LIAISONS DANGEREUSES (TYPICAL ME) BY KILIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 13, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

GEVAARLIJK SPEL MET PARFUM

GEVAARLIJK SPEL MET LIEFDE

Jaar van lancering: 2007

Laatst bijgewerkt: 13/05/10

Neus: Caliche Becker

Artistic direction: Kilian Hennessy

De roman in brieven, Liaisons Dangereuses (1782), van Choderlos de Laclos spreekt nog steeds tot de verbeelding. Logisch: via een correspondentie tussen de hoofdpersonen – met name tussen het voormalige liefdesduo markiezin de Merteuil en burggraaf Valmont – ervaar je op verbijsterende wijze wat teleurstelling in de liefde (en de wraak die daarmee gepaard gaat) allemaal teweeg kan brengen: venijn, laster, roddel en achterklap culminerend in verderf en dood.

En dit alles geschreven in het meest speelse, spitsvondige en kokette Frans denkbaar. Woorden worden gewogen eer ze aan het papier toevertrouwd worden voor een zo’n optimaal mogelijk (vaak amusant, vaak wrang) effect.

In dit boek – bij het grote publiek helaas voornamelijk bekend geworden door de verfilming in 1988 met Glenn Close (Merteuil) en John Malkovich (Valmont) – komt het galante, kokette, bepruikte, gepoederde en geparfumeerde hofleven van Versailles ten tijde Lodewijk VX en zijn beroemde ‘eerste minister’ Madame de Pompadour als het ware tot leven.

Het is een belangrijke inspiratiebron voor L’Oeuvre Noire waarmee Kilian Hennessy (zie foto onderaan) in 2007 debuteerde. Dat lees je af aan de namen van de geuren die onderverdeeld zijn in drie groepen: The Ingenues for women (Love, Beyond Love), The Artificial Paradises for men (A Taste of Heaven, Straight to Heaven) en twee ‘androgyners’ onder de noemer The Parisian Orgies: Cruel Intentions en… Liaisons Dangereuses.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Interessant deze als fruitige chypre omschreven geur. Want moeilijk en makkelijk tegelijkertijd. Moeilijk voor de mannelijke drager: die is nog niet echt gewend aan een overdosis zoet fruit in een geur. En dat maakt Liaisons Dangereuses juist ‘très prêt-à-porter’ voor de vrouw: die is de laatste jaren veelvuldig getrakteerd op overvloedig rijpruikende fruitschalen in de opening van geuren. En dit gecombineerd met witte musk in de basis die 50 procent van de geur bepaald.

Nadeel vind ik: de geur wordt door deze overdosis een beetje vlak (vaak eigen aan witte musk). Ondanks de fluweelzachte pruim- en sensuele kokos-noten in de opening. Ook jammer: zowel het fruit als de musk maskeren de bloemen in het hart en het hout in de basis – neem je slechts vaag waar.

Kilian Hennessy doet niet geheimzinnig over zijn composities. Op zijn site worden alle formules in percentages vermeld. Liaisons Dangereuses is heel fruitig kokos (10), pruim (60), zwarte bes (20), perzik (10) extra zoet gemaakt door kaneel (5). Liaisons Dangereuses is niet zo bloemig: rosa damascena (10), geranium (10). Liaisons Dangereuses is hout: Australisch sandelhout (60), eikenmos (40), vetiver van Java (40), heldere houtsoorten (130). Liaisons Dangereuses is verdomde zwoel: amber (5) en witte musk (500).

De geur heeft trouwens wel een mooie sillage: de fruitigheid wordt mooi een met de huid.

RUIK & VERGELIJK

Neuzen stoppen musk vooral in de basis van een parfum. Waarom? Het geeft zo’n mooie, warme en (veronderstelde) sensuele en erotische afronding. De nichesector laat ons nu weer met volle teugen ervan genieten door musk in hart van hun geuren te plaatsen. Alleen: musk zelf is in de loop der jaren steeds minder dierlijk gaan ruiken. Het wordt nu vooral geassocieerd met clean, helder en ‘frisgewassen’.

Musk is zo’n belangrijk basisingrediënt waardoor er steeds meer variaties worden geleverd. Dat was ook wel noodzakelijk gezien de eerste synthetische versies in de jaren tachtig – na het verbod op dierlijke ingrediënten in parfums; musk was afkomstig uit de klieren van het Himalayahert – giftige bestanddelen bleken te bevatten die niet goed zouden zijn voor de gezondheid en dus werden verboden.

De meest populaire musksoorten nu gebruikt: muscone (met poederig effect), exaltolide (bloemig), habanolide (hout-poederig), ambrettolide (amber-fruitig) en cosmone (ook poederig). Sommige parfumhuizen ontwikkelen hun eigen musk. Guerlain bijvoorbeeld noemt zijn versie muscinade (als verwijzing naar het beroemde guerlinade) en verwerkte het in L’Instant Magic (2007).

Niet dat deze musksoorten gegarandeerd veilig zijn: volgens diverse consumentenorganisaties en Greenpeace is met name witte musk slecht voor de gezondheid. Overduidelijke bewijzen kunnen echter nog niet geleverd worden.

Een populaire geur met een overdosis aan witte musk in de basis:

Jean-Paul Gaultier Ma Dame (2008)

Recente niche en musk:

Annick Goutal – Les Orientalistes – Musc Nomade (2008)

Le Labo Musc 25 (2008)

Tom Ford – PrivateBlend – Urban Musk (2010)

Tom Ford – Private Blend – Jasmine & Musk (2010)

Tom Ford – Private Blend – Musk Pure (2010)

NEROLI – EAU DE FLEURS – CHLOÉ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 12, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E, GEURENALFABET N. Een reactie plaatsen

ZOET MAAR ZEKER NIET ONSCHULDIG

BLOEMIG EN HOUTACHTIG

FRIS EN ZONNIG

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 12/05/10

Neus: Aliénor Massenet

Net zoals met Lavande en Capucine is Néroli een ‘geur die aanwezig, maar tegelijkertijd ook discreet is en nooit inbreuk maakt op iemands persoonlijke ruimte’. Ook heeft Néroli volgens Chloé, net zoals de andere twee geuren uit de Eau de Fleurs-collectie, ‘een colognesignatuur met het raamwerk  van een parfum. Overal aanwezig én met een voelbare sensualiteit’.

Neroli is de essence die via destillatie wordt verkregen uit de witte bloesems van de bittere sinaasappel (citrus aurantium spp. amara). Het is een zeer geliefd ingrediënt in de parfumindustrie. Vroeger vooral in eau de colognes. Sinds 200o gepromoveerd tot hoofdsmaakmaker in parfums. Krachtig wat bloemenspoor betreft, maar toch delicaat met een zekere zoet- en frisheid. Volgens Chloé brengt de geur van neroli ons terug naar de kindertijd.

En dat was tevens ook de moeilijkheid aldus Aliénor Massenet: ‘We moesten voorkomen dat het niet als een verzorgingsproduct voor baby’s ging ruiken’, en daarom…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

besloot ze ‘tot ieders verrassing’ de geur te openen met mandarijn, sinaasappel en rozemarijn –  laatste volgens Chloé een ‘typisch mannelijke geurnoot’. Nadat deze citrus-frisse kruidigheid is opgetrokken ruik je vanzelfsprekend in het hart het zonnige en zoetige neroli (foto) waarvan het bloemige effect wordt versterkt door pioenroos. Salie – ‘fris, kruidig, bloemig met een tabaknuance’ – geeft Néroli zijn moderne toets.

De afronding is ‘als een naakte huid’ opgeroepen met een ‘overdosis’ amber, tonkaboon, witte musk en cederhout. En dat is nou opvallend: deze Néroli heeft ook net zoals Lavande en Capucine iets ambigu. Niet typisch vrouwelijk, niet typisch mannelijk. Zweeft er mooi tussen in.

RUIK & VERGELIJK

Neroli was het koosnaampje van Anna Maria de la Trémouïlle (exacte data niet te vinden), vrouw van Flavio Orsini (idem), hertog van Bracciano en vorst van Nerola (in de buurt van Rome). Deze prinses vertoefde in de 17de eeuw veel aan het hof van een ver familielid van haar, Lodewijk XIII van Frankrijk.

Zij introduceerde er in 1670, zo wil het verhaal, sinaasappelbloesemwater dat haar werd opgestuurd uit Calabrië. Zij besprenkelde (zie portret hieronder) zichzelf, haar kleren en handschoenen (maskeerde op aangename wijze de looigeur van het leer) met deze essence waardoor na verloop van tijd ‘iedereen’ deze geur neroli (van Nerola dus) ging noemen.

En dat deze geur het goed doet als solifleur-parfum – oranjebloesem boven! – blijkt ook uit:

Annick Goutal Néroli (2003)
L’Occitane Néroli (2003)
Tom Ford – Private Blend – Neroli Portofino (2007)
Dyptique L’Eau Neroli (2008)

 

SERGE NOIRE SERGE LUTENS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 11, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Een reactie plaatsen

ZO ZWART ALS SERGE

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 11/05/10

Neus: Serge Lutens, Christopher Sheldrake

Soms vraag ik me bij Serge Lutens af: ziet hij zichzelf nu als dichter of als parfumeur? Want al zijn geuren gaan altijd gepaard met – op z’n zachtst gezegd – nogal breedsprakerige en gezwollen ‘literaire’ statements. Ook met Serge Noire heeft hij de ‘de taal’ weer goed te pakken: ‘Uit de feniks – de mythologische vogel die op zijn hoogtepunt opbrandt en een laatste keer schittert, om daarna uit zijn as te herrijzen – ontluikt een tijdloze geur, van overal en nergens. Stoffen schoentje in een ballet van vlammen dat herinnert aan het mysterie van weleer zonder toekomst’.

Wat lees ik eigenlijk? Gewoon doorgaan: ‘Dit Oosterse grijs gebruikt zijn rijkdommen, zijn kleuren bij zonsondergang, in al zijn schakeringen en wordt herboren als parfum, een subtiele verzwijging. Onduidelijke bewering, geheugen van de wind die een vorm suggereert en uitpuurt tot een toekomstig silhouet. Voor mooie etherische figuren! Blanke huid en zwarte serge…’ Toe maar! Maar waar heeft-ie het in hemelsnaam over? Je kunt het ook simpeler houden. Doe ik. De naam verwijst origineel naar de voornaam van de parfumeur en naar een fijne textielsoort: serge. Dat is een gekeperde wollen of katoenen stof met gladde afwerking en platte diagonale ribbel vroeger veel als voering en maatkleding gebruikt. Kortom: chic. En dat kan ook niet anders als je aan Serge Noire ruikt. Lutens omschrijft de compositie als ‘rokerig, asachtig, subtiel en mystiek’. Klopt. En: het is een echte ‘Lutens’: vol, diep, donker, ‘zwart’, kruidig met een enorm intense nasleep.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Serge Noire is een geur die je terugbrengt naar het verleden. Middeleeuwen, een verlaten gotische kathedraal waar het wierookvat zachtjes heen en weer deint en zijn rokerige geurspoor verspreidt. De geur begint heel vreemd. Vegetaal zeg maar. Groenachtige noten die overgaan in de zoetigheid van cistus labdanum. Wierook (foto) laat vervolgens sierlijk zijn ‘hemelse’ noten neerdwarrelen op het hart vol van patchoeli en kamfer (met zijn etherische, ijle, bijna terpetijnachtige noot).

Een toets van kaneel maakt het geheel een beetje zoet en gaat mooi samen met de cistus labdanum. Dan de basis: intens hout en intens amber. Serge Noire is tegelijkertijd ook stof. Warm, zacht en comfortabel. Een sprei van serge in de buurt van een open haard. Alleen waarom hij nu ook meedoet met de neo-gothic stylingtrend (zie limited edition-flacon)? Maakt het onnodig plat. Want dan komen andere dichterlijke beelden bij me op.

Geurengoeroe kruipt in de literaire huid van Serge Lutens: ‘(Een) madonna op het podium hangend aan het kruis. Zwarte lelies regenen. Een moderne courtisane. Maria Magdalena. Lady Gaga – die een huilende hulde brengt aan haar voeten. Zwachtels. Bloed. Verloren geloof. Verdwaald viooltje schenkt troost’.

RUIK & VERGELIJK

Stof vertaald in parfum. Het levert vaak mooie geuren op. Ook vaak trendy luchtjes… ik bedoel dan de talrijke jeansgeuren van de afgelopen jaren.

Stoffelijke parfums voor vrouwen:

Millot Crêpe de Chine (1925)
Estée Lauder White Linen (1978)
Givenchy Organza (1998)
Donna Karan Black Cashmere (2003)

Stoffelijke parfums voor mannen:

Lanvin L’Homme (1997)
Prada Infusion d’Homme (2008)

10 AOMASSAI PARFUMERIE GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 10, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Een reactie plaatsen

DUISTER, DONKER, ZOET AFRIKA

Jaar van lancering: 2006

Laatst bijgewerkt: 10/05/10

Neus: Pierre Guillaume

Er zijn niet veel neuzen die zich laten inspireren door Afrika. Jammer. Genoeg aanknopingspunten lijkt me. Denk ik aan dit continent in combinatie met parfum dan ruik ik intens ebbenhout. Had wat dat betreft vorig jaar een buitengewone ervaring. Een vriendin van mij met een kunsthandel vroeg of ik haar wou helpen om ‘een oude partij’ Afrikaanse maskers en fetishbeelden van hout te categoriseren.

De opslagplaats waar zich het bevond was een half jaar niet gelucht. De geur die wij opsnoven bij binnenkomst was overweldigend. De collectie verspreidde een indringende all over-houtsensatie: droog, zonnig, exotisch, stroef en strak omgeven door een rokerige wierookwaas. Heel intrigerend. Je zou het zo met de scent track-technologie willen vastleggen.

Pierre Guillaume liet zich voor Aomassaï inspireren door Zuid-Afrika en de Baoulé-stam die onderdeel is van een groter etnische groep genaamd Akan en nu leeft aan de Ivoorkust. Deze stam is vooral bekend om zijn houten maskers (zie foto links) die ze dragen tijdens religieuze riten. Het brengt ze in contact met de spirituele wereld. Guillaume moet zeer zoete herinneringen hebben aan zijn verblijf in Afrika, want Aomassaï is een gourmandgeur par excellence. Sterker, de eerste indruk lijkt wel of je staat tussen de resten van een net ontplofte banketbakkerij. De zoetigheden vliegen je als het ware om de oren. Hoewel iets te zoet voor mij, is het wel een mooie en evenwichtige geur geworden en dat komt volgens mij door…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… dat alle zoetigheden in de drydown worden getemperd door een elegante, droge houtnoot waardoor Aomassaï eigenlijk heel klassiek wordt. Maar eerst is er de explosie van caramel vermengd met geroosterd hazelnoot. Bonbonbommetje! Gelukkig wordt dit snel ‘salonfähig’ gemaakt door een licht-fris bloemige noot van citrus en oranjebloesem. Mooi.

Ik ruik ook wat ‘onbestemde’ kruiden… kruidnagel, kaneel…? Dan de afdaling naar de basis waarin al het banketbakkersgenot wordt opgezogen door hout. En wel vetiver, wengé, zoethout en ‘gedroogde grassoorten’. En hierover een lichtgeblazen wind van wierook. Ook wordt er melding gemaakt van harssoorten. Kan volgens mij alleen maar cistus labdanum zijn. Laatste rook ik onlangs in pure vorm. Voor mij een mix van musk- en ambergrisnuances vermengd met likeur.

Lekker! Als Aomassaï een tijdje op je huid zit, dan ruik je heel mooi de ‘geroosterde hazelnoot op hout’-sensatie. Ook prettig: het ontbreken van vanille. Want deze gefermenteerde peul heeft vaak als nadeel dat het geuren te glad en ‘te makkelijk’ oosters maakt.

RUIK & VERGELIJK

Nog een paar nichegeuren waarin je wordt getrakteerd op de zalige zoetigheden afkomstig van de banketbakker.

Serge Lutens Rahat Loukoum (1998)
The People of the Labyrinths Luctor et Emergo (1998)
Guerlain – Elixirs Charnels – Gourmand Coquin (2008)

EAU DE ROCHAS POUR HOMME ROCHAS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 2, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

CITRUSEXPLOSIE IN OPTIMA FORMA

Jaar van lancering: 1993

Laatst bijgewerkt: 02/05/10

Neus: Gilles Romey

Model: Marc Le Roy, Brett Hollands

Flaconontwerp: Serge Mansau

Veel parfumlabels proberen het, echt weinigen lukt het: een water creëren dat werkelijk bruist van de energie, dat verkwikt en verfrist en waardoor je echt zin in de dag krijgt – maakt niet uit hoe lusteloos of depressief je ontwaakt: stond ik nu op of ging ik nu naar bed? Het geheim volgens mij: hoe hoger de concentratie aan natuurlijke ingrediënten hoe groter de kans op een dergelijk pure ervaring. En dat ontbreekt tegenwoordig nogal in geuren. Logisch: die zijn grotendeels opgebouwd uit synthetische smaakmakers of synthetische interpretaties van alle aroma’s die je in de vrije natuur ruikt. Niets mis mee – ruik alleen maar eens aan Diors Eau Sauvage (1966), grotendeels opgebouwd uit het synthetische hedione – alleen de kans op een werkelijke verkwikkende parfumervaring is dan klein omdat deze geuren zich nogal vlak manifesteren.

De diepte en gelaagdheid ontbreekt. Hebben vaak geen body. Zo’n uitbarsting van frisheid ontstaat pas echt als je heel veel pure citrussence in een geur verwerkt. Dan begint de zon te schijnen. Een regenbui verfrist de aarde. Je geest wordt wakker geschud en op je huid voel je als het ware de prikkeling van versgeraspte citrusvruchten.

Nu wil dat niet zeggen dat je voor dergelijke puur natuurervaringen alleen in de nichesector terechtkunt. Nee, ook merken uit de masstigesector (samentrekking van massa en prestige) hebben ze nog in voorraad. Moet je wel even zoeken. Zoals Eau de Rochas pour Homme. Is voor mij nog steeds een van de meest verkwikkende citrusgeuren aller tijden. Heb er flessen van leeggespoten. En ben er vaak mee onder de douche geweest omdat Rochas voor een ‘weggeefprijs’ in Frankrijk een douchegel verkocht in literverpakking. Heel sterk heb ik ook altijd de eerste campagne gevonden (foto boven): de man onder een splash van Eau de Rochas pour Homme. Die man heeft er ‘weer zin an’. Dat wil je ook ervaren. In de tweede campagne (onderaan) denk je met een geur van Calvin Klein vandoen te hebben.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eau de Rochas pour Homme is een cologne-interpretatie (met de sterkte van een eau de toilette) van een chypre. Eerst de verbijsterende overrompeling van citroen, limoen en mandarijn die een charmante frisbloemige toets krijgt van bergamot. Wat een frisheid! Je zou het wel willen drinken. Vervolgens wordt de geur geleidelijk groen door basilicum (foto), bijvoet, koriander en dennenhars die in basis prachtig ‘houtig’ wordt door vetiver, cederhout en eikenmos. Amber zorgt voor een licht sensuele streling, een lichte zonnestraal die glijdt over de huid. Heerlijk!

RUIK & VERGELIJK

Het zijn met name de Parijse luxemerken die in de jaren zeventig de man met smaak ‘trakteerden’ op citrusgeuren met instantverfrissing. Velen staan nu te boek als klassiekers. Terecht.

Yves Saint Laurent Ligne Pour Homme (1971)
Givenchy Gentleman (1974)
Guerlain Eau de Guerlain (1974)
Hermès Eau d’Orange Verte (1979)

En vergeet ook niet een keer te ruiken aan de geur (uit het nichesegment) die sinds de lancering geldt als de nieuwe standaard voor citrusfrisheid.

Annick Goutal Eau d’Hadrien (1981)

FLOWER LA COLOGNE KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 1, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

FLOWER VERLICHT DOOR BERGAMOT

FLOWER VERLICHT DOOR ORANJEBLOESEM

FLOWER VERLICHT DOOR PETITGRAIN

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 01/05/10

Neus: Alberto Morillas

Flaconontwerp: Serge Mansau

Voor het eerst wordt Flower (2000) niet voorzien van een zomerse versie – jammer voor de fans – maar van een cologne. Ruik je het verschil? Reken maar! De geur ‘knispert’ nu meer en geeft de frisse en energieke sensatie zo eigen aan een cologne. Kenzo zegt over Flower La Cologne: ‘Frisheid zit in de lucht. Kleurig, authentiek en eenvoudig’. Alberto Morillas roept dit effect met drie ingrediënten.

Ten eerste plukt hij bergamot: ‘In de namiddag, de siësta is voorbij. Op een beschaduwd terras is het rustig, we luisteren naar de dagelijkse geluiden van buiten die ons langzaam wakker maken. Eerst heerst een onweerstaanbare zin om in het leven te bijten, de smaakpupillen te prikkelen. Zin in iets fris… bergamot als een slok ijsthee, smaakvol als gekonfijte vruchten, een tikje gepeperd’.

Vervolgens laat het lusteloze facet van ‘oranjebloesem het puntje van zijn neus zien. Hij trakteert ons op honing- en jasmijnachtige smaken op het hoogtepunt van zijn bloei. Duizenden kleine bloemetjes, als een wolk witte confetti. Een heerlijke ervaring’. Tenslotte pomerans-groen. Beter bekend als petitgrain (net zoals oranjebloesem ‘getrokken’ uit de bittere sinaasappelboom). Morillas vindt dat het blad ‘een groene citrusgeur verspreidt. Beetje bitter, als ontwaken in gedroogd gras. Je voelt het vroegere groen, de vochtige grond uit vervlogen tijden’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ben je in de parfumerie en je wilt aan Flower La Cologne ruiken, vergeet dan niet te vragen naar het vorig jaar verschenen Flower Essentielle. Dan pas ruik je het verschil goed en merk je met een cologne te maken hebt. En het mooie aan deze versie is dat je typische poederachtige basis (iris, musk en vanille) toch mooi op de achtergrond waarneemt… Flower in de schaduw van een boomgaard waar de bittere sinaasappel (tekening) zijn frisse, bloemige en sensuele sensaties verspreidt.

RUIK & VERGELIJK

De ene Flower is de andere niet…

Kenzo Flower (2000)

Kenzo Flower Essentielle (2009)

En wil je bergamot eens op zijn puurst ervaren:

The Different Company Divine Bergamote (2003)

En wil je oranjebloesem eens op haar puurst ervaren:

Serge Lutens Fleurs d’Oranger (2003)

En wil je petitgrain eens op zijn puurst ervaren:

Frédéric Malle Cologne Bigarade (2001)

JOLIE MADAME PIERRE BALMAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 1, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET J, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

ELEGANT FUN IN A BOTTLE

Jaar van lancering: 1953

Laatst bijgewerkt: 05/06/10

Neus: Germaine Cellier

Als je de huidige streetwise collecties van het gerevampte Balmain bekijkt, dan zou je bijna vergeten dat dit couturehuis (samen met Chanel, Dior, Grès, Lanvin, Rochas, Piguet en Ricci) in de jaren vijftig en zestig gold als het summum van de klassieke Parijse couturechic. Pierre Balmain (1914-1982) presenteerde in 1945 zijn eerste collectie die een voorbode was van de New Look die zijn vriend en collega Christian Dior drie jaar later wereldberoemd zou maken. Balmain beschikte echter over iets waar het Dior aan ontbrak: humor. Speelsheid en luchtigheid kenmerkten zijn vaak architectonische ontwerpen wat hem vooral populair maakte bij de internationale jetset en filmwereld. Zij voelden zijn elegant fun goed aan. Zo kleedde hij Sophia Loren in The Millionairess (1960) en voorzag Josephine Baker van spectaculaire outfits voor haar revue in 1964.

Op parfumgebied heeft het huis ook geschiedenis geschreven. Het groener dan groen Vent Vert uit 1945 – een ode op de vrede – geldt nog steeds als standaard van een groen parfum. Zijn gevoel voor humor toont hij met parfum nummer twee een jaar later: Elysée 64/83, genoemd naar het telefoonnummer van zijn couturehuis. In 1953 lanceert hij Jolie Madame. Het parfum is ook wel eens het lieve en verlegen zusje van Robert Piguets Bandit (1944) genoemd doordat de animale noot van de laatste wordt verzacht door een cascade aan bloemen. Gemaakt door dezelfde neus: de ‘vileine’ Germaine Cellier.

Het parfum werd zo populair dat Balmain er zelfs een kledinglijn naar vernoemde. In de loop der jaren is het parfum vaak onder het mes gegaan. Het gevolg: Jolie Madame is minder resoluut, minder overrompelend. Ik heb een vintageversie uit het begin van de jaren zeventig op de kop weten te tikken en hierin ontbreekt ook al die typische ruwe en dierlijke noot die van de oorspronkelijke Jolie Madame (ooit geroken bij een diehard-fan) in vergelijk met de nieuwe ‘madames’ eigenlijk een Madame Méchante maakt die je maar beter met leren handshoenen kunt aanpakken…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoewel de ingrediënten verschillen, blijft de ware boodschap van deze chypre ook in de aangepaste versie hetzelfde, alleen getemder, gladder – makkelijker als je zo wilt. Eerste indruk oude versie: groen, viooltje, animaal. Klassieke chypre-opening met bergamot die direct overgaat naar het hart dat is als een fluwelen deken van bloemen: gardenia, neroli, tuberoos, roos en narcis. Dit alles heel licht-kruidig opgetild door koriander en bijvoet.

In de basis openbaart de ware aard van Jolie Madame zich door de animale noten van musk, civet en castoreum die zich hechten aan vetiver, patchoeli, iris en eikenmos. In de nieuwe versie is de opening iets frisser en ‘makkelijker’ door toevoeging aldehyden met een extra nadruk op viooltje. De bloemen in het hart ruiken minder prominent en de dierlijke medespelers in de basis houden zich meer op de achtergrond. Om over die typische chypre-finale, het tot leven komen van eikenmos, maar te zwijgen.

RUIK & VERGELIJK

Nou dat kan er maar een zijn:

Robert Piguet Bandit (1944)

Of, probeer wat zoete bloemigheid betreft, voor de lol eens:

Agent Provocateur Agent Provocateur (2001)

LAVANDE – EAU DE FLEURS – CHLOÉ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

TERUG OP  DE KAART: LAVENDEL VOOR DAMES

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 30/04/10

Neus: Domitille Bertier

Artistic direction: Hannah MacGibbon

In de Eau de Fleurs-collectie van Chloé stromen een aantal parfumtrends samen. Ten eerste: de ‘behoefte’ van modehuizen om professioneel parfumeur te spelen door het lanceren van een geurencollectie met zeer klassieke signatuur. Hierdoor kom je direct terecht bij de tweede trend: authenticiteit, want deze geuren – vanzelfsprekend gemaakt met de beste grondstoffen – zijn in feite een verlangen naar puur natuur en eenvoud in een flacon. Derde trend: en al dit ongecompliceerds wordt vaak geleverd in de vorm van een eau de cologne.

Dit zegt Hannah MacGibbon, huidig ontwerpster van het luxelabel, over dit geurentrio: ‘Sinds de oprichting hebben bloemen altijd een belangrijke rol gespeeld binnen het merk. Ik wilde daarom een collectie geuren met ingrediënten van de allerhoogste kwaliteit waarmee we teruggaan naar authenticiteit, naar datgene wat bijzonder en uitzonderlijk is’. Het resultaat: Néroli, Capucine en Lavande. Wat dat laatste betreft: wel stoer om dit Provence-cliché bij uitstek met een nieuw, beter gezegd, vrouwelijke interpretatie te presenteren.

Want zo zegt de neus Domitille Bertier ‘dit mannelijke ingrediënt was altijd al een inspiratiebron voor me. Als ik mijn ogen sluit en lavandelessence inadem, dan zie ik lakens aan een waslijn drogen in de zon, dan voel ik haar frisse geur op zomerse dagen’. Maar hoe maak je lavendel minder mannelijk? Volgens de neus door de coumarine-noot (met zijn typische zoetige geur van gedroogd gras en ‘vroeger’ vaak gebruikt in mannencolognes) die van nature in het kruid zit weg te nemen, waardoor lavendel haar ‘amandelachtige’ kant verliest en hierdoor ‘vluchtiger en luchtiger’ wordt.

Het moge zo zijn. Ook mannen zullen niet schrikken van deze aimabele en ‘eenvoudige signatuur die de impressie heeft van een eau fraîche met parfumstructuur’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het moet gezegd: deze Lavande ruikt anders dan de gemiddele lavendelgeur. Maar of de geur daardoor minder mannelijk, meer vrouwelijk wordt… Het geheim volgens mij: lavendel -‘afkomstig uit de allerbeste Franse oogsten ‘- wordt in Lavande ondergedompeld in groene thee (foto). Het effect: de geur wordt luchtig, ‘vrijer’ en frisser.

Dat wordt nog eens versterkt door de opening met gekneusd viooltje- en bergamotblad (wist niet dat dit blad ook een parfum verspreidt). Hierdoor krijgt de lavendel een groen-frisse toets. Ook opvallend: de afronding kun je ‘best wel’ mannelijk noemen. Ga maar na: cederhout en vetiver die samensmelten met cashmeran en ambergris – dit alles om de compositie een sensuele diepte te geven. Het eindresulaat volgens Domitille Bertier: ‘Lavande zet lavendel bij de damesgeuren weer terug op de kaart’.

RUIK & VERGELIJK

De naam van lavendel komt van het Romeinse lavare dat wassen betekent. Het verklaart direct waarom dit kruid door zijn frisse en bloemige geur altijd geliefd is geweest in de persoonlijke verzorging. Ruik je lavendel, dan denk je aan zuiver, schoon en fris.

Het oudste recept voor een puur lavendelwater dateert uit 1615 en schrijft voor het kruid te distelleren met kaneel, ‘muurbloemen’ en de peperachtige geur van ‘grains de paradis’ (Aframomum melegueta; gerelateerd aan de gemberplant).

Lavendelwater werd vroeger, net zoals 4711 (uit 1792), ook gedronken en diende tevens als geneesmiddel. Yardley, de Engelse firma die al tijdens het bewind van Karel I (1625-1649) comsetica produceerde, is verantwoordelijk voor de beroemdste versie: English Lavender. Het verenigt alle kenmerken van een klassieke lavendelgeur: natuurlijkheid, frisheid en vooral ongekunsteldheid.

Pure lavendel voor hem en haar:

Yardley English Lavender (1909)
Goutal Annick Eau de Lavande (1985)
Acqua di Parma Lavanda Tonica (1999)
L’Occitane en Provence Eau de Récolte Bleue (2005)
Caron Les Plus Belles Lavendes de Caron (2008)

Geuren met een duidelijk lavendelaccent voor de man:

Caron Pour un Homme (1934)
Jil Sander Background (1993)
Jean-Paul Gaultier Le Male (1995)
Lanvin L’Homme (1997)
Azzaro Pure Lavender (2001)
Lancôme Hypnôse Homme (2007)

Geuren met een opvallende lavendeltouch voor de vrouw:

Versace Gianni Blue Jeans (1994)
Jil Sander Jil (1997)
Mona di Orio Chamarré (2009)

GUCCI BY GUCCI SPORT POUR HOMME GUCCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET G. Een reactie plaatsen

OFF DUTY-GEUR VOOR DE OFF-DUTY GUCCI-MAN

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 30/04/10

Neus: onbekend

Model: James Franco

Artistic directon: Frida Giannini

Net zoals bij de zovele andere sportgeuren die de laatste jaren de wereld overspoelden, moet je het woord sport in Gucci by Gucci Sport pour Homme niet letterlijk opvatten. Het is volgens huidig artistic director Frida Giannini van Gucci ‘meer a state of mind’. Dat wil zeggen ‘het vrije, casual en onbekommerde gevoel wanneer je off duty bent, wanneer je je relaxed en zorgenloos voelt’. En over de geur zegt ze: ‘Het heeft een lichte body opgeroepen door heel veel citrusnoten. Ze belichamen de gezonde, actieve en nonchalante karaktertrekken van de man die de Gucci-lifestyle omarmt’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Gucci by Gucci Sport pour Homme is ‘niet verkeerd’ door de evenwichtige verhouding tussen de citrus- en hounoten. Maar bij een blinde test ‘categorie sportgeuren’ is het de vraag om je hem zult onderscheiden van de sportieve waters die de concurrentie op dit moment aanbiedt. De geur is geïnspireerd op de kracht van de oceaan – een typisch Proctor & Gamble-element die de licentie van de Guccigeuren heeft. De eerste golven zijn superfris: veel grapefruit, veel mandarijn die mooi en zoet worden ondersteund door Corsicaanse vijg.

In de tweede golf komen de kruiden vrij: kardemon en jeneverbes die langzaam overgaan in de houtachtige basis van cipres, vetiver en patchoeli – ‘het fetish-ingrediënt van Gucci’. Laatste geeft samen met ambrette Gucci by Gucci Sport pour Homme een licht sensuele toets.

RUIK & VERGELIJK

Ze houden elkaar erg goed in de gaten de luxemerken. Geen moeilijke concepten en dito geuren, maar licht verteerbare verfrissingen die de drager een clean en actief gevoel moeten geven. Ben benieuwd wat de volgende standaard voor mannengeuren gaat worden in het masstige-segment. Een hapklare interpretatie van het wonderingrediënt nu zo succesvol in nichekringen; oud of oudh?

Roger & Gallet L’Homme Sport (2009)
Lanvin L’Homme Sport (2009)
Azzaro Chrome Sport (2010)
Burberry Sport for Him (2010)
Lacoste Essential Sport (2010)

 

CLEMENCY HUMIECKI & GRAEF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 28, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. 1 reactie

EEN ZACHTE, GOEDTIERENDE EN ‘GENADIGE’ MOEDER

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 28/04/10

Neus: Christophe Laudumiel, Christophe Hornetz

Ik heb al een geur van ze beschreven. Zie Eau Radieuse bij ‘Niche’. Nu Clemency. Die probeert, net zoals de andere geuren van Sestbastian Fischeich en Tobias Müksch (de twee mannen achter het label), om een emotie in een geur te vertalen. Moeilijk, gedurfd. En of het werkt? Ik geloof dat het een kwestie is van ‘zien én ruiken is geloven’. Clemency verbeeldt in geur de emotie ‘trots’, en wel die van een moeder met ‘vorstelijke houding’ die ze voelt voor haar dochter. Deze moeder ‘is zeer vrouwelijk met een authentieke en gerechtvaardigde trots’. En: ‘Voornaam in houding, maar ze laat zich daar nooit op voorstaan. Als vrouw verenigt ze contrasterende eigenschappen zoals alleen een moeder heeft: teder, genereus, serieus, ondoorgrondelijk en toch… vergevingsgezind’ (vandaar de naam), want… was zij ooit ook niet een dochter?

Moet je een moeder zijn om de geur direct te begrijpen of een dochter? Moet je moeder of dochter zijn om de geur lekker te vinden? Moeilijk. Ik als niet-moeder vindt Clemency boeiend en interessant omdat het onder zijn zachte ‘buitenkant’ een zekere ruwheid, of om in het ‘jargon’ van moederlijke gevoelens te blijven, een zekere gestrengheid heeft. En dat komt volgens mij door de combinatie van…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

roos en lindebloesem (zacht) die mooi samengaat met kassia en leer (streng). Is een echte nichegeur trouwens: je ruikt iets nieuws en tegelijkertijd toch iets vertrouwds. Mooi is dat nadat Clemency is ‘ingezonken’, toch die lichte bloementoets (komt volgens mij op conto van lindebloesem, foto) blijft. Ook mooi: de zachtheid ‘van moeders’ wordt versterkt door sandelhout en een melk-noot. Daardoor wordt de geur als het ware ‘aaibaar’ en strelend. Eigenlijk het perfecte (moederdag)cadeau van een niche-dochter voor een niche-moeder.

RUIK & VERGELIJK

Ik ben er nog niet helemaal uit, maar qua ‘gevoel’ moet ik denken aan onderstaande geur. En dat komt door ‘cassie’. Heet in het Nederlands kassia, en heeft niets met cassis te maken! Het is net zoals mimosa een acaciasoort (zie foto beneden). Officieel genaamd Acacia farnesia. Alleen verschilt ze in geur – minder zoet, meer ‘houterig’ – en groei: de struik vormt een enorme stekelige bossen waar tussen de kleine goudbolletjes bloeien.

Heeft in het Engels leuke bijnamen: Dead Finish, Prickly Moses, Needle Bush, Sheep’s Briar, Sponge Wattle, Thorny Feather Wattle, Ellington’s Curse.

Frederic Malle Une Fleur de Cassie (2000)