‘LOVES ME, LOVES ME NOT, LOVES ME, LOVES MET NOT, LOVES ME’
DIGITALE VOETAFDRUK VAN EEN GEUR
Jaar van lancering: 2018
Laatst aangepast: 01/05/18
Neus: Alberto Morillas
Als je vandaag, morgen of any time soon omringd door een romige parfumwolk drie jonge meiden innig met elkaar verbonden ziet… grote kans dat ze de boodschap van Marc Jacobs’ sisterhood-geur Daisy Love in praktijk hebben gebracht.
Kijk, zo wordt tegenwoordig een geur in de markt gezet aldus het persbericht: ‘Terwijl de print- en televisiecampagne wereldwijd live gaan – in samenwerking met InStyle.com, NYMag.com en het Twitteraccount van The Cut – zal Marc Jacobs exclusieve digitale Daisy Love-items onthullen op @marcjacobsfragrances en @marcjacobs Instagramaccounts met ondersteunende social content van wereldwijde influencer-partners. Het past in onze strategie van het vergroten van onze digitale voetafdruk en een intensievere focus op influencer-marketing’.
Extra asset: Kaia Gerber (dochter van voormalig supermodel Cindy Crawford en entertainment businessman Rande Gerber) die samen met ‘sister-modellen’ Aube Jolicoeur en Faith Lynch toont hoe ze onder de zon aan een strand in Californië genieten van hun vriendinnenband op de melodie van Sonic Youths’ Teen Age Riot. Tisnietwaar Kaia Gerber: ‘Ik vind het heerlijk te blijven samenwerken voor de Daisy Love-campagne – dit keer voert de zorgeloze geest van Daisy naar het strand, wat erg resoneert met mijn persoonlijkheid, leefstijl en mijn innerlijke Daisy-girl’.
Wat krijg je te zien? Iets wat je al heel vaak hebt gezien in ‘la la perfume wonderland’: dartele jonge meisjes, vriendinnen die twijfelen over hun romantische object van verlangen – ‘loves me, loves me not, loves me, loves met not, loves me’ – terwijl een madeliefje wordt ontdaan van haar tedere blaadjes. Braaf, lief, niets op tegen, degelijke jonge meisjes. Mama en papa kunnen tevreden zijn, voor een Teen Age Riot (waarvan je alleen de gitaarakkoorden hoort) hoeft niet gevreesd te worden. Voorlopig.
WAT DAISY LOVE IK EIGENLIJK?
De nieuwe Daisy is voorgelegd aan een testpanel (iets dat bijna iedere nieuwe masstige-geur ten deel valt). De reden: de informatie die je krijgt, helpt om de geur beter en duidelijker voor het koperspubliek te presenteren. Zegt men. Soms wordt de compositie aangepast. Sommige criticasters menen dat alle eigenheid die in de testing-testing-fase zit er radicaal wordt uitgezeefd. So be it, that’s the industry. En wat daarbij komt: Alberto Morillas heeft zoveel ervaring – weet precies wat de klant wil. Dat zit wel goed en dus viel Daisy Love direct in de smaak. Komt omdat Morillas, verantwoordelijk voor alle Daisy-geuren, zich liet inspireren door de gourmandtrend.
De eenduidige conclusie van het testpanel, vooral onder de millennials: ‘Nieuw en anders’. Sterker, Daisy Love werd gekenschetst als verslavend. Als dat zo is, dan heeft het panel nog nooit een gourmandgeur geroken, en dat is knap gezien het nog steeds aanhoudende succes van deze inmiddels tot standaard geworden trend die 25 jaar geleden begon. Deze bewering klopt dan ook niet: ‘Daisy Love is de eerste stralende gourmandgeur in de geschiedenis’ – ik noem er slechts een waarvan ik onlangs een 100ml-flacon voor € 15,00 bij de Etos kocht: Rumeur (2006) van Lanvin – die verder wordt omschreven als ‘onmiskenbaar vrouwelijk met een jeugdige en toch geraffineerde compositie’.
Daisy Love roept de verrukking op van het kijken naar de zon die weerspiegelt in de oceaan onder een helderblauwe hemel met noten van helder gekristalliseerde bergbraambess, zonnige en toch romige madeliefjesboomblaadjes, en een warme blend van kasjmiermusk en drijfhout’.
Het klopt allemaal en tutti is tutti in sync met de parfumsuccesformule voor jonge meisjes: roodachtig fruit in de opening, bloemetjes in het hart en poederig musk (ontdaan van zijn frisse laundry-noten) in de basis opgeklopt tot een gourmandsensatie (denk slagroom, denk vanille). Recent ook verwerkt door Repetto (Dance with Repetto) en Jimmy Choo (Blossom Limited Edition).
Kijk de bergbraambes (in het Engels cloudberry) bestaat: groeit vooral in Scandinavië – Mona di Orio verwerkte die onlangs in Suède de Suède (2017) – waar ze veel in het wild voorkomt. Zorgt voor de fris-fruitige opening. Maar waar bloeit de madeliefjesboom? Je gelooft je ogen toch niet als je dit leest. De wereld van parfums is er een van make believe en sprookjes, maar vertel die dan wel eerlijk (ik gok op jasmijn en viooltje).
Slikken sisterhood-meisjes dit als zoete koek, gaan die niet naar school waar ze leren hoe het madeliefje bloeit? Doet me denken aan een beroemde 1 april-grap van de Radio BBC in een ver verleden die ‘vertelde’ dat spaghetti groeit aan de spaghetti-boom. Bijna iedereen geloofde het. En de basis: je ruikt door de romige basis inderdaad een heel, maar dan ook heel licht ziltig nootje dat plakt aan drijfhout.
Het zal je niet verbazen dat Daisy Love een grote gemene deler-geur is geworden. Logisch gezien de ‘belangen’ op het spel staan. Je gunt deze onschuldige meisjes – die trouwens al lang gewend zijn aan ‘gourmand light’-geuren – alleen een keer een ‘full-blast-right-in-the-face’-gourmandervaring: Angel (1992) van Thierry Mugler dus. Desnoods door middel van een taartgevecht. Zal ze leren en houdt ze bij de les!
Droomde ik nu dat ik mocht aanschuiven bij Tijd voor Max, of was het gewoon een bad trip in verband met het 75jarig bestaan van L(ucy in the)S(ky with)D(iamonds)? Oordeel zelf.
André: ‘Wanneer heb je voor het laatst een Avongeur gekocht?’ ‘Dat is leuk dat je daarnaar vraagt, want heel toevallig onlangs nog, in Hoogeveen – of all places. Om precies te zijn in Het Goed, een tweedehandswinkelketen. In een gesloten vitrinekast gevuld met dingen, objecten en parafernalia die moeten doorgaan voor duur en zeldzaam maar het niet zijn, zag ik een parfumflescollectie ‘afgestaan’ naar ik vermoed door (klein)kinderen van een net overleden very old geworden, dat wel, (groot)oma. De verkoopster vroeg of ik ze allemaal wou kopen tegen een schappelijke prijs. Maar dat vond ik way too much. Want de meeste flacons, uitgezonderd een, vielen voor mij nu toch in de categorie heftige kitsch.’ Martine: ‘Jeetje wat gaat de tijd nog snel en we zouden nog uren met je kunnen praten, maar Karin Bloemen moet ook nog een door haar net ontdekt maatschappelijk probleem onder de aandacht brengen en Willeke Alberti wil nog een niet echt door zijn familie gemiste, maar toch gevonden opa toezingen, dus dat kom je, hoop ik, in een andere aflevering met ons delen.’ Geurengoeroe: ‘Hé, wat jammer nou, want ik had naast deze geur nog een ander aspect willen belichten…’.
Geurengoeroe bedoelt maar. En die heb ik dus voor € 9,00 gekocht. In die ‘Originalfassung’ verpakt in een glazen leeuw met plastic dop. Is het kunst, is het kitsch? Ik vind het, laat ik het zo zeggen, knap gedaan. Als het geen parfumflacon was geweest, dan was het gewoon een leuk deco-dingetje voor in je interieur. Had je ook nu nog zo maar op een inspiratiepagina kunnen vinden in een interieurglossy. Maar het gaat dus om de inhoud.
Dit is de bedoeling van de oprichter Cindy Guillemant: ‘Moresque is de harmonieuze synthese tussen vorm en inhoud, tussen esthetiek en essentie. Gemaakt om de oude oosterse traditie van parfums met tijdloze Italiaanse stijl aan te kleden, is Moresque een eerbetoon aan de pracht van de Moorse kunst. Het is ook een lofzang op de verfijning van oriëntaalse parfums en de knowhow van ‘made in Italy’.’
Mijn eerste totaalimpressie blind geroken: een intens poederige geur – musk, vanille, en vooral tonkaboon – die in het begin een fris-prikkelend, zoet-kruidig accent heeft. Ik gok op steranijs. Sorry, een intens poederig parfum met ‘lichtvonken’, want het betreft een extract, waar je door de poederregen heen af en toe verschillende bloemen oplichten.
Die persberichtschrijvers op de hoofdkantoren van de luxe merken toch. Die verliezen zichzelf steeds meer in lyriek en quasi literaire omschrijvingen. Alsof ze dingen naar de Pullitzer Prijs terwijl bij – ook vluchtige – analyse slechts met één speldenprik… Die van Etro kan er ook wat van: ‘De samensmelting van landen en culturen vormt de basis voor een verrassend esthetisch parfum dat volledig trouw is aan zichzelf’. Ik bedoel: klinkt indrukwekkend maar tegelijkertijd zeg je niets. En hoe kan een parfum ‘dat nog maar net komt kijken’ trouw aan zichzelf zijn. Het is toch geen levende entiteit met een ziel die kan reflecteren?
Heel veel luxemerken associeer ik niet met sport of welke vorm van lichamelijke inspanning dan ook, behalve misschien het ‘show offen’ van je nieuw gekochte kleding. Yves Saint Laurent et sport: non, non, non. Jil Sander und Sport: nein, nein, nein. Armani e sport: no, no, no. Burberry and sport: no, no, no. Laatste had een tijdje geleden een sportduo in het assortiment: in 2009. Vervolgt met een zeer koude versie: 2010. Waarom? It’s the economy stupid!
Bij dit soort aanvullingen gaan mijn wenkbrauwen altijd omhoog: ‘Burberry fragrances are created by Francis Kurkdjian for Takasago with a specific process of maturation and maceration to enrich the quality and the signature of the scents’.
Jouw positie bij Burberry is eigenlijk uniek voor een neus. Vertel.
Het zal nog wel even duren voor Repetto een mannengeur op de markt zet, het is de vraag of het überhaupt zal gebeuren, tot die tijd kunnen jonge meisjes en vrouwen jong van hart nog meer in de wereld van ballet opgaan met Dance with Repetto.
Beetje vreemd natuurlijk om een lekkernij te associëren met een bepaalde beroepsgroep, maar de fragiele en verfijnde opbouw van een macaron – niet die van de Hema en de markt! – lijken gemaakt voor in tule gehulde danseressen op spitzen.
GEURENGOEROE 