Lekker man! 

Donker sensueel hout

Gelukkig ben ik niet maatgevend op parfumgebied en ook geen inkoper van geuren bij een keten. Want dan was Jusbox bij ‘ons’ niet op de plank verschenen. Mijn ‘probleem’: flauwe en kinderachtige invalshoek. Plaatjes draaien, pick up, vinyl, jukebox, mono, stereo naald versleten… ach ja, veel mensen worden er sentimenteel van. Achteraf gezien was ik waarschijnlijk ontslagen gezien het succes van dit merk.

Wel of niet Beat Café dat ik uit de geurenvoorraadtrommel pakte, bespreken? Ik las de ingrediënten. Dat klinkt pas mal. En het fijne: je kunt de ingrediënten in in volgorde van opkomst volgen. Maar eerst de makers: ‘De ontmoeting tussen muziek en parfum samensmeltend tot één geluid. Elke geur van ademt de absolute kwaliteit van een made in Italy-product gemaakt door enkele van ’s werelds meest gerenommeerde meesterparfumeurs met de meest kostbare ingrediënten en verfijnde grondstoffen, expressie van uitmuntendheid, kunst, knowhow en design’.

Jusbox vliegt uit de bocht wat clichés betreft. Zal wel weer niet: ‘absolute kwaliteit’, ‘de meest gerenommeerde meesterparfumeurs’, ‘meest kostbare ingrediënten’, ‘expressie van uitmuntendheid’ – blablabla, wat zijn we weer zelfvoldaan.

Dan de stemming van Beat Café: ‘Rook hangt in de lucht, gevuld met geuren van cognac en leren banken. De rebelse ziel van Beat Generation doordringt het café. Mensen komen hier voor hun idealen op en tekenen een betere toekomst. Een warme stem ontroert het hart en bidt om vrijheid, begeleid door schelle tonen van een mondharmonica. Een vleugje poëzie definieert de Beat Café-geur, die zachtjes volksritmes en jeugdprotesten oproept. Een olfactorische melodie zo warm en verfijnd als de muziek van Bob Dylan, doordrenkt met de provocerende geest van Beat Generation’. 

Beeldend opgeroepen de sfeer, alleen mis ik wat: partydrugs zoals Lucy in The Sky with Diamonds, afgekort: lsd. Ik verwacht trouwens bij dit soort beelden een in patchoeli gedrenkte geur, maar daar de neus Dominique Ropion (onder meer bekend van Calvin Kleins Euphoria, Diors Dune, diverse Frederic Malle’s en zes andere geuren van Jus Box) valt niet in deze val. Hij zoekt dat warm-houtige, sensuele ‘hippie’-gevoel via een omweg.

Zoals reeds vermeld: je kunt de ingrediënten in volgorde van opkomst goed volgen. En dat is leuk. Eerst een shotje prikkelend peper, vermengd met dat merkwaardige stoffige, kruidige (met lichtzoete ondertoon) aroma van koriander dat snel kopje ondergaat in een cognac-akkoord (denk kruidige vanille). En dat laatste gaat elegant over in een donker akkoord van cistus labdanum, ‘zwart’ leer en tabak. Er ontstaat een broeierige sensatie zonder door te slaan in overdrijving. En dit alles steunt op een strakke houtbasis: je ruikt heel mooi de melange van cederhout en vetiver – die lijken naast elkaar te groeien – met een zoetgevooisd vleugje van benzoïne. Kan niet anders zeggen: aangenaam.

Alleen, Beat Café mag dan volgens de makers ‘veelvlakkig en veelzijdig’ zijn, het roept voor mij niet ‘de diepte op van een overweldigende culturele revolutie’. Moet je niet willen. Dat streven heeft in het verleden tot heel wat narigheid geleid. 

En ondertussen bezig mijn woede rondom de ‘her-her-lancering’ van L’Heure Bleue in goede banen sturen. Moet ik hier wel mijn woorden aan vuil aanmaken? Voor je het weet her-her-lanceert Guerlain zonder blazen of blozen ook Mitsouko (2.0).