GEURENGOEROE

1996 BYREDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 29, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS. Getagd: BYREDO. Een reactie plaatsen

NIET WAT JE JE BIJ EEN LEVEND PORECELEINPOPPETJE VOORSTELT

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 29/03/15

Neus: Jérôme Epinette

Model: Kirsten

Concept & realisatie: Ben Gorham, Inez van Lamsweerde, Vinoodh Matadin

Hoeveel zouden in eerste instantie zijn gemaakt? 1996 was namelijk het kerstcadeau van Inez (van Lamsweerde) en Vinoodh (Matadin) – introductie overbodig lijkt me – voor geliefde vrienden en klanten. Neem alleen al de laatsten: als je het vaste bestand van het fotograaf-celeb-duo kent… ik doe een gok: 500 maar neig eerder naar 1000.

De geur werd zo enthousiast ontvangen dat Inez, Vinoodh en Byredo besloten met 1996 openbaar te gaan. Het kinderkopje Kirsten – de foto diende als uitganspunt voor de geur – heeft al vaker naar me gelonkt. Deze Lolita in baby-uitvoering popte af en toe onverwacht op als een plastic fantastic duveltje uit een doosje in een glossy, op een site, keek me porselein-teaserig aan in de parfumerie. Maar voelde me niet echt aangetrokken. Ik ben niet zo’n voorstander van wezenloze, ‘uitgeholde’ en kale glamour waar niets meer menselijks te bespeuren valt. Paspoppenesthetiek. Mag verstild overkomen, en misschien schuilt er wel een boodschap in. De grens aftasten tussen ‘pornopimp chic’ en babyonschuld? De hedendaagse verpletterende eenzame leegte? Trachten elkaar te bereiken, maar het blijft stamelen omdat we de verkeerde codes verspreiden en wij andermans verkeerd interpreteren? Een glimlach – vaak het begin van een ontmoeting – is in deze high glossy-wereld verboden, wordt gestraft met een fashionlike arrogantie. Zelfs de allerkleinsten ontkomen niet aan deze ‘über make over’.

Trouwens, ik had 1996 waarschijnlijk langer links laten liggen, ware het niet dat onlangs Sandra Kruis bij www.skins.nl in de Amsterdamse negen straatjes me er op wees. Terwijl zij een aantal door mij gevraagde proefjes aan het vullen was, vroeg ik haar van welke geur ze gecharmeerd was. Ze liep linea recta naar 1996 en wees me ondertussen op Mistral Patchouli (2013) van Atelier Cologne.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Volgens Ben Gorham is de geur “an olfactory snapshot not only of the image but of our emotional response to it.” Geldt dat niet voor elke geur? Let wel: het is de reactie die het bij hem, Inez en Vinoodh losmaakt. Niet bij mij. Hoeft ook niet, maar dan moet je wel duidelijke taal spreken, om je idee te verwoorden.

Hier kan ik dus niets mee: 1996 is een “visual language, for perfume and, like all great collaborations, shared sentience.” Laatst gebruikte woord is moeilijk doen in het Engels, betekent ‘able to perceive of feel things’, ofwel in dit geval niet meer dan: een gedeeld gevoel.

Maar dat niet neemt weg dat de compositie erg goed is. Te meer omdat je wellicht iets anders zou verwachten door de uitstraling van het mini-model ‘at work’: onschuld en intimiteit. Opgeroepen met poeder van fijngestampt porselein in de vorm van een zachte muskgeur met lots of vanille en heliotroop ‘eigen aan’ een babyhuid. Plus als ‘pesterijtje’ een glossy roos-injectie met roze kermiszuurstok-smaak voor het schokeffect. Denk Eau de Zwitsal (lanceringsjaar mij onbekend) maar dan op nicheniveau.

Ik vind het eerder een geur voor de ‘ouders’, want 1996 is zeer volwassen, rijp en vol met een elegante niet-cliché sensualiteit. Erg prettig: geen citrusopening. Je komt direct in een donker-warme gloed terecht. Hoofdrolspelers zijn iris en patchoeli die als het ware onder de grond groeien – iriswortel bedekt onder patchoeli-gebladerte. Heerlijk om te ruiken hoe deze twee elkaar wederzijds verdiepen. Je ondergaat eigenlijk deze ‘dubbele onderaardse’ constructie al direct door de ‘ijl-prikkelende’ opening van jeneverbes en zwarte peper heen. En de iris die toont zich zeer divers: dan weer poederig, dan weer aards, dan weer knisperend-zoetjes opgelicht door viooltje(sblad), dan weer ‘beschaduwd’ door een subtiele, maar toch duidelijk waarneembare leernoot.

Wanneer de amber- en vanillenoten de compositie aanvullen komt 1996 tot volle ontplooiing, want die voegen ‘poeder’ en warmte toe, maken de iris en patchoeli fluwelig zonder hun ‘grondtoon’ te verliezen, zonder ‘boudoir’ te worden. Gewoon mooi. Gewoon een geur die je af en toe wil ruiken. Want toch merkwaardig: 1996 heeft – ik hou niet van de typering – een hoog knuffelgehalte. En daar is de link met babies en peuters – die kun je af en toe ook wel kunt doodknuffelen. In geval van Kirsten zou ik haar dan wel vragen of ze zich eerst wil ontdoen van haar maquillage – ik wil haar wel opvreten, maar alleen puur natuur. Nu moet ik oppassen. Voel me bijna a dirty old…

EROS POUR FEMME VERSACE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 29, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: versace. Een reactie plaatsen

‘CITROEN EN JASMIJN VERHEVEN DOOR SENSUEEL-ZACHT HOUT’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 28/03/15

Neus: onbekend

Model: Lara Stone (Brian Shimansky)

Concept & realisatie: Donatella Versace

Foto/videografie: Mert Alas en Marcus Piggott

Eigenlijk had de geur Aphrodite moeten heten. Zegt men. Logisch als parfumpendant voor Eros (2013). Alleen was de Griekse godin van de liefde al bezet qua naam. En Donatella Versace had geen zin haar voor zichzelf ‘vrij te kopen’. Zegt men.

Eigenlijk is Eros pour Femme doeltreffender en meer leuk: het is toch de vrouw die zich graag in gezelschap laat zien met een up to date-versie van de mannelijke Griekse god van de liefde…

Moet je wel in parfumclichés geloven. La Donatella laat het je. In ieder geval wat betreft Eros pour Femme. Ze noemt het ‘het parfum voor vrouwen met passie’, volgens haar “het ultieme qua macht en verleiding waar Versace voor staat. Van de betoverende geur tot de elegantie van de flacon en de campagne met Lara Stone in de hoofdrol.” Ze voegt nog toe: “Het is een geur van kracht, individualiteit en verleiding. Het draait om de oerkracht van een vrouw gevangen in een stralende, sensuele essence. Het is Versace’s nieuwe legende, barstensvol passie vanaf het moment toen Eros zijn ware liefde ontmoette – maar wie verleidt wie? Eros pour Femme nodigt uit toe te geven aan verlangen, om controle te nemen over de onstuitbare kracht van het leven.”

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De geur is opgebouwd uit aantrekkingskracht (opening), verlangen (hart) en passie (fond) die samenvloeien in ‘een alchemie van verleidelijke, lichte en vrouwelijke noten’. Kort door de bocht: ‘een verfijnd akkoord van citroen en jasmijn verheven door sensueel en zacht hout’.

Langer onderweg: Eros pour Femme is geen klassiek verleidingswapen in geur. Geen overdaad, geen verdrinken in oosterse-sensuele sensaties. Logisch als je je realiseert dat zowel Eros als Aphrodite een menselijke fantasie is bedacht rondom de Middellandse Zee – Aphrodite is in de zee geboren en kwam aan land sierlijk gedragen door een schelp – om de onverklaarbare wereld een verhaal te geven. Story telling avant la lettre. Eros zag haar raakte zijn kluts – niet zijn guts – kwijt en vuurde vanuit de lucht pijlen gedoopt in zijn liefde op haar af… Raakte hij zijn doel in Donatella’s beleving? Zie de clip.

Zee, lucht en bloemen in een mediterrane setting, dat is Eros pour Femme. Als kleur: geel. Geel zoals de Siciliaanse citroen en Calabrische bergamot in opening tot volle bloei gekomen door de zon. Om deze twee een modern accent te geven werd granaatappel toegevoegd: ‘rood zoet’ maar een beetje ‘stroef’.

De sambacjasmijn (foto) – als extract en absolu – is vol, zonnig en helder, dus Europees. Het moderne accent in het hart: pioenroos en citroenbloesem. De eerste maakt de jasmijn bloemiger, de tweede zet het verfrissende accent van de opening voort en moet en passant de band met Versace’s thuisland versterken. In de nasleep treedt de passie op de voorgrond: ambroxan (‘diep en mysterieus’) met een ‘wulps akkoord’ van sensuele houtsoorten (inclusief romig sandelhout) verzacht door musk.

In presentatie zeer overtuigend: een onbereikbaar schoonsheidsideaal met over the top luxe en seksuele aantrekkingskracht volgens Versace. Alleen mis ik een natuurlijke, vanzelfsprekende rijkheid, een overdaad in geur gelijk de visuele overdondering. Het lijkt of de ingrediënten in de lak zijn gezet. Of de ‘sappen’ van de citrusvruchten direct stollen in contact met zuurstof, of hun groeiproces een halt wordt toegeroepen. Geldt ook voor de jasmijn – die lijkt zich meer achter de even strak gelakte houtbasis op te houden in plaats van zich er aan te hechten.

Mag van mij in het – bijna verplichte – extract dat voor mij moet (!) volgen. Trouwens een klaterende Eau Eros kan ik me bij deze geur ook voorstellen.

EAU FLORALE REPETTO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 28, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: Repetto. Een reactie plaatsen

DERDE ACTE: SUBTIELE BLOEMENREGEN

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 28/03/15

Neus: Nicolas Beaulieu Juliette en Karagueuzoglou

Model: Dorothée Gilbert

Zouden de twee neuzen overlegd hebben gepleegd en van gedachten gewisseld met Jacques Polge tijdens de overhandiging door hem van de formules van de eerste twee Repetto-creaties? Wat zou hij geadviseerd hebben en heeft hij het idee voor de nieuwe variatie – waar hij wellicht in zijn gedachten al mee bezig was – meegenomen naar zijn nieuwe opdrachtgever?

Er bestaat in ieder geval één overkomst tussen Eau Florale en Misia van Chanel (inderdaad Polge is zijn vader opgevolgd als vaste neus van het couturehuis): in het hart van beide geuren bloeit om de roos een krans van viooltjes. En dat garandeert een poederachtige verfijninnig – bloemen worden als het ware bescheidener, staan niet om het hardst te bloeien. Maar, belangrijk: je blijft meer bloemen ruiken dan water. Daarom heet deze tot nu toe lichtste variatie op Repetto (2012) niet Eau Fraîche maar Eau Florale.

De naam is ook een signaal dat deze ‘ballerina’ zich wat chiquer voelt dan al die andere, zogenaamd chique bloemenmeisjes die rondom haar op de planken in Ici Paris XL staan. Eau Florale heeft op balletles gezeten, die andere niet bepaald zo op hun sneakertred afgaand… Haar geur is volgens de neuzen ‘een voorstelling van een subtiele bloemblaadjesregen zoals die tijdens het applaus aan het eind van een balletvoorstelling naar beneden dwarrelt, een sprankelende compositie die – terwijl het een verhaal van frisheid vertelt – vol tederheid refereert aan de eerste Repetto-geuren’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De eigenaardigheid van Eau Florale ruik je met name in de opening. Een frisse citruswind van grapefruit wordt begeleid door een zachte noot van pruim(bloesem). En dat ruik je niet zo vaak – is natuurlijk ook de bedoeling. Dus zacht, fruitig, zoet, met een lichte ondertoon van likeur en amandel. Ondertussen zijn de rozen en de viooltjes (foto) al aan bloeien.

De viooltje harder dan de roos. Anders gezegd: het is een zoetfruitige roos besprenkeld – we blijven in balletsferen – met talkpoeder (met hele subtiele noten van heliotroop, iris, amandel en vanille). Voor een bloemenwater heeft Eau Florale een sterkere, vasthoudender basis dan verwacht. Maar wees niet bang (mocht je het zijn), want de ‘donkere’ patchoeli gedraagt zich niet zoals de klassieker van Remeniscence (Patchouli uit 1970) en wordt daarnaast in toom gehouden door cederhout. Het toaaleffect laat zien dat Repetto een merk is en blijft voor droomachtige (ballet)meisjes van alle leeftijden die niet verleid willen woorden door bling-bling en vette logo’s maar op de eerste plaats door geur zelf: ‘een wervelwind van sensaties, als zwierend tule op het toneel’.

INTENSO DOLCE&GABBANA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 25, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET I. Getagd: coumarine. Een reactie plaatsen

ONVERWACHT

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 25/03/15

Neus: zoals gewoonlijk bij de P&G-prestigegeuren onbekend

Model: Colin Farell

Foto: Mark Seliger

Bij veel geuren in het ketenparfumerie-circuit dienen de boodschap, beleving, lifestyle en ambassadeur(s) verpakt in een overrompelende mediacampagne – waarvan de (on)kosten vaak niet in verhouding staan tot de prijs die betaald moet worden voor de geur – als lokmiddel. Waar het moet om gaan, de inhoud, komt op de tweede en derde plaats – als het er überhaupt nog van komt. Sommige merken blinken uit in deze parfumpolitiek.

Neem Dolce&Gabbana: vooral de campagnes waarin hun favoriete ‘vaderlandseiland’ – Sicilië – als decor dient, lijken op ‘future-to-the-back’-trailers van jaren zestig- en zeventigfilms van hun beroemde landgenoten: Fellini, Visconti, Antonioni, Bertolucci, Pasolini – nee, Bertolli is een olijfcineast. Met dit verschil: Dolce&Gabbana hebben geen achterliggende – politieke – missie. En dat is maar goed ook. Alhoewel de recente controverse tussen (Sir) Elton John en Domenico Dolce en/of Stefano Gabbana… ik dwaal af.

Ik heb de promoclip van Intenso nog niet gezien, de inhoud wel geroken en die is tot mijn grote verrassing niet inwisselbaar. Niet dat de familie waartoe de geur behoort onbekend is – aromatische varengeur – heeft het toch eigenzinnigheid, noem het diepgang. En dat blijkt zowaar de bedoeling. Want de ideale man – ‘elegant en levenslustig’ – van het Italiaanse modeduo voor wie het Pour Homme (1994) op de markt zette, heeft zich in de loop van de jaren ontwikkeld. Gelukkig maar.

Dus wordt nu de nadruk gelegd op zijn karakter en diepgang. Visueel: van ‘lekker ding’-model naar bekend acteur: Colin Farell. Inhoudelijk: de geur.

In marketingvocabulaire betekent dat: ‘De verfijning van de Dolce&Gabbana-man draait om oprechtheid. Hij is sterk, maar ook in staat om zijn zwakheden te tonen. Hij is knap, modern en vol levenslust, net als Intenso, de geur die we aan hem opdragen’. Geurengoeroe: ‘Joh!’ Nou, nog een scheutje dan: ‘Intenso is puur instinct, de kracht van een emotie vrijelijk geuit, van een vastberaden man hechtend aan tradities, maar ook het moderne omarmt. Intenso is de ideale belichaming van de nieuwe generatie Dolce&Gabbana-mannen, die leven in het nu en niet bang zijn hun emoties te tonen’. Geurengoeroe: ‘Joh!’ Voor ik het vergeet: Colin Farell is volgens Dolce&Gabanna ideaal om dit aan potentiële kopers over te brengen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De hoofdrolspeler in Intenso is moepel (Mimusops zeyheri). Zie foto. Nooit eerder gebruikt. Via de headspace-technologie verkregen uit de melkhoutboom. Hoewel veel literatuur over deze boom bekend is (waaruit blijkt dat de eetbare vrucht zeer rijk is aan vitamine C en de boom ‘in het geheel’ ongevoelig is voor ziektes) wordt geen melding gemaakt hoe bloem, gebladerte en hout ieder apart of samen ruiken. Aangezien de headspace-technologie de geurmoleculen van de boom vertaalt in bekende, ‘bestaande’ moleculen, is dat volgens mij een combinatie van lavendel, cipres- en sandelhout, amber en cistus labdanum. Het effect volgens het persbericht: weelderig, balsemiek, honing- en bloemachtig. Klopt.

Maar voor het zover is: een frisse, metaalachtige, niet-scherpe en kruidig-aromatische aanzet die zeer natuurlijk aandoet – geldt trouwens voor de hele compositie. En die aanzet is mooi door basilicum, geranium en goudsbloem ondergedompeld in sprankelend water. Beter gezegd: bittergroen-elegant en dat komt op conto van goudsbloem (met een noot die lijkt op waterkers). Leuk om te ruiken hoe één ingrediënt eigenzinnig (in de zin van niet vaak geroken) aanstuurt.

Het door lavendel kloppende hart maakt duidelijk dat het een moderne fougère betreft. Wordt versterkt door ‘extracten van zemelen en hooi’. Klinkt hip en modern, maar eigenlijk is het ‘niet meer’ dan coumarine (een ‘ouderwets’ ingrediënt geliefd om zijn hooinoot). Mooi is hier nu weer hoe de bittergroene noot van de opening wordt doorgetrokken met salie. Hierachter verbergt – begint al in het hart – zich de warme en zalvende houtnoot gesymboliseerd door moepel.

Deze boom moet ook een tabakachtige en dierlijke sensatie oproepen, maar dat ervaar ik niet echt. Is meer het idee. Want daar is de geur toch weer te ‘aardig’ en ‘begripvol’ voor richting de doelgroep. Wel iets anders, en meer verwonderlijk: ik moet denken aan de geuren van Bottege Veneta. En dat is dus een compliment. Niet dat Dolce&Gabbana daar op zit te wachten. Nu op weg naar de parfumpromoclip. Niet naar the making of en/of behind the scenes. Die is er dus niet. Niet erg.

ANGE OU DEMON LE PARFUM ACCORD ILLICITE GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 23, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

ONSCHULDIG VERSUS INDRINGEND

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 23/03/15

Neus: onbekend

Ambassadrice: Kati Nescher

Fotografie: weet ik niet

Flaconontwerp: Pierre Dinand

Nu bij Givenchy weer de nadruk wordt gelegd op Ange ou Démon (2006), kun je je afvragen of Dahlia Noir (2011) niet het verwachte succes heeft gebracht omdat – ik doe een gok – het beeld en het verhaal te ver is verwijderd van wat de Givenchy-gebruikster in de mass market zich bij het couturehuis voorstelt: herkenbare, ‘ouderwetse’ chic in plaats van neogothische couture gepromoot door ‘wezenloze’ modellen, of een r&b-zangeres in haute couture.

Kortom alle clichés van parfum als lokmiddel. Iets wat met Ange ou Démon Le Parfum wordt onderstreept. Hoewel je volgens Givenchy ‘alles moet vergeten wat u weet’ omdat ‘de regels en setting van het verleidingspel grondig zijn veranderd, is het effect van deze geur ‘vuriger en verschroeiender dan ooit’. Maar ook ‘een nieuw verhaal met een flinke scheut sensualiteit en extreme vrouwelijkheid’. Maar ook: ‘een uniek geurspel dat alle taboes van tafel veegt. Ange ou Démon? Zij alleen weet het’… dat je in clichés moet spreken.

Interessant of niet? Givenchy presenteert met Ange ou Démon Le Parfum een variatie op layeren. Want het Accord Illicite – geleverd in miniflacon – kun je mengen met Le Parfum. Toepassing: een enkele druppel breng je als als final touch op de pulsatiepunten aan – achter het oor, in het decolleté, onder aan de rug, in de knieholten of op de polsen – zodat zijn warmte met die van de huid versmelt’. En ja hoor: ‘de geur veroorzaakt de meest gewaagde fantasieën’. Durf je het niet aan? Geen zin dagelijks dit volgens Givenchy nieuwe parfumritueel te ondergaan dat kan leiden tot nieuwe fantasieën, dan is er het minder ‘verschroeiend en gevaarlijk verslavend’ Ange ou Démon Le Parfum: een sensuele en elegante houtachtige bloemengeur.

Het veronderstelde effect van de geur moet natuurlijk verbeeld worden. Givenchy koos voor ‘een Haussmann-appartement in een fascinerend spel van schaduw en licht. Is het ochtend of kondigt de nacht zich al aan?’ Ja, dat weet Geurengoeroe natuurlijk ook niet echt. Dan verschijnt Kati Nescher ‘in een lichtstraal, op haar naakte huid draagt ze Ange ou Démon Le Parfum. De zintuigen op scherp, is ze klaar te verleiden. Ze heeft nog net tijd – gelukkig! Geurengoeroe vreesde het ergste – een druppel van het Accord Illicite aan te brengen, met een – logisch – bedwelmend en verleidelijk effect. Ze verbergt haar bedoelingen – ja, ja, ja – achter een kanten oogjuweel. Ange ou Démon, zij alleen weet het, zij alleen kiest…’ Geurengoeroe?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De ingrediënten van Ange ou Démon Le Parfum: sambacjasmijn (‘wekt het instinct van de verleidster’), musk (‘stimulerend, pulserend, de zintuigen bedwelmend’), patchoeli (‘suggestief sensueel’), leer (‘dierlijk) en amber (geen typering). De bedoeling: moeten samen leiden tot een ‘fascinerende verslaving’. De ingrediënten van het Accord Illicite: leer, witte musk, patchoeli en vanille – ‘een echt afrodisiacum, een concentraat met een overdosis van de meest luxueuze grondstoffen’.

De jasmijn in Ange ou Démon Le Parfum is zoet – lijkt met poedersuiker besprenkeld en heeft tegelijkertijd een ondefinieerbaar fruitachtig accent. Ik moet aan citroen, framboos en peer denken. De patchoeli is zeer transparant, de musk niet te wit en het amber zorgt voor een warme onderlaag. Het leer ruik ik niet echt. Ange ou Démon Le Parfum is zéér toegankelijk, een ketenparfumeriecrowdpleaser van het zuiverste water en mist eigenzinnigheid.

Die ruik je wel – gelukkig – in Accord Illicite. Mocht je in Givenchy’s parfumverleidingsclichés geloven, dan raad ik aan alleen dit onwettige, verboden, onrechtmatige akkoord te gebruiken en niet alleen op de pulsatiepunten. Dit is ‘ketenparfumerie-niche’ in de zin van rijk en diep. Een sierlijke leernoot fuseert elegant met patchoeli zoals patchoeli hoort te zijn: een krachtige houtachtige ondersteuning van de totaalcompositie die de witte musk en vanille niet, zoals gewoonlijk, helder en zoet maakt, maar eerder aards. Ongebruikelijk voor de ketenparfumerie. Zeker bij de klassieke leveranciers. Misschien is dit het begin van een renaissance van ‘echte’ parfums in plaats van de fruitchoulys en lichte bloemenpret in witte musk (zoals Ange ou Démon Le Parfum) die al jaren en nog steeds de toon bepalen.

EAU PLURIELLE DYPTIQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 21, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET E. Getagd: dyptique. Een reactie plaatsen

ROZENKRANS 8: ALL DAY, ALL YEAR

MULTI PURPOSE ROSE

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: eerste lentedag 2015

Neus: onbekend

Dat doe ik niet vaak: omlopen om in een parfumerie een geur te ruiken. Wel voor Eau Plurielle – wat vindt Maison Francis Kurkdjian eigenlijk van de naam? – omdat ik ‘altijd’ benieuwd naar ‘any-time-any-place-any-reason’-geuren. Want wanneer gaat privé-parfumeren over in ‘openbaar’ parfumeren? Wanneer gaat persoonlijk genot – share, thumb-up – over in algemeen genot? En voor wie doe je het? Voor jezelf, voor je familie, voor je gasten? En wil je dat je huis, je beddengoed ruiken naar je huidgeur?

Hangt van de compositie af. Nog een omloop-reden: Dyptique heeft al zo’n geur in het assortiment – Vinaigre de Toilette (1975) niet in het Skins-assortiment in Amsterdam – die eigenlijk een stap verder gaat: naast huidtonic kun je het ook in je – vette – haar smeren en in je te vette koekenpan na pannenkoeken bakken mengen met kokend water. Je haar is ontvet, je pan is schoon en weg is de stank. Althans daarvoor heb ik het ook jaren gebruikt, en altijd waren de reacties op zijn zachtst gezegd vol ongeloof terwijl ik deze diverse mogelijkheden demonstreerde. Leg je dan uit waarvoor je gewone huisazijn allemaal kunt gebruiken, dan zag ik iets meer begrip op de gezichten verschijnen. Van alle geuren kun je in principe een azijn maken – over decadent gesproken – maar dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Gebruik je Eau Plurielle divers, dan kom je voor mijn gevoel wel in een vrouwelijke lifestyle-stemming terecht. Zie ik een uitgave van Linda Wonen aan de horizon verschijnen waarin we La Mol voor ‘la jardinière’ speelt, die haar très, très grande living opfleurt met de door haarzelf gekweekte rozen uit haar zelf niet in elkaar getimmerde rosarium.

EAU PLURIELLE DYPTIQUE

Een beetje teleurgesteld over het nietszeggende aroma dat ze verspreiden, pakt ze Eau Plurielle en huppelt er al sprayende mee door de eindeloze gangen, de keukens… – leeg, nog een flacon! – de slaapkamers, de inloopkledingkasten, de badkamers, de gastenvertrekken en natuurlijk niet te vergeten zichzelf. De bel gaat… Linda is klaar voor haar in vrienden- en kennissenkring zo geliefde voorjaarsfeest.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eau Plurielle is een rozengeur die zijn traject aflegt gelijk het groeiproces van de roos: eerste een kale, gesnoeide rozenstruik die na de winter eerst ontbot, dan haar bladeren ontvouwt, gestaag doorgroeit om aan het eind in alle onstuimigheid te volgroeien met trossen rozen die doorbuigen vanwege de rijke oogst.

Met een strakke blauwe, wolkenloze hemel als achtergrond. In al zijn eenvoud ‘best wel’ complex. Hoewel je direct roos ruikt, komt de geur tot bloei met een groene noot die lijkt te zweven tussen ‘iets van’ citrus, galbanum, klimop en aldehyden – alsof het bladgroen met rozenzeep is ingesmeerd. Langzaam kruipt de compositie omhoog, gaat het groen via geranium over in de rozen die rose-transparant zijn. En toch vol, zoet, echt roos (geen derivaat) begeleid met een luchtige, lichte toets.

Daar verandert de basis van hout (meer), witte musk (minder) weinig aan. Aangenaam en zonnig. Ik weet eigenlijk nooit wat je je olfactorisch bij een versgeknipte bos rozen moet voorstellen – want die je koopt in de winkel of op de markt ruiken naar niets – maar Eau Plurielle komt dicht in de buurt. Denk daarbij nog even aan regenbui die heel even overtrekt en de rozen even aanraakt, en de voorstelling is compleet.

L’EAU D’ISSEY CITY BLOSSOM ISSEY MIYAKE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 19, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET C, GEURENALFABET L, Uncategorized. Getagd: issey miyake. Een reactie plaatsen

‘GODDELIJK LENTEONTWAKEN IN EEN IMAGINAIR BOEKET’

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 19/03/2015

Neus: Alberto Morillas

Illustratie: Mademoiselle Maurice

“Ik heb grote bewondering voor de geur en terwijl ik de uitdaging ben aangegaan een tijdelijke herinterpretatie ervan te creëren, heb ik het grootste respect voor de waarden die het sinds de creatie heeft overgebracht.” Zegt Alberto Morillas zijn bewondering uitend over L’Eau d’Issey (1992).

Als je het over waarden in de parfumerie hebt – hoeft van mij niet echt; klinkt nogal hoogdravend en pathetisch – dan heb je het natuurlijk over normen. Die zijn in combinatie met deze nieuwe klassieker en dito vrouwelijkheid ver van de vaste verwijderd: dus essentieel en verrassend zonder kunstmatigheden. Maar wat zijn de waarden?

Volgens Issey Miyake: ‘Haar baanbrekende geurspoor, de zuiverheid van geurnoten en de klaarblijkelijke eenvoud van haar boodschap. Herkenbaar te midden van alle anderen en onaangetast door de invloeden van de mode, was het in staat om de gelederen van iconische geuren te overstijgen en tegelijkertijd tijdloos, puur en esthetisch te blijven.” Dat bedoel ik nou – hoogdravend.

De stad als plek om daar de natuur op onverwachte plekken te ontdekken is niet nieuw. Heel lang geleden: Dans le Jardin de mon Curé (1904) van Guerlain. Iets dichterbij: Kenzo’s Flower (2000) en Un Jardin sur le Toit van Hermès (2011). Issey Miyake voegt toe: in het hart van de stad de natuur die uitbarst met L’Eau d’Issey City Blossom – een geur die stedelingen moet verrassen omdat het ‘alle clichés opzij werpt. Want de stad is noch monotoon, noch monochromatisch’ – laatste zoeken we op. Betekent licht van één enkele golflengte. Iets dat monochromatisch is, heeft één enkele kleur. In de natuurkunde wordt het gebruikt voor elektronischemagnetische straling van één bepaalde golflengte. In de kunst is een monochroom werk een eenkleurig werk Het woord monochroom is afgeleid van het Grieks: mono (één) en chroma (oppervlak, huidskleur).

Verder: ‘Om de poëzie en vluchtige schoonheid van L’Eau d’Issey City Blossom te benadrukken, en om te garanderen dat de subtiliteit van deze lenteode zowel aromatisch als visueel is, nodigde Miyake een beeldend straatkunstenaar uit – Mademoiselle de Maurice – die de campagne, verpakking en flacon een visuele identiteit – chic! – geeft zoals een chrysalis die uitgroeit tot een dagvlinder klaar om rond te wervelen in het licht en tumult van de stad…’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het eerste beeld: bloemzaadjes nog verborgen onder de bestrating die popelen om te pop-uppen om de vlinder-transformatie te ondergaan – het worden ‘perfecte bloemen vertoond achter ramen van de mooiste bloemisterijen, die hun elegante blaadjes op de trottoirs verstrooien’.

Let wel op dames en heren: deze blaadjes zijn niet afkomstig van ‘wilde bloemenboeketten zorgvuldig verzameld door een parfumeur om stadsbewoners te inspireren tot een plattelandnostalgie’. Juist het tegenovergestelde: ‘ze zijn geplukt van muren en verzadigen de lucht met hun warmte, in de letterlijke en figuurlijke zin’.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE OSMANTHUS

Hoe gaat dat in zijn werk? Eerste indruk: de ‘verrassing van herkenning’ en de zich daarachter verschuilende, maar toegevoegde bloemen. Want de geest van L’Eau d’Issey zweeft rond, alleen is de kenmerkende waternoot minder geprononceerd.

De natuur komt tot leven in een nevel van frisse noten die niet te cologneachtig is. Want de citrusnoten worden begeleid – door de nu bijna verplichte – noot van roze peper. Energiek in plaats van verfrissend. Nu beginnen de bloemen te bloeien. Eerst diffuus en onbestemd, zonnig en ‘vrij’, maar als je je snuit wat dieper in deze stadsruiker steekt merk je dat rum/rozijn/perzikachtige osmanthus (foto) de frisheid van fresia en magnolia een zacht-warm, licht sensueel randje geeft. Dit alles heel subtiel – als een aquarel.

Dat L’Eau d’Issey City Blossom niet alleen in de lucht blijft hangen, maar ook kan aarden – tussen de stoeptegels, stekend uit opengereten asfalt, tegen de muren opkruipend – koos Alberto Morillas voor een zacht-houtige mix van cederhout, ambrox en witte musk die aldus Issey Miyake textuur geeft aan dit imaginaire boeket die eerder poederachtig dan katoenpluizerig is.

ROSA GALLICA – LES EPHÉMÈRES – BRECOURT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 17, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE. Een reactie plaatsen

ROZENKRANS 7: WAAR OF NIET WAAR?

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 17/03/2015

Neus: Emilie Bouge

Concept & realisatie: Emilie en Marie Eugénie Bouge

Nooit geweten dat van de Gallische roos alle andere rozen afstammen. Alleen dat ze sinds Anacreon in de vergetelheid is geraakt, maar ergens in Centraal-Europa in wilde staat is teruggevonden. Ter uw informatie: Anacreraon was een lyrisch dichter uit de zesde eeuw voor Christus geboren in Teos aan de (toen) Ionische, (nu) Turkse kust. Alleen de enige Franse link die hij met de Gallische roos heeft, lijkt volgens mij puur toeval: de schrijver Leconte de Lisle (1818-1894) schreef de series Odes anacréontiques waarvan een, La Rose, op muziek werd gezet door Gabriel Fauré (1845-1924).

Ook vreemd dat ‘ergens’. Hoezo exacte vindplek onbekend – zoiets vergeet je toch niet? En dat geldt ook voor de naam van de Franse verzamelaar die haar druppel na druppel biologisch heeft gedistilleerd. Daar word ik dus Gallisch van.

Even controleren op internet. Wat blijkt? Volgens Wikipedia is het een hybride roos met enkelvoudige bladeren en bladverliezende struik uit de R. Gallica-groep waarvan de exacte herkomst onduidelijk is. Met welke andere roossoorten ze is gekruist eveneens. Haar bijnamen: apothekersroos, ‘crimson damask’, rode roos van Lancaster (ze is de bloem van Lancashire vandaar). Lekker verwarrend: de variaties Rosa gallica f. trigintipetala wordt beschouwd als synoniem voor de Rosa damascena.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het doel van Les Ephémères – vrij vertaald ‘De Vergankelijken’, ‘De Kortstondigen’ – is zeldzame en kostbare essences uit vervlogen tijden verkennen en die anno nu te interpreteren. Wil dat zeggen dat na haar ‘ergens’ te hebben geroken Emilie Bouge in dit geval de R. Gallica-roos heeft gebruikt? Of naar haar idee met behulp van ‘the usual suspects’-rozen (centifolia- en damscenaroos) en andere ingrediënten heeft opgeroepen?

Ik ga uit van het laatste. En mocht ze de echte gallica-roos hebben gebruikt, dat is dat nobel. Maar of je haar werkelijk moeiteloos uit de compositie pikt en dus de geur zijn typische karakter geeft, dat is nog maar de vraag. Want wat ik ruik is een ‘algemene’ en bekende roos. Eerst zacht, zoet, lief en behoorlijk zeepachtig. Niet echt wild en puur – ze maakt niet echt een ‘biologische’ indruk. Vervolgens bemoeit zich de energieke noot van roze peper gehuld in een wolk van wierook met de roos. Correctie: wolkje. En die lijkt ook weer snel over te waaien, want de eerste kennismaking treedt weer voor het voetlicht. Of is wat ik nu ruik de aanraking van de roos met mirre en de zeer, zeer zachte basis van kasjmier- en ebbenhout extra extra zacht gemaakt door een toefje amber?

SAFFRON ROSE – BLACK LABEL – GROSSMITH

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 14, 2015

Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: Grossmith. Een reactie plaatsen

ROZENKRANS 6: POPULAIR NICHETHEMA KLASSE UITGEVOERD

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 14/03/2015

Neus: Trevor Nicholl

Concept & realisatie: Simon en Amanda Brooke

Je wilt als roos hogerop, doorgroeien, je hebt niche-aspiraties en toch wil je in dit streven niet al te arrogant en afstandelijk overkomen zoals die andere carrière- en clichégerichte ‘rose bitches’ uit de kwekerij.

Dan rest eigenlijk maar een optie: boek bij je favoriete parfumspa een vijfsterrenverwenprogramma; laat je bestuiven met saffraan en je wortels ‘kunst-bemesten’ met oud en guaiac – rook ondertussen stiekem een sigaar terwijl je alle zalvende ingrediënten op je laat inwerken tijdens de massage. Je kwam als onschuldige roos, maar verlaat de beautyfarm als Saffron Rose.

Moet jij eens zien wat voor een bewonderenswaardige blikken je na deze upgrade-behandeling krijgt. Grote kans dat je op straat zelfs lekker ordinair wordt nagefloten – dat is lang geleden!

Sommige vrouwen en mannen raken zelfs zo gefascineerd door het mysterieuze spoor dat je in het voorbijgaan achterlaat, dat ze hun moed samenpakken, je aanspreken, complimenten maken om vervolgens te vragen naar het parfum dat je draagt – dat is…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Grossmith is niet de enige die de roos op deze manier een niche-behandeling heeft gegeven. Men neme: Armani Privé’s Rose d’Arabie (2011), By Kilians Rose Oud (2012), Guerlains Rose Nacrée du Désert (2012), Yves Saint Laurents Majestic Rose (2013), Lancôme’s L’Autre Oud (2013) en Oud Bouquet (2014), en Rudis (2014) van Nobile 1942.

Natuurlijk allemaal ‘onder leiding van’ Montale die deze ‘droomcombinatie’ van roos, saffraan en oud aan het begin van deze eeuw op de parfumkaart zette. De meeste van bovengenoemde geuren worden speciaal gemaakt voor het Midden-Oosten en niet ieder parfum bevat het echte oud.

Moet gezegd: Trevor Nicholl doet het met verve. Wat een kwaliteit. Mag ook wel gezien de prijs: gemiddeld 50ml € 330.00 en 100ml € 475.00. De roos opent prachtig: voluptueus, zoet, fruitig, zuiver – echt roos.

De poederregen van saffraan en kaneel geeft haar de nu zo geliefde ‘anders’ zoet-droge kruidige noot. Oud zorgt vervolgens voor een prachtige onderlaag maar overwoekert, verzwelgt de roos niet, gaat niet aan de haal met compositie, waardoor je niet de klassieke ‘is-it-all-that-there-is?’-oud krijgt.

De reden: het wordt begeleid door een sterk houtfond – guaiac (met musky, rokerige houttoon) en cederhout (versterkt de houtnoot van oud). En, niet te vergeten, een eigenaardige, maar bijzondere tabak-mirre-cistus labdanum-infusie. Die zorgt in Saffron Rose voor een zoet-aardse, licht rokerige en sensueel-animale ‘stoere’ warmte.

FRAGRANCE THE 13TH – AAHHHHHHH!

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 13, 2015

Geplaatst in: TRENDANALYSE, WAT RUIK IK EIGENLIJK?, ZOU VERBODEN MOETEN WORDEN OF NIET?. Een reactie plaatsen

SCHRIKT OF SCHIKT JE NEUS?

Bestaan er geuren die je letterlijk de stuipen op het lijf – kunnen – jagen? Ik bedoel dan niet de voorspelbare reacties van de doorsnee-janalleman-consument(e) die met bepaalde verwachtingen – aangemoedigd door een advertentie in een glossy en/of een tv-promoclip – een parfumerie binnenstapt en uit pure onwetendheid na de eerste spray direct bijna-hysterisch begint te kreten vanwege de voor hem/haar onbekende sensatie: ‘Hè, bah, gatver, die is toch gewoonweg vies, toch?’ Heb het vaak met plezier aangeschouwd. Maar ik bedoel eigenlijk meer de overrompelende olfactorische gewaarwording die een nieuwe, nooit eerder ervaren emotie teweegbrengt.

Ter vergelijk: ik maakte deze verwarring ooit muzikaal mee in het Amsterdamse Concertgebouw. Voor mij zat een jong stel. Toen de eerste onheilsklanken klonken van Sergei Prokofievs Romeo et Juliette (1935) – gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van William Shakespeare (1591-1595) – vielen ze samen hand in hand bijna op de grond van verbazing. Het was duidelijk: het was de eerste kennismaking met deze balletsuite. Niet zo vreemd deze omverwerpende reactie: de ouverture lijkt een kakofonie, je hebt het idee dat de wereld in elkaar valt, op zijn vesten trilt, met de grond gelijk wordt gemaakt – een dreigende voorbode, anticiperend op het naderende, fatale onheil dat het verliefde paar te wachten staat. Een dergelijke verpletterende ervaring dus maar dan met parfum.

Het is natuurlijk wat je kent en wat de mode op een bepaald moment voorschrijft: iemand gewend aan lichte witte musk bloemetjesgeuren staat waarschijnlijk stokstijf bij het ruiken van een oriëntaals elixer – andersom hetzelfde effect volgens mij. En ook een kwestie van gewenning: Yves Saint Laurents Opium (1977), Giorgio Beverly Hills (1981) en Thierry Muglers Angel (1992) bijvoorbeeld hadden in het begin voor velen de schok van het nieuwe, maar worden inmiddels als saai en teveel ‘déjà senti’ afgedaan.

Series van Comme des Garçons kunnen nog wel heftige reacties uitlokken, maar toch vallen de extreme opvattingen van Rei Kawakubo binnen een duidelijk afgebakend kader. Het is een gecalculeerd effectbejag, een bewust afzetten tegen de doorsneesmaak. Zo is haar Odeur 53 (1998) een blend van het aantal in de naam geduide ingrediënten met als doel: een moderne en ‘gedenkwaardige’ geur. Opgebouwd uit ondermeer zuurstof, metaal, was drogend in de wind, mineraal koolstof, duinzand, nagellak, cellulose, zuivere berglucht, verbrand rubber en warme stenen.

Geldt ook voor het ‘sperma- en bloedparfum’ van Etat Libre Orange: Sécretions Magnifiques (2006). Idem voor het urine-effect dat Odriu met zijn Peety (2013) nastreeft. Geur wordt hier meer als een conceptuele ervaring gepresenteerd als contrast voor het gewoon alledaags genieten door de – overigens zeer boeiende – grens tussen verrukking en walging af te tasten.

Ik ben nog nooit echt ‘geurgeschrokken’ – wel vaak teleurgesteld omdat hoog opgeklopte verwachtingen niet werden ingelost – omdat ik altijd nieuwsgierig ben wat neuzen allemaal weten op te roepen met hun composities. Een stinkbommetje gekocht bij de feestwinkel niet meegerekend – maar ook een geur gemaakt door een neus moet je maar denken. En een lekkere vette civetbom brengt me niet om – voor de meeste gebruikers het summum van ‘strond in een flacon’.

Ik wil ooit nog eens een tuberoosparfum ruiken waarin deze erotiserende bloem extra geil wordt door civet en oud waardoor ik moet happen naar adem. Maar ook deze wens ligt weer binnen het verwachtingskader dat ik ken. Dat komt doordat de parfumindustrie, logischerwijs, zoveel mogelijk wil charmeren. Maar toch hoop ik dat binnenkort een mainstream- en/of nichegeur opstaat, waarin klassieke ingrediënten zo zijn gemengd waardoor ik helemaal confuus wordt. Dat je in eerste instantie niet weet of je het parfum aan het geuren of aan het meuren is. Wel dat je direct bent geboeid, een geur die je voorgeprogammeerde smaakopvatting op de proef stelt en die maatgevend wordt voor de nabije toekomst.

Namens http://www.lebienaime.com ben ik ondertussen bezig met For Those Who Dare. Een nieuwe lijn die de afstand tussen schijnbaar lekker en blijkbaar vies verkleint. Zoals Lavande qui doit être lavé?. Samengesteld uit: Eau de Lavande (Annick Goutal), Eau de Lavande (Yves Rocher), Lavande Roger & Gallet, Lavande Ombrée (Au Pays de Fleur d’Oranger), Luna Rossa (Prada), Obsessive Oudh (Al Haramain) en Ode of Oudh (Al Haramain). De eerste reacties zijn hoopgevend…

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

1996 BYREDO

EROS POUR FEMME VERSACE

EAU FLORALE REPETTO

INTENSO DOLCE&GABBANA

ANGE OU DEMON LE PARFUM ACCORD ILLICITE GIVENCHY

EAU PLURIELLE DYPTIQUE

L’EAU D’ISSEY CITY BLOSSOM ISSEY MIYAKE

ROSA GALLICA – LES EPHÉMÈRES – BRECOURT

SAFFRON ROSE – BLACK LABEL – GROSSMITH

FRAGRANCE THE 13TH – AAHHHHHHH!

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta