GIULIETTA TOCCA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 27, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE. Een reactie plaatsen

PARFUMPOTPOURRI

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 27/01/12

Neus: onbekend

Een echt originele inspiratiebron: kom d’r nog maar eens om in de parfumwereld! Maar toch: door de opkomst van nichegeuren is die wel enorm verbreed. Huizen gaan steeds meer op zoek naar nieuwe ervaringen, emoties, stemmingen, gebeurtenissen – steeds vaker letterlijk en figuurlijk heel ver gezocht – die heel vaak niet meer dan een voorspelbaar en klassiek resultaat opleveren. Soms is de inspiratiebron even verrassend als de geur die er uit voortkomt.

Het gevaar: het is allemaal zó vreemd dat het een serieus genieten vaak in de weg staat: neem de geuren van Etat Libre Orange. Dit leipe huis heeft trouwens ook vier geuren in het assortiment die qua inspiratiebron minder vaak worden gebruikt dan je zou verwachten gezien de commerciële potentie: sterren – levend of dood.

Met een geur werden al geëerd: de levende ‘underground’-actrice Rossy de Palma met Eau de Protection (2007), de dode underground-kunstenaar (met de gelijknamige geur) Tom of Finland (2008), de levende actrice Tilda Swinton (Like This) en dode revueartieste (met de gelijknamige geur) Josephine Baker – beide gelanceerd in 2010.

Al deze actrices hebben een zekere Hollywoodglitter en -glamour. Dat kun je van Giulietta Massina (1921-1994 – foto) niet echt zeggen. Dat komt omdat ze vaak clowneske rollen had, waarachter zich een ‘best wel’ knap koppie verborgen hield. Daarnaast was deze Italiaanse actrice ‘ook nog eens’ de vrouw van de beroemdste Italiaanse regisseur Federico Fellini (1920-1993) – inderdaad van de film die al zoveel geuren heeft geïnspireerd: La Dolce Vita uit 1960. Samen mochten ze twee keer over de rode loper in Hollywood om er een Oscar op te halen: in 1954 voor La Strada, in 1957 voor Le Notte di Cabiria.

Een jongere generatie herinnert zich misschien haar nog in Ginger & Fred (1986), waarin ze met Marcello Mastroianni (1924-1996) een revuedanspaar op retour vierde. Ook een ‘weirdo’ inspiratiebronnen gesproken: Ginger & Fred, ook een leuke naam voor een geur. Even Etat Libre Orange mailen.

Tocca Beauty (anno 1997 New York) eerde haar in 2009 met de geur vernoemd naar haar voornaam: Giulietta. Maar Tocca wil meer overbrengen: ook het liefdesverhaal van haar en haar man en in het bijzonder een zoetbloemige herinnering van het paar aan hun vakanties in Corsica. Moet een en al amore zijn geweest als je op de zachte, zoete inhoud afgaat.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Giulietta is musky, Giulietta is romig, Giulietta is sensueel, maar Giulietta is vooral bloemen. Je ruikt er zoveel – knappe jongen, knappe meid die de Bulgaarse roos, de iris, het lelietje-van-dalen, de roze tulp, de sering, de ylang-ylang en de heliotroop stuk voor stuk weet te ruiken. Heliotroop is het eenvoudigst, want die ruikt naar vanille en daarmee werd de basis ook rijkelijk van voorzien.Omringd door de andere bekende sensualiteit bevorderende ingrediënten: musk, amber, ceder- en sandelhout. Eindresultaat: een vlakke, zeer eendimensionale geur die geen recht doet aan de bloemen en aan het karakter van Giulietta. Misschien wel aan het zoetsappige beeld dat Tocca zich van de Corsica-vakantie voorstelt.

Ik vraag me af of Tocca eigenlijk wel niche is. Met deze geur en alle andere poeslieve geuren lijkt Tocca eerder op Laura Ashley, maar dan avant la lettre verplaatst naar het hier en nu. Ofwel: Tocca vertaalt het idee wat de mainstream Amerika-vrouw zich bij romantisch en romantiek voorstelt.

Zie haar slaapkamer, haar hemel en toevluchtsoord – vaak een horror voor Joe Sixpack, maar hij gunt haar deze hobby – met bloemenbehang, bloemenbedsprei, bloemgordijnen, bloemenkussens en besprenkeld met veel vaag naar bloemen ruikende potpourri – en dat is Giuletta eigenlijk ook.

Wat ik helemaal niet ruik onder deze zoetige liefheid is het chyprekarakter… Maar pas wel op in gebruik. Tocca zegt: ‘Not a daytime fragrance to wear at your desk. It’s a perfume to keep for a special winter’s evening to make you feel sexy and confident’. Sexy en confident, wat een prettig duo toch voor onzekere desperate housewives.

RUIK & VERGELIJK

Ook onderstaande trioparfumpakketjes hadden weinig overeenkomsten met de Hollywoodlegenden waar naar ze werden vernoemd:

Grès – Hommage à Marlene Dietrich – My Dream, My Life, My Passion (2008)

Grès – Hommage à Greta Garbo – Mythos, Sphinx, Goddess (2009)

ROMANTINA JULIETTE HAS A GUN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 25, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE. 1 reactie

ROME, ROMAN, ROMANCE, ROMANTISCH, ROMANTINA

HOE ROMANTISCH KAN, MOET EEN PARFUM ZIJN?

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 25/01/12

Neus:  Romano Ricci

Model: ‘Juliette’

Fotograaf: onbekend

Zegt Romano Ricci: ‘Met deze geur, wilde ik een zachte wind laten waaien in het leven van Juliette. Romantina is een moderne romance, luchtig als een toevallige ontmoeting in een café in Rome. Het is de eerste bloemengeur in mijn collectie. Een Romantina waarin, zoals we dat van haar gewend zijn, Juliette het laatste woord zal hebben’.  

Ik dacht dat nichehuizen het niet zo hadden op geuren waarachter zich een hele roman als een filmscript schuilt – of was het nu andersom? Leidt zo de aandacht af waar het werkelijk om draait. Wil je eigenlijk wel weten dat Juliette, terwijl de zon ondergaat, op Piazza Navona op een terras zit met een Spritz? Dat ze plotseling een blik op haar voelt rusten?

Dat ze doet alsof het gesprek van de man tegenover haar en zo nu en dan haar leven deelt, haar enorm boeit? Dat hij binnen enkele uren terugvliegt naar Parijs en Juliette, tot haar grote vreugde, 24 uur alleen in Rome laat? Dat hij eindelijk zijn reistas pakt, zich een weg baant door de menigte van kleurige polo’s om er daarna volledig in te verdwijnen?

Dat ze waarschijnlijk een actreutel is die haar scenario leest, terwijl de blik van de onbekende indringender wordt en dat haar ogen in die van hem ‘verdrinken’? Dat hij best wel een lekker ding is: smaragdgroene ogen, getint gelaat omhuld door bruine krullen?

Dat ze koket reageert op zijn glimlach terwijl hij op haar afkomt? Dat er dan een Roman Holiday volgt? Dat ze haar script, vriend, kat vergeet en alleen oog voor hem heeft. Dat hij haar meeneemt in een doolhof van kleine straatjes? Dat ze na een tijdje ‘pak me dan als je kan’-plagerijtjes eindelijk de lippen vet op elkaar drukken? Dat ze zich in een film voelt? Dat, terwijl ze het verhaal intikt op het klavier van haar Mac, ze zich hun kus, blik en haar laatste woord herinnert: ‘Addio’? Dat ze ervoor kiest de schoonheid van deze magische momenten achter te laten in Rome?

Dat de herinnering aan hem haar overal vergezelt? Dat ze zich afvraagt of het een avontuur, bevlieging of liefde op het eerste gezicht was? Dat ze dat denkt van niet, omdat ze een Romantina is? Dat ik denk: hoe krijg je het tegenwoordig nog ‘verzonnen’, hoe krijg je het nog op papier!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het is de eerste (witte) bloemengeur van Juliette has a Gun, en tegelijkertijd de meest toegankelijke. Verfijnd en zacht, maar niet echt onderscheidend. Witte musk is het uitgangspunt. En dan de zacht-frisse, lichtsensuele variatie. Daarin verwerkt, voelen witte bloemen zich altijd thuis. In Romantina’s geval: ‘maagdelijk’ oranjebloesem (foto), lelietje-van-dalen en jasmijn. Dus fris en bloemig, maar om het effect iets bloemiger te maken, werd de roos geplukt. De ‘knik’, het ‘anders’ is de toevoeging van zoetzwoele pruim-abrikoosachtige osmanthus. Iris maakt het Romantina poederig, vanille uit Madagaskar zoeterig en patchoeli ‘geeft een bijna een chypre-allure’.

Dat laatste vind ik niet echt, daarvoor is de geur te weinig ‘daadkrachtig’. Moet een beetje denken aan Beige van Chanel (2009). Ook chic, ook wit-bloemig, ook ‘veilig’, ook zo’n geur waarmee je de ‘beginnende’ nicher niet teleurstelt.

RUIK & VERGELIJK

Rome, parfum en liefde: vinden marketingmensen in de pafumwereld een leuk alternatief voor Parijs. De invulling blijft hetzelfde. Louter een kwestie van verkeersborden verwisselen.

Fendi Palazzo (2008)

Fendi Fan di Fendi (2010)

Valentino Valentina (2011)

En je hoeft niet altijd een Romantina te zijn, volgende kan ook:

Ferragamo Signorina (2012)

Was ik bijna de ode op de vrouw van Federico Fellini bijna vergeten, bespreek ik snel:

Tocca Giulietta (2009)

KOKORICO JEAN PAUL GAULTIER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 24, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET K. Een reactie plaatsen

HAANTJE DE VOORSTE!

OFWEL: MANNELIJK IN MEERVOUD

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 24/01/12

Neus: Olivier Cresp, Annick Menardo

Model: Jon Kortajarena

Artistic direction: Jean Baptiste Mondino

Choreografie: Blanca Li

Muziek: Mirwais

Humor en durf kan hem niet ontzegd worden. Helaas: niet alles wat Jean Paul Gaultier bedenkt, wordt een eclatant succes. Maar hij probeert tenminste wat de grote jongens in de beautybusiness eigenlijk niet meer durven: de veilige grenzen opzoeken en die verleggen. Ben dus erg benieuwd hoe zijn nieuwste ‘serieuze grap’ Kokorico wordt ontvangen.

Vind de consument het prachtig of raakt hij een beetje verveeld van alle Gaultier-clichés die weer de revue passeren? Zoals zijn spelen met het imago van de man. Voor Gaultier is er niet een soort man: ‘De Gaultier-man kent verschillende leeftijden, is mannelijk-vrouwelijk, is half stoer/half aardig, ondeugend, verfijnd, maar altijd met een sterke persoonlijkheid’.

Maar er zijn nog meer soorten: ‘toyboys, fashionisto’s in rok of smoking, of een jas van neopreen of oversized in leer, een tuniek van mousseline met bijpassend pak, een matrozenshirt… Wat hij ook draagt, het is altijd sexy, verleidelijk, chique en daagt de klassieke stijl met glamour, humor, eigengereidheid, verleiding en een tikje provocatie uit’.

Voor al deze mannen creëerde Gaultier ‘iets vederachtigs, groots en sexy’ dat neerdaalt op hun huid en ‘de aandacht vestigt op de normen van elegantie en garandeert dat deze nog moderner en verleidelijker wordt’. Met Kokorico wil Gaultier dat mannen ‘uiting te geven aan hun mannelijkheid – triomfantelijk, groots, luid en duidelijk, krachtig, energiek, vrij en wild’.

‘Gezamenlijk laten zij hun overwinningskreet horen van een haan (vanuit het kippenhok of het vrije veld). De trotse kreet van een Franse haan. De kreet van een wedijverende minnaar. De overwinningskreet van een verleider. De verzadigde kreet van een man na een orgasme. De vrolijke kreet van een trotse man. De oerkreet van een zelfverzekerde man. De kreet vanuit de hart van een man… een trotse, exhibitionistische Don Juan die zichzelf volledig bloot geeft: trots en chique verschijnt hij in het mysterieuze en schitterende zwartwit uit klassieke films’.

‘Onder zijn pak, versierd met schitterende veren, draagt hij geen shirt. Hij speelt een hidalgo pur sang. Hij lacht, heft zijn hoofd, kromt zijn rug en zet zijn borst op. Gespannen als een boog, dierlijk, voert hij zijn paringsdans op. Witte hennen in verbluffend hoge laarzen slaan op blikken omgevormd tot drums, zijn in trance en voeren het ritme op. Hij gaat in de houding staan, wijdbeens met zijn voeten stevig op de grond – een vechter. Hij overdrijft en is zich daarvan bewust. Hij gooit zijn hoofd en lichaam naar achteren. Hij toont zijn triomferende en verleidelijke mannelijkheid. Zweetdruppels verzamelen zich op zijn borst, zijn aderen kloppen. Klaar om zijn kreet te laten horen…’.

Gewaagd allemaal, dus om de vervreemding niet te groot te maken, zie we een ‘icoon’ van Gaultier in de flacon terug: de torso van Le Male (1994). Om die te herkennen, is een kwestie tromp l’oeil, vanuit welke hoek je naar Kokorico kijkt. Dan weer een torso (‘opzettelijk ondeugend en sexy als profiel van een man’), dan weer een gelaat (‘diep in gedachten op elke kant van de flacon’). Wederom verpakt in blik, dit keer glanzend scharlakenrood als theatergordijnen: ‘cinematografisch en herbruikbare glamour…’

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoe ruikt een haantje? Volgens Gaultier als ‘een wilde een kreet. Genereus, sensueel, verleidelijk, vurig, verrassend: een geur die de bestaande herengeuren zal overrompelen. En toch vol respect en traditie’. Kokorico ontleent zijn ingrediënten aan de haute couture-parfums, alleen nu in overdrive: ‘cederhout explodeert, patchoeli schermt met haar vluchtigheid, varen speelt op zijn wortels als een echo uit het oerwoud’. Zij ademen mannelijkheid uit.

Maar dat is toch iets te saai, te braaf en te klassiek. Daarom toegevoegd als dissonant: moderne smaakmakers die Kokorico ‘resoluut elegant’ en modern maken: de cacaoboon (foto), waarvan de zoete bitterheid wordt benadrukt dankzij de nature print-techniek en contrasteert met het groene van het vijgenblad.

Dit ruik je allemaal in de opening om daarna de ‘uitbarsting van hout’ te ervaren: patchoeli, ‘varen’ en cederhout. En dan vooral cederhout, dat blijft het langst hangen. Anders gezegd: het lijkt of dit hout geïmpregneerd is met cacao dat heel langzaam zijn zoetige karakter verliest, maar het hout wel een vol-fluwelige ondertoon geeft.

RUIK & VERGELIJK

Het begon met A*Men van Thierry Mugler in 1996: de introductie van banketbakkersmaken in mannengeuren. En het blijft populair, vooral gecombineerd met patchoeli en vetiver. Kun je ook goed ruiken in:

Guerlain L’Instant de Guerlain pour Homme (2004)

Paco Rabanne Black XS for Men (2005)

Emporio Armani Diamonds for Men (2008)

Emporio Armani Diamonds Black Carat for Him (2011)

SPICEBOMB VIKTOR&ROLF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 21, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

WEAPON OF MASS SEDUCTION

3, 2, 1, BOMMETJE!

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 21/10/12

Neus: Olivier Polge

Flaconontwerp: Fabien Baron

Model: Sean O’Pry

Fotografie: Inez Van Lamsweerde, Vinoodh Matadin

De twee belangrijkste lanceringen van het eerste kwartaal in het masstige-segment: Gaultiers Kokoriko en Spicebomb van Viktor&Rolf. Beide hebben een ding gemeen: herkenning. Wil zeggen: draai je het ‘hoofd-flacon’ van de eerste, dan herken je een van zijn signaturen: de torso. Bij Viktor&Rolf zijn dat de granaatvormige flacon en de naam Spicebomb, die refereren aan hun premièreparfum Flowerbomb (2004).

Nu denk je misschien: alweer een torso, alweer een bom? Maar herkenning is juist waarnaar de meeste consumenten – schijnen te – zoeken. Ze willen hetzelfde telkens weer op een ander manier zien, lezen, horen, voelen, ervaren én ruiken.

Nu ligt dat bij Spicebomb iets anders. Want buitenom echte fashion diehards, zijn er maar weinig (jonge)mannen voor wie Viktor&Rolf tot hun constante belevingswereld horen. Die hebben natuurlijk blind Antidote (2006) gekocht.

Een geur die echt Viktor&Rolf was: beetje dromerig, beetje aanstellerig, beetje nichterig en ‘bovenaards’ übergestyled en goed passend bij de braaf-klassieke mannencollecties met een twist. Kun je van Spicebomb niet zeggen: heeft voor mij niet een sterk (behalve naam en flacon) Viktor&Rolf-imago, maar is voor mij eerder Diesel meets Abercrombie & Fitch.

Ofwel, mainstream-geil, de ideale man, het ideale stuk, stud (met een vleugje gay) voor de massa. Volgens het persbericht: ‘Een mysterieuze, bijna iconische schoonheid. Klassiek, maar sexy. Viriel, maar sensueel. Stijlvol, maar animaal. Een zelfverzekerde schoonheid van een man die zijn lichaam, verschijning en verleidelijke kracht perfect onder controle heeft’. Aantrekkelijk? Ontembaar? Ja, maar niet volgens de strenge esthetiek van het merk Viktor&Rolf, lijkt me. Dat is toch meer, zoals het duo zelf, een ‘monsieur’ met een sensualiteit en misschien zelfs wel erotiek die je op het eerste gezicht niet ziet. In plaats van deze right-in-the-face-erotiek.

Je voelt heel sterk aan de campagne het werk van de machtige marketingafdeling van L’Oréal. Die vindt dat het nu de hoogste tijd voor Viktor&Rolf om mainstream te gaan. De Spicebomb krijgt niet voor niets de slogan Weapon of mass seduction mee. Niets mis mee. Je kunt je alleen afvragen of dit juiste manier is. Kans van slagen hangt af van de financiële inzet en geduld van L’Oréal. Maar bedenk: in 1989 had bijna geen enkele man van Joop! gehoord en toch was zijn eerste mannengeur Homme direct een succes (en is het nog steeds).

Nog even dit: Spicebomb ontstond uit frustatie, het modeduo vroeg zich in een vlaag van jaloezie af waarom ze niet onze eigen bom mochten hebben? Mocht van L’Oréal, dus werden ‘de codes van mannenparfums samengesmolten met dynamiet: krachtig, rijk en sensueel; een concentraat met een explosief karakter die mannelijkheid van elke hoek onthult’ en gebottled in een chique, zeer gestileerde ‘tailormade’ handgranaat die je met het lostrekken van de pin (met Viktor&Rolf-logo) tot ontploffing brengt: 3, 2, 1…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voor Olivier Polge, bekend om zijn luchtige en waterige mannengeuren met warme ondertonen, is Spicebomb de meest heftige creatie tot nu toe die de vertaling is van de wens van Viktor&Rolf: ‘Een verslavende geur op basis van kruiden gemaakt van de beste grondstoffen denkbaar’.

Is aan die wens voldaan? Gedeeltelijk. Spicebomb heeft hetzelfde als Flowerbomb: het maakt zijn naam niet helemaal waar. Kruiden, inderdaad, maar die lijken eerder verpakt in fluweel dan dat ze op alle kracht ongetemperd hun werking doen.

Zeer klassiek van opbouw, geen verrassende ingrediënten. En zoals bij mannengeuren gaat het om het contrast tussen fris in de opening en houtachtige warmte in de basis. Fris in dit geval: bergamot en grapefruit die na ongeveer vijftien seconden worden gevolgd door de ‘koude kruiden’ elemi-hars en roze peper – garantie voor een vriesachtige bite. Dan komt er iets zoets en stroefs tevoorschijn: chilipeper en saffraan die samen, merkwaardigerwijs, een kaneelachtige indruk maken. De basis heeft een ‘all-masculine roundness’.

Wordt opgeroepen met leer en tabak, zij het zeer beschaafd gedoseerd. En die beschaafdheid wordt geprolongeerd met vetiver – die eigenlijk beter te detecteren is. Sterker, hoe langer op de huid, hoe meer vetiver je ruikt.

RUIK & VERGELIJK

Ook heel veel vetiver, maar iets meer hipper gepresenteerd.

Jean Paul Gaultiers Kokoriko (2012)

Moet ook denken aan:

Yves Saint Laurent Body Kouros (2000)

UOMO, DONNA TRUSSARDI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 20, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET D, GEURENALFABET U. Een reactie plaatsen

GEURWAPENS VAN VERLEIDING

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 20/01/12

Neus: Nathalie Lorson, Aurélien Guichard

Model: Anja Rubik, Tomaso Trussardi

Fotografie: Milan Vukmirovic

Muziek: Gaia Trussardi

Is me ontgaan: het bekendste (leder)luxemerk van Italië, stond vorig jaar stil bij het feit dat het honderd jaar geleden werd opgericht door Dante Trussardi in Bergamo. Werd, naast diverse exposities, gevierd met twee geuren: Uomo en Donna.

Beide refereren aan de gelijknamige geuren van Trussardi die respectievelijk verschenen en 1982 in 1984. Daarna volgde nog een rij, waarvan de meeste even snel verdwenen als ze kwamen.

Heb ik altijd jammer gevonden. Of beter gezegd: Trussardi – ‘de Hermès van Italië’ – heeft als merk zijn signatuur niet echt onder de geuren weten te zetten. Was meer iets dat geregeld werd door de marketingafdeling van de vaak wisselende producenten die de licenties in handen had. En die volgden gewoon braaf de parfumtrends. Twee zijn me altijd bijgebleven: Jeans (2003) en in navolging van de slow food-beweging, het eerste ‘slow parfum’: Essanza del Tempo (2009).

Even een opfriscursus: Trussardi geldt als een van de meest innovatieve merken gebaseerd op van generatie op generatie overgedragen vakmanschap, duurzaamheid en aandacht voor het milieu. Niet alleen op gebied van mode: design, kunst en zelfs eten draagt het familiebedrijf een warm hart toe. Hiervan getuigt de Nicola Trussardi Foundation, die bevordert dat moderne kunst opgaat in het dagelijks leven door het organiseren van exposities van internationale kunstenaars, maar ook van Ristorante Trussardi alla Scala en Café Trussardi.

De huidige (en aantrekkelijke) filosofie van het merk: ‘helpen het leven van mensen meer elegant, fascinerend,  geraffineerd en uitdagend te maken’. Ruik je, als het goed is, in Uomo en Donna. Dit zegt directrice Beatrice Trussardi (achterkleinkind van de oprichter): ‘De elegante creaties vormen het DNA van onze wereld. Ze hebben een sterke persoonlijkheid en zijn gemaakt voor besluitvaardige, sensuele en moderne mannen en vrouwen. Wit staat voor verleiding en vrouwelijk, zwart voor mysterie en mannelijk. Twee gelijke zielen, tegenpolen die elkaar aantrekken, elkaar achtervolgen op zoek naar liefde in een eeuwige dans van licht en schaduw… tot dat ze verstrengelen in het tapijt der liefde. Een balans tussen de kracht en de opgewektheid van de liefde. Met Uomo en Donna vieren we onze honderdjarige geschiedenis, onze traditie van leerbewerking en constante innovatie’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

‘Het vrouwelijke geurwapen van verleiding’ – ontwikkeld door Nathalie Lorson – is ‘een expressie van moderne vrouwelijkheid vol charisma, die is als een aura van stralende schoonheid, sensualiteit, allure en luxe’. Donna – een floriental – onthult eerst een frisfruitige nevel van yuzu en citroen gecombineerd met accenten van ‘waterfruit’. Het hart: een aaneenrijging van witte bloemen en verbeelden ‘een prachtige vrouw met pure schoonheid’: oranjebloesem, jasmijn en waterlelie ondergedompeld in een transparante thee-noot.

De houtachtige ondertonen van witte patchoeli, intens cederhout en romig sandelhout maken Donna sexy en verleidelijk. En om het laatste te versterken werd een gulle dosis vanille toegevoegd. Best wel een overrompelend wapen: met name de aantrekkelijke combi van oranjebloesem en jasmijn die in de lak te lijken gezet met vanille (foto).

Uomo – een houtachtige varengeur – heeft voor mij een echte jaren tachtig-toets. Stoer, viriel, mannelijk maar geraffineerd. Aurélien Guichard laat Uomo explosief openen met een Italiaanse mix van citroen en bergamot ondersteund door het hars met zijn fris-groene elegantie; galbanum en lichte nootmuskaat-noot. Chic!

Het hart combineert de zoetheid van het viooltje met de mannelijke roos (geranium) die worden begeleid door bittergroen muskaatsalie.

Heel mooi hoe eerst galbanum en later muskaatsalie de geur een subtiel anders ‘groenijle’ stemming geven. De afronding: krachtig en sensueel: patchoeli en mos begeleid met een akkoord waarmee Trussardi direct wordt geassocieerd, maar helaas te weinig in hun geuren is verwerkt tot nu toe: leer.

RUIK & VERGELIJK

Mocht je ze nog ergens tegenkomen; ze zijn een ontmoeting waard. Vind ik.

Trussardi Jeans for Her (2003)

Trussardi Essanza del Tempo (2009)

MYRRHIAD – HUITIEME ART – PARFUMERIE GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 19, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

MIRRE, ZOETHOUT, ZWARTE THEE, VANILLE:

EEN NIEUWE KIJK OP EEN ORIENTAALSE GEUR

Jaar van lancering: 2011

Laatst bijgewerkt: 19/01/12

Neus: Pierre Guillaume

Wanneer het winter is, het vriest en je ‘emotioneel- en geurtechnisch’ behoefte hebt aan geur die is als een security blanket waarin je je wilt verbergen, dan is het helemaal comme il faut een ambergeur te pakken. Eerlijk gezegd: beetje boring; ‘iedereen’ doet dat al. Ik zeg: ga een ‘warme’ stap verder en neem eens een mirre-geur. Het merkwaardige: veel mensen denken bij mirre aan wierook (olibanum). Dus kerk, ‘walm, dus ‘streng’ en overrompelend. Klopt niet. Mirre (commiphora) is een ook wierooksoort, alleen zijn parfum heeft een totaal andere uitwerking. Wel een rokerige toets, maar eerder meer ‘balsem’, zacht, melk- en stroopachtig. Bij mij roept het de associatie op met aangebrande melk met een vanillestokje erin.

Pierre Guillaume nam mirre als uitgangspunt voor zijn negende geur in de Huitième Art-serie. Hij zegt: ‘De geschiedenis van mirre is even oud als die van het parfum. De Egyptenaren kenden het sedert 4000 jaar en vormde onderdeel van kyphi, het heilige wierook van de koningen. Warm, ‘geamberd’, balsemachtig en sensueel, Myrrhiad is een oriëntaals parfum dat alle facetten huldigt van dit voorouderlijke hars en dat zich meet met een leerachtige, dierlijke dimensie van een absoluut van zwarte thee gelardeerd met een cocktail van verschillende vanillesoorten en zoethout’.

Het schijnt zo te zijn dat mirre de weg opent naar verbeelding en vrije gedachten, je als het ware in een staat van vervoering brengt. Hier staat dan weer tegenover dat de ‘tranen’ van deze hars ook worden geassocieerd met lijden: toen Jezus aan het kruis werd geslagen gaven zijn ‘fans’ hem volgens overlevering mirre opgelost in wijn: zou de pijn tijdens het ‘hangen’ verzachten. En nadat hij van het kruis was genomen, werd hij met aloë en mirre bedekt. Dat waarschijnlijk ter conservering van zijn lichaam, iets wat de Egyptenaren, zoals bekend, ook al bij de farao’s deden. Wat het laatste betreft: tijdens het openen van het graf van Toetanchamon (1921), werden tussen al ‘pomp and circumstance’-artefacten verzegelde kruiken gevonden die bij opening nog steeds sterk geurende mengsels bevatten van mirre (plus andere harsachtige stoffen en kruiden) ‘vastgehouden’ in dierlijk vet.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eigenlijk is Myrrhiad de som van mirre (foto), zoethout, zwarte thee en vanille. Laatste is niet zo vreemd: Pierre Guillaume heeft een zwak voor gourmandsensaties. In Myrrhiad presenteert hij die bescheiden. Dit keer geen bonbon-, slagroom- en chocoladesmaken, maar dus zoethout: inderdaad zoet, maar ook een beetje vanille-, hout- en anijsachtig. Een oergeur als het ware. Ruik je direct in overdosis in de opening omringd door allerlei geheimzinnige zoete (vanille)nuances die zich vervolgens duidelijker manifesteren.

Het mooie aan de geur is dat ook het ‘oerse’ en pure karakter van mirre goed bewaard blijft ondanks de toevoeging het ‘moderne’ ingrediënt: zwarte thee. Die ik ervaar ik eerlijk gezegd niet echt of het moet het ‘rokerige gevoel’ zijn, als alternatief voor leer. Het maakt de geur in ieder geval aangenaam droog en stroef. En daar veranderen die diverse vanilles niets aan. Die maken Myrrhiad wel zoet, warm en vol, maar niet kleverig en plakkerig, eerder verbrand. En wat ik met het onlangs beschreven Indochine (2010) ervaar, ervaar ik ook met Myrrhiad: een alternatieve Shalimar (1925) van Guerlain.

RUIK & VERGELIJK

Door een van de drie wijzen (of waren het nu koningen?) als geboortegeschenk gegeven aan ‘de redder van de mensheid’: inderdaad Jezus van Nazareth. Toen niche, nu nog steeds. Te heftig, te vol, te sacraal, te anders voor de gemiddelde parfumconsument.

Serge Lutens La Myrrhe (1995)

Keiko Mecheri Myrrhe & Merveilles (2002)

Annick Goutal Myrrhe Ardente (2007)

Guerlain – L’Art et la Matière – Myrrhe et Délires (2012)

PULSE BEYONCE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 17, 2012
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

‘ONWEERSTAANBAAR DOOR DE UNIEKE COMBINATIE VAN SENSUALITEIT EN POWER’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 17/01/12

Neus: Loc Dong, Bruno Jovanic

Model: the star herself

Flaconontwerp: anoniem designer

Lees net dat ze via een keizersnede van haar eerste kind, een dochter – naam is me onbekend, geen Pulse in ieder geval – is bevallen en ook dat er een onlangs ontdekte paardenvlieg (Scaptia beyonceae) naar haar is genoemd. Het goudkleurige uiteinde van het achterlijf van het insect deed de ontdekker denken aan een heupwiegende Beyoncé tijdens het nummer Bootylicious.

Zag haar onlangs dat ook op tv doen tijdens een ‘oudejaarsshow’: wat een pracht- en krachtvrouw. Voor mij iets te veel vrouw én ze mag van mij ‘best wel’ in plaats van haar successen constant babbelend te bewieroken (die iedereen inmiddels kent, zeker haar fans) wel iets meer zingen en minder playbacken.

Eén succes waarmee ze zich merkwaardig zelf niet constant op de schouders klopte tijdens de show, was die van haar parfums. Terwijl Beyoncé er toch echt héél nauw bij betrokken is als je de effectief werkende marketingmachine rondom haar gelooft.

Lees ik eind vorig jaar op internet: volgens de zangeres droeg en testte ze Pulse ‘zes maanden op mijn man en fans’ voor ze hem durfde te lanceren. ‘Ik was benieuwd of ze me complimentjes zouden geven. Die kreeg ik volop’. Fans die haar geen complimentjes geven – bestaat niet! Een echtgenoot die geen complimentjes geeft – niet slim. Ook wereldberoemde artiesten hebben af en toe behoefte aan kleine, onbaatzuchtige genegenheidsmomentjes!

Ga het nu niet hebben over Beyoncé’s talenten – als bekend verondersteld. Ook niet voor wie Pulse bedoeld is. Nou vooruit, één detail: ‘Voor jonge vrouwen die alles uit het leven halen’. Wel over de presentatie en parfum. Heel eerlijk gezegd: ik snap het niet, of beter gezegd: ik zie en ruik en het niet.

Ik zie – of beter herken – dus niet de volgens Beyoncé ‘totaal anders en hypermoderne verpakking die alle verwachtingen overtreft en doet denken aan lichtgevend kristal en uit een andere wereld lijken te komen’. Zegt het persbericht. Ik vind de flacon eerder een idee, een schets dat nog enige verfijning en afwerking kan gebruiken.

Beyoncé: ‘De omgekeerde flacon met verschillende facetten is gericht op de blauwe vloeistof die erin zit. De dop is geïnspireerd op mijn podiumkostuums die ik geweldig vind, omdat ze bijzonder en modieus zijn’ – en volgens geurengoeroe ontworpen door Thierry Mugler.

Opvallend: Pulse is een goed voorbeeld van een marketing before fragrance-idee. Stemmingen en beelden worden gezocht en vervolgens een passend ‘kleurrijk’ parfum waarin ingrediënten schommelen met dezelfde kleur. In dit geval wat naam, niet echt wat geur betreft: Blue Curacao en bluebird-orchidee.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit ruik ik niet: ‘Een doorbraak op het gebied van samenstelling en geurfamilie. De contrasterende structuur gekenmerkt door sprankelende citrus met de warme, diepere en sensuele geur van vanille creëren een nieuwe classificatie: citrus gourmand’. Zegt de neus Bruno Jovanic. Zijn collega Loc Dong voegt hieraan toe: ‘Ik heb geprobeerd de kracht van een artiest als Beyoncé op het podium te vangen in een geur. Ze geeft haar publiek een enorme dosis energie en dat heb ik omgezet in een fijne citrusgeur’.

Wat ik wel ruik, een gewone fris-bloemige mainstreamer met zoete afronding en ‘edgy’ randje, wil zeggen scherp. Pulse komt op zoals het podiumbeest Beyoncé: een overrompelende beat van bergamot, vermengd met perenbloesem en een scheut exotische Blue Curacao: bloemig-fris en exotisch. Het hart pulseert door Beyoncé’s favoriete bloem, de bluebird-orchidee (foto) – ‘mysterieus, nog niet eerder gebruikt’ – pioenroos en ‘bloeiende’ jasmijn.

En dan: ‘Naarmate de geur vervluchtigt, onthult Pulse zijn onweerstaanbare, sexy basisnoten: vanille uit Madagaskar, musk (waarom geen blauwe, zo passend bij de sfeer) musk en sensuele houtnoten’. De geur heeft wel iets vreemds, nieuw: zou dat de combi Bleu Curacao en bleubird-rochidee zijn?

RUIK & VERGELIJK

Een nieuwe classificatie? Nou, nee, niet echt. Loc Dong mag dit dan vinden, maar dan zijn enkele andere neuzen hebben wel voorgegaan: citrusgeuren met een warm fond. Bijvoorbeeld:

Giorgio Armani – Armani Privé – Eau de Jade (2004)

Mona di Orio Lux (2006)

Atelier Cologne Vanille Insensée (2011)

STILL LIFE OLFACTIVE STUDIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 16, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. 1 reactie

BRUISEND PARFUM DAT GELEIDELIJK AAN ‘STIL’ WORDT

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 16/01/12

Neus: Dora Arnaud

Fotografie: Frédéric Lebain

Concept & realisatie: Céline Verleure

Het hele concept van Olfactive Studio heb ik uitgelegd met mijn beschrijving van Chambre Noire (2011) – voor mij de geur met het grootste niche-aura van de eerste drie. Heb ik minder met Autoportrait (2011) en Still Life. Het leuke aan deze twee geuren is dat ik hier zo duidelijk de Kenzo-achtergrond van de oprichtster ruik. Kenzo is voor mij lucht en water, in het beste geval gecombineerd met originele en intense kruid-, hout en bloemenmelanges. Zoals je nog steeds mooi ruikt in L’Eau par Kenzo (1996) en in Power (2008).

Still Life (foto: detail van een impressie van een fan op de faceook-pagina van het merk) had voor mij ook een Kenzo-geur kunnen zijn. Grappig om te zien welke foto ten grondslag ligt aan de inspiratiebron: wel heel erg abstract.

Een compositie waarin je in elke foto een discobol/en of kerstbal ziet. Ik heb veel fantasie, maar kijkende zie ik direct geen geur in mijn gedachten verschijnen… vervolgens iets wits en ijzigs – zoiets als Davidoffs Echo voor mannen uit 2003.

In ieder geval geen prikkelende cocktail met zwoele afloop die ik ruik. Ik verbaas me een beetje over de (al) te enthousiaste ontvangst van deze geur op de wereldwijde parfumblogs. Staat hierbij de als origineel ervaren aanpak – ‘een verademing voor de parfumindustrie’ – een ‘nuchtere’ kijk niet in de weg?

Still Life is aangenaam, maar voor mij niet ‘verpletterend’ nieuw. Minder niche en meer masstige. De geur is ook het minst androgyn van het trio, neigt naar mannelijk. Heb een sterke Cartiermannengeur-link en Kenzo dus.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een enorme krachtig-frisse opening door een overdosis yuzu (minder hard en scherp dan de Europese citroen) ondersteund door galbanum, roze en zwarte peper, en een pepersoort die ik qua niet kan plaatsen: Sichuanpeper. In ieder geval cocktail time! Met galbanum in plaats van munt als groene sidekick.

Deze gepeperde frisheid wordt onder begeleiding van de geprononceerde fris-balsamachtige elemihars-noot geleidelijk aan zoeter (steranijs), warmer (veel cederhout) en zwoeler (rum en ambrox; de synthetische variant van grijze amber).

Still Life is een contrastrijke geur door de duidelijke scheiding tussen fris in de opening en de warmte in basis. Komt door het ontbreken van het traditionele hart meestal gevuld met bloemen. Opening linkt dus direct met de basis. IJs dat smelt en langzaam, maar duidelijk ‘warm’ wordt. Ook opvallend en interessant: de yuzu blijft de hele geur aanwezig.

RUIK & VERGELIJK

Totaal anders qua opbouw, ook een voor vrouwen en mannen maar waarvan ik vermoed dat de laatsten het meer gebruiken.

Cartier Eau (2001)

En wil je eens een ‘waanzinnige’ yuzu-ervaring hebben, probeer:

Parfum d’Empire Yuzu Fou (2008)

COEUR DE VETIVER SACRE L’ARTISAN PARFUMEUR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 15, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

HOLY SMOKE! HOLY VETIVER?

Jaar van lancering: 2011

Laatst bijgewerkt: 15/01/12

Neus: Karine Vinchon

Heel, heel lang geleden toen we hier in het nu, het hiernamaals nog niet exact konden duiden, begrijpen en dachten dat diverse goden ons lot bepaalden, deden we er alles aan om die tevreden te houden. We bouwden tempels en brachten daar offerandes. Onder meer brandden we er rijke harsen om de goden boven ons tevreden te houden of te stemmen. Daarin ligt ook de naam van parfum besloten: parfum = pro fumi = door rook.

Terug naar ‘dit’ af gaat ook Coeur de Vetiver Sacré. Op filosofisch niveau is het ‘een ode aan de goden’ en ‘mystieke reis van het Oosten naar het Westen’. En wat wil L’Artisan Parfumeur inhoudelijk met de geur? Iets wat tegenwoordig erg interessant is te zeggen bij de toelichting ervan: deconstructie. En dat doet Katrine Vinchon met vetiver door zijn karakteristieke eigenschappen volgens haar te benadrukken: sprankeling, kruidigheid en rokerigheid. Alles goed en wel, een echte pure vetiver is niet het resultaat.

En heel eerlijk gezegd: begin een beetje vetivermoe te worden; er zijn de laatste jaren zoveel verschenen en met weinig nuanceverschillen. Overkoepelende invalshoek: in plaats van zijn groene en aardse frisheid, wordt de rokerigheid van vetiver benadrukt.

Toch ben ik gecharmeerd van Coeur de Vetiver Sacré. Maar niet zozeer door de vetiver, die is als puur ingrediënt eigenlijk in geen velden of wegen te bekennen. Meer door de prachtige, snelle aaneenschakeling van ingrediënten – vooral in de opening – die je heel goed kunt waarnemen. De geur wordt voorgesteld als een mand vol geurige offerandes. Alleen had de geur wat mij betreft wat intenser gemogen. Vraag me af of je hier de goden genoeg tevreden mee stemt. Complex en daardoor verfijnd is de geur daarentegen wel. Maar het is meer donkere thee, dan rokerig vetiver.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dus eerst – sprankeling – bergamot gecombineerd met sinaasappel. Dan de eerste ‘vetivergerelateerde’ noot: rokerig zwarte thee. Dan heel opvallend en ‘eigen’, en voor mij eigenlijk het hoogtepunt van de geur: saffraan, dadel, pruim en abrikoos. Met een prachtige zoete zwoelte tot gevolg. Nog eens versterkt door elegant-zwoel osmanthus. Mooi!

Vervolgens koriander, dragon, gember en roze peper: kruidigheid. Die zorgen voor een fris-groene en zonnige sprankeling die geleidelijk houtiger en rokeriger wordt met sandel-, ceder- en guaiachout (geliefd om zijn rokerigheid), vetiver (afbeelding), berkenteer en wierook die een zachte ondergrond krijgt door tonkaboon, cistus labdanum, vanille en musk. Ik ruik geen roos, ik ruik geen iris. En het ‘leer-sensuele’ aspect, opgeroepen met bevergeil ontgaat me ook.

Voor een L’Artisan Parfumeur-geur is Coeur de Vetiver Sacré wel erg gewoon en crowd pleasing. Ik hoop dat snel een extreme versie verschijnt waarin saffraan, dadel, pruim en abrikoos nog intenser en nog meer in gerookte houtnuances opgaan. Dan heb je tenminste een echte L’Artisan Parfumeur te pakken!

RUIK & VERGELIJK

Andere, recente niche-vetivers:

Christian Dior – La Collection Christian Dior – Vétiver (2010)

Dolce & Gabbana – The Velvet Collection – Velvet Vetiver (2011)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Vetiver (2011)

1000 & UNE ROSES – MAISON LANCÔME – LANCOME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 13, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN MILLENNIUM-PARFUM 2000 ET UNE RÔSE

WORDT MILLE ET UNE ROSES

WORDT ONDERDEEL VAN MAISON LANCÔME

Jaar van lancering: 1999, 2006, 2011

Laatst bijgewerkt: 13/01/12

Neus: Christine Nagel

Je moet het de oprichter van Lancôme nageven: zijn idee om als ‘wapen’ van zijn merk (anno 1935) de roos te gebruiken, was zoals de figuurlijke bloem een goed gemikt schot. Want met de koningin der bloemen roep je een wereld op die staat voor vrouwelijkheid, romantiek én pure schoonheid van de natuur.

Maar het leuke van Armand Petitjean was dat hij zelf ook een verwoed rozenteler was. In zijn tuin van zijn ‘buitenhuis’ Ville d’Avray aan de rand van Parijs schijnen rozen in alle maten en soorten gebloeid te hebben.

Logisch ook dat in veel van zijn parfums de roos heerst als de absolute bloem, zoals in Conquête (1935) en Peut-Etre (1937). Laatste werd in 2008 opnieuw op de markt gebracht (nu ook onderdeel van Maison Lancôme).

En ook na de dood van Petitjean is de roos altijd het stralende middelpunt van het huis gebleven, of zoals je wil de rose draad in het ‘parfumlexicon’ van Lancôme. Het duidelijkste voorbeeld: Trésor uit 1990. Nog een rose draad in de geschiedenis van het huis: met speciale edities of speciaal gemaakte parfums stilstaan bij belangrijke gebeurtenissen.

Waarom? ‘Steeds wanneer mensen hun dromen of creaties werkelijkheid zien worden, creëren we een geur om deze gebeurtenis te weerspiegelen en te  delen’. Zo werd met Les Danseurs (1953) – gevuld met het eerste Trésor-parfum uit 1952 – een ode gebracht aan de balletten van Serge Lifar. De eerste ruimtevaarders in 1958 werden gehuldigd met de flacon Lune. De naam: Spoutnik. De geur: Magie uit 1950.

Met 2000 et Une Rôses bracht Lancôme (foto) een ode aan het derde millennium. Waarom? ‘Een geur die bijzondere momenten vormgeeft en ze helpt herinneren met als doel het oproepen van intense en pure emoties in de nieuwe tijd’. En we mogen blij zijn dat het geen eenmalige editie is geworden – het werd in 2006 opgenomen in de vintage-lijn La Collection – want de geur laat de roos op een prachtige, volle en anders-zoete manier geuren.

Ik vraag me bij het ruiken aan 2000 et Une Rôses elke keer weer af, waarom die niet is gelanceerd als grote opvolger van Trésor in het nieuwe millenium? Wat niet gelukt is met Hypnôse (2005) en met name het rozenparfum Magnifique (2008), had met 2000 et Une Rôses volgens mij zo maar kunnen gebeuren: een klassieker in wording.

Sinds einde 2011 is de geur opgenomen in Maison Lancôme – een vernieuwde versie van La Collection. En daar zijn liefhebbers van eigenzinnige rozenparfums alleen maar blij mee. Sterker, voor mij kan de geur – nu verkocht onder de naam 1000 et Une Roses – de vergelijking doorstaan met talloze rozengeuren uit het (neo)niche-circuit.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een hele mooie, maar vooral krachtige rozengeur gemaakt van duinroos, ‘muskusroos’, theeroos, ‘abrikoosroos’ en Bulgaarse roos. En betekent dus een ontmoeting tussen diverse nuances van roos. Zo is de duinroos (rosa pimpinellifolia) vooral bekend van de rozenbotteljam waarvan de bloem zelf een zacht, poederachtig parfum verspreidt. De muskusroos (rosa moschata) is al eeuwen geliefd om haar rozige geur met licht dierlijke ondertoon.

En de theeroos (ontwikkeld in 1867 – foto) om haar, luchtige naar een voorjaarstuin ruikende geur. De ‘abrikoosroos’ daarentegen is een geen echte roos, maar een geurmolecuul die zachtheid van de abrikoos combineert met de zoet-fruitige en bloemige aroma’s van de centifoliaroos. Ofwel, Bulgaarse roos.

Al deze rozen gaan – na een lichte opening van mandarijn – onderling met elkaar spelen, komen tot volle harmonie en genieten na op een fond van amber, musk en vanille. Eindresultaat: edel, zonnig, zacht en toch sterk. De twee verrassende ingrediënten die deze compositie onderscheidend maakt: zwarte peper en ambrette. De eerste geeft deze rozenharmonie een zekere pit, de tweede een elegant-zachte, zoet-amberachtige ondersteuning.

RUIK & VERGELIJK

Maar goed dat Lancôme besloten heeft deze geur een ‘derde leven’ te schenken. En wel in Maison Lancôme. Mooi om te vergelijken met een rozenparfum, gemaakt door dezelfde neus.

Yves Rocher Rose Absolu (2006)