GEURENGOEROE

MOMENTS OF LOVE

THE HEART TRIUMPANT

LOVE WINS

Op de dag van het overlijden van ‘ÜberBarbie’ Dolly Parton, verscheen ook de biografie van een vrouw die qua overdrijving en uitvergroting niet voor ‘the country girl of one liners’ onderdeed: ‘pink chiffon countess’ Barbara Cartland (1901-2000). Geschreven door Matthew Sweet. Met de heerlijke titel The Great Dictator.

Ik las een amusante recensie in The Guardian vorige week. De titel verwijst onder meer naar een van haar ‘expertises’: al haar hartveroverende romans dicteerde ze aan haar secretaresse(s) – hilarisch verbeeld door de makers van Little Britain. Op haar hoogtepunt publiceerde ze jaarlijks gemiddeld 23 romantische verstrengelingen.

Minder bekend zijn Cartlands parfumavonturen. Ik wist van hun bestaan maar heb me er nooit in verdiept. Moet je nagaan: in 1981 werd ze door Helena Rubinstein benaderd voor een parfum onder haar naam. Absurd eigenlijk als je bedenkt dat rondom die tijd parfum in een opwaartse spiraal zat onder meer door de opkomst van geuren van vermaarde Parijse juweliers en de wereld nog in de ban was van Yves Saint Laurents Opium (1977). 

Dat dan weer wel: Cartland is een van de eersten die in de categorie celeb-geuren valt en die ‘pas’ dertig jaar later de wereld zou overspoelen (en waarvan de meesten het ook niet gered hebben). Noem me er een en ik zal zwijgen.

Op Fragrantica lees ik: ‘De media sprak zich uit over de ongewoonheid van dit project – waarom Barbara, ze was toen eighty something? – terwijl de ‘historische’ en nog steeds voortdurende band tussen geur en liefde schijnbaar werd vergeten’.

Later ‘onthulde’ Cartland dat Rubinstein-president Larry Pesin haar had benaderd en dat ze de kans met beide handen aangreep, hoewel ze uitlegde dat hij ‘met dertig geuren naar Engeland was gekomen, en ze allemaal vies roken’. Na terugkeer naar het laboratorium vonden Cartland en Pesin er drie waarover ze het eens waren – ‘geïnspireerd door de kasteelfantasieën uit de verhalen en avonturen door mevrouw Cartland zo levendig beschreven’.

Fragrantica vermeldt ook: ‘Ik herinner me Moments of Love, een floriëntal die lang bleef hangen. Miss Cartland zei later dat ze de geuren heerlijk vond, maar dat de flacons niet mooi genoeg/duur genoeg oogden naar haar smaak en dat ze teleurgesteld was over de marketing. Blijkbaar had Rubinstein niet naar haar suggesties geluisterd en verkochten de parfums niet zoals gehoopt. Moments of Love leek een beetje op Opium, maar dan minder weeïg’. En: ‘Deze heet Love Wins gemaakt door Helena Rubinstein (zeker geen slechte naam)’. Leuk detail: in 1985 werd door Rubinstein Barynia gelanceerd als – verlaat – antwoord op Saint Laurents ‘parfum du scandal’.

Bij www.parfumo.com zie ik de naam van nummer drie: The Heart Triumpant. De www.perfumesociety.org tenslotte meldt dat ‘John Bailey later opklom tot privéparfumeur van Barbara Cartland: ‘Ze liet me haar bladwijzers en brieven parfumeren’. Misschien ook wel haar geurkaarsen (waar in The Great Dictator melding van wordt gemaakt), ‘hoewel ze met opmerkelijke terughoudendheid een grens trok bij geparfumeerd toiletpapier’.

Kom ik ook nog tegen: een geur uit 2019 die gewoon haar naam draagt (zie foto onder), gelukkig wel met gebruikersadvies: Pour Femme.