VANITAS VERSACE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 7, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

PARFUM DER IJDELHEDEN:

VERSACE FAIR, VANITY FAIR

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 07/01/11

Neus: Dora Baghriche-Arnaud

Model: Lindsey Wixson

Fotografie: Craig Mcdean, Fabien Baron

Wist je dat het latijnse woord vanitas ook een negatieve ‘bijklank’ heeft? Vooral in noordelijke contreien. Betekent naast ijdelheid ook leegheid. Logisch dat het een populaire inspiratiebron is bij kunstenaars. Vooral in stillevens. Met akelige schedels, definitief gedoofde kaarsen, verwelkte bloemen, bijna uitspattende zeepbellen, van ellende uit elkaar vallende boeken, ‘stilstaande’ klokken en omgevallen glazen wordt de ijdelheid, tijdelijkheid en zinloosheid van het aardse de toeschouwer ingewreven en moedigt hem aan zich in het hier-en-nu al te richten op het hierna: vanitas vanitatum, omnia vanitas.

Niet zo vreemd dat in de wereld van de schone schijn – die vaak het beste gedijt waar de zon meer of volop schijnt – de negatieve link met vanitas wordt omgebogen tot iets positiefs: geniet van het leven het duurt maar even. Maar dan wel echt genieten. Met hoofdletters. Wat telt is het nu. Après moi le déluge. Hoe dat ijdele bestaan op zijn best geleefd werd en wordt: Italië. Goed voorbeeld: volg la dolce vita van de vrouw die sinds de dood van haar broer Gianni – 1997 – het luxehuis met verve bestiert: Donatella. Je zou haar de belichaming van Italiaanse ‘vanity fair’ kunnen noemen.

Origineel, maar misschien niet bedoeld, van haar een geur Vanitas dopen. Want als er één ding vluchtig is… Donatella ziet het zo: ‘IJdelheid en schoonheid geportretteerd in een schitterend, verleidelijk parfum dat zowel tastbare als ongrijpbare gevoelens oproept. Zwevend door de lucht wordt zijn talmende allure waargenomen door de neus die het transformeert tot iets wonderbaarlijk realistisch. De meest vrouwelijke kant van het ego is nu een parfum: Vanitas’.

Over de flacon: ‘Exclusief als een haute couture-creatie uit atelier Versace’. Weet ik zo net nog niet. ‘De zachte lijnen van de glanzende, goudkleurige decoratie doen denken aan een ontblote schouder van een vrouw’. Dat verbeeldt de flacon. Zie je dat niet, weet dat je dit ook ziet in de campagnefoto: ‘De verleidelijke, aangeboren schoonheid en nonchalante vrouwelijkheid van Lindsey Wixson op het moment dat ze zich omdraait. Haar ontblote schouder drukt natuurlijke sensualiteit uit en reflecteert dezelfde harmonie als die van de flacon’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De neus over Vanitas: ‘Stel je natte bloemblaadjes voor delicaat aangeraakt door de dauw. Een bloem, onzichtbaar en ongrijpbaar. Emoties uitgedrukt met tactiele sensaties. Italiaanse, mediterrane elementen gaan een verbintenis aan met tiaré – de hoofdrolspeelster (foto) – die elegantie, warmte en authenciteit aan het parfum geeft’. Maar voor deze vol-sensuele bloem tot volle bloem komt in Vanitas wordt ze voorafgaan door een aangename frisse golf van limoen en fresia, en uitgeleid door de zacht melkachtige noot van cederhout en tonkaboon met zijn sensueel, ‘rumachtig’ aroma.

Wat overblijft: een aangenaam luchtig, bloemig en zonnig parfum dat lang aanhoudt. Minder exotisch, minder ‘sandel’, minder intens dan je zou kunnen verwachten, afgaande op de naam. Jammer dat Vanitas ook niet in parfumextract wordt geleverd, dat is pas vluchtige ijdelheid in een flacon.

RUIK & VERGELIJK

Leuk wist ik nog niet weetje. Volgens Versace betekent tiaré bloem in het Tahitiaans. Mannen en vrouwen in Tahiti zijn gewend om een bloem op hun rechteroor te dragen om aan te geven dat ze vrij zijn. Op het linkeroor gedragen, betekent dat hun hart al is veroverd. En wat bloeit de tiaré overvloedig de laatste jaren in parfums. To name a few:

Cacharel Anaïs Anaïs Eau Légère (2006)

Gucci Gucci by Gucci (2007)

Vera Wang Princess (2008)

Ormonde Jayne Tiare (2009)

Dior Escale aux Marquises (2010)

BOSS ORANGE MAN HUGO BOSS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 6, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

FEEL‐GOOD GEUR VOOR VRIJE GEESTEN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 06/01/11

Neus: onbekend

Model: Orlando Bloom

Flaconontwerp: Eyan Allen creative director Boss Orange

Artistic direction: idem

Fotografie: Steven Klein

Eyan Allen over de flacon: ‘We hadden een designmeeting in een Berlijns café en had Boss Orange Woman (2009) in mijn hand. Ik merkte op dat de flacon er zo vrouwelijk en modern uitzag, dat de mannelijke versie net zo inspirerend moest zijn. In een paar minuten had ik een ontwerp op een servetje getekend. We hadden allemaal een goed gevoel. Toen we het prototype zagen, wisten we dat het geweldig zou worden. Als licht op de flacon valt, lijkt het flesje echt een strakke sixpack’.

Allen over de inspiratie: ‘De geur vormt de belichaming van het vrije, optimistische karakter van de Boss Orange-man. Spontaan, gepassioneerd, energiek, casual en relaxed; een echte vrije geest.’ Allen over de uitstraling van Boss Orange (de mode): ‘Staat voor een nieuwe vorm van onafhankelijkheid en zelfvertrouwen. De stijl is stoer én ongepolijst, verfijnd én gevoelig’.

Allen over de ambassadeur: ‘De passie, warmte, eerlijke en expressieve persoonlijkheid van Orlando Bloom brengen het unieke karakter van het merk tot leven. Boss Orange staat voor moderne, casual kleding die zich aanpast aan de levensstijl van de moderne man. Orlando Bloom heeft een coole en relaxte uitstraling passend bij zijn manier van leven. Hij volgt zijn smaak en toont persoonlijkheid in zijn manier van kleden. Dat maakt hem een geweldig Boss Orange-ambassadeur’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Deze ‘krachtige nieuwe geur’ is geïnspireerd op een jeugdherinnering van de – anonieme – neus: de fluit van zijn broer werd bewaard in een doos gemaakt van zeldzaam bubinga (foto) uit West Afrika. Ook wel bekend als Afrikaanse rozenhout, akume en waka. Bij opening, steeg een heerlijk romige, diepe houtgeur op, zo bijzonder dat het hem altijd is bijgebleven. Het werd de basis voor Boss Orange Man. Dit hout wordt omringd met de geur van frisse knapperige appel en wierook. En in de basis van Boss Orange Man werd vanille toegevoegd. Dat merkwaardigerwijs het opgewekte, optimistische gevoel van het merk karakteriseert.

Orlando Bloom over Boss Orange Men: ‘Een heerlijke geur. Er zit diepte in en wordt lekkerder naarmate je hem langer draagt. Ik doe hem graag op, omdat hij zowel stijlvol als relaxed is’. Geurengoeroe over Boss Orange Men: interessante geur. Meer uitgesproken dan bijvoorbeeld Bottled. Leuk: alle ingrediënten ruik je direct duidelijk bij de opening – met name hout en vanille – en lijken daarna achter elkaar aan te hollen.

Dan weer ruik je bubinga, dan weer de zachte noot van vanille, dan weer frise appel, dan weer het rokerige wierook. Heel opvallend: ik bespeur ook een duidelijk kardemon-noot, maar die wordt niet opgegeven. Misschien is het de combinatie van appel, wierook en bubinga. Nu nog een intense versie!

RUIK & VERGELIJK

Van de talloze mannengeuren die onder het label Hugo Boss zijn verschenen, blijktn een moderne klassieker te zitten. Niet alleen qua geur, maar misschien nog wel meer qua het ‘neerzetten’ van een sterk, modern ‘geurgevoel’ voor de man.

Hugo Boss Bottled (1998)

SIENNE L’HIVER EAU D’ITALIE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET S, KLASSIEKERS VAN DE TOEKOMST, NICHE. Een reactie plaatsen

WINTER IN SIENA IS WARM

WINTER IN SIENA IS ‘HARTIG-GOURMAND’

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 05/01/11

Neus: Bertrand Duchaufour

Weer zo’n merk dat ik al lang geleden had moeten behandelen. Maar het kwam er niet van. Hoewel ik ooit twee flacons kreeg toegestuurd die verloren zijn gegaan. De reden: de presentatie. Een beetje pover in vergelijk met de ‘rest’ die de twee mensen – Marina Sersale en Sebastián Alvarez Murena – achter het label ook doen: runnen van het vijfsterrenhotel Le Sirenuse in Positano op Amalfi in de Middellandse Zee. Had ik daar doorheen kunnen kijken, dan had ik al langer kunnen genieten van geuren die worden gewaardeerd om hun eigenzinnige niche-verfijning.

De twee mensen: Sebastián Alvarez is Argentijn. Op zijn visitekaartje staat journalist en entrepeneur. Dat laatste doet hij onder andere met Marina Sersale (voormalig filmmaker en -producent) voor Le Sirenuse. Zij is dochter van een van de vier adelijke Sersale-broers die in 1951 besloten hun 18de eeuws familiepaleis te veranderen in een hotel, dat nu geldt als ‘de essentie van Italiaanse stijl’. Om het vijftigjarig bestaan hiervan te vieren, werd te midden van alle feestelijkheden een geur onthuld: Eau d’Italie. Een enorm succes, dus werd naam van de geur, naam van een nieuw parfumhuis.

Sienne l’Hiver is een romantisch. Wil zeggen: het wil beelden oproepen van van Siena, de ‘historische’ stad in Toscane met zijn rijke verleden, tijdens de winter. Je ruikt geen citrus, cipres vermengd met bloemen. Het lijkt een geur ‘achter gesloten deuren’. Het leven op straat is tot stilstand gekomen. En besluit je dan een wandeling te maken door de verlaten straten, dan ruik je – als het goed is – een melange van zachte, aardse en zelfs een beetje muffe (gunstig in dit geval) noten lichtjes verwarmd door de winterzon. Verdiep je je meer in Sienne l’Hiver, dan merk je dat je een nieuwe, niet vaak geroken sensatie opsnuift die ik niet anders kan omschrijven dan ‘hartig gourmand’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Misschien denk je: ‘Wat is hier zo bijzonders aan?’ De reden: Sienne l’Hiver is onbestemd en ‘onduidelijk’ omdat het geen gebruik maakt van duidelijke herkenbare en bekende ingrediënten en niet wil opvallen met goedkope knaleffecten. Het geheim van Sienne l’Hiver volgens mij: de combinatie van iris (stroef-zacht, poederig) en wierook (rokerig en melkachtig) ‘zacht gemaakt’ door witte truffel (foto). De neus gebruikt voor laatste dimethylsulfide, ofwel een chemische verbinding van maïs, kool, rode biet en zeedieren en -planten. Het effect: een ‘ongename’ geur die ruikt naar gekookte kool (heb ik nooit vies gevonden) en soms gebruikt als smaakmaker in de voedselindustrie.

Interessant: iris en wierook bedekken deze ‘koolgeur’ waardoor een aardse geur overblijft die je associeert met paddenstoel en truffel. Die een sensueel-warme en romige ondertoon krijgt door witte musk, cistus labdanum, hooi (ofwel coumarine) en guaiac (hout ruikend naar roos en viooltje).

De fris-groene opening met geranium, ‘varen’ en viooltje in de opening verdwijnt snel. Laatste bloemeke komt trouwens wel terug als Sienne l’Hiver langer op de huid zit, mede dankzij guaiac. Merkwaardig: volgens de ‘gevaarlijke’ en invloedrijke perfume critic Chandler Burr van The New York Times zit in Sienne l’Hiver ook mimosa en natuurlijk civet. De eerste zou volgens hem verantwoordelijk zijn voor het ‘oily green-and-black-olive aroma’, de tweede voor ‘right touch of the sweaty armpits of the merchants and traces of leather from the guards’ saddles and the sweat in their horses’.

Mimosa ruik ik niet echt, wel een heel licht-bloemige noot. Civet idem. Of in zulke kleine hoeveelheden en getemperd door de overige ingrediënten, zodat het waarlijk animale effect verloren gaat. Het is volgens mij het ‘officieel’ opgevoerde cistus labdanum. De hars van het zonneroosje met haar ambergris-achtig parfum. Eén ding is zeker: als ik zoveel woorden nodig heb om een geur te beschrijven, dan kun je er vanuit gaan dat we met een belangrijke te maken hebben. Sienne l’Hiver valt voor mij in de categorie Klassiekers van de Toekomst.

RUIK & VERGELIJK

Ik heb al eerder een paddenstoel-truffel-ervaring gehad in een geur. Ook van Italiaanse makelij:

Profvmvm Roma Oxiana (2009)

ACQUA DI GENOVA D.FRECCERI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 4, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE, VINTAGE. Een reactie plaatsen

EEN VERKWIKKENDE ‘VINTAGE-COLOGNE’ UIT GENUA

Jaar van lancering: 1853

Laatst aangepast: 04/01/11

Neus: Stefano Frecceri

In de parfumerie geldt al decennia de gouden verkoopregel: news means business. Geldt inmiddels ook voor de nichebranche. Nieuwe handel kan in dit geval ook oud betekenen. De hele wereld lijkt nu wel te zijn afgekamd op ‘vergeten’ parfumhuizen alleen maar bekend bij een kleine clientèle. Zoals S. Frecceri; een van de eerste herontdekte huizen op wie het etiket niche en vintage werd geplakt.

Het dankt zijn voornamelijk, regionale bekendheid aan slechts één geur Acqua di Genova, gecreëerd voor het koninklijk huis van Savoye (waarvan Umberto II – 1904-1983 – de laatste koning van Italië was en dat slechts voor 33 dagen tot 12 juni 1946). Als je de verhalen moet geloven, is Acqua di Genova naast Columbus hét exportproduct van Genua.

Dit plotselinge wakker schudden en de toegenomen populariteit, zorgde ervoor dat van het huis meer lekker geurigs werd verwacht: news means business. Nou vooruit dan. Een passende gelegenheid: het 150 jarig bestaan van Acqua di Genova. Naast een feesteditie van de geur ook twee nieuwe: Acqua di Genova Gold en Acqua di Genova Silver die ik nooit geroken heb. Gevolgd door La Superba, een geursextet dat hulde op de stad Genua brengt. Ook nog nooit geroken.

Wel en heel vaak Acqua di Genova, vooral wanneer ik instantiebehoefte heb aan ongecompliceerde en eenvoudige colognefrisheid. Of als ik onder de douche vandaan kom zonder een geparfumeerd all over shampoo. Meestal het geval.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het huis beweert nog steeds het originele boeket te gebruiken. Nou, dat geloof ik graag. Want bergamot, sinaasappel, lavendel en rozemarijn zijn nog steeds ruim voorhanden. Ook in puur natuur-vorm. En dat ruik je! De ingrediënten lijken vers geplukt en de schillen ervan vers geraspt. Wel iets zoeter is Acqua di Genova dan de gemiddelde klassieke cologne gemaakt van bijna dezelfde receptuur. Ook prettig: na gebruik zie je zon de opkomen!

RUIK & VERGELIJK

In 1853 verscheen nog een cologne die de smaak des tijds heeft doorstaan:

Guerlain Eau de Cologne Impériale (1853)

SENSUAL JIL JIL SANDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 3, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

SENSUEEL VOLGENS JIL SANDER

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 03/01/11

Neus: Olivier Polge

Model: Julia Restoin Roitfeld

Fotografie: Jan Welters

Haar geur onthult haar sensualiteit. Haar geur onthult haar vrouwelijkheid. Haar geur onthult haar aantrekkingskracht. Haar geur onthult haar elegantie. En die is mysterieus en verleidelijk. Dat laatste is het nieuwe facet dat de Jil-vrouw vanaf nu onthult en waarmee ze haar extraverte (en dus sensuele) kant toont. Hoe kun je de draagster van Sensual Jil het beste typeren?

Dit zegt het persbericht: ‘Hoewel ze volop van het leven geniet behoudt ze ook hier haar mysterieuze uitstraling’. Geurengoeroe zegt: ‘Het ene hoeft het andere niet uit te sluiten’. Maar dit terzijde. Sensual Jil wordt gelijk Jil belichaamd door Julia Restoin Roitfeld – dochter van de hoofdredactrice van de Franse Vogue (Carine Roitfeld) en nu een van de meest geliefde modellen wat sensuele uitstraling betreft. Mooi en aangenaam als je naar haar kijkt: ‘De kleding die ze draagt benadrukt de natuurlijke schoonheid van haar vrouwelijke lichaam – onmiskenbaar maar met respect’. Terzijde: ik kan het woord respect in combinatie met glamour, mode en lifestyle niet meer horen…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sensual Jil is ‘gecomponeerd rond de moderne identiteit van de orginele Jil’. Het grootste verschil: minder ‘helder-bloemig’, minder fris in de opening door de zachte verfijning die Olivier Polge met de ingrediënten gebruikt om tot deze Jil Sander-sensualiteit te komen. De neus hanteert ook hier weer zijn less is more-benadering van geuren. Eerst de zoetsappige noot van braam. Opvallend: hierdoor heen ruik je de houtnoot van Sensual Jil in de basis direct op de achtergrond. Het hart wordt verrijkt met een gulle dosis van het superzachte, superlieflijke naar vanille neigende heliotroop. Eveneens een gulle dosis hout-aards patchoeli in de basis. Met andere woorden: een mooie ontmoeting tussen zoetbloemig en ‘zachthoutig’.

RUIK & VERGELIJK

Die andere Jil:

Jil Sander Jil (2009)

EPICES L.T. PIVER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Een reactie plaatsen

NICHE VOOR BEGINNERS

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 30/12/10

Neus: onbekend

Ooit was de L.T. Piver synoniem met topparfums vergelijkbaar in kwaliteit en presentatie met die van Guerlain, Lubin, Caron, Roger & Gallet en andere gerespecteerde Franse parfumhuizen. Vooral tussen 1900 en 1940 beleefde het huis – anno 1774 – zijn hoogtijdagen. De klassiekers: Pompeia (1919) en Rêve d’Or (1925) voor de vrouw. Voor de man: Cuir de Russie (rond 1900). Na de Tweede Wereldoorlog gaat het allemaal minder. De reden: blijft giswerk. Concurrentie? Mismanagement? Eerlijkheid gebied te zeggen: heb me er niet echt in verdiept. Jammer wel: de klassiekers die dan nog verkocht worden, krijgen b-kwaliteit allure.

Twee jaar geleden werd het huis overgenomen door een groep investeerders. En die past op L.T Piver dezelfde tactiek toe als op E. Coudray waarvan het ook eigenaar is. Dat wil zeggen: na een grondige schoonmaak, opstrakken van de huisstijl en versobering en/of opdoeken van het bestaande assortiment worden nieuwe geuren gelanceerd. Voor de mannen vier in één keer: Cuir, Cèdre, Vetiver en Epices in het persbericht omschreven als ‘elegant, verleidelijk, avontuurlijk en gedistingeerd… voor een clientèle die houdt van discrete luxe, subtiele elegantie en warmte’.

Klopt. Wat aan dit rijtje ontbreekt? Mannelijk en klassiek. De kwaliteit is zeker ‘niet verkeerd’ en gevrijwaard van synthetische scherpte en ozonakkoorden die, verkeerd gedoseerd, geuren vaak zo kil en kaal maken. Een goed begin voor de man die genoeg begint te krijgen van parfumtoptiengeuren, maar voor wie bijvoorbeeld Creed en Penhaligon’s net iets te niche, net iets te exclusief en dus net iets te duur is.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Epices is aangenaam, met een mooie balans tussen top, hart en basis. Verdomd scherp-frisse opening trouwens. Komt omdat bergamot (de Italiaanse), citroen (de Californische) en lavendel (de Russische) begeleid worden door kardemon (de Guatamalaanse). Vervolgens maakt de naam van de geur zich waar: ‘rose berry’ (herkomst onbekend, geur ook) en heel veel nootmuskaat. In het hart versterkt door ‘pimento’-blad, kaneel en Saint Thomas-bes (herkomst wellicht Saint Thomas, maar hoe deze bes ruikt…). Lekker is het toegevoegde geraniumblad, zorgt voor een fris-groene onderlaag.

De basis is stoer en mannelijk en krijgt een opvallend dierlijke finish met bevergeil, musk, ambergris en cistus labdanum die mooi samengaat met de sterke houtnoot van vetiver, ceder- en sandelhout. Opvallend en gewaagd: de bevergeil wint het van de andere animale krachten naarmate Epices langer op de huid zit. Aangenaam: de geur blijft lang hangen.

RUIK & VERGELIJK

Alleen nog Cèdre en dan heb ik het hele kwartet beschreven.

L.T. Piver Vetiver (2009)

L.T. Piver Cuir (2009)

SHALIMAR GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 29, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. 4 reacties

GEURIGE ODE OP DE LIEFDE

Laatst aangepast: 22/07/12

Jaar van lancering: 1925

Neus: Jacques Guerlain

Modellen: Brenda Costa, Shalom Harlow, Gabrielle Lazure, Fernanda Tavares, Natalia Vodianova, Heather Stewart White en de Nederlandse Linda (weet haar achternaam niet meer ze staat op de foto onderaan)

Artistic direction: diverse groten

Oeps! Denk je dat je een van de meest legendarische parfums al lang geleden hebt beschreven. Niet dus! Bij deze. In de parfumwereld worden kreten als romantisch, zwoel en sprook­jesachtig ­veelvuldig gebruikt om parfums – maakt niet uit wel­ke – aan te prijzen. Het zijn inmiddels zulke uitge­holde begrip­pen gewor­den die nog maar weinig mensen echt serieus nemen. Dat is jammer voor parfums op wie deze om­schrij­vingen wel van toepassing zijn. Shalimar van Guer­lain bijvoor­beeld, een van de grootste oriëntaalse parfums van de vorige eeuw.

Shalimar betekent in het Sanskriet ‘tempel der liefde’ en is tevens naam voor de sprookjesachtige tuinen die Sjah Djahan, groot mongul van India (1627-1657), uit liefde voor zijn favoriete vrouw Muntaz Mahal naar haar dood liet aanleggen. Shalimar was een stukje hemel op aarde waar Muntaz Mahal en Sjah Djehan elkaar te midden van zeldzame bloemen, fontei­nen en marmeren terras­sen na de dood weer samen ontmoetten… wat liefde al niet teweeg kan brengen. Dit romantische gegeven inspireerde Jacques Guerlain tot het gelijk­namige parfum dat hij in 1925 voltooide. Shalimar, een geurige ode op de liefde, is de geschiedenis ingegaan als hét klassieke voor­beeld van een oos­terse geur. Veel populaire parfums zijn Shalimar dan ook schat­plich­tig.

Shalimar was voor de officiële introductie al un succès fou. Toen Raymond Guerlain en zijn vrouw met de oceaanstomer Le Normandie naar de Verenigde Staten reisden, waren Amerikaanse passagiers zeer enthousiast over de geur die mevrouw Guerlain op had. Zo enthousiast zelfs, dat het gerucht de ronde deed dat er in Parijs in nieuw parfumhuis was geopend: Shalimar.

Wat zeker aan de wereld­wijde faam heeft bijgedragen is de schit­terende flacon. Zo worden ze tegen­woordig nog maar zelden gemaakt: vrouwe­lijk en verfijnd. Ook dit zijn cliché’s, maar in de ware zin van hun betekenis zeker van toepas­sing op het best verkochte parfum – dat sinds 2002 in een nieuwe flacon is gegoten – van Guerlain. Onlangs werd Jade – dochter van Mike – Jagger  gevraagd  (model, sieraadontwerpster, party-organiser, interieurstyliste) om haar visie op de beroemde flacon te geven. En die komt gelukkig heel dicht in de buurt van het origineel.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Simpel in opbouw, maar zoals het een goed parfum betaamt, geeft Shalimar zich langzaam prijs. De geur opent met berga­mot – fris en bloemig tegelijkertijd. Vervolgens zijn het roos en jasmijn bene­veld met iris-akkoor­den, die voor een poe­derach­tige verfij­ning zorgen. Pas in de basis openbaart Shalimar, dankzij tonka­boon, opoponax, vanille en Guerlinade – de geheime formule die van een parfum een echt Guerlain­parfum maakt – zijn zwoel en oriëntaals karakter. En hoe mee ik aan het parfumextract ruik, des te meer het me opvalt hoe belangrijk opoponax voor de geur is. Maakt Shalimar donker en duister, en om nog maar een cliché in de strijd te gooien: mysterieus. Guerlain vindt het trouwens jammer dat een nieuwe generatie moeite heeft met uitgesproken geuren zoals Shalimar. Om die toch kennis te laten maken, bedacht het parfumhuis met Shalimar Eau Légère Parfumée in 2004 een ‘valstrik’ in de vorm van een lichtere versie.

En die is ‘niet helemaal hetzelfde, niet helemaal anders’. Het jaar daarvoor was er ook al een lichte variatie: Eau de Shalimar samengesteld door Mathilde Laurent. De ‘verlichting’ onderga je direct al in de opening. Aan bergamot werd groene citroen en sinaasappel toegevoegd die lang hun frisheid verspreiden zonder het karakter van Shalimar te maskeren. Want door al deze zomerse frisheid heen, ruik je toch duidelijk de essentie van Shalimar.

Nieuw in 2010: Shalimar Ode à la Vanille samengesteld door Thierry Wasser. Is met gemengde gevoelens ontvangen. Sommige  fans menen dat deze versie – gelukkig – dichter bij de oorspronkelijke versie uit 1925 ligt. Sommige teleurgestelde fans zien het als een pure vanillebom. Ik weet het niet. Zweef er tussen. Het heeft – gelukkig! – niet een gourmandnoot, zoals in Spiritueuse Double Vanille uit 2007. De vanille is in Shalimar Ode à la Vanille voller, rijker en ‘droger’, wat de geur chiquer en statiger maakt voor mij. Alleen: als een geur af is, dan is een geur af. Moet je niet allerlei variaties gaan lanceren die als verrijkingen worden gepresenteerd. Misschien ga je hierdoor twijfelen aan de originele receptuur. En leuk aan onderstaande clip is dat Guerlain zich met Shalimar niet altijd zo serieus heeft gedragen als de laatste jaren.

Een andere manier om op een jongere manier Shalimar te ontdekken, verscheen in 2011: Shalimar Parfum Initial. Voor wie dit nog te heavy, te zwaar, te zwaar is, verscheen in 2012 Shalimar Parfum Initial L’Eau. Nog teveel van het goede? Dan ben je gewoon geen fan van oosterse geuren.

RUIK & VERGELIJK

Ben je gek op oosterse geuren, maar onbekend met Shalimar? Maak deze ‘fout’ snel goed. Met Shalimar weet je hoe een oosters parfum moet ruiken. Ontdek hieronder andere oosterse getinte parfums.

Oosters in de jaren vijftig:

Estée Lauder Youth Dew (1953)

Oosters in de jaren zeventig:

Yves Saint Laurent Opium (1977)

Lancôme Magie Noire (1978)

Estée Lauder Cinnabar (1978)

Oosters in de jaren tachtig:

Chanel Coco (1984)

Calvin Klein Obses­sion (1984)

Rochas Byzance (1987)

Cacharel Loulou (1987)

Oosters in de jaren negentig:

Escada Escada (1990)

Chopard Casmir (1991)

Laura Biagiotti Venezia (1992)

Nieuw oosters:

Frédéric Malle Musc Ravageur (2000)

Boucheron Initial (2000)

Dior Addict (2002)

Lolita Lempicka L (2006)

Chanel Les Exclusifs Coromandel (2007)

Calvin Klein Secret Obession (2008)

The Different Company Oriental Lounge (2009)

N° 1 PARFUM TROUVE MILLER ET BERTAUX

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 28, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

GEVONDEN GEUR

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 28/12/10

Neus: onbekend

Miller et Bertaux (foto onderaan) is een chic-alternatief luxelabel dat in 1985 werd opgezet door Francis Miller en Patrick Bertaux. Alleen via de homesite kom je niet veel te weten over wie het zijn en waarom ze het doen? Als je de naam googelt word je ook niet veel wijzer. Hoeft natuurlijk ook niet. Mijn indruk: Miller et Bertaux heeft een hoog happinez-magazine-gehalte en laat zich inspireren door oosterse wijsheden. Het zoekt esthetiek en symboliek in kleine dingen: twijgjes, oude munten, door de elementen ‘geslepen’ stenen, vergeelde foto’s. De boodschap: schoonheid ligt in de natuur, die hoef je niet mooier te maken dan ze is. Dat soort werk.

Dit alles wordt versterkt door de kleinschalige uitstraling, de simpele kleren en dito accessoires die door de speciale setting bijzonder worden. Opvallend aan de kleding: vaak veredelde werkmanskleding waarvan de jassen soms zijn voorzien van poëtische tekstflarden: ‘Avec nos pensées nous créons le monde’. Of deze: ‘Si tu ne trouve pas quelqu’un prêt à cheminer avec toi, marche seul’. Dat soort werk.

Zelfs in niche-parfumkringen is Miller et Bertaux nog een geheimtip. De geuren zijn qua inhoud en qua presentatie vaak geïnspireerd op de Indiase cultuur (zoals Om inspire… and smile… uit 2010 en Shanti, Shantie uit 2008). De presentatie komt op de tweede plaats, want volgens de oprichters draag je een parfum, geen flacon. En de parfums vallen op door de hoge kwaliteit. Je hebt echt het gevoel dat je mooie geuren koopt, geen gelikte marketingconcepten.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

N° 1 Parfum Trouvé is een complexe geur die ‘merkwaardig’ begint met een lekkere kruidigheid van komijn en ‘chutneykruiden’ waarachter zich een prachtig ceder-, sandel- en rozenhoutbos bevindt die je in de opening al lichtjes waarneemt. Maar voor je hier voluit kunt genieten, onderga je een eerst volbloemige noot van (witte) lelie, (zwarte) iris en ylang-ylang. Hoe langer de geur – die opmerkelijk lang aanhoudt – op de huid hoe intenser het verbond tussen het hout en de bloemen wordt.

Een lichte musktoets zorgt ervoor dat N° 1 Parfum Trouvé niet aan sensualiteit wint, maar juist helder en transparant wordt. Ook ‘merkwaardig’: N° 1 Parfum Trouvé heeft een lichte gourmand-alcoholische noot: rozijnen ondergedompeld in rum lijkt het wel. Lekker en aangenaam.

RUIK & VERGELIJK

Een heel merkwaardige gewaarwording, maar toch waar:

Serge Lutens Feminité du Bois (1992)

 

GUILTY GUCCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET G. Een reactie plaatsen

EEN VROUWELIJKE KIJK OP EEN MASSTIGE-GEUR

EEN VROUWELIJK KIJK OP EROTIEK

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 24/12/2010

Neus: onbekend

Model: Evan Rachel Wood, Chris Evans

Artistic direction: Frank Miller

Helemaal over het hoofd gezien deze nieuwe Gucci. Hoe zou dat toch komen… In ieder geval: interessant om te zien dat huidig artistiek directeur Frida Giannini een minder uitgesproken kijk op geuren voor de vrouw heeft dan haar voorganger. Schreeuwden die van Tom Ford om seks, die van haar zijn op z’n hoogst sexy, eerder beschaafd-sensueel wat inhoud betreft. Dus vrouwelijker, zachter, meer in lijn met de huidige parfumtrends – fruity floriental – en daardoor ook (gebruiks)vriendelijker.

Geldt ook voor Guilty, dat qua naam trendwise een beetje passé is en wel heel erg cliché-erotisch wordt gepresenteerd: vrouw in een cartoon gothic city-decor rijdt in stretched sportscar met vuurspuwende motor – symbool dat ze al in vuur en vlam is – naar een hunk wachtend in een hotelbar. Vervolgens dollen ze naar een hotelkamer waar ze hot en steamy sex hebben. Daarna neemt Rachel Wood schoongewassen, clean en behoorlijk afstandelijk afscheid. Zie je ook terug in de visual: ze lijkt meer oog voor de camera te hebben, dan zich te verdiepen in wat ze moet uitstralen: een verboden liefde die haar schuldig laat voelen.

De veronderstelde passie die Guilty moet oproepen, is in ieder geval niet echt van Rachel Wood en Chris Evans af te lezen. Of verbeeld ik me dit, zoek ik spijkers op laag water, ben ik gewoon jaloers… Rachel Wood werd gekozen omdat ze een ‘21 first century beauty’ is: jong, een durf-al die zich onderscheidt en van volle teugen van het leven geniet. En: sexy plus een ietsie-pietsie gevaarlijk… Het wachten is op Guilty for Men. Als Chris Evans die dan ‘opdoet’, misschien slaat dan de vlam wel over.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik vind de geur iets te understated en iets te gemakkelijk voor een over de top luxemerk als Gucci. En dat geldt zeker als je een geur Guilty noemt. Een dergelijke naam schreeuwt – zoals Tom Ford het deed – om een brutaler en meer gedurfd geurstatement.

Guilty opent met een prikkelende hint van mandarijn, sinaasappel en roze peper die overgaat in een ‘idee van vers fruit’. Rijp, dus zoet fruit gekocht op de markt en gestopt in een blender. Je kunt ze niet stuk voor stuk detecteren, maar het ‘ruikt naar’ braam, framboos, aardbei en meer siroop-fruitigs waaruit eindelijk de perzik als zachte winnares naar boven komt die heel mooi samengaat met de enige bloem in de geur: sering (foto).

De frisgroene nuance van geranium ontgaat me omdat de basis zich vervolgens snel aandient: veel amber met vanille-accenten. Dat zorgt ervoor dat de perzik-seringnoot een poederachtige en tegelijkertijd ‘olie-achtige’ ondertoon krijgt die merkwaardigerwijze ook clean en schoongewassen aandoet. En met zoals zoveel neo-chypres, ruik ik in Guilty ook niet echt patchoeli in de basis. Ook niet na een uur. Guilty is niet sexy, maar beschaafd sensueel.

RUIK & VERGELIJK

Guilty is qua naam erg Tom Ford. Niet qua geur: ruik maar eens aan:

Gucci Rush (1999)

 

JOY OF PINK LACOSTE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 23, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET J. Een reactie plaatsen

THAT’S WHAT GOEDE VRIENDINNEN ARE FOR

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 23/12/10

Neus: onbekend

Model: Alexa Chung ‘met twee bevriende collega-modellen’

Fotografie: onbekend

Waar kun je het effect van Joy of Pink het beste mee vergelijken? Volgens Lacoste met ‘de aanstekelijk band die hechte vriendinnen vaak hebben’. En dan volgt een omschrijving die je maar al te vaak leest in girly glossies. Want de geur is ‘de volmaakte accessoire voor uitstapjes met vriendinnen, of het nu een marathon-shoppingsessie is, een nacht vol glitter en glamour of een weekendje weg vol actie’.

Maar wie is deze ‘Lacoste-vriendin’? Lacoste: ‘Ze is positief en straalt jeugdig optimisme uit. Speels, dol op plezier’. Met name op: ‘quality time met haar beste vriendinnen’. Let wel: ‘individualiteit blijft belangrijk voor haar’. Let wel: ‘geur is de belangrijkste finishing touch van haar chique imago en een essentieel kenmerk van haar eigen unieke stijl’.

Weet je wie daar in ruime dosis over beschikt? De 25jarige Alexa Chung. Daarom vroeg Lacoste deze onafhankelijke, creatieve, koele, gevatte en intelligente in New York wonende Britse tv-presentatrice/model, mateloos populair in de ‘fashion community’ door haar spitsvondige en individuele stijl (én ook nog eens uitgeroepen tot Vogue UK’s Best Dressed 2009) ambassadrice te worden van Joy of Pink.

Wat denk je wat haar antwoord was…? Toch niet: ‘Ik voel me erg gevleid dat Lacoste me heeft gevraagd model te staan voor Joy of Pink. Ik heb altijd gehouden van het casual chic imago van het merk en vind het geweldig dat ik het in deze campagne mag vertegenwoordigen’. Toch wel. En ze nodigde direct ‘twee bevriende collega-modellen’ uit om mee te spelen in de begeleidende videoclip.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het idee: de energie en exotiek van een Curaçao-cocktail vertaald in een geur. Eerst een citrusexplosie (gedomineerd door grapefruit) die heel langzaam plaatsmaakt zonder echt te verdwijnen voor de ‘prinses van de voorjaarstuin’ (de pioenroos). In de afronding van Love of Pink ontmoeten cederhout en musk elkaar in een zachte omhelzing. Heel simpel in opbouw en al vaker geroken (moet denken aan die aan citrus-infused geur voor ‘vriendinnen’, I Love Love van Moschino uit 2004).

RUIK & VERGELIJK

Met Joy of Pink is volgens Lacoste de ‘geurengarderobe’ van de Lacoste-vriendin compleet, want dit is ‘de ideale geur om vrolijkheid en zelfvertrouwen op te roepen die ze voelt wanneer ze in het gezelschap van haar beste vriendinnen is’.

Heeft ze hier even geen tijd voor omdat ‘haar onafhankelijkheid wil verkennen’, dan kiest ze voor:

Lacoste Touch of Pink (2004)

En wil ze haar romantische kant benadrukken, dan is het tijd voor

Lacoste Love of Pink (2009)