees ik op de site van www.skins.nl die de geuren verkoopt: ‘Nomenclature eert ontwerpen uit de parfumchemie door de meest inspirerende, exclusieve moleculen te tonen. Zo exclusief, dat sommige ijverig worden bewaakt door geurfabrikanten’. Dat klopt dus niet: want anders had Nomenclature zijn geuren niet kunnen lanceren en volgt de concurrentie vaak snel met eigen variaties op gepatenteerde ‘exclusieve moleculen’.

Neem de synthetische variant van ambergris, ambrox. Ontwikkeld in 1950 door Firmenich op basis van salie, wordt inmiddels ook aangeboden als ambroxan en cis-abienol. En Iso E Super, nog zo’n geliefd ‘basisgeluksmolecuul’, koop je sans problema’s bij Alibaba. Ter verduidelijking: deze komen niet in de besproken geuren voor.

Verder: ‘Met een serie van transparante en gestroomlijnde composities verkennen Karl Bradl en Carlos Quintero – de mannen achter Aedes de Venustas – hun complexe facetten en potentie als voortrekker. Het merk wil laten zien dat deze door de mens gemaakte bruggen tussen poëzie en wetenschap een eigen schoonheid hebben: de schoonheid van moderniteit’.

Mannen, is toch prachtige omschrijven: ‘Door de mens gemaakte bruggen tussen poëzie en wetenschap’. Want dat is in feite de essentie van parfumcreatie: in cleane laboratoria moleculaire kennis omzetten in composities die je laten verwonderen, dromen en fantaseren, etc.

De presentatie: ik heb ‘test tube’-flacons in combinatie met parfums overtuigender vormgegeven gezien. Moest mijn geheugen even kraken, maar daar verschenen de (oude) versies van Halstons Catalyst (1993) en Zero Plus (2000) van Diesel. Beetje nog in een proefstadium voor mij. Het koel-kille en klinische laboratoriumgevoel ontbreekt in contrast met de ‘poëtische’ inhoud. Had daar een ontwerper uit de dutch droogdesign-hoek op gezet en het resultaat was…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat ik vreemd vind: de namen van de geuren zijn niet vernoemd naar desbetreffende ‘geluksmoleculen’ – kwestie van copyright? – maar prikkelen doen ze. Efflor_esce: met een beetje fantasie lees je flor en iets dat lijkt op essence. Boodschap duidelijk. Het bedoelde molecuul is paradisone. Persbericht: ‘Gepatenteerd door Firmenich in 1996, is de puurste, meest zeldzame en krachtigste vorm van de van nature in jasmijn voorkomende verbinding’. Beetje vaag en krom.

OSMANTHUSHier hebben we meer aan: ‘Het engelachtige aroma van miljoenen bloemen, een wervelwind van tederheid en diffusie’ (zegt Arcadi Boix-Camps). Nog meer: ‘Frank Voelkl blaast een hemelse bries over een Hof van Eden-achtige Siciliaanse boomgaard. Geraakt door de stralende ziel van jasmijn, ontvouwen het fruit, de blaadjes, twijgjes en oranjebloesem hun intense, zonnige geuren. Bergamot voegt een peperig sprankeltje toe, osmanthus (foto) zijn abrikoos-achtige geur en tuberoos haar bedwelmende sillage. Dit is de natuur, maar dan beter: bestemming het paradijs’. Laat laatste onze lieve God in de hemel niet horen… Maar qua geur valt hier ‘poëtisch’ weinig tegen in te brengen. Teder, zacht, lieflijk, vrolijk… bloemblaadjes in een wervelwind in zonnige contreien.

Alleen, wat niet duidelijk wordt: is deze compositie puur paradisone of zijn andere moleculen toegevoegd om de geur een eigen karakter te geven.Ik ruik osmanthus maar is die nu onderdeel van of toegevoegd? Dit gaan Bradl en Quintero helemaal niet leuk vinden: Efflor_esce doet me denken aan Eau de Paradis (2010) en Eau Pure (2008) van Biotherm, waarin niet paradisone maar een ander ‘basismolecuul’ – cascalone – op de achtergrond voorbij kabbelt, maar met bijna hetzelfde effect.

Dus conclusie: aangenaam, maar verdient het de kwalificatie niche? Om toch even in nichesferen te blijven: Efflor_esce doet me qua luchtigheid, Eden en osmanthus ook denken aan Dyptique’s Florabella (2015).

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE WIEROOKOrb_ital – gemaakt door Patricia Choux – staat haaks op Efflor_esce. Goed als contrast. Reikt Efflor_esce naar de hemel, Orb_ital laat je met beide voeten in de aarde staan. Heftig, krachtig, donker, ‘stuurs’, muf en vies waardoor de niche-link meer gerechtvaardigd lijkt.

De kracht van het gebruikte molecuul orbitone aldus het persbericht: ‘Het verzacht andere materialen, vermindert spanningen tussen musk, houtachtige en bloemige noten, en zorgt ervoor dat parfum zo luchtig als wolkjes kan zijn’. Dat is het: het contrast tussen hard (cederhout) en zacht (hindinol met de ‘romige’ kwaliteit van sandelhout en eigenlijk een ‘stermolecuul’ op zichzelf) maar met nog steeds sterke houtaccenten. Die worden zacht gekneed (door musk) terwijl het ondertussen in brand wordt gezet: rokerig en broeierig – wierook dus – met rondspringende vonken van koffie en tabak.

Had ik graag wat langer willen ruiken: de opening van viooltjesblad en rabarber. Knisperend groen, beetje wrang, live uit de grond getrokken. Mooi is hoe in Orb_ital de peper zich langzaam losmaakt van het geheel, begint te prikkelen zonder echt scherp te worden. Want de ‘reeds opgedane’ warmte die blijft zonder een veiligheidsdeken te worden – daarvoor heeft de industrie cashmeran bedacht. Ik zelf moet denken aan ‘amber-peper’. Die warmte komt op conto van de wierook: blijft maar door roken in Orb_ital en het in vuur en vlam zetten van het geheel.

Zitten nog twee andere geuren in de lijn: Adr_ett en Iri_del. Nog niet geroken. Ben heel benieuwd hoe dit concept wordt ontvangen. Vooral door Escentric Molecules-fans.

NOMENCLATURE MOOD LOGO