DE TULP,
VERLEGEN EN EXPRESSIEF,
GEVANGEN IN EEN GEUR
Jaar van lancering: 2010
Laatst aangepast: 18/01/11
Neus: onbekend
Artistic direction: Ben Gorham
Als de lente komt dan schenk ik jou tulpen uit… Zweden. Ben Gorham, oprichter van het Zweedse nichehuis, houdt net zoals zoveel anderen van tulpen en besloot ‘een geur te creëren dat het hele idee van de bloem zou vangen. Haar verlegen karakteristiek gecombineerd met haar expressieve uitdrukkingsvorm’. Met dat eerste bedoelt Gorham dat de tulp een nauwelijks noemenswaardige geur afscheidt. Dat is inderdaad raar: pak één tulp en je ruikt niets, pak een bos en je ruikt een vage zoete bloemigheid die ook iets – ik kan het niet anders omschrijven – plastics, kleverigs, honingachtigs heeft.
Maar wat La Tulipe vooral moet oproepen is het idee van een bloem die bloeit in de morgen in bedauwde tuinen én het idee van wedergeboorte, aangezien het samen met sneeuwklokje en crocus een van de eerste bloemen in de lente is, die rijzend uit de aarde, met haar fragiele stengel en kelk naar de hemel reikt.
By the way: ik vraag me af als ik de geur blind had geroken, of ik dan de associatie met tulp zou hebben gemaakt. Ik weet het niet. Wel aan witte bloemen, wel aan cyclaam (met zijn merkwaardige zoete nuance) en dat het wellicht een nieuwe geur van Kenzo betreft. La Tulipe heeft ook dat onbestemd bloemige, zoals Flower (2000) ook heeft. La Tulipe heeft ook die scherpe finish van witte musk.
Trouwens: die Ben Gorham heeft de smaak goed te pakken. Inmiddels dertien stuks waarvan ik er ‘slechts’ zeven heb beschreven. En binnenkort negen, want Byredo heeft ook oud ontdekt… en ik vraag me af of dat nu wel of niet leuk is, want ieder nichehuis doet tegenwoordig in dit heilige hout. Hij heeft twee geuren gevuld met oud.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
De geur van La Tulipe doet me eerder denken aan schone was nét uit de machine; clean, helder en nog een beetje vochtig dan aan een breekbare bloem in een bedauwde lentetuin. Komt door de nogal harde finish: een iets te gul gedoseerde hoeveelheid witte musk voor mijn gevoel. Een euvel waar meer geuren last van hebben. Ik vermoed twee soorten musk. Een voor sensualiteit en behaaglijkheid. Een voor het katoenen en frisse gevoel.
De opening: het fris-zure rabarber ruik ik niet echt. Wel de prettige en originele bloemenmix van superfris fresia (goed voor het ‘vers gesneden bloemengevoel’) en cyclaam (foto) met zijn merkwaardige zoete noot. Samen bepalen ze de geur van La Tulipe – en dat blijf je goed ruiken – en aan de aarde blijft vastgeklonken door vetiver, ‘blonde houtsoorten’ die je door de overdosis witte musk moeilijk waarneemt.
RUIK & VERGELIJK
Bloem en voorjaar, dan moet ik eerder denken aan dat tere bloemeke dat slechts een paar dagen in mei bloeit: lelietje-van-dalen. Zijn heel veel parfums rondom gecomponeerd. Een van de mooiste is nog steeds Diorissimo dat gelukkig in 2009, na een aantal povere edities, door Dior weer in ere is hersteld, door het originele recept weer als uitgangspunt te nemen.
Dior – Les Créations de Monsieur Dior – Diorissimo (1956)
