POUR HOMME PACO RABANNE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 2, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET P, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. 2 reacties

1973: EEN NIEUW SOORT FRISHEID VOOR DE MAN

Jaar van lancering: 1973

Laast aangepast: 08/08/09

Neus: Jean Martel

Model: onder meer Louis Dowler

Let op: sinds de lancering zijn er meer dan vijftig miljoen flacons van verkocht – we hebben het dan over de 100 ml-versie. Maar ook de prestigieuze eenliterflacon doet het niet slecht: deze versie siert inmiddels meer dan 250.000 badkamers! We hebben het hier dus over een klassieker in de ware zin van het woord. De reden voor dit succes? Waarschijnlijk het feit dat het de eerste mannengeur is van een prestigieus Parijs couturehuis dat in uitstraling niet mikt op de exclusieve en elitaire belevingswereld van de man met goede smaak, raffinement, elegantie en andere clichés van rijkdom, maar meer op het pure verkwikkende gevoel dat een kwaliteitsgeur kan oproepen. En de modellen die de geur aanprezen waren ook eerder van de straat dan van de tennisbaan. Toen nog als summum van chic gezien, want polo was vrijwel onbekend, ook in de betere kringen.

Daarbij hielp de reputatie van deze in Spanje geboren couturier natuurlijk ook. De man die op zoveel gebied al had aangetoond zeer origineel, vreemd en soms ronduit maf te zijn, moest ook wel een originele herengeur ontwikkelen. En dat klopt: Paco Rabanne’s Pour Homme is de eerste zogenaamde aromatische varengeur die heel veel navolgers heeft gekregen.

Door de constante enorme stroom van nieuwe geuren – inclusief die van Paco Rabanne – is de geur een beetje naar de onderste planken in de parfumerie verschoven. Maar, mark my words, Pour Homme zal over een tijdje als new vintage weer de interesse weten op te wekken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geur is rijk en vol in al zijn eenvoud en toch behoudt het een transparante toets. Pour Homme opent (nu althans, dat was tijdens de lancering wel anders) heel vertrouwd: bloemig-fris bergamot, zonnig-fris lavendel, zonnig-groen tijm, groen-zoet rozemarijnbloesem en en bittergroen salie (foto). Het hart is bloemig en gekruid door geraniumblad (met zijn mooie roosnoot) en pittig kruidnagel.

De basis heeft door zijn in honing gedrenkte rokerig tabaksblad en bossig eikenmos een stoere, mannelijk maar balsemachtige finish. Laatste wordt nog eens versterkt door cistus labdanum en mirre.

RUIK & VERGELIJK

Hieronder nog enkele, inmiddels klassieke geuren gebaseerd op het aromatische varenconcept.

Azzaro Pour Homme (1978)
Guy Laroche Drakkar Noir (1982)
Yves Saint Laurent Jazz (1988)

NOCTURNES CARON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 2, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET N, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

TENDER IS THE NIGHT

Jaar van lancering: 1981

Laatst bijgewerkt: 21/07/08

Neus: Roger Pellegrino

Art director: Caron

Ben je een beetje dromerig en poëtisch, en je valt voor namen met een evocatieve kracht die je laten mijmeren en fantaseren, dan zal Nocturnes van het legendarische, in 1904 door Ernest Daltroff (foto) opgerichte Caron in Parijs je zeker weten te verleiden. De naam van deze moderne klassieker roept een wereld op waarin alles verstild lijkt. Het rumoer van de dag is verstomd, het leven komt tot rust en het is tijd voor dromen, dromen en nog eens dromen.

Denk aan de gelijknamige wonderen voor piano van Frederic Chopin. En het leuke: in dit parfum komen de zo geliefde vergelijkingen tussen muziek- en parfumcomposities tot een harmonieus hoogtepunt. Caron gaf zelf dit gebruikersprofiel mee tijdens de lancering: voor de verfijnde vrouw die houdt van kunst met een sterk karakter. Yep! En als je je afvraagt wie of wat Caron is, lees dan het volgende: de jonge parfumeur Ernest Daltroff kocht aan het begin van de vorige eeuw een kleine parfumerie en een fourniturenzaak. Deze zaak heette Magasin Caron en was gevestigd in Parijs. De naam Caron viel bij Daltroff in de smaak en zo begon Parfums Caron. Daltroff lanceerde in 1906 zijn eerste parfum Chantecler. De geur zat een flacon gemaakt door Félicie Vanpouille en werd met veel enthousiasme ontvangen. Félicie ontwierp bijna alle flacons voor Daltroff en werd zijn zakenpartner. Later werd zij zijn geliefde en zonder dat Daltroff en zij ooit trouwden, werd zij zijn erfgenaam toen hij in 1940 overleed. Tot haar pensioen in 1962 beheerde zij het huis.

Het nu legendarische Narcisse Noir werd in 1911 gelanceerd, elf jaar later gevolgd door Infini (foto). Vooral in de VS werden deze beide parfums een groot succes. Samen met François Coty introduceerde Daltroff de ‘Franse Parfums’ in de VS. En natuurlijk mogen we een van de eerste succesvolle geuren voor de man niet vergeten: Pour un Homme uit 1934 dat in Frankrijk nog steeds erg populair is. In de loop der jaren volgden tal van andere geuren die nu als klassiekers gelden. Zoals het door vrienden en ‘vijanden’ erkende mooiste lelie-van-dalenparfum ooit: Muguet du Bonheur dat in 1952 verscheen. Fleur de Rocaille, dat het verlangen naar het voorjaar verbeeldt gevat in sterke bloemige noten uit 1933, wordt trouwens als Daltroffs meesterwerk gezien.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Nocturnes is een mooi voorbeeld van een parfum waarin aldehyden de bloemige en sensuele noten laten opleven. Klassiek in opbouw opent de geur met sinaasappel en oranjebloesem – ongekend helder en fruitig zonder te zoet te worden – met dank aan de aldehyden. Het hart van dit idyllische parfum is een teder boeket van zonnig jasmijn, fruitige roos, sensueel tuberoos (foto) en sensueel ylang-ylang allemaal ondergedompeld in aldehyden. De afronding met sandelhout en vetiver, en musk en vanille is even subtiel door de goede balans tussen hout- en zoetnoten.

RUIK & VERGELIJK

De nacht is een geliefd beeld bij parfumeurs en ontwerpers. Ook de volgende geuren nemen je mee in een poëtisch nachtelijk avontuur.

Guerlain Vol de Nuit (1933)
Karl Lagerfeld Sun Moon Stars (1994)
Serge Lutens A La Nuit (2000)
Annick Goutal Les Nuits Hadriens (2003)
Lolita Lempicka Eau de Minuit (2004)

CHYPRE FATAL – ELIXIRS CHARNELS – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 2, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

UN ELIXIR CHARNEL DE GUERLAIN

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 19/08/08

Neus: Sylvaine Delacourte, Christine Nagel

Model: onbekend

Art directon: Guerlain

Guerlain roemt zich er op vrouwelijkheid altijd op haar meest gewaagd te hebben gehuldigd. Is dat zo? Kun je een boom over opzetten. Met parfum kun je ook iets anders huldigen – ook als vrouwelijkheid er bij betrokken wordt. Zo lang deze boom er niet is, zet het parfumhuis dus deze traditie voort in het jaar dat het zijn 180 jarig bestaan viert. Sterker, het gaat met het trio Elixirs Charnels – inmiddels met twee uitgebreid – een stap verder, want hiermee worden ‘wetten overtreden en de verbeelding vurig gemaakt’. Maar het parfum wordt nooit zo heet opgediend als… want het is gemaakt voor de vrouw die er plezier in heeft, zoals dat in vrouwvriendelijke glamourtaal heet, om met de verschillende facetten van haar persoonlijkheid te spelen (zoals Thierry Mugler ook deze mogelijkheid biedt met Miroir Miroir). En met dit trio weet ze dat ze verrast en verleidt. Volgens Guerlain komen deze geuren het best tot zijn recht in een boudoirachtige setting. Hiervan getuigt niet alleen de retro-flacon maar ook de begeleidende foto waar we in een donker licht een vrouw voor een spiegel zien zitten en met haar linkerhand een van de drie geuren achter haar rechteroor aanbrengt.

Heel eerlijk gezegd: beetje over zijn hoogtepunt heen de boudoirstyling en dat kirrende ’vrouwtje-vrouwtje’-gedoe. En eigenlijk niet echt Guerlain. In ieder geval, dit gebeurt er met haar: ’Hij heeft me een lange tijd zien slapen. Ik voel zoiets. Ik ruik zoiets. Hij heeft mijn lichaam al gehad, maar nog niet het geheimste deel van mij, mijn Elixir Charnel. Samen zijn we een, het zichtbare en onzichtbare, het tastbare en ontastbare. Mijn verradelijke, onschuldige blanke huid waarop ik mijn parfum aanbreng’. Dit gebeurt er met hem volgens haar: ‘Terwijl hij mijn rondingen in het maanlicht bewonderd, ademt hij de geur van Chypre Fatal. Hij vindt het heerlijk om de veranderingen van minuut tot minuut waar te nemen terwijl hij over mij buigt… Over een paar uur ben ik vertrokken zonder een woord te zeggen. Terwijl hij toekijkt spray ik nog wat van de geur op het laken. Hij zal me niet tegenhouden te blijven. Heeft geen zin. Zal ik terugkomen. Misschien. Misschien ook niet’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Chypre Fatal wordt omschreven als een fruitige chypre, een ‘stiltecompositie’ gemaakt om de draagster een onwisbare indruk op anderen te laten maken. Eigenaardig: deze eerste seconden dompelt het geheel je onder in een klassieke chypre. En dat is knap, gezien de opbouw erg simpel is en ‘on-chypre’ gezien de kenmerkende wegbereiders ontbreken: bergamot en eikenmos. Wel is er de beproefde roos-patchoeli-combinatie. De laatste (foto) geeft met zijn houtige, bosachtige sensaties kracht aan de roos. Vanille (iets te veel naar mijn smaak, een paar harsen zouden geen kwaad hebben gedaan) en witte perzik verzachten de harmonie van het geheel. Aldus Guerlain. En het moet gezegd: de sensatie is toch ongekend des chypres: vol, donker en zwoel. Chypre Fatal is zo’n geur die je steeds beter wilt leren kennen.

RUIK & VERGELIJK

Steeds meer parfumeurs ontdekken de charme van roos en patchoeli geblend tot een vurige en bovenal sensuele love potion.

Guerlain – L’Art et la Matière – Rose Barbare (2005)

Thierry Mugler – A Garden of Angels – Rose Angel (2006)

Dior Midnight Poison Elixir (2008)

GYPSY WATER BYREDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 2, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE. Een reactie plaatsen

ZIGEUNERVROLIJKHEID GEBOTTELD

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 15/09/08

Neus: of Michel Almairac, of Jerome Epinette, of Olivia Giacobetti

Art director: Ben Gorham

Het is niet direct wat je met Zweden associeert: een parfumhuis. Maar vanaf nu heeft het land van Saab, Volvo, Ikea en Abba er een potentieel exportproduct bij. Byredo werd opgericht door Ben Gorham. Hij heeft een creatieve achtergrond. Hij doorliep de Stockholm Art School en heeft ervaring met binnenhuis-architectuur – hij schijnt in Zweden bekend te zijn geworden met zijn geurkaarsen. Dit zegt hij over zijn geur-vijfling: ‘Ik ben altijd gefascineerd geweest door de wereld van geur en de effecten van geuren op mijn herinneringen en indrukken. Met Byredo wil ik mijn persoonlijke ervaringen delen en bijdragen aan een bijna collectieve herinnering van tijd en plaats. Ik geloof in een moderne aanpak zonder de traditionele technieken te verwaarlozen. Simpelweg de samensmelting van het beste van het oude met het beste van het nieuwe’.

Hebben we vaker gehoord dit nobel streven. Beetje vaag ook. En het sluit nauw aan bij de huidige parfumcodes van de nicheparfumerie. Zie presentatie. Een slimme mix van de huisstijlen van Acqua di Parma, Frederic Malle met een vleugje Chanel. Clean, sec, minimal chic. Wel zijn de stemmige ivoorkleurige omdozen erg groot in verhouding tot de flacon. Voor de totstandkoming riep hij de hulp van parfumeurs Olivia Giacobetti (werkte  voor L’ Artisan Parfumeur, Frederic Malle en Hermès), Jerome Epinette (new kid on the parfumblock) en Michel Almairac (vervaardigde veel Gucci-geuren en twee prachtparfums in de Privé-reeks van Giorgio Armani). Vakmanschap en kwaliteit staan centraal – lijkt me logisch gezien zijn streven. Met Gypsy Water brengt hij een oder aan de cultuur van de Roma’s waardoor Ben Gorham altijd gefascineerd is geweest. Maar hij heeft het dan alleen over aantrekkelijke kant van de ‘zigeunerlifestyle’. Denk Carmen, denk zigeunersaus, denk de hippie chic-stijl die om de zoveel seizoenen ontwerpers inspireert. Hij noemt de geur dan ook een fictieve ‘verglamouring’ van deze levensstijl vol mystieke hout- en aarde-invloeden’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat je hoopt bij Byredo, gezien de inspiratiebronnen, is een bepaalde geur. Bij nadere kennismaking ruik je toch iets anders. Lekker daar niet van. Niet, zoals in Gypsy Water, de ‘mystieke- hout en aarde-invloeden’. Wat je wel direct bij de opening ondergaat is de zacht- en zoetheid van de basis en daarna geleidelijk de ‘hout- en aardenoten’ verzameld in het hart. De zigeunerwereld begint zoals de meest geuren citrusfris: bergamot en citroen. Voor de luchtige kruidigheid is er peper en jeneverbes. Het hart is een wolk van wierook en dennennaaldenhars (foto) zacht en aards gemaakt door iris.

Deze vier smaakmakers spelen een origineel spel van ‘etherisch’, ‘helder’, ‘groen’ en ‘stringent’. En dan de afronding; die is ‘getemder’ en aangepaster dan je van een ‘zigeunerwater’ – hoewel geromantiseerd – zou verwachten. Namelijk très klassiek oosters: amber, vanille, sandelhout.

RUIK & VERGELIJK

Vind je het concept van Byredo leuk, dan is de kans klein dat geen van de geuren je weten te charmeren. Byredo is als het ware van alle markten thuis: voor elke smaak een geur. Doet het zigeunerwater je niets, probeer dan:

Byredo Green (2008)
Byredo Pulp (2008)
Byredo Chembur (2008)
Byredo Rose Noir (2008)

GREEN BYREDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 2, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE. Een reactie plaatsen

THE GREEN, GREEN SCENT OF BYREDO’S FATHER

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 15/09/08

Neus: of Michel Almairac, of Jerome Epinette, of Olivia Giacobetti

Art director: Ben Gorham

Flaconontwerp: Ben Gorham

Achter de naam Byredeo gaat Ben Gorham schuil, een jongeman van Zweedse afkomst met een visie op geur die het tegenwoordig in niche-kringen goed doet: ‘Ik ben altijd gefascineerd geweest door de wereld van geur en de effecten van geuren op mijn herinneringen en indrukken. Met Byredo wil ik mijn persoonlijke ervaringen delen en bijdragen aan een bijna collectieve herinnering van tijd en plaats’. Klinkt nogal bombastisch en tegelijkertijd hol. Aan de volgende overpeinzing hebben we meer: ‘Ik geloof in een moderne aanpak zonder de traditionele technieken te verwaarlozen. Simpelweg de samensmelting van het beste van het oude met het beste van het nieuwe’. Dit hebben we natuurlijk vaker gehoord, maar het blijft een mooi streven die eigenlijk logisch is gezien Ben Gorhams achtergrond: hij voltooide de Stockholm Art School.

Hij schijnt ook binnenhuisarchitectuur-ervaring te hebben en hetzelfde met geurkaarsen. De presentatie is slim. Dat wil zeggen: een mix van de ‘parfumcodes’ van Acqua di Parma, Frederic Malle met een vleugje Chanel. Clean, sec, minimal chic waarin vakmanschap en kwaliteit centraal staat. Lijkt me logisch gezien zijn streven. Maar: de stemmige ivoorkleurige omdozen zijn erg groot in verhouding tot de flacon. Voor de creatie van zijn eerste kwintet heeft hij de hulp ingeroepen van parfumeurs Olivia Giacobetti (werkte onder meer voor L’ Artisan Parfumeur, Frederic Malle en Hermès), Jerome Epinette (new kid on the block in de parfumbusiness) en Michel Almairac (vervaardigde veel Gucci-geuren en twee prachtparfums in de Privé-reeks van Giorgio Armani).

Gezien hun originele naam spreken Gypsy Water en Pulp het meest tot de verbeelding. Rose Noir is mooi van afwerking vooral als je die vergelijkt met geuren binnen hun familie. Lekker prikkelend is Chembur. En voor Green haalde Ben Gorham de inspiratie uit de jaren zeventig: ‘Het is de interpretatie van een geur die mijn vader droeg toen ik opgroeide. Naarmate ik ouder werd ben ik deze ongewone geur pas gaan waarderen. Zoals ik het me herinner, was het opgebouwd rond een overdosis aan groene noten, vandaar de naam’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Green ruikt groen maar ook zacht, bloemig en modern. Dat wil zeggen: veel mannengeuren van tegenwoordig hebben een dergelijk zacht-bloemig karakter. Fahrenheit van Dior (1988) is wat dat betreft een echte klassieker. Green is lekker, maar niet zo groen als je op grond van de beschrijving zou verwachten. De eerste groene golf wordt geleverd door het frisbloemige petitgrain (afkomstig van de takken en bladeren van de bittere sinaasappelboom).

En het bittere kruid salie (foto). De tweede groene golf is eigenlijk een bloemengolf, want in het hart ruik je een boeket van jasmijn, roos, kamperfoelie en viooltje die stuk voor stuk – het is waar – een groene noot in zich hebben, maar in deze geur vooral bloemig blijven. Green wordt zeer zoet afgerond met tonkaboon, amandel (ruik je goed naar verloop van tijd) en musk.

RUIK & VERGELIJK

Wil je echt twee supergroene geuren ontdekken, ga dan op zoek naar:

Balmain Vent Vert (1945)
Sisley Eau de Campagne (1975)

Nog iets: jammer dat Ben Gorham de naam van zijn vaders favoriete geur niet meer weet, maar gezien de ingrediënten en ruikende aan Green moet ik heel sterk denken aan:

Geoffrey Beene Grey Flannel (1975)

CHIC COUTURE – COUTURE CHIC

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 1, 2009
Geplaatst in: TRENDS TOEGELICHT. Een reactie plaatsen

KYLIE MINOGUE LANCEERT COUTURE – WHY?
CELINE DION LANCEERT CHIC – WHY?

Couture wordt bijna door niemand meer gedragen – althans de kleding die onder deze naam verkocht wordt. Wat geuren betreft ligt dat anders. De naam is blijkbaar niet beschermd. Er was al Hot Couture van Givenchy (2000). Gevolgd door Couture (2004) met daarachter een uitroepteken geplakt van Moschino. De eerste was geen slechte geur – voor het eerst een omnipresente framboosnoot gelieerd aan amber. Alleen wel slecht gepresenteerd.

Dat wil zeggen: couture zoals gelikte marketingmiepen denken dat Jan en Jannie met de pet zich couture voorstellen: iets met dure stof en spelden op het lichaam die kunnen prikken – au! De tweede,  werd zoals alle geuren (en mode) van Moschino, gepresenteerd met een vette knipoog. Leuk, maar net niet leuk genoeg omdat de geur zelf niet overtuigde. Geen ‘volle’ en overdadig boeket (vaak de associatie met ‘coutureparfums’) maar een ondefinieerbeer en onbestemd bloemig-muskachtig parfum.

En nu Kylie Minogue. Na Darling (2006), Sweet Darling (2007), beide gevat in een zeer armetierig flesje, en uit 2007 Showtime. Goede naam, goede flacon, goede geur en goede prijs helemaal in sync met de stijl van Kylie. Geldt niet voor haar Couture. De styling is cheap, camp-kitchy-nichterig en heeft niets van doen met het begrip couture. Is ongeveer hetzelfde als Chanel een parfum zou lanceren met de naam Spotlights! Sommige dingen doe je gewoon niet.

Of zou Kylie in het geheim werken aan de oprichting van een couturehuis onder haar naam – God forbid! De geur zelf. Tja, de ingrediëntenlijst leest als een optelsom van de verfijndste geurnuances, alleen zijn die nogal op een harde manier door elkaar geschud. Scherp en geen zalvende afronding van amber- en musksoorten zoals je van een ‘coutureparfum’ mag verwachten. Mijn tip aan Kylie, die ze hoogst waarschijnlijk niet zal opvolgen: blijf in de buurt van je eigen wereld. Is zowel handig voor jezelf, als voor je fans. Spotlights!

Nog zo’n uitglijder: Chic van… Celine Dion. Of was het nu Celine Dior? Ook net nieuw (uit 2008). Heb hem nog niet geroken en in het echt gezien. Kijk, Caroline Herrera gaf het uitgeholde cliché van haar gelijknamige parfum (uit 2003) een nieuw kans door ‘chic’ heel erg minimalistisch te presenteren. ‘La Dion’ betreedt alle paden van het cliché: zie haar met sexy ‘kijk eens wat ik toch mooie lange benen heb’-lach de trap oplopen van (hoogstwaarchijnlijk haar eigen) privéjet. Jammer dat ze haar babietje niet in haar armen heeft en Rene (haar man) aan haar zij. Dan was haar chique wereld helemaal perfect geweest!

Ik stel voor dat Celine Dion en Kylie Minogue voor hun volgende parfumprojecten wederzijds gedachten gaan uitwisselen. Uitkomst van deze inspirerende ontmoeting: Celine noemt die van haar Chic Couture en Kylie Couture Chic! Of vice versa!

Hors Concours in de coutureparfum-wedstrijd is Versace. Donatella lanceerde in 2008 eveneens Couture. Dat is even wel andere koek. Heb hem niet geroken. En dat zal waarschijnlijk nooit gebeuren. Het betreft een limited edition van 100 exemplaren. Per stuk ongeveer 2000 euro. Kijk, dat klopt dan wel weer die presentatie. Helemaal over the top Versace. Dan vergeef je het huis alle Couture Jeans-geuren die ze op de markt hebben gegooid!

B BOUCHERON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 1, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

ULTIEME LUXE, INTIEME LUXE

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 22/04/09

Neus: Ursula Wandel

Model: ?

Art directon: Boucheron

Flaconontwerp: Boucheron

Deze geur wordt gepresenteerd als het ‘zevende wonder’ dat zich manifesteert als een betovering, een ‘magie van stenen’ en hun geschiedenis en mysterie. En daarna is er de emotie, de huivering, de vibratie van de vrouw die hen begeert en de huid die hen roept. Kortom, met dit zevende parfum – waarmee herdacht wordt dat Boucheron 150 jaar geleden werd opgericht – kun je onmogelijk vergissen aldus de juwelier: ‘een aura van sensualiteit en een bries van creativiteit’.

Maar is er meer met B (van Boucheron) aan de hand… het is een belofte van een nieuw, betoverend alfabet en een hommage aan het oorspronkelijke zegel van de oprichter, Frédéric Boucheron. De eerste juwelier die diamanten en edelstenen durfde te graveren.

B, ‘het initiaal van een geparfumeerde kus die zijn afdruk laat op de huid’ heeft ook een muze met weliswaar een merkwaardige naam: Exquises Confidences. Ofwel, naam van een Boucheron-collectie van colliers, armbanden, oorbellen en ringen in de vorm van gouden rokjes bezet met diamanten en aaneengeschakeld met fijne kettinkjes – symbool voor sensualiteit. En met de door Boucheron gepatenteerde pomponvorm die de kostbaarheid van de geslepen steen alleen onthult aan de draagster. In B is dat de smaragd, volgens Boucheron de meest vrouwelijke van de edelstenen en meest fragiele om te bewerken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Boucheron spreekt van een ‘een juweeltje van creativiteit, en obsederende streling van een houtachtige bloemengeur die je laat kennismaken met een wonder van vrouwelijkheid in staat om de teerling te werpen’.

Vertaald in een ingrediënten betekent dat – we houden op verzoek van Boucheron vast aan juwelierstermen – een zorgvuldig gepolijste basisstructuur: cederhout uit het Atlasgebergte en sandelhout uit Australië waarom zich heen ‘de zoete maar krachtige patchoeli’ slingert. De diamanten van B worden gevormd door oranjebloesem en roos.

En net als de schitterende smaragd op de flacon, wordt het parfum bekroond met een sterrenhemel van osmanthus (foto).

Tenslotte zijn er nog de niet nader bij naam genoemde ‘parelende kruiden die als een sterrenregen het koninginnestuk vormen van de geur’. Eindimpressie: de neus Ursula Wandel zegt over de geur ‘dat het ongeveer 20 natuurlijke bestanddelen bevat, iets wat steeds zeldzamer wordt’. Hoewel cliché, bijna ieder zichzelf respecterend parfumhuis verkondigt dit, ruik je in B het percentage natuurlijke bestanddelen goed. En na verloop van tijd onderscheid je de osmanthus. Alleen had je gezien de overrompelende introductie in woord en beeld meer mogen verwachten ‘in geur’.

RUIK & VERGELIJK

Osmanthus, ook bekend als schijnhulst, is een oorspronkelijk uit China en Japan afkomstige boom/struik die een hoogte kan bereiken van meer dan zes meter. Het zijn niet de donkergroen glanzende bladeren die worden gebruikt, maar de krachtige en als exquise omschreven zoete en overrompelende geur van de zilverwitte en goudoranje bloesems die aan pruim en rozijn doet denken. Minder toegepast dan je zou verwachten als je eenmaal pure osmanthus hebt geroken, door kenners wel omschreven als ‘parfum der parfums’. De hoofdrol voor de osmanthus is weggelegd in:

Paco Rabanne Ultraviolet (2000)
The Different Company Osmanthus (2001)
Chopard Wish Pink Diamond (2005)
Hermès – Hermessence – Osmanthe Yunnan (2005)
Parfum d’Empire Osmanthus Interdit (2007)

BY FÉMININE D(OLCE) & G(ABBANA)

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 1, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

DE KATACHTIGE SCHOONHEID VAN HET LUIPAARD

Jaar van lancering: 1998

Laatst bijgewerkt: 15/06/08

Neus: onbekend

Ze doen het al jaren goed in de parfumerie de zogenaamde tweelinggeuren: geuren met dezelfde naam voor haar én hem. Begon in 1985 met Obsession van Calvin Klein voor de vrouw dat een jaar later werd uitgebreid met Obsession voor hem. Sindsdien ontwikkelen merken steeds meer nieuwe geuren waarvan de naam herinnert aan een meestal vrouwelijke voorganger. Nieuw is het om in één keer twee geuren met dezelfde naam op de markt te brengen. Dolce & Gabbana leveren met By de première.

Het Italiaanse modeduo Domenico Dolce en Stefano & Gabbana heeft over By eigenlijk weinig te vertellen, behalve dan dat het een ode is op de katachtige schoonheid van het luipaard en dat je ervan moet genieten – duidelijke taal. Let op: jammer is dat door de hoeveelheid geuren die jaarlijks op de markt wordt gezet sommigen niet de aandacht krijgen die ze verdienen. Heeft natuurlijk ook met presentatie te maken. Geldt ook voor deze geur: iets te snel in de markt gezet. Valt niet echt op. En dat is in dit geval jammer voor deze erg opvallende jus.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

By Féminine begint sprankelend met mandarijn uit Sicilië en bergamot uit Calabrië. Het hart is bloemrijk en zacht door lelietje-van-dalen, cyclaam en viooltjes (niet uit Parma, maar uit Napels). Vervolgens ruik je ‘gembernaalden’ en pittosporum, een heester waarvan de bladeren een peperachtige geur verspreiden. De basis is warm en sensueel door vanille, een scheut whiskey – origineel – koffieboon en wordt elegant afgerond met musk en ceder- en sandelhout.

RUIK & VERGELIJK

Een geur voor haar, voor hem met dezelfde. Zie en ruik je dus steeds meer. Het opvallende: tweelinggeuren zijn vaak zo ontwikkeld dat ze elkaars nabijheid heel goed verdragen, soms zelfs versterken. Geniet samen van:

Davidoff Cool Water (1996)
Carolina Herrera 212 (1997)
Giorgio Armani Emporio She (1998)

SUMMER BY KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 31, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

EEN ZONNESTRAAL GEVANGEN IN EEN FLACON

Jaar van lancering: 2005

Laatst bijgewerkt: 19/0/08

Neus: Alberto Morillas

Art director: Partick Guedji

Flaconontwerp: Philippe Dapsanse

Kenzo verstaat het als geen ander zijn parfums poëtische invulling te geven. Zo ook met Summer by Kenzo: ‘De zomer ligt naast me. Op mijn huid schijnt de zon, het streelt als een lichte fluistering mijn wimpers’. En over de geur zelf zegt hij: ‘Geraakt door een zonnestraal, werd deze geur geboren’. ‘Het is een nieuwe zomergeur, een gouden zomergeur die aanvoelt als de geur van een door de zon gekuste huid’. Dat de flacon bekend voorkomt, is logisch: het is een zomergele interpretatie van Parfum d’Été dat werd gelanceerd in het voorjaar van 1992.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ruiken de meeste zomergeuren fris, vrolijk en fruitig, Kenzo geeft een warme interpretatie aan het concept. De geur heeft het effect alsof je de zonnestralen op je huid voelt: warm, zacht en vredig.

En dat komt vooral op het conto op de bloesems van de mimosa. Die ruiken warm, vol en vooral honingzacht. Maar eerst hoog in de lucht ademt de zon frisse en vitale noten in van bloemig-fris bergamot en citroen. Dan ontvouwen het door de zon gekuste en in amandelmelk gedrenkte mimosa en viooltje hun subtiele geurspoor. Zonnig, bloemig, zoetig. De basis van Summer by Kenzo, met een blend van musk, cederhout en het balsemachtige styrax, versterkt deze melkachtige ervaring. Mooie en elegante geur geworden.

RUIK & VERGELIJK

2005 leek wel het jaar van de zomergeuren; nooit verschenen er zoveel frisse wind-interpretaties van recente en klassieke geuren. Ruik hoe het geliefdste seizoen werd vertaald in onderstaande parfums.

Calvin Klein Eternity Summer (2005)
Cerruti 1881 Summer Fragrance (2005)
Givenchy Very Irrésistible Summer Fragrance (2005)
Nina Ricci Lucky Day Premier Jour (2005)
Calvin Klein ck One Summer (2005)

DE GEUR VAN ZOETHOUT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 31, 2009
Geplaatst in: WAT RUIK IK EIGENLIJK?. Een reactie plaatsen

EEN KIND VAN VIJF DAT VRAAGT OM EEN SNOEPJE EN IN PLAATS DAARVAN EEN ZOETHOUTSTOKJE IN HAAR HANDEN KRIJGT, KIJKT WAARSCHIJNLIJK RAAR OP. DERTIG JAAR GELEDEN WAS HET NOG GEWOON OM FLINK TE KAUWEN OP DE WORTEL VAN DE ZOETHOUTSTRUIK. KINDEREN VAN TEGENWOORDIG HEBBEN, MET DANK AAN DE SNOEPINDUSTRIE, LIEVER SNOEPJES DIE MAKKELIJKER TE CONSUMEREN ZIJN. JAMMER EIGENLIJK: DE ZOETSTOF IN ZOETHOUTJES IS VIJFTIG KEER STERKER DAN KRISTALSUIKER MAAR NIET SCHADELIJK VOOR DE TANDEN.

Toch wordt zoethout nog veel gebruikt. Aan de zoethoutstruik (Glycyrrhiza glabra) worden geneeskrachtige eigenschappen toegeschreven, en de wortel wordt gebruikt voor de bereiding van kruidenthee. Die is goed voor de werking van de maag en de spijsvertering. Het sap van de wortel, de zoetstof, wordt natuurlijk vooral in drop gebruikt. Juist die zoetstof (glycyrrhizine) geeft drop zijn speciale dropsmaak. De Engelse naam voor zoethout is liquorice, wat in die taal hetzelfde woord is voor drop. Zoethout wordt verder gebruikt als smaakmaker in ander voedsel, sigaretten, alcohol én cosmetica.

Altijd al geliefd
Zoethout is al eeuwen lang bekend. Zo werd in het graf van Toetanchamon (1358 v. Chr.) zoethout gevonden. De oude Egyptenaren wisten al van de medicinale werking van de plant. Ook in het Babylonische-Assyrische spijkerschrift (650 voor Chr.) wordt zoethout genoemd. De oudste publicatie in het Nederlands over zoethout is te vinden in de middeleeuwse ‘natuurencyclopedie’ van Jacob van Maerlant: ‘Der Naturen Bloeme’ uit de 13e eeuw. Van de oude Chinezen weten we dat ze de plant gebruikten om het lichaam te ontgiften, terwijl de Scythen er hun hongergevoel mee stilden. Later werd zoethout gebruikt als middel tegen hoest, astma, verkoudheid, krampen, nierstenen en als pijnbestrijding.

De smaak van zoethout
In de cosmetica-industrie wordt zoethout vooral gebruikt door fabrikanten van 100 procent natuurlijke producten. Zo heeft Aveda een All Sensitive Moisterizer voor de gevoelige huid, dat als voornaamste ingrediënt glycyrrhiza glabra ofwel zoethout heeft. In Diors Capture Anti-taches D-30 is zoethoutextract een van de bestanddelen die de vorming van vlekken op de huid tegengaan.

De geur van zoethout
Helemaal hot is het om zoethout in parfums te verwerken. Ruik de geur maar eens in True Star Man (2005)van Tommy Hilfiger, Apparition pour Homme (2005) van Ungaro en Allegoria Anisia Bella (2004) van Guerlain. In die laatste geur staat anijs centraal, die – evenals venkel – qua geur sterk verwant is aan zoethout. Van de ‘zoethoutgeuren’ die al langer op de markt zijn valt vooral Sables (1985) van Annick Goutal op.