OP MAAT GEMAAKT PARFUMPAK
MET EEN ‘PEPPERSPRAY’ IN DE BINNENZAK
Jaar van lancering: 2016
Laatst aangepast: 08/03/06
Neus: Christophe Raynaud
Model: Milan Krouzil
Fotografie: Jossh Olins
Stelt zich niet eens voor, begint direct met haar commentaar: ‘Oh F*** off, heb je een keer geen reclame maar een nuttige toevoeging?’ De zegeningen van social media. Maar we blijven netjes en antwoorden: ‘Beste Daniële de Vree (lid van de Facebook Dutch Fragrance Community), bedankt voor je vriendelijke bericht. Ik ga er vanuit dat de drie *** staan voor ragrance. Hoogachtend, Geurengoeroe die u ook nog een prettige dag toewenst’. Dit naar aanleiding van mijn blogbericht van gisteren.
Voor mij nieuw: dat Jil Sander ook maatpakken levert. Vol verwachting surf ik naar www.jilsander.com, maar hoe ik ook op het vakje ‘man’ tik, de site verwijst me constant terug naar de openingspagina met daarop de herfstwintercollectie 2016 voor de vrouw. Ik hoor naaldhakken klikken in het donker. Nog één keer dan. Weer die naaldhakken. Dit is geen modeblog – dus laat maar. Doei-doei! Ik pak het persbericht: ‘De nieuwe herengeur Strictly doet denken aan een maatpak van het Duitse modelabel: volmaakte eenvoud, uiterst comfortabel, verleidelijk en gewaagd. Deze geur geldt als de masculiene alter ego-versie van Simply en is uniek pittig vanwege het bijzondere ingrediënt witte peper’.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Uniek? Dat dan weer niet – de eerst gepeperde geur die direct in mind komt: Les Saisons Hiver (2004) van Van Cleef & Arpels, de tweede: Marc Jacobs’ Bang (2010). Maar tjonge, tjonge: Strictly heeft in de opening het effect van een pepperspray – daarvan schrikken de maatpaknaden zich een ongeluk; de met zorg aangebrachte panden vallen spontaan op de grond.
‘Gelukkig’ worden na dit peperoffensief verzachtende omstandigheden in stelling gebracht. Dat ruik je nog niet direct aan de laurier – die geeft de witte (en zwarte) peper een groenig-kruidige ondertoon. Wèl aan de nootmuskaat: die geeft de peper een kruidig-stoffig laagje. Wèl aan de kardemom: die geeft de compositie een all over lichtfrisse, groene toets.
En die haakt weer mooi in op de duidelijk waarneembare vetiver, die hier meer rokerig dan ‘aards fris’ is, en meer houtiger wordt gemaakt door cederhout. De vanille-rummige, sensueel-zoete tonkaboon kun je zien als het garen van het pak die alle losse panden, vrijgekomen van de schrik, weer aan elkaar hecht.
Ook meldt het persbericht dat de parfumeurs Sonia Constant en Olivier Pescheux vier maanden werkten aan de compositie en daarbij kozen voor de beste ingrediënten. Laatste lijkt me niet meer dan logisch. Ik ben nog geen persbericht tegengekomen waarin stond dat de slechtste ingrediënten werden verwerkt. Wat trouwens nog geen garantie is voor een dito kwaliteit. Kan evengoed iets moois opleveren. En dat geldt ook voor de hoeveel tijd die ergens in gestoken wordt; is niet maatgevend, bepaalt niet de uiteindelijke kwaliteit. Strictly is in de categorie masstige een goede geur. Ben benieuwd wat voor een verwensingen ik van Daniële de Vree nu krijg toe geslingerd.
Het nadeel én risico van de constante stroom aan geuren is dat de composities an sich, inhoudelijk, minder serieus worden genomen (soms vraag ik me af hoeveel procent van de parfumgebruikers hier hun koop op baseren). Komt natuurlijk voor een groot deel door het inmiddels te voorspelbare traject dat een geur uit de ketenparfumerie aflegt.
Zo ontstond een nieuwe sensuele, bloemeninterpretatie door het viooltje aan de tuberoos – foto – te koppelen’. Alleen, schrik niet (als tuberooshater) of verheug je niet teveel (als tuberoosliefhebber) want deze van geilheid uit elkaar spattende bloem houdt zich hier behoorlijk op de vlakte, blijft nogal ‘simply’. Durft niet met haar meest erotische kant te lonken.
Jane Birkin had al haar tas – dé Hermès’ Birkin Bag; een uitvergrote versie van de Kelly-tas – maar nog niet haar geur. Ach, gossie. Even Hermès misschien nog een keer bellen? Niet dus. Ze moest wachten tot het moment dat ze Lyn Harris ontmoette. Tot 2006 konden alleen mensen die erg intiem met Birky (moi?) waren ervan genieten, daarna ging de geur in de brede verkoop onder de naam l’Air de Rien. Dit lees ik op de site van Milller Harris: ‘Challenging the conventional, Jane sought to evoke the nostalgia of dusty libraries and old books. Lyn masterfully conjures this essence with rich notes of oak moss, Tunisian neroli, sweet musk, amber and vanilla. As indefinable as it is alluring, l’Air de Rien captures the essence of Jane’s inimitable style’.
Interessant: l’Air de Rien is vanaf het ‘iedereen-kan-ervan-genieten’-moment un succès fou en geleidelijk aan een moderne klassieker geworden. Logisch. De naam is natuurlijk een understatement pur sang én een trucje voor het oproepen van een voorspelbare verbazing: l’Air de Rien betekent letterlijk vertaald de Schijn van Niets. Maar beoogt natuurlijk het tegenovergestelde: het is alles! Voor mij blijft de geur zeer aangenaam tussen beide hangen. Want deze schijnbaar, nietszeggende en eenvoudige compositie heeft een waarlijk wonderlijke diepgang.
En die is dus, dus, dus niet, niet, niet fris crisp en cologne-knetterend maar eerder beetje viezig – de indolen van de neroli/oranjebloesem gaan mooi hun gang met de ambernoten. Ik moet niet aan oude huizen denken. Eerder aan een ongewassen lichaam, beetje bezweet ter ‘maskering’ besprenkeld met talkpoeder in plaats van afgedroogd met een schone handdoek. Je moet eigenlijk onder de douche maar vindt het eigenlijk wel lekker zo.
Ik ken eigenlijk maar één klassieke componist die een rivier treffend op muziek heeft gezet – en ik kan me er iets voorstellen bij deze Music for the Milions-melodie die bijna iedereen bij het horen van de eerste noten kan meeneuriën: de Moldau (1874) van Bedřich Smetana. Volgt het ‘klassieke ‘traject’ van een rivier: hoog in bergen komen ‘uit het niets’ de eerste druppels samen, kabbelen naar beneden. In hun poëtische, lichte val nemen ze andere druppels mee, vormen een vriendelijke sliert, wordt een steeds bredere, wildere en onstuimiger stroom die uiteindelijk tot rust komt in… ja waar eigenlijk? Praag of toch de Noordzee? Zoek maar op.
Ik hoor sommige denken, maar ‘die is toch van Johan Strauss?’ Inderdaad, maar daar heb ik geen stromend, eerder een constant ronddraaiend gevoel bij. Het is niet voor niets een romantische wals die aanvangt bij zonsopgang, je in een draaikolk, een wervelwind golvend meevoert samen met je geliefde om tijdens de finale – de nacht is reeds gevallen, smachtende blikken worden gewisseld – weer in juiste banen wordt geleid. Bezegeld door een kus die een bond smeedt voor eeuwig en altijd… excuses ik liep me even meeslepen.
En wat leveren deze omzwervingen op? Nou heel simpel: een prachtig sextet met een overdonderend effect. Door de volheid ontmoet je parfums met een vierde dimensie. Dat wil zeggen: achter de basis lijkt zich nog een extra laag op te houden die als het parfum langer op de huid zit opnieuw met de hoofdlijnen aan de gang gaat, ze uitdiept een nieuwe blik op de compositie werpt.
Ten eerste: ik vermeld alleen de belangrijkste ingrediënten anders ben ik over twee uur nog aan toelichten en uitwijden.
Sagami: wat een ongekende opening na een enorme zoet ‘ach vaderlief toe drink niet meer’-recept van rum-, likeur- en whiskyachtige noten verschijnt daar… wierook die lijkt te wiegen in een marine-akkoord. Onverwacht, maar het werkt voor enkele tientallen meters.
Ook in Yacuma, zo blijkt nu, brengt Galardi een van zijn favoriete openingsakkoorden onstuimig tot leven. En hoe joyeus en vrijgevig: pruim die oranje-fris wordt opgelicht door mandarijn, die oranje-sensueel wordt opgelicht door saffraan.
Bij een coutureroos kan ik alleen maar denken aan liefdevol handwerk: een roos die dus wordt uitverkoren om glans te geven aan een parfum wordt met de hand verzorgd, gevoed en van water voorzien, met de hand geplukt, met de hand gedestilleerd tot een parfum dat met de hand wordt gegoten in een mondgeblazen flacon.
Eerst in de vorm van pioenroos – zacht en zoet – om daarna ruim baan te geven aan een ‘rozennectar’. Waarvan de fris- en helderheid wordt ondersteund door jasmijn. Houdt lang aan voor de basis zich meldt van vanille en karamel (verantwoordelijk voor een licht gourmand-accent) en een mix van ‘weelderig’ hout: patchoeli en cederhout. In plaats van weelderig kun je beter spreken van zacht en licht hout gezien de bloemenfactor present blijft.
Even ter herinnering: Pierre Guillaume vindt dat parfum na literatuur, poëzie, dans, muziek, beeldhouwen, schilderen en film de achtste kunstvorm is. Ik gaan hierin mee in zoverre dat hier de laatste jaren steeds minder sprake van is, ondanks de verniching van de branche. Meer en meer geuren zijn als oude wijn in nieuwe zakken die door een mix van gebrek aan kennis en snobisme door veel klanten als zoete koek wordt geslikt.
De plakkerige überzoetheid van de rijpe peer wordt mooi gecompenseerd door de zoetheid van een nog niet helemaal rijpe vijg. Je ruikt voor mijn gevoel eigenlijk meer het wrang-groene blad en het groen-verhoornde hout. In verhouding, van pak’m beet 40, 30, 30.
In 1981 werd White Musk gelanceerd. Vanaf de lancering een klassieker. Bijzonder: niet te koop in de gewone parfumerie, maar in de winkels van de toen snel uitbreidende, nieuwe formule op ondernemerschap: niet alleen willen omzetten uitpuur winstbejag, maar ook verantwoordelijkheid nemen op gebied van het milieu, de natuur, mens en dier. En het daadwerkelijk doen in plaats van het bij wensen en goede voornemens laten.
Ben je dus gewend aan frisgewassen eendimensionale ‘katoenmusk’-geuren, dan schrik je wellicht van White Musk. Niet alleen om het animale aspect – heel bescheiden gedoseerd weliswaar -, maar ook om de gelaagdheid van de compositie die in de olie-variatie (meer aards, meer hout, meer iris) nog beter tot zijn recht komt.
Net zoals Jo Malone is de uitstraling van The Body Shop (anno 1976) toen het werd overgenomen door een multinational (L’Oréal in 2006) stilletjes aan veranderd. Op de eerste plaats door heel veel geuren te lanceren: twaalf stuks de afgelopen twee jaar. En die kregen – tweede gevolg – geleidelijk aan een lifestyle-opwaardering.
In British Rose wordt daar – gelukkig – ook al rekening mee gehouden: ‘Onze rozen – geselecteerd op hun veelzijdige aroma – worden speciaal voor The Body Shop gekweekt op een milieu-awardwinnende kwekerij hartje Engelse countryside, Herefordshire, met de hand geplukt, gedroogd aan de lucht en ter plekke geweekt in fris bergwater. Dit zorgvuldig uitgevoerde extractieproces levert de allerhoogste kwaliteit rozenessence op’.
En dit zegt Emma Lambe (foto), eco-farmer: ‘Onze kwekers werken niet ten koste van, maar in harmonie met het land. Door allerlei kleine zoogdieren en insecten toe te laten houden ze de natuurlijke balans in stand, waardoor chemische bestrijdingsmiddelen overbodig zijn…
Ik kan niet zeggen of ik nu een typisch Britse roos ruik. Eerder een gewoon aangename pure rozengeur omringd door meer speelse smaakmakers. En dat is commercieel gezien slim, want een echte, en dan ook nog puur natuur rozenparfum heeft niet zoveel fans.
Kunnen we weer een land afvinken. Welkom Denemarken bij de VPNN – de Verenigde Parfum Niche Naties. Hoofdzetel: voorlopig een brievenbusadres in de Bermuda-driehoek. Nog even en deze nieuwe organisatie telt evenveel lidstaten als de VN, wordt niche standaard en verdwijnt masstige en ‘how low can you go’-parfumpret en -prut van de kaart.
Maar het vreemde: daar passen de ‘zwarte’ ingrediënten niet echt bij. En die ruik ik ook niet echt. Of ligt dat nu aan mij? En mijn neus is niet verstopt. Geen zwarte vlierbes (bestaat niet, is gewoon vlierbes), geen zwarte orchidee (bestaat niet of vanille moet bedoeld worden), geen zwart hout (verzamelnaam voor ‘rokend’, verkoold hout) en geen mahonie (bestaat natuurlijk wel). Want het is de opening van zoet-omfloerste vlierbes (goed voor een licht rood fruit-effect en gedeeltelijk verantwoordelijk voor het ‘roze’ van de ‘champagne’), fluwelige abrikoos en ‘champagne’ die voor de feeststemming zorgt en blijft door borrelen zonder het zwart.
Oh jee, de parfumhandel en -wandel, krijgt de laatste jaren flinke tikken op zijn neus. Niet alleen van het heilige niche-geïnspireerde ‘boven’, maar ook van onder door die parfumpestkoppen die ‘zonder toestemming’ en ‘zo maar’ kopieën van populaire geuren op de markt dumpen. Zonder toestemming – voor zover ik het heb begrepen: je mag niet de flacon van een ‘echte’ geur gebruiken, wel de inhoud (zit vaak geen patent op).
Bijna scary. Ik bedoel maar: ‘Opium pour Homme, kom er maar eens om’. Door Yves Saint Laurent uit de roulatie genomen en ‘terecht gekomen’ bij Loris Perfume. Ik heb de geur niet meer – was lang fan -, maar wat ik voorgeschoteld kreeg rook exact zoals ik me deze warm-oosterse verfijning herinner.
GEURENGOEROE 