ZANZIBAR VAN CLEEF & ARPELS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 12, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET Z. 2 reacties

ZALIG ZANZIBAR

Jaar van lancering: 2000

Laatst bijgewerkt: 14/04/09

Neus: Jacques Cavallier

Je kunt inmiddels een parfumerie vullen met juweliersparfums. Want Van Cleef & Arpels – in 1976 de eerste met First – heeft gezelschap gekregen van (in alfabetische volgorde) Boucheron, Bvlgari, Cartier, Chaumet, Chopard, Mauboussin en Tiffany. Logisch deze combinatie, want naast de couturier heeft de juwelier de meest exclusieve uitstraling. In deze positie schuilt ook een gevaar: zomaar een flaconnetje met een geur vullen gaat niet. Het concept moet doordacht en in lijn zijn met de geschiedenis en/of filosofie van het merk.

Van Cleef & Arpels is hierin met Zanzibar geslaagd. Van Cleef & Arpels verwoordt het zelf zo: ‘Zanzibar componeert een nieuw universum dat in ieder van ons blijft nagalmen’. Een geur naar een verwegoord noemen, spreekt tot de verbeelding. Als je er aan ruikt, zou je direct willen vertrekken. Niet nodig volgens de juwelier omdat ‘de geur op zichzelf al een reis is’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De ingrediëntenkeuze voor Zanzibar is klassiek: fris, kruidig en houtachtig. Het resulteert in een lekkere ‘droge’ geur, die als je de flacon (waarin je met een beetje fantasie een zeilschip kunt zien) voor lief neemt, een aangename reisgezel kan worden. Nadat de ‘zeereis’ fris van start gaat met cedraat (van de muskus-citroenboom) en zijn koers kruidig voortzet met kardemon, gember, zwarte peper en kruidnagel, meert de boot al snel aan bij de aangenaam droge basis. Naast sandelhout en ambrette is het vooral de droge wortel van de vetiver-plant die Zanzibar zijn uiteindelijke charme geeft.

RUIK & VERGELIJK

Vetiver: helemaal terug van geweest. Niet alleen in pure vorm, maar ook als onderdeel van vooral mannelijke composities. Niet zo vreemd, het geeft aan geuren een ‘droge‘ frisheid anders dan de klassieke ‘zoete’ citrus- en varenboeketten. Nog een paar geuren met een elegante vetivernoot.

Lanvin Vetyver (2003)
Kenzo Air (2003)
Lalique Encre Noire (2006)

CABOCHARD GRES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 12, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET C, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

GRRRRRRRRRRRR!

Jaar van lancering: 1959

Laatst bijgewerkt: 14/04/09

Neus: Bernard Chant

Flaconontwerp: Grès

In de wereld van de haute couture staat Alix Marton, beter bekend als Madame Grès (1899-1993) alleen. Haar ‘werknaam’ is een omdraaiing van de voornaam van haar Russische man, kunstenaar Serge Czerefkow, over wie weinig bekend is. Geldt eveneens voor haar enig kind, Anne, die ze buiten de publiciteit wist te houden. Ze begon in 1934 als ontwerper voor Maison Alix (predestinatie?) en opende haar eigen salon in 1942. Aan belangstelling had Alix niet te klagen. Ze leende zich altijd graag voor interviews die ze doorspekte met opmerkelijke uitspraken: ‘Een vrouw kan nooit te rijk zijn of te mager’. Ook door haar uiterlijk viel ze op: toen ze vond dat haar haar te dun werd, besloot ze die voortaan te verbergen met een tulban – het werd haar handelsmerk.

In de modegeschiedenisboeken wordt ze omschreven als een puriste die met haar ‘gebeeldhouwde’ jurken in de buurt van kunst kwam. Niet zo vreemd, gezien haar achtergrond als beeldhouwster. Haar mooiste creaties drapeerde ze met hand, spelden en schaar rondom het lichaam, waardoor de associatie met de klassieke oudheid zich opdringt. Haar kleding leende zich uitstekend voor de vervreemdende fotografie waarmee de surrealisten in de jaren dertig furore maakten, wat de link met Madame Grès en kunst vergrootte.

Het aandeel van Madame Grès in de parfumwereld is bescheiden: maar één geur waar ze tijdens haar actieve carrière bij betrokken was, heeft de tand des tijds doorstaan: Cabochard. Het is de geschiedenis ingegaan als een klassieker. Zeer terecht. Het is een zeer donkere interpretatie van het bloemig-dierlijke chypreconcept waar de nadruk vooral ligt op de basis van eikenmos en patchoeli.

Op hoge leeftijd bleef Alix doorgaan met ontwerpen. Haar bedrijf was wel inmiddels overgenomen door een investeringsmaatschappij die op z’n zachtst gezegd een beetje vreemd met haar overlijden is omgesprongen: pas een jaar na haar dood werd dit ‘nieuws’ bekendgemaakt. Sindsdien leidt het huis een dolende koers. Zowel op kleding- als op parfumgebied.

Wat het laatste betreft: van de ene kant serieus met Ambre Gris uit 2008, van de andere kant merkwaardig commercieel met de hommage in trio-parfumvorm op Marlene Dietrich (2008) en Greta Garbo (2009).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geur begint met een stevige dosis aldehyden met bergamot, mandarijn en het intens fris-groene-sensuele galbanum. Het effect: een wrange frisheid die wordt doorgegeven aan het hart vol van Bulgaarse roos, ylang-ylang en jasmijn vermengd met kruidnagel en salie. Deze twee kruiden geven Cabochard zijn merkwaardige extra bruine-groene intensiteit.

De afronding is zoals een dierlijk chypre moet zijn: naast eikenmos, patchoeli, iris, vetiver, sandelhout en cistus labdanum zijn dat rokerig-zoet tabak, dierlijk leer en animaal-‘vies’ castoreum (ook bekend als bevergeil – tekening). Eindeffect: donker, zwoel, kruidig en toch bloemig.

Om te weten 1: Niet iedere vrouw houdt van dierlijke chypres, wel eens als omschreven als mannelijk. Weet dan dat Cabochard Estée Lauder heeft geïnspireerd tot haar klassieke mannengeur Aramis uit 1965 (niet geheel ontoevallig door dezelfde neus samengesteld).

Om te weten 2: Het parfum Cabochard, Frans voor koppig, is geïnspireerd op Robert Piguets Bandit (1945), beschouwd als het meest animale parfum ooit gemaakt.

Om te weten 3: Het parfum is in de loop der jaren steeds minder dierlijk geworden. Van wild-ruig, naar beschaafd-chic. En dat was volgens de nieuwe eigenaren nog te sterk. Daarom verscheen in 2000 Un Air de Cabochard.

RUIK & VERGELIJK

Dierlijke chypres zoals Cabochard worden tegenwoordig zelden gemaakt. De eerste reden: een nieuwe generatie consumenten vindt ze te zwaar, te uitgesproken. De tweede reden: door een uitspraak van de Europese Commissie is het percentage eikenmos – een van de bepalende smaakmakers voor een chypre – in geuren verlaagd tot een minimum: 1ml op 100ml. Hierdoor verminderd de kans op huidirritaties. Maar ook het ervaren van de ware chypre-essentie. Ook nadelig: typische dierlijk chypre-ingrediënten als civet en castoreum zijn ook in de ban en verplicht vervangen door synthetische alternatieven. Een van de gevolgen hiervan is dat Cabochard  en Bandit ‘dichter tot elkaar zijn gekomen’.

Robert Piguet Bandit (1945)
Balmain Jolie Madame (1953)
Balmain Miss Balmain (1968)
Rochas Mystère (1978)

AIR KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 12, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

OH, ONSCHULDIGE JEUGD WAAR BEN JE GEBLEVEN?

‘lTERRE DE KENZO’

Jaar van lancering: 2003

Laatst bijgewerkt: 14/04/09

Neus: Maurice Roucel

Model: Vincent Martinez

Art director: Patrick Guedj

Flaconontwerp: Laura de Santillane

Muziek: Bob Dylan gezongen door anonieme vage hippy

Hoe ouder je wordt, hoe meer je als man begint te verlangen naar je kindertijd. Zegt men. Denkt men. Schrijft men. Dit gegeven is het idee achter Kenzo’s Air. Gelukkige en onbezorgde jeugdherinneringen worden via een route langs ‘memory lane’ opgehaald. En hoewel volwassen, koestert de man nog altijd het kind in zichzelf. En hoewel druk-druk-druk is de volwassen man nog steeds in staat zich af en toe even los te maken en zich over te geven aan mijmeringen en herinneringen. En dit koppelen aan geur… is al zo oud als de weg naar Marcel Prousts A la Recherche du Temps perdu. Je ruikt aan een koekje, een bonbon, jasmijn of een vetiver en je ziet het allemaal weer voor je…

Om deze mannelijke onschuld te visualiseren zien we op de melodie van Bob Dylans protestsong uit de jaren zestig Blowing in the Wind, acteur Vincent Martinez het idee van lucht verbeelden. Kortom, Air heeft een hoog artistiek gehalte, dat nog eens versterkt wordt door de opvallende flacon waarin je met een beetje fantasie een ‘luchtkussen’ kunt zien: een wolk ‘in flaconvorm’ die uit de lucht lijkt geplukt. Ook opvallend aan het (letterlijk geblazen) ‘luchtobject’: welke inhoudsmaat je ook koopt (30, 50 of 90 ml), de grootte van de flacon verandert niet. Erg mooi gedaan. Dit is pas design in tegenstelling tot heel wat andere als zodanig gepresenteerde moderne kunstwerken in het klein.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Marcel Roucel – die zich liever omschreven ziet als parfumeur in plaats van neus – houdt het in Air simpel en interessant. Want soms heb je slechts één ingredriënt nodig dat aan een klassiek geurconcept een originele wending geeft. Roucel doet het met vetiver – een wortel uit India die in gedroogde vorm een frisheid geeft die anders is dan lavendel en citroen. Hij combineerde dit met een wolk van anijs – die je heel goed waarneemt – die na de frisse opening van bergamot aangenaam opgaat in de vetiver-olie. That’s it in feite. Oh ja, de basis. Aangenaam vertrouwd: amber, ceder- en witte houtsoorten plus een vleugje musk.

Merkwaardig of logisch: Air werd niet het succes waarop Kenzo had gehoopt. Waar ligt dat aan? De flacon, de naam of de geur? Laten we het zo zeggen: de naam Air associeer ik eerder met fris en luchtig dan het aardse en groene vetiver. Misschien was het daarom slimmer geweest de geur Terre te noemen. En de visualisering meer ‘bos’. Dat weerhield Kenzo er niet van een intense versie te produceren – verscheen in 2004.

RUIK & VERGELIJK

Er zijn veel pure vetivergeuren te koop. Niet zo vreemd: mannen zijn er gek op. Droog, houtig, fris een beetje sensueel, maar bovenal mannelijk. Elk parfumhuis geeft er zijn eigen draai aan. Let wel: ik noem geen geuren die donkere en zwoele kant van vetiver benadrukken. En ik ga niet verder dan 2006. Anders wordt de lijst echt te lang.

Jaren vijftig-vetiver:

Carven Vétiver (1957)

Givenchy Vetyver (1959, 2007)

Jaren zestig-vetiver:

Guerlain Vetiver (1963)

Jaren zeventig-vetiver:

Annick Goutal Vetiver (1985)

Jaren tachtig-vetiver:

Etro Vetiver (1989)

Jaren negentig-vetiver:

Jo Malone Vetvyver (1995)

Yardley Imperial Vetiver (1996)

Millennium-vetiver:

Van Cleef & Arpels Zanzibar (2000)

Frédéric Malle Vetiver Extraordinaire (2000)

Azzaro Pure Vetiver (2000)

Paul Smith Story (2006)

BLACK BVLGARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 12, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

EEN ZWARTE GEUR VOOR HAAR EN HEM

Jaar van lancering: 1998

Laatst bijgewerkt: 15/04/09

Neus: Annick Menardo

Het begon in 1976 met van Cleef & Arpels. Met de toepasselijke naam First, presenteerde het Franse juweliershuis het eerste juweliersparfum. Aangespoord door dit succes lieten Cartier, Boucheron en Chopard ook snel van zich ruiken. Uit Amerika kwam Tiffany. Dat was het wel zo’n beetje met de juweliers, dacht ik.

Tot 1992. Toen klopte er een nieuwkomer op de deur van parfumerie: de Italiaanse juwelier Bvlgari. Of het met Eau de Cologne au Thé Vert binnen mocht komen? Inmiddels is de naam niet meer weg te denken, zoals dat heet, en lanceert het tweejaarlijks een nieuwe, het moet gezegd, altijd stijlvolle creatie.

In 1998 was het Black, na Eau de Cologne au Thé Vert en zijn intensere variatie uit 1996 het derde androgene water van Bvlgari. Met Black blijft de juwelier zijn eigen opgestelde parfumwetten (van toen) trouw. Net zoals de voorgangers kent Black thee als hoofdingrediënt en wordt het op de markt gezet als een potentiële klassieker, die over twintig nog te koop moet zijn. Wel is Bvlgari afgeweken van zijn standaardflacon. Bvlgari heeft Black welbewust in een andere vorm gegoten, omdat het met de geur een ander gevoel wil oproepen en een nieuwe doelgroep wil aanspreken.

Dit keer – wat toevallig – jongeren die zich thuisvoelen in de 24/7-economie van de metropool. Jongeren die tussen de wolkenkrabbers en het drukke verkeer kunnen onthaasten in een a city that never sleeps. New-York, Tokio, Hong Kong, Parijs, Londen en Rotterdam waar de grootse Nederlandse introductie plaatsvond onder auspiciën van de ‘zwarte schilderes’ Ans Markus. De flacon is, net zoals de architectuur van de metropool, ontdaan van overdadige details. Wat resteert is een kloeke, moderne flacon, gemaakt van rubber, metaal en glas. Ook de open en sluit-dop is origineel. Lees hiervoor alleen wel de instructies.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In een metropool zie je nauwelijks bloemen. In Black ruik je die dus ook niet. Wel het sterke lapsang souchong (foto), de theesoort die erg rokerig ruikt gecombineerd met rubber (olfactorisch is dat een soort leernoot) en rozijn. Voor een androgyn water verrassend, omdat ‘voor-haar-en-hem’-geuren meestal ‘kiezen’ voor een fris citrusboeket. De afronding garandeert dat Black zich ontwikkelt tot een zachte en sensuele beleving. Hiervoor selecteerde de neus rozen-, sandel- en cederhout.

En: eikenmos, vanille, amber en musk. De thee- en rubbernoot blijf je gelukkig goed en lang ruiken, waardoor een droge, gerookte all over-impressie onstaat.

RUIK & VERGELIJK

Inmiddels zijn er veel ‘androgyners’ bijgekomen die niet fris ruiken. Vooral de nichesector heeft de smaak goed te pakken. Onmogelijk ze allemaal ter ruik en ter vergelijk aan te bieden. Onderstaande geuren zijn de opvallendste die ongeveer tegelijkertijd met Black verschenen.

Serge Lutens Muscs Koublaï Khän (1998)
L’Artisan Parfumeur Dzing! (1999)
Frédéric Malle Musc Ravageur (2000)

GREEN TEA SCENT ELIZABETH ARDEN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 12, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET G. Een reactie plaatsen

GROENE THEE OP Z’N AMERIKAANS

Jaar van lancering: 1999

Laatst bijgewerkt: 13/10/12

Neus: Francis Kurkdjian

Model: Catherine Zeta-Jones

Stel, je vindt de geur van groene thee zalig. Stel, je hebt nog nooit van Bvlgari gehoord en hun klassieker Eau de Cologne au Thé Vert. Stel dat je nooit van je leven van deze Italiaanse juwelier zult horen. Maar stel dat je wel een keer een geur zou willen hebben die ruikt naar groene thee. Deze gedachte kan het creatieve marketingteam van Elizabeth Arden geïnspireerd hebben tot hun versie van een groene theegeur, want – nog zo iets – hoeveel mensen in Amerika kennen Bvlgari? Minder dan je denkt.

Dus verscheen in 1999 Green Tea Scent. Werd een opvallend groot succes. De reden: de minder afstandelijke etalering van groene thee dan Bvlgari – gedenk de vrolijke advertentie met Arden-ambassadrice Catherine Zeta-Jones – en de aantrekkelijke lijnextensies. Je kon hiermee als het ware thuis, zoals dat zo mooi heet, in je eigen badkamer je eigen ‘groene thee-spa’ creëren.

Inmiddels heeft Arden de neus (en andere neuzen) diverse variaties op dit groene thee-thema laten maken. En is ze hiermee een beetje de Amerikaanse variant op L’Eau d’Issey van Issey Miyake uit 1992 geworden – het merk dat in feite de uitvinder is van jaarlijkse variaties op een vast parfumthema.

Dus kon je in de loop de jaren vaak als limited edition ook genieten van: Spiced Green Tea (2001) en Iced Green Tea (2002). En toen moest je het een paar jaar zonder doen. Tot 2005: Green Tea Summer. Twee jaar later: Green Tea Revitalize en Green Tea Tropical. En dat van groene thee op wel tig manieren kunt genieten, bewijzen Green Tea Lotus (2008) en Green Tea Exotic (2009). En: Green Tea Lavender (2010). En: Green Tea Camellia (2011). En: Green Tea Cherry Blossom (2012).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Groene thee (foto) is niet alleen genoeg om een geur naar groene thee te laten ruiken. Francis Kurkdjian voegde de volgende ingrediënten toe. Opvallend geen bloemen. Frisse en sprankelende noten – limoen, sinaasappel, bergamot – geven een krachtige opening die een opvallende groene wending neemt met karwij, pepermunt en – u leest het goed – selderij. En die verdraagt zich heel goed met de energieke en tegelijkertijd rustgevende noot van (groene) thee in het algemeen. Eikenmos, musk en amber garanderen dat de thee niet te slap wordt, zijn geurspoor blijft verspreiden. Dit is een van die geuren die je ze zou willen drinken. Kan ook: thee zetten van bovengenoemde ingrediënten, laatste drie uitgezonderd.

RUIK & VERGELIJK

Natuurlijk, Bvlgari heeft groene thee als parfumingrediënt ontdekt – ook in een extreme versie. Maar vergelijk je deze klassieker met de opvolgers, dan zul je ruiken dat groene thee heel divers kan ruiken.

Bvlgari Eau de Cologne au Thé Vert (1992)
L’Occitane Thé Vert (2000)
Roger & Gallet Thé Vert (2001)

HUGO HUGO BOSS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 12, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

JONGE VENT OP ZOEK NAAR JONGE GEUR

Jaar van lancering: 1995

Laatst bijgewerkt: 13/10/12

Neus: onbekend

Model: Werner Schreier, Nicolas Duvauchelle, Jonathan Rhys Meyers

Midden jaren negentig had Hugo Boss een beetje last, zeg maar behoorlijk, van een imagoprobleem: het stond bekend als de lopende bandleverancier van degelijk-saaie pakken (breedgeschouderd dat wel) voor degelijk-saaie doelgroepen. Met lifestyle, trendy en hip had het weinig vandoen. Het roer moest om. En radicaal.

Binnen twee jaar bevrijdde het merk zich van het ‘makelaarskostuum’-beeld en ontpopte zich tot een innovatief up to date, hip en cool   modelabel. Niet trendsettend. Slim: de lancering van een nieuw modellabel met een jonge en ‘urban’ uitstraling. Het kreeg de voornaam van de oprichter en is door een gedreven marketingcampagne niet meer uit het modebeeld weg te denken, zoals dat heet: Hugo. Nu nog een geur met dezelfde naam. Bij de première van Hugo werd Werner Schreier – een van de eerste mannelijke modellen met superstatus – als ambassadeur voorgesteld.

Zijn imago – omringd met veel uitgaan, lekkere chics, verboden drugs, gelegaliseerde drugs en living down the fast lane – paste goed bij het nieuwe, minder braaf-burgerlijke imago van Hugo Boss. Hij is inmiddels opgeruimd en vervangen door iets meer eigentijdse en minder belast model: Nicolas Duvauchelle. Iets te schattig en niet stoer misschien. Want hij is ingewisseld door een acteur dit keer: Jonathan Rhys Meyers. Met hem krijgt Hugo ook een nieuwe slogan – ‘your fragrance rules’. Whatever that may means. Verdiep je je er in dan wordt duidelijk dat iedere man die dit leest en geen Hugo gebruikt, wellicht denkt: ‘Helemaal mee eens’. Het heeft de geur in ieder geval geen kwaad gedaan: Hugo blijft een van de beste verkochte in het Boss-assortiment.

Daarnaast wordt de geur steeds meer in de arty-farty hoek geplaatst: beroemde ontwerpers worden gevraagd om te spelen met de flacon (die is ontleend aan de vorm van de militaire veldfles). Zoals Karim Rashid in 2009 in een oplage van 1000 stuks. En aankomend talent idem.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hugo is fris en ‘ontspannen’ met veel diverse groene noten. Ruik de opening: groene appel, hars van dennennaald (en grapefruit). Ruik het hart: bitter salie, gloedvol tijm, frisse munt, kruidig basilicum en ‘cederblad’. Jasmijn zorgt ervoor dat al deze groenmakers een bloemige en beetje zoetige afronding krijgen. De basis brengt vervolgens alle ingrediënten in evenwicht: mos, ‘balsem’, sandelhout en vetiver. En over dit alles blaast een aangenaam ozonwindje.

Het groene karakter van de geur wordt sinds 2010 ook gekoppeld aan een groen doel: One Fragrance, One Tree. Want in ruil voor elke verkochte speciale editie die gaat komen van Hugo en van Hugo Element, wordt door de stichting Pur to plant een boom geplant op in een plek (ter grootte van drie keer de oppervlakte van Central Park in New York) in het Amazone regenwoud van  Peru. Leuk: op een code op de verpakking kun je de exacte plaats zien waar je boom wordt geplant. Ben benieuwd hoe lang dit initiatief duurt.

RUIK & VERGELIJK

En daar waren ze in een keer: geuren gemaakt voor de jongere man, of beter gezegd jochies (vanaf zestien jaar) die nu ook wel eens een ‘echt’ geurtje willen. Opvallend: deze geuren ruiken fris en groen, en wat uitstraling betreft, zijn ze behoorlijk ‘anarchistisch’, ‘non-conformistisch’ en een beetje ‘arti-farti’. Daar schijnen jonge mannen volgens de parfummarketeers zich in te herkennen, past bij hun ‘aspiratieniveau’.

Tommy Hilfiger Tommy (1995)
Paco Rabanne Paco (1996)
Versace Black Jeans (1997)
Yves Saint Laurent Live Jazz (1998)
Dolce & Gabanna D&G Masculine (1999)

BLONDE VERSACE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 12, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

BLONDES HAVE MORE…

Jaar van lancering: 1995

Laatst bijgewerkt: 10/10/12

Neus: Nathalie Feisthauer

Model: Donatella Versace

Blonde… is de utlieme liefdesverklaring van Gianni aan zijn zus Donatella, de vrouw die achter de schermen van het immense mode-imperium al jaren een grote invloed uitoefent en sinds de dood van haar broer in 1997 er de artistieke scepter zwaait. Ja, en inderdaad, de vrouw hiernaast op de foto is Donatella Versace. Hoewel behoorlijk gefotoshopt, oogt ze nog enigszins eigen. Iets wat je van haar de laatste jaren niet echt meer kunt beweren.

In de jaren negentig treedt Donatella steeds meer uit de schaduw van haar grote broer en presenteert ze zich – en nog steeds – als een celebrity/blonde vamp/femme fatale. En hoe chic (of ordi-chic?) het ook is, ik heb wel bewondering voor deze manier van jezelf te presenteren, doen alsof de jaren zichtbaar geen invloed op je hebben gehad. Dat heeft ze gemeen met aantal van haar talrijke celeb-friends.

Die kennen ook de juiste plastic fantastic-adresjes en ‘rsvp-eren’ altijd op uitnodigingen voor de juiste feestjes en red carpet-uitreikingen. Denk aan Madonna, denk aan (Sir) Elton John. En (sinds kort) aan de megasuperster die haar natuurlijke kleinkind had kunnen zijn: Lady Gaga. Anyway, Gianni Versace ging bij het creëren van Blonde uit van een inmiddels verontachtzaamde regel in de parfumerie. Namelijk dat bij blondines geen donkere, oosterse geuren passen, maar volle (witte) bloemengeuren. En bij een overrompelende blonde vrouw als Donatella – vraag me wel af of ze een natural blond is – hoort een dito ‘blonde’ bloemengeur. En dan heb je als femme talale weinig keuze. Sterker, je hebt eigenlijk maar één keus: een soliflor van tuberoos.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het is Gianni Versace geweest die de oorspronkelijk uit Mexico afkomstige tuberoos als solifleur-parfum met Blonde in bredere kring populair heeft gemaakt. Volgens Francis Kurkdjian is Blonde op verzoek van de ontwerper geïnspireerd op het beroemdste tuberoosparfum aller tijden: Fracas van Robert Piguet uit 1949 (sinds 1992 weer in productie). Kurkdjian kan het weten, want hij creëerde Fragile Jean Paul Gaultiers coutureparfum ook helemaal vol van tuberoos.

Een klassiek tuberoosparfum is een compositie van oranjebloesem, ylang-ylang, roos, jasmijn en natuurlijk tuberoos. Aan de parfumeur de ‘onmogelijke’ opdracht daar de juiste verhoudingen voor te vinden en zijn eigen smaakmakers aan toe te voegen. Voor Blonde werden dat: absolu van narcis, jasmijn en viooltje plus Florentijnse iris-pommade. Lekker en totaal tuberoos, alleen een beetje vlak. Hoewel je een volle en zoet-boterige geur krijgt, blijft die horizontaal toch hangen. Dat wil zeggen geen verticale verdieping door het samenspel met de andere bloemen.

RUIK & VERGELIJK

Wie heeft de lekkerste tuberoosgeur gemaakt? De juiste kiezen wordt moeilijker aangezien er steeds nieuwe verschijnen die alle voorgangers overbodig maken. To name a few:

Creed Angélique Encens (1933)
Robert Piguet Fracas (1948)
Annick Goutal Tubéreuse (1984)
Serge Lutens Tubéreuse Criminelle (1999)
Jean Paul Gaultier Fragile (1999)
Michael Kors Michael Kors (2002)
By Kylian Beyond Love (2007)
Estée Lauder – Private Collection – Tuberose Gardenia (2007)

HOT COUTURE GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 11, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

HAUTE OF HOT COUTURE

Jaar van lancering: 2001

Laatst bijgewerkt: 14/04/09

Neus: Jacques Cavallier

Model: Eva Herzigova

Hubert de Givenchy had als doel: zijn rijke clientèle zowel te laten stralen in ‘stunning’ couture maar ook dat die zich op hun gemak voelde in eenvoudige kleding. Zie de garderobe die hij zijn leven lang voor zijn muze Audrey Hepburn ontwierp. Alexander McQueen (overleden in 2011), de tegendraadse Engelse ontwerper die in 1998 John Galliano als designer opvolgde – inmiddels vervangen door Julian McDonald en die in 2005 door Riccardo Tisci – bij Givenchy, kreeg als taak hetzelfde te doen met een nieuwe generatie coutureklanten.

Dat hebben ze bij Givenchy geweten! McQueen presenteerde spectaculaire outfits met ontzettend veel technische knowhow in elkaar gezet. Laat dat maar aan de ateliers van Givenchy over. Spectaculaire shows ook, maar waarin tot teleurstelling van veel journalisten én collega’s het klassieke couturevakmanschap het toch moest afleggen tegen de te junkie-punkie styling van de modellen. Goed voor veel vermeldingen in de modebladen en aankopen door modemusea dat wel, maar wat het nog met mode te maken had? Deze radicale, niet door iedereen begrepen koerswijziging, werd ook met een nieuw parfum gesymboliseerd: Hot Couture. De naam spreekt voor zich. Uitleg overbodig. Hoewel sinds het vertrek van Hubert de Givenchy en Alexander McQueen het ene na het andere ene geurtje verscheen – je zou de tel bijna kwijt raken – blijft de kwaliteit meestal some how gegarandeerd.

Alleen jammer dat door deze stroom veel geuren niet de aandacht krijgen die ze verdienen. Zoals Hot Couture. Gemaakt door twee neuzen die gelden als ‘een’ van de beste van het afgelopen decennium. Maar is de geur echt goed? Ja, omdat het een van de eerste geuren is die zoet-rode fruittonen koppelt aan een poederige muskbasis. Nee, omdat de uitwerking in presentatie zo makkelijk is en bij het verschijnen zich eigenlijk al als een tussendoortje presenteerde.

Opgelet: ‘terugruikend’ vonden ze bij Givenchy de geur niet echt slecht. Daarom werd Hot Couture in 2007 opgenomen in Les Mythiques, 10 emblematische parfums waarmee het couturehuis stilstond bij het feit dat het 50 jaar in de parfumbusiness zat. Ik weet niet of de geur daar wel op zijn plaats is.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat opvalt aan Hot Couture: een van de eerste geuren waarin je de fruitige framboos van ‘opening tot eind’ goed waarneemt. En de zoetheid ervan wordt niet getemperd door bergamot en die zich snel vermengt zich met twee echte, klassieke haute couture-ingrediënten: centifoliaroos en tuberoos.

De framboos versterkt het fris-zurige karakter van de centifoliaroos die door de tuberoos een romig-bloemige ondertoon krijgt. Alleen blijft het effect daarvan vlak door hedione – de synthetische geurmolecuul die de zonnigheid van jasmijn combineert met een waternoot. Eindresultaat: een rozig, enigszins ‘bedwelmend’ parfum. En dan die muskbasis. Die hakt er toch wel in: vol, rond en vet waardoor je een vlakke, horizontale geur krijgt zonder die ‘diepzinnige’ verdieping ooit synoniem voor Givenchy-parfums.

RUIK & VERGELIJK

Is Jacques Cavallier een groot neus? Is Alberto Morillas een groot neus? Nou, ik zeg: ruik ook eens aan onderstaande geuren die ze samen maakten.

Van Cleef & Arpels Murmure (2002)
Carolina Herrera Chic (2002)
Oscar de la Renta Intrusion (2003)

 

HAPPY CLINIQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 11, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

DON’T WORRY WEAR HAPPY

Jaar van lancering: 1997

Laatst bijgewerkt: 21/09/12

Neus: Jean Claude Delville, Rodrgio Flores-Roux

Modellen: heel veel happy peopletjes

Na Aromatics Elixir (1971) en Wrappings (1990) komt hét merk met het patent op allergie- en parfumvrije cosmetica vlak voor de eeuwwisseling met Happy. Nieuw voor Clinique: voor het eerst koppelt het talrijke promotiegezichten aan een parfum én gaat er – inclusief aanstekelijke visual en promotieclip op de melodie van Get Happy – gezongen door Judy Garland – uitbundig mee te koop lopen.

Clinique is zelf erg happy met de naam van hun frisfleurige geur met sensuele ondertoon, omdat Happy precies de geestesgesteldheid van de vrouw van nu – wereldwijd – vertolkt. Dit blijkt uit een door Clinique georganiseerd onderzoek. De opvallendste conclusie: vrouwen voelen zich, in vergelijk met vijf jaar geleden (1992), véél ‘happier’. Vandaar dat Happy Happy heet.

In Amerika kun je de flacon trouwens personaliseren door een foto van diegene waar je erg happy van wordt er op te laten printen. Je man, je kinderen, je hond… oh gossie. En wat een leuk cadeau voor je vriendin die Happy als haar lievelingsgeur beschouwt. Ook heeft zich een reality star aan de geur verbonden – Whitney Port. Ken haar niet en ben eerlijk gezegd daar zelf erg happy mee.

Sinds 1999 is er ook Happy for Men. En die is volgens mij populairder dan de megaseller Happy, tenminste afgaande hoe vaak ik deze schoongewassen citrusgeur op straat ruik, gedragen door – opmerkelijk – jonge mannen. Trouwens Clinique blijft on line erg bezig met Happy – waarvan onderstaande teaser getuigt en die je helemaal kunt zien op: http://www.facebook.com/clinique.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wanneer je geluk in een geur wilt vertalen, dan denk je niet aan bedwelmende bloemen, maar eerder aan een fris en luchtig bloemenassortiment. Happyopent dan ook met een vleugje citrus waaraan toegevoegd bergamot en mandarijnbloesem. Fris, verkwikkend, maar zacht. In het Happy-hart werken tot nu toe niet eerder geplukte exotische ingrediënten happy together: braambes-bloesem (hoe zou dat nu ruiken?), morgendauw-orchidee (idem) en melatibloesem (een mooi woord voor jasmijn).

De basis van het geluk is beslist origineel. Dit keer geen beproefde ‘dry downers’ als vetiver, sandelhout, eikenmos, patchoeli, musk en amber, maar de ‘exotische huwelijksbloem’ uit Hawaï (ook een primeur), gouden magnolia uit China, lelie en mimosa. Dat je ruik goed: vanaf de start blijft Happy luchtig maar met een sensuele, langhoudende bloem-zwoelige ondertoon. En als je heel goed doorruikt kun je zelfs de mimosa (foto) onderscheiden van de andere bloemen.

RUIK & VERGELIJK

Zo’n naam vraagt natuurlijk om variaties. En dat doet Clinique dan ook.

Clinique Happy Heart (2003)

Clinique Happy to Be (2004)

Clinique Happy in Bloom (2006)

Clinique Happy Summer (2007)

Clinique Happy Summer Spray (2012)

DIVA EMANUEL UNGARO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 11, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET D. Een reactie plaatsen

DE VROUW ALS GODIN

Jaar van lancering: 1983

Laatst bijgewerkt: 11/04/09

Neus: François Demachy, Jacques Polge

Model: onbekend

Femme. Madame. Mademoiselle. Miss. Dat zijn – met of zonder ‘pour’ ervoor – vaak de namen die worden gegeven aan parfums voor vrouwen. En dat vond Emanuel Ungaro in 1983 te minnetjes en te gewoon toen hij zijn eerste parfumvisitekaartje voor de vrouw afgaf. De couturier zocht een naam die ook de grillige, onvoorspelbare maar altijd elegante kant van de vrouw symboliseert én haar tegelijkertijd op een voetstuk plaatst. In het Internationale Boek van Verleidelijke Woorden vond Ungaro de naam onder de letter D. En wel bij diva, Italiaans voor godin. Waar je ook komt, iedereen weet wat met deze naam wordt bedoeld. Sterker, tegenwoordig hoef je maar een keer over een roder loper te hebben gelopen bij een filmfestival en je bent er een! Daarna kreeg hij inspiratie voor de flacon. Hij zou die bekleden met een techniek waarmee hij beroemd geworden was: de draperie. Over de inhoud hoefde Ungaro ook niet lang na te denken. Diva moest vol, overdadig, genereus en bedwelmend ruiken. Zijn missie is geslaagd, afgaande op het succes na de introductie. En het feit dat de geur nog steeds – zij het bescheiden – te koop is in de parfumerie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Diva laat zich omschrijven als een zeer klassiek semi-oriëntaals parfum met een poederachtige basis. Dat ruik je al direct in de opening: bergamot, mandarijn, rozenhout met hyacint. Het hart is rijk boeket van klassieke parfumbloemen als tuberoos, jasmijn, ylang-ylang, roos en iris. De basis van Diva is eenvoudige mengeling van sandelhout en vanille dat aan deze geur een romige en zoete nasleep geeft.

RUIK & VERGELIJK

Dat doen parfumeurs en couturiers graag: de vrouw op een voetstuk plaatsen. Haar aanbidden met een couturejurk en -parfum. Hieronder nog enkele (moderne) klassiekers die elegante vrouwelijkheid in alle parfumnoten en toonaarden bejubelen. Ook opvallend: de twee neuzen verantwoordelijk voor Diva. De eerste is hoofdneus bij Chanel sinds 1978 en de tweede sinds 2006 bij Dior.

Rochas Femme (1945)
Guerlain Parure (1975)
Yves Saint Laurent Yvresse (1993)
Givenchy Organza (1997)