PI LEATHER EDITION – LE PARFUM COUTURE – GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 6, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

PI WORDT ‘COUTURE’

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 06/06/12

Neus: onbekend

Ik ben een groot fan van Givenchy. Alleen: het is bijna onmogelijk om van alle geuren intens te genieten gezien de constante flow. Je hebt de ene nog nauwelijks in je opgenomen of de volgende staat al weer in startblokken: nieuwe geuren, zomervariaties, taxfree-aanbiedingen, Harvest-edities. Wat de laatste betreft: werd in 2004 gelanceerd om de parfumnaam weer een beetje op te vijzelen. Want door die constante flow leek het vaak meer om kwantiteit dan om kwaliteit te gaan. En de Harvest-serie haakte ook mooi in op de nichetrend die vanaf 2000 een steeds grotere concurrent van de klassieke parfumleveranciers werd. Om zijn autoriteit op parfumgebied te bewijzen, lanceerde Givenchy in 2007 Les Mythiques: een bundeling van legendarische klassiekers en opvallende geuren van het huis. En nu presenteert het wéér een serie ter bevestiging van zijn autoriteit: Le Parfum Couture, waarin vijf geuren een couturebehandeling krijgen.

Wil zeggen: de verwerkte ingrediënten zijn van een nog betere kwaliteit waardoor er als het ware een niche-ervaring ontstaat. Drie voor de vrouw die worden gelinkt aan de couturestof kant: Organza (1997), Very Irrésistible (2003) en Ange ou Démon le Secret (2009). Een gelukkig ook twee voor de man die worden veredeld door een van meest chique werkstoffen in de parfumindustrie, leer: Play (2008) en Pi (1999). Dat is mooi, want wat volwassen mannen betreft laat Givenchy het de laatste tijd een beetje afweten. Beter gezegd: weet het niet de juiste formule te vinden die overtuigend de klassieke allure van het huis verenigt met de codes van ‘nu’.

Dit zegt Givenchy zelf over de collectie: ‘Het huis heeft een geschiedenis van couturier en parfumeur. Trouw hieraan brengt het vandaag een ode aan de kostbaarste combinatie van couturematerie en geurcompositie. De exquise versies van vijf iconische geuren werden stuk voor stuk bewerkt, ze incarneren het summum van luxe volgens Givenchy’. Dit wordt onderstreept door de klassieke presentatie: de flacon – verpakt in zijdepapier in zware omdoos – is geïnspireerd op die van het geurorgel van de parfumeur. Rond de flaconhals van de twee mannengeuren is een namaaklederen – waarom geen echt? – bandje gewikkeld. Jammer: het betreft het een éénseizoenscollectie. Maar every cloud has a silver lining, want misschien wordt de serie volgend jaar voortgezet. Althans wat mij betreft mag Givenchy ook Gentleman (1974) een couturebehandeling geven.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zegt Givenchy: ‘Leder is synoniem met mannelijkheid en stevigheid. Het staat als een rots. De emblematische materie van de rock-‘n-roll is een must, een alternatieve toets die verfrissend en modern overkomt’. Zegt Geurengoeroe: ‘Ik vind leer niet alternatief dat verfrissend overkomt. Zowel letterlijk als figuurlijk’. Want leer in parfums, blijft toch nog steeds het summum van chic aangezien het de ‘ruwheid van de natuur’ perfect laat samensmelten met de ‘finesse van cultuur’.

In Pi Leather Edition herken je met een beetje fantasie Pi, en dat komt met name door het gebruik van guajachout (een intense houtnoot, met roos- en viooltjeachtige nuance). Het lijkt wel of  Pi nu is ontdaan van zijn overbodige en modieuze ingrediënten, en versterkt met leer de geur klassiek(er) en mannelijker maakt. Maar het is geen ruw leer, geen zweterig leer, maar geconfectioneerd leer doordat het is omringd met zachte noten, die van het harde leer als het ware soepel suède maken: een licht muskspoor en benzoïne. Laatste is een zoet, zacht geurend hars met complex karakter: vanille, drop, likeur. Maar het heeft ook iets poederigs, melkachtig en kruidig. Ruik je eigenlijk allemaal als je je Pi Leather Edition gaat verdiepen. En in de opening ruik je een lichte, frisse trilling. Beetje citrusachtig, beetje groenig.

Voor de man gewend aan lichte, easy going ‘Givenchytjes’ en niet aan leer, is Pi Leather Edition een indrukwekkende ervaring. Je krijgt de neiging om je casual outfit te wisselen voor een strak gesneden kostuum.

RUIK & VERGELIJK

Zouden meer merken moeten doen: hun mannengeuren upgraden… kom je als consument – eindelijk – in de buurt van hoe parfums eigenlijk horen te ruiken, de essentie. Steeds meer merken doen het trouwens:

Hermès Tèrre d’Hermès Parfum (2009)

Yves Saint Laurent La Nuit de l’Homme le Parfum (2010)

Dior Eau Sauvage Parfum (2012)

Giorgio Armani Acqua di Giò Essenza (2012)

OPIUM VAPEURS DE PARFUM YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 3, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET O. Een reactie plaatsen

LICHT, MAAR INTENS

FRIS, MAAR SENSUEEL

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 03/06/12

Neus: onbekend

Waarom worden composities aangepast? Vele antwoorden mogelijk. Zoals: om te beantwoorden aan de nieuwe, heersende smaak – veel gebruikt ‘tegenwoordig’ als verantwoording. Heel wat vooroorlogse en naoorlogse klassiekers zijn door deze trendbreuk minder animaal en daardoor cleaner en ‘schoongewassener’ geworden. Een ander argument, die veel door marketingafdelingen wordt gebruikt: een nieuwe generatie op een ‘milde’ manier kennis laten maken met klassiekers. Minder publiekelijk gebruikt, maar vaak de logische reden: steeds meer ingrediënten mogen door veronderstelde negatieve effecten op de gezondheid niet meer of slechts in minuscule hoeveelheden worden gebruikt. Andere zijn daarentegen in de loop der jaren zo in prijs gestegen waardoor een brede commerciële verwerking ervan bijna onmogelijk wordt: sandelhout en patchoeli.

Bij de nieuwe versie van Opium – Belle d’Opium – hou ik het op een combinatie van bovenstaande beweegredenen. En dat geldt nog meer de eerste variatie hierop: Opium Vapeurs de Parfum. Tenminste al ruikende hieraan, kan het voor mij niet aldus Yves Saint Laurent ‘een lichte en frisse herinterpretatie dat het karakter van de originele creatie respecteert’ van de ‘vintage’ Opium zijn. Wel van Belle d’Opium, want daarvoor is voor mij deze – aldus het persbericht – ‘nevel, mist, wolken en kleine druppels die de huid in een geparfumeerde voile hullen’, geur te zacht, te lieflijk en te gepolijst.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De ‘echte’ Opium kenmerkt zich – grosso modo – door zijn peperige anjerinjectie in het hart gecombineerd met de sterke patchoeli-basis. Dat ruik je niet in Opium Vapeurs de Parfum. Ook niet een echo ervan. Deze witte bloemennevel opent fris-zoet, maar scherp met mandarijn en roze peper. Achter deze ‘vapeur’ neem je een stralende oranjebloesem en dito sambacjasmijn waar die een kruidige ‘vapeur’ krijgt van wierook (foto), nootmuskaat en benzoïne die zich aan de warme basis vastplakt van amber, hout en vanille. En toch blijft de lichte, zomerse toets gehandhaafd. Ik vermoed dat hiervoor niet vermelde ‘zon en luchtmoleculen’ verantwoordelijk zijn.

RUIK & VERGELIJK

Smaken en voorkeuren schijnen dus per generatie te verschillen volgens de parfumindustrie. Dus heb je Opium (1977) en Belle d’Opium (2010)

Dus heb je:

Chanel N°5 (1921) en N°5 Eau Première (2007)

Guerlain Shalimar (1925) en Shalimar Parfum Initial (2011)

Estée Lauder Youth Dew (1953) en Youth Dew Amber Nude (2005)

Hermès Calèche (1961) en Soie de Calèche (1992)

Oscar de la Renta Oscar (1977) en Esprit d’Oscar (2011)

HOMME SPORT KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 2, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

KENZO + SPORT = SO SPORT

Laatst bijgewerkt: 02/06/2012

Jaar van lancering: 2012

Neus: François Demachy

Flaconontwerp: Philippe Dapsanse ‘revisited’ by Icone

Model (actor, director and painter when he can): Nicolas Cazalé

Artistic direction: Patrick Guedj

Er zijn modehuizen die ik in combinatie met ‘man’ niet associeer met sport: Lanvin, Dior, Gucci, Miyake, Prada, Dolce & Gabbana, Kenzo. Daarvoor is de look te verfijnd en te ‘not mainstream’. En hoewel de laatste jaren deze Franse en Italiaanse luxelabels ook meer casual (lees: sportieve) collecties presenteren, is dat toch eerder kleding die – Coco Chanel parafraserend – niet gemaakt zijn om in te sporten, maar om erin naar te lijken.

Geldt ook voor hun geuren. Alleen: de vaste klanten kopen over het algemeen geen geuren van bovenstaande merken  – niche-edities uitgezonderd. Wel mannen die het grootste gedeelte van hun kledingbudget niet besteden aan deze merken, maar een geurtje (of meerdere) wel ‘so snobby’ op hun badkamerplankje vinden staan.

Dat zijn heel veel, heel veel mannen. Die trek je nog makkelijker over de streep als je een geur linkt aan sport. Dus lanceerden in navolging van Yves Saint Laurent – in het nieuwe millennium het eerste luxemerk dat met Kouros Cologne Sport (2004) een sportieve versie van een populaire geur presenteerde – Chanel, Jil Sander, Lanvin, Dior en Gucci een sportief watertje. Dit seizoen voegen zich daar Issey Miyake, Dolce & Gabbana én Kenzo bij.

Er reken maar dat ook deze drie hun eigen draai aan het begrip sport geven. In ieder geval in presentatie. Bij Kenzo is dat geen gelikte advertentie die het begeerlijke van luxe nog begeerlijker maakt. Nee, het is eerder alternatief, beetje zweverig en – voor het eerst bij Kenzo – veel humor. Zeg maar bo-bo, ofwel: beau chic, beau genre. Zie je bij een van de promotievideo’s: een luxejacht scheert scherp over het water tot dat een hand (van het model) hem oppakt. Het blijkt een ‘kinderbootje’ die wordt weggeduwd om vervolgens zelf verder rond te dobberen.

Ook de advertentie van Homme Sport speelt tonque in cheek met het begrip sport. Geen heldhaftige taferelen in een voetbalarena. Nee, hetzelfde model speelt met buddies gewoon lekker een ouderwets spelletje bordvoetbal op het strand. Over hem wordt onder meer gezegd: ‘He is a natural born athlete. No need to show off, his body speaks for him. Free-spirited and naturally sexy, he never takes himself seriously’. Nou dat eerste doet hij toch wel (of in ieder geval Patrick Guedj). En wat het niet-serieus nemen betreft: dat geloof ik direct gezien hij ‘in de film’ over een ruime dosis borsthaar beschikt die in de advertentie perfect is ‘weggewaxed’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Veel van Kenzo’s mannengeuren hebben geurtechnisch op de een of andere manier een oosterse link met name door het kruiden- en houtgebruik. Homme Sport daarentegen is honderd procent westers en wordt gedragen door twee onderscheidende (en tegenwoordig erg populaire) verfrissende smaakmakers die het samen ook heel goed kunnen vinden: frisgroen munt en ‘spetterend fris’ gember.

De eerste wordt in de opening ondergedompeld in een bad vol van grapefruit waarbij de tweede zich samen met groen-bloemig geraniumblad voegt. De bodem van dit bad is gemaakt van degelijk zachtzonnig cederhout en ‘afgewerkt’ met aards-fris veviter. Heel clean cut en eenvoudig: fris + kruidig + hout = de charme van een sportgeur in een notendop. En over dit alles heen neem ik een lucht- en waterakkoord waar die niet in de ingrediënten wordt opgevoerd.

RUIK & VERGELIJK

Gewoon blijven sporten, is goed voor je gemoed en conditie. Toch?

Giorgio Armani Code Sport Athlete (2012)

Boss Bottled Sport (2012)

Chanel Allure Homme Sport Eau Extrême (2012)

Givenchy Play Sport (2012)

Issey Miyake Pour Homme Sport (2012)

Dolce & Gabanna The One Sport (2012)

Vorig jaar:

Burberry Sport Ice for Him (2011)

Giorgio Armani Code Sport (2011)

Jaar daarvoor: geen ‘sportgeurjaar’, logisch want het jaar daarvoor was een hoogtepunt:

Cartier Roadster Sport (2009)

Daniel Hechter Caractère Sport (2009)

Dior Homme Sport (2009)

Gucci Gucci di Gucci Sport (2010)

Guerlain Habit Rouge Sport (2009)

Lanvin Homme Sport (2009)

Roger & Gallet L’Homme Sport (2009)

DOUGLAS HANNANT ROBERT PIGUET

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 1, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET D, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ECHO VAN FRACAS

EEN UP TO DATE INTERPRETATIE VAN FRACAS

Jaar van lancering: 2011

Laatst bijgewerkt: 01/06/12

Neus: Aurélien Guichard

Ik kon het eerst niet geloven en ik ben waarschijnlijk niet de enige: het nieuws dat Robert Piguet een geur ging ontwikkelen voor een ‘levend’ ontwerper. Heeft natuurlijk te maken met het feit dat de geuren die ooit onder de naam Robert Piguet verschenen ‘op’ zijn en de nieuwe eigenaren blijkbaar meer uit de naam willen halen: alsof de vorig jaar gelanceerde geuren – onder de vlag  Nouvelle Collection – niet voldoende zijn: Bois Noir, Kasbah, Mademoiselle Piguet, Notes en (ja daar is-ie weer) Oud.

Op zichzelf is deze nieuwe kijk op het metier – oud huis geeft nieuw ontwerperskans zijn parfumdroom te realiseren – ‘gevaarlijk’. Stel dat de geur flopt… dat doet de naam geen goed. En dat geldt trouwens ook voor de Nouvelle Collection. Die hoop ik ook binnenkort te bespreken, want daar zitten interessante geuren bij die net zoals de oude Piguet-parfums door Aurélien Guichard werden samengesteld: een garantie voor goede geuren.

Het verhaal gaat dat Amerikaanse ‘socialite’s designer’ Douglas Hannant – foto onderaan, geboortejaar niet te vinden – op zoek was naar een producent voor zijn eerste geur en toevallig in contact kwam met de huidige eigenaren van Robert Piguet. Het klikte. En dat is misschien het teleurstellende, misschien hadden ze – getriggerd door het voorstel – moeten omzien naar een ander ontwerper. Want wat Hannant maakt is niet echt bijzonder en (het meest opvallende) heeft weinig te maken met de filosofie en kijk op couture van de man die dit allemaal – ook al is het ‘postuum’ – mogelijk maakt: Robert Piguet. Hannant wordt omschreven als een ‘go-to-guy for trust-fund babies, fashionable philanthropists and other Palm Beach/Park Avenue regulars’. Zeg maar een moderne en jeugdige versie van ‘onze’ Mart Visser.

Ook opvallend: Douglas Hannant en ‘Robert Piguet’ hebben gekozen voor de standaardflacon van alle opnieuw gelanceerde Piguetparfums. Dat maakt de link met Piguet – misschien – te sterk wat nog eens wordt onderstreept door het vermelden van Piguet op de flacon van Hannant: een eigen stijl was slimmer geweest om het verschil duidelijk te maken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Nu de geur: ook heel erg Robert Piguet, ook heel erg Fracas (1949). Maar dan lichter. Douglas Hannant is – nu volgt een cliché – het jongere zusje van Fracas. Dus minder ‘wow’, minder vol, minder romig, minder ‘avond’. Douglas Hannant is een tuberoos (foto) geplukt in een tropische plantenkas waar een ragfijne regen de bloemen constant groen en crisp houdt. Dat frisse overdaggevoel wordt opgeroepen in de opening met een rijpe peer-injectie: fris, zoet en sprankelend, maar toch vol… en die geeft de witte bloemen in het hart – oranjebloesem, gardenia, tuberoos, jasmijn – een luchtige toets. Deze lichtheid wordt nog versterkt doordat in de oranjebloesem en jasmijn van nature aanwezig indolen – verantwoordelijk voor het dierlijke, animale effect – er uit zijn gezeefd. Het effect: een cleane, heldere maar volle bloemengeur.

En dit blijft ook zo in de basis: Guichard koos voor een heldere musk en sandelhout om de bloemen te laten rusten. Prettig en elegant. Eigenlijk is Douglas Hannant een Eau de Fracas. Maar dat is iets wat de huidige eigenaren van Robert Piguet – nog – niet hebben aangedurfd. Het zou de statuur van Fracas kunnen aantasten. Hoewel… in de jaren zestig hadden de ‘vorige eigenaren’ van Piguet diverse colognevariaties in het assortiment.

RUIK & VERGELIJK

Aurélien Guichard is er niet alleen in geslaagd om de oude formules van de Piguetparfums heel getrouw te interpreteren – chapeau! chapeau! – ook heeft hij aangetoond dat hij prachtige ‘eigen’ composities weet samen te stellen. Waarvan getuigen:

Bond N° 9 Chinatown (2005)

Kenzo Madly (2011)

Thierry Mugler Angel Aqua Chic (2012)

En dan vergeef je hem:

Davidoff Champion (2010)

FLOWER TAG KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 30, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

‘EEN ACTIVISTISCHE BLOEM’

MET MODERNE GUERLAINESKE ALLURE

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 30/05/12

Neus: helaas onbekend

Model: Edyta Zajac

Artwork: Harold Berard

Photography: Patrick Guedj

Kan aan mij liggen, maar helemaal snappen doe ik het verhaal – ‘een activistische bloem met een eigen vorm van kunst’ – rondom Flower Tag niet. Jij? Lees: ‘Van de muren in New York tot de voornaamste galeries in de hele wereld, de kunst van graffiti-tags breidt zich overal uit. Een daad van vrije expressie die iedereen uitnodigt zijn persoonlijkheid, lusten en dromen op de muren van de stad te schetsen’.

Heb een beetje gegoogelt, en wat blijkt: tag is in feite niets meer en minder dan de ‘klassieke’ graffiti, die volgens de een vervuiling van het straatbeeld is, volgens de ander een verrijking… tot dat zijn eigen muur wordt uitverkoren door enthousiaste taggers. Het verschil misschien: de boodschap is minder politiek getint en meer persoonlijk. Kenzo vindt het in ieder geval prachtig en fantastisch deze ‘creatieve weerspiegeling van de jeugd’ en draagt Flower Tag aan deze beweging op.

Nu moet je in de parfumerie niet al te artistiek, arty-farty en avantgarde zijn: de meeste mensen begrijpen dat niet en willen het niet begrijpen: hiervoor gaan ze naar het museum (of niet). Dus kun je die niet zo maar even vol spuiten met boodschappen en oproepen – ook al zijn het vrolijke en inspirerende. Het moet wel netjes blijven en dat blijft Kenzo ook met Flower Tag. Gaat zo: ‘Een geheimzinnige, zelfverzekerde jonge vrouw loopt ’s nachts in Parijs met vastberaden stappen in een roodachtige atmosfeer. Als een mysterieuze fee heeft zij maar één doel: haar dromen als graffiti spuiten. Zij loopt naar een muur en ‘graviteert’ een rode klaproos. Geleidelijk licht haar gezicht op. Al haar bewegingen zijn nauwkeurig. De droom komt uit: rode elektrische klaprozen veroveren de daken van een gemetamorfoseerd Parijs’. Maar hoe ruikt nu zoiets…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… het lijkt wel of de neus van Flower Tag stage heeft gelopen in het parfumlab van Guerlain waar Thierry Wasser de scepter zwaait, want de opening neigt erg naar zijn signatuur die hij heeft ontwikkeld voor het parfumhuis. Dat onderga je in de opening die een soort nieuwe – Wasser – frisheid heeft: een krachtige, zurige rabarbernoot (foto) die zachtjes en zoet wordt gemaakt door zwarte bes en mandarijn. Anders fris. Het hart is leest als een schets van Guerlains Idylle Eau de Toilette: pioenroos, jasmijn en lelietje-van-dalen: zacht, frisjes, teder. Pas in de basis herken je met een beetje fantasie de signatuur van Flower: bepoederde en katoenachtige musknoten.

En die worden extra zacht gemaakt door vanille ondergedompeld in een spoor van thee, die je moeilijker waarneemt. Of het moet de aquatische noot zijn die na verloop van tijd als een aura om de geur gaat hangen. Lekker. Anders. Verfijnd. Een Guerlain in vermomming. En dat komt vooral door de hoogstaande kwaliteit aan grondstoffen.

RUIK & VERGELIJK

De opening doet me sterk denken aan:

Guerlain – Un Parfum, Une Ville – London – 2011

Het hart doet me denken aan:

Guerlains Idylle Eau de Toilette (2010)

De afronding doet me ‘gewoon’ denken aan:

Kenzo Flower (2001)

BLACK FERRARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 25, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

‘SHAPE, SPIRIT, MYSTERY, SENSUALITY’

Jaar van lancering: 1999

Laatst bijgewerkt: 25/05/12

Neus: onbekend

Als ik alle geuren zou ga vermelden die zwart – zowel ‘puur’ als variatie op een populaire geur – door het leven gaan, dan ben ik volgens mij over een uur nog bezig. Als ik alle in relatie met zwart alle veronderstelde effecten en gevoelens in combinatie met geur zou gaan vermelden – idem.

Maar wat doet zwart in combinatie met een geur? Simpel: ‘het’ spreekt een duidelijke taal voor de gemiddelde parfumconsument. Die kan er zich, ook met een heel, heel klein beetje fantasie een voorstelling van maken: nacht, duister, donker, intens en de (veronderstelde) effecten die kunnen ontstaan in combinatie van een zwart parfum. Het moet gezegd: Ferrari was een van de eerste merken die een geur Black noemt. Verder zwijgt het in alle talen over deze geur op de homesite. Inhoudelijk slechts vier kernwoorden: shape, spirit, mystery, sensuality. Wat de buitenkant betreft, heeft het wel heel veel te vermelden, maar is een beetje overdreven gezien de – inderdaad – zwarte flacon qua design niet echt opvalt in vergelijk met de auto’s. Niet echt om over naar huis te schrijven. Het enige wat opvalt is dat het Ferrari-embleem (gekleurd naar de Italiaanse vlag) er op is geplakt.

En dan de geur. In een oud persbericht staat vermeld dat Black is ‘gemaakt voor mannen die van sport houden en die ook nog eens houden van winnen. Dit aroma geeft je het gevoel van frisheid en dat van een winnaar’. Tja. Afgezien van het kromme Nederlands, ben ik het daar ben niet mee eens, want…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… afgezien van de frisse opening opgeroepen met limoen, appel en bergamot, ontwikkelt Black zich via zoet-rijpe pruimnoot langzaam aan tot een oosterse, fluweelachtige melange. Want in het hart wordt de pruim besprenkeld met bijna een overdosis kaneel (foto) waardoor bloemen in het hart – roos en jasmijn – een gourmand vernislaagje krijgen. Maar de aandacht wordt al snel opgeëist door de basis. Die is houtig, die is zwoel. Want cederhout en amyris (de Australische sandelhoutvariant) worden op hun beurt gevernist met amber en vanille.

Wie maak je blij met deze geur? Niet de verfijnde niche-neus, wel de gewone man voor wie geur niet meer is dan de dagelijkse afronding van zijn ‘ochtendonderhoudsbeurt’, er niet te veel geld aan wil uitgeven – hoe komt het toch dat bijna alle automerkgeuren zo snel na de lancering een kassakoopje worden? – en naast een frisse geur ook wel een houtachtig, sensuele geur weet te appreciëren. En natuurlijk de ware Ferrari-man!

RUIK & VERGELIJK

Zwart kijken, zwart ruiken. Enkele hoogtepunten:

Versace Black Jeans (1997)

Bvlgari Black (1998)

Dior Higher Black (2002)

Aigner Black (2004)

Giorgio Armani – Black – Code (2004)

Azzaro Silver Black (2005)

Ralph Lauren Polo Black (2005)

Paco Rabanne XS Black (2005)

Kiton Black (2007)

Ralph Lauren Polo Double Black (2005)

Ferragamo  F Black (2009)

MEMOIR WOMAN AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 24, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ‘MANNELIJK’ PARFUM VOOR DE VROUW

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 24/05/12

Neus: Daniel Maurel, Dorothée Piot

Artistic direction: Christopher Chong

‘Memoir Woman is een nieuwe interpretatie van het tijdloze verhaal tussen man en vrouw. Amouage nieuwste filmische intermezzo duikt onder de voor de hand liggende boventonen van sentimentaliteit, portretteert de uitdagende kroniek van spanning, stroom en onderlinge ego-verbondenheid. Het parfum roept versnipperde herinneringen op met de transcendentale ontdekking van haar verleden, heden en toekomst’. Beetje ‘een raar verhaal’ zoals ze dat zeggen.

Waar ik me wel in kan vinden: ‘Duikt onder de voor de hand liggende boventonen van sentimentaliteit. Want Memoir Woman is geen lief en onschuldig bloemengeurtje, maar ook geen vol sensueel exilir – iets waar heel veel vrouwen nog voor vallen in de parfumerie. Memoir Woman is een ambivalent parfum dat, als je het niet zou weten, voor mannen bestemd is. En de naam… als je een vrouw in de armen neemt die Memoire Woman draagt, zul je je dat lang herinneren. Het parfum wordt helemaal één met huid, lijkt de sensualtiteit ervan te versterken.

Wat geur betreft moet ik denken aan Guerlains Bois Torride (2009) en Sensuous Noir (2010) van Estée Lauder – ook alle twee hybride doordat ‘vrouwelijke’ ingrediënten ‘mannelijk’ zijn gemaakt. Alleen is Memoir Woman overweldigender en gaat dieper (in de huid). Warm, sensueel, rokerig, kruidig met een fluweelzachte, animale afronding.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Memoir Woman wordt omschreven als een leer-animale chypre die een beetje etherisch, beetje terpetijnachtig, beetje apotheekachtig (fenegriek?) opent gecombineerd met hele lichte mandarijntoets. Maar al snel nemen de kruiden het over: alsem, kardemon, roze peper, peper en kruidnagel.

Deze kruidenbom is wel een belemmering om van de ‘witte bloemen’, roos en jasmijn echt te genieten. Want deze bom lijkt zich direct aan de masculiene, rokerige basis te linken van eikenmos, hout, wierook (foto), styrax, leer en castoreum die zacht-elegant ondersteund wordt door musk, cistus labdanum en musk.

Het mooie van Memoir Woman: het spel dat het leer (met styrax en castoreum) blijft spelen met cistus labdanum en musk. En zowaar: na een paar uur op de huid, ruik heel lichtjes de bloemen van het hart, met name de ‘gekruidnagelde’ jasmijn.

RUIK & VERGELIJK

Je hebt Memoir Woman en:

Amouage Memoir Man (2010)

Z-14 HALSTON

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 24, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET Z, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

ROBUUSTE CHIC

Jaar van lancering: 1976

Laatst aangepast: 24/05/12

Neus: Max Gavary, Vincento Marcello

Flaconontwerp: Elsa Peretti

Mooie herinnering: ik was een tiener in de jaren zeventig met toen al een meer dan gemiddelde interesse voor geuren. Om een beetje op de hoogte te blijven van wat er in Amerika gebeurde, kocht ik af en toe Interview, de op krantenpapier gedrukte ‘glossy’ van Andy Warhol (die ook dit portret van Halston maakte), want die zat altijd bomvol met advertenties van geuren van bekende en onbekend merken.

En zo ontdekte ik ook Z-14 van Halston (wil je meer weten over deze moderne dandy-ontwerper, zie Halston) die werd gechaponeerd door 1-12. Niet meer verkrijgbaar, dacht ik. Maar een bezoeker van geurengoeroe meldde dat de geur nog te koop is via http://www.fragrancexc.com: 124 ml voor nog geen tien euro.

De reden waarom Halston twee mannengeuren tegelijk lanceerde, kwam omdat hij maar niet kon beslissen welke hij prefereerde, dus zei hij: ‘Launch both’. De namen Z-14 en 1-12 hebben trouwens niets mysterieus, ze waren plain and simple codenummers van de geuren. En toch, juist daardoor, werd het mysterie verhoogd. Wat nog eens werd versterkt door de advertentie. Geen verleidelijk ‘too good to be true, too true to be a god’-model die de geuren ‘manifesteert’, maar een artistieke interpretatie die erg lijkt op de stijl van Warhol. En wist je dat de vorm van de flacons was geïnspireerd op het effect wanneer je zachtjes met je vingers in een bolvorm knijpt?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De inhoud van de flacon die ik nu heb, ruikt nog precies zo als mijn – via veel omwegen aangeschafte eerste flacon. Prachtig die opening, alsof je Yves Saint Laurents Ligne pour Homme (1973) ruikt. Maar als deze ‘droge’ citrus-groene golf van bergamot, citroen, basilicum en cipres is verdwenen, openbaart zich het wonder van Z-14. Je krijgt een fusie van een chypre en oriental, die eerst heel lichtjes bloemen prijsgeeft (gardenia en jasmijn) die een kruidige injectie krijgt van koriander en kruidnagel die steeds donkerder en houtiger wordt door geranium, vetiver (foto) en patchoeli. En dan werpen zich de mannelijke-oosterse smaakmakers in het geheel: wierook en leer, zacht en sensueel gemaakt door bezoine, musk en tonkaboon. En ondertussen blijft de houtige sfeer gehandhaafd door cederhout en eikenmos. Kortom: Z-14 is een prachtig vintageparfum waarvan je hoopt dat ook een nieuwe generatie er de robuust-chique charme van ontdekt.

RUIK & VERGELIJK

Z-14 is van grote invloed geweest. Parijs volgde met een aantal, wellicht nog meer indringender houtig-sensuele geuren voor de man.

Azzaro Pour Homme (1978)

Van Cleef & Arpels Pour Homme (1978)

Dior Jules (1980)

Rochas Macassar (1980)

COOL WATER SENSUAL ESSENCE DAVIDOFF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 24, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET C. Een reactie plaatsen

‘ALS HET LIED VAN DE ZEEMEERMIN’

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 24/05/12

Neus: Nathalie Lorson

Model: Bianca Balti

Artistic direction: Steven Klein

Dit is typisch een voorbeeld van wat ik een ‘warmhoudertje’-geur noem: met een nieuwe variatie vaste gebruikers van een geur – in dit geval Cool Water Woman – laten weten dat hun favoriete geur terecht een moderne klassieker is die de producent nog steeds inspireert tot nieuwe olfactorische uitdagingen. Het is niet de eerste keer dat Davidoff dit doet, afgezien van de zomerse variaties die vanaf 2005 verschenen – dit jaar Cool Water Woman Pure Pacific. Twee jaar daarvoor was er een eau de parfum-versie in 2007 gevolgd door Cool Water Wave. Nu Cool Water Sensual Essence. Stel je dit er bij voor: ‘Warme zonnestralen spelen met de golven en creëren miljoenen gouden fonkelingen.

Ze strelen de huid, de druppels van de oceaan drogen langzaam op, een verleidelijk zilt laagje achterlatend op haar warme huid’. En wie verschijnt daar tussen de golven om vervolgens op het strand te gaan liggen genietend van de zon? Het is een ‘glamorous, verleidelijke en sexy zeemeermin die van nature al het licht naar zich toe trekt, die haar sensualiteit inzet om te verleiden’.

En wat je allemaal niet in een flacon kunt zien: ‘De glamoureuze, goudachtige kleur doet denken aan de laatste minuten van de dag waarin warme zonnestralen flirten met de huid. De flacon herinnert aan de slanke, sensuele vormen van een vrouwenlichaam. En de verpakking niet direct weggooien, ‘want het goudkleurige spiegeleffect bootst de reflectie van de zon op het zeewater na’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het idee van Cool Water Sensual Essence: warm, sensueel omgeven door een schitterend aura van glamour. Ofwel een sensueel water dat volfruitig opent rode vruchten. Denk aan een cocktail van framboos, aardbei, rode bes, kers, braam enzovoort.

Deze vruchten ruik je niet stuk voor stuk, wel de melange… die direct een sensuele behandeling krijgen door een vanille. Zoet dus. Deze rode zoetheid hecht zich in het hart aan frangipani (zwoel, volbloemig, exotisch) en een orchidee-akkoord. Voor extra sensualiteit staat in de basis witte musk garant.

Ben benieuwd wat deze transparante geur ondanks de sensuele injectie gaat doen, of de vaste Cool Water Woman-fan zich ook op deze manier wil laten verleiden. Je kunt hem natuurlijk altijd gaan layeren met…

RUIK & VERGELIJK

… en dat is een:

Davidoff Cool Water Woman (1996)

En dat is twee:

Davidoff Cool Water Woman Pure Pacific (2012)

Nog niet tevreden, en dat is dan drie:

Jil Sander Sun Sorbet (2012)

ORIENT EXTREME MONTALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 24, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

ZWEVEND TUSSEN EEN CHYPRE EN EEN ORIENTAL

OFWEL, AROMATICS ELIXIR IN DISGUISE

Jaar van lancering: 20??

Laatst bijgewerkt: 24/05/12

Neus: Pierre Montale

Hoewel sinds het nieuwe millennium in Parijs gesitueerd is voor mij Montale toch echt een Arabisch parfumhuis. En dan alleen zuiver wat de inhoud betreft, want qua presentatie is het allemaal wel erg sec en ‘sprookjesloos’. In ieder geval in vergelijk met huizen uit dezelfde contreien zoals Amouage en Al Haramain. Ook de namen nodigen niet echt uit tot dromen: Montale noemt zijn geuren gewoon bij de naam: what you read, is what you get, is what you smell. Dus wat krijg je als een geur Orient Extreme wordt genoemd? Juist, het Nabije Oosten in de meest overweldigende parfumvorm denkbaar. Zwelgen, jezelf verliezen in, je overgeven aan. Yves Saint Laurents Opium (1977) in de overtreffende trap of een rozenattar dat niet drie jaar maar tien jaar op vat heeft liggen rijpen en waarbij vergeleken Montale’s Aoud Queen Roses een onschuldige eau fraîche is. Not dus. Orient Extreme is voor Montale een tamelijk brave en getemde geur. En als het dan oriëntaals is, dan eerder Europees oosters, dan oosters oosters. Snapt u het?

Zit zo: de geur heeft een chypre-achtige opening. Dat is Europees. De manier waarop de roos verwerkt wordt mag dan Arabisch zijn, toch blijft de geur door zijn bosachtige toets Europees. Ook Arabisch: het ontbreken van een zachte, fluweelachtige sillage in de basis – het kenmerk voor het verfijnde Europese parfum. En: Orient Extreme lijkt, net zoals zoveel Montale-parfums, opeens te stoppen; je verwacht als Europeaan nog een staart – de sillage dus – maar die is er eigenlijk niet. Het effect: een zekere ruw- en puurheid die ik zeer aangenaam vindt en dat komt voor een groot gedeelte op conto van…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… inderdaad, u als Montale-adept weet het, oud. Daar opent de geur ook mee heel even als een bliksemschicht omringd met volgens mij bergamot. In ieder geval iets citrusfris-achtigs. In het hart bloeit een mooie, maar très arrogante roos die of van zichzelf fruitig is of fruitig is gemaakt door toevoeging van framboos- en aardbeiachtige nuances. En dan komt het oud (denk ik, ‘voel’ ik) weer om de hoek kijken.

Dat kringelt eigenlijk heel zachtjes door de hele geur heen, wordt nu alleen wat zoeter door sandelhout, musk en benzoïne (denk ik), en lijkt zelfs het (eiken)mos, zo noodzakelijk voor een chypre, overbodig te maken terwijl ik dat toch ruik. Ook in de basis die er eigenlijk niet is… Let wel: ik kan er geuranalytisch helemaal naast zitten. Montale geeft bijna geen ingrediënten prijs. Ik ben puur op mijn gevoel en ervaring afgegaan… kan er helemaal naast zitten.

Maar waar ik volgens mij niet naast zit en wat tegelijkertijd het meest merkwaardige aan Orient Extreme is: de geur lijkt als twee druppels lijkt op Aromatics Elixir van Clinique.

Maar die druppels zijn in dit geval eigenlijk parels, glinsterende edelstenen. Alsof je kennismaakt met een veredelde versie, of de originele ‘vintage’-partituur van deze klassieker.

RUIK & VERGELIJK

Doe de test:

Clinique Aromatics Elixir (1972)