VANILLE INTENSE – LES MAGNIFIQUES – PARFUMS DE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 19, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE. 1 reactie

VANILLE INTENS ANDERS!

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 19/08/10

Neus: Patricia de Nicolaï

‘Pure’ vanillegeuren hebben een nadeel: ze lijken nog al op elkaar. Dat is niet zo verwonderlijk. Alleen in de details ruik je de verschillen. De ene neus veredelt deze gefermenteerde peul van de vanille-orchidee met bloemen, de ander met hout, de ander met hars. Een ‘pure’ vanillegeur die zich echt onderscheidt, kreeg ik vorige week zo maar even onder mijn neus geschoteld naar aanleiding van het verschijnen Vanille Noire van Yves Rocher (2010): Vanille Intense.

Wat een prachtparfum! Wat een prachtneus die Patricia (zie foto). Ook in Vanille Intense ruik je haar gedegen en letterlijke Geurlaineske achtergrond. Wie en wat ze precies is, lees mijn beschrijving van Sacrebleu. Jammer dat Patricia zo bescheiden is en zo weinig over haar inspiratiebronnen vertelt. Ook op haar homesite. Alsof ze lijkt te zeggen: het gaat om de geur, niet om het verhaal er achter. Over Vanille Intense laat ze alleen los dathet een ‘racy and incredibly, natural vanilla absolute’ is die ‘will take you miles away’. Vind ik te bescheiden – zie verder op.

Vanille Intense is onderdeel van de Les Magnifiques-collectie (2009). En daar zitten, afgaand op de namen – Rose Intense, Maharanih, Cédrat Intense, Patchouli Homme, Sacreblue Intense – en ingrediënten ook verborgen schatten tussen. Gaan we binnenkort in Parijs ruiken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zoals met de meeste ‘pure’ vanillegeuren, ook hier geen klassieke citrusinleiding. De sinaasappel en oranjebloesem in de opening worden direct door de vanille opgezogen. Maar dat lijkt bijzaak, want er gebeurt direct iets intrigerends. Ik ruik namelijk een soort groenige – gelijk de kleur van de geur – noot, alsof de vanille zich achter gebladerte verschuilt. Ik dacht eerst dat het engelwortel was, maar het is de ‘droppige, zoete, ‘bruin’ ruikende strobloem. De vanille wordt hierdoor eigenlijk het tegendeel van zoet (‘plakkerig’), zoals we het traditioneel kennen. Dat wordt versterkt nog eens door het ‘droogzoete’ kaneel.

In nasleep lijkt Vanille Intense weg te zakken in met patchoeli doorvlochten aarde. Het effect: ‘houtig’, ruw… hoewel de toegevoegde amber en musk ervoor zorgen dat de vanille mooi warm en ‘strelend’ blijft. Meen zelfs een beetje civet te ruiken. Dit is nog eens een andere vanille. Niet overzoet, maar warm, en wat blijft de strobloem lekker lang hangen. Vanille Intense: ik zeg het niet vaak, is mysterieus en heel elegant, heel verfijnd, heel parisien – zoals alle Nicolaï-parfums.

RUIK & VERGELIJK

Wil je meer weten over de herkomst van vanille. Zie mijn beschrijving van de laatste geur in de onderstaande rij. Allemaal niche-creaties trouwens.

Serge Lutens Un Bois de Vanille (2003)

Annick Goutal Vanille Exquise (2004)

Guerlain Spiritueuse Double Vanille (2007)

Reminiscence – Les Notes Gourmandes – Mi Fa (2008)

Yves Rocher Vanille Noire (2010)

NOBLE VETIVER CHOPARD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 19, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET N. Een reactie plaatsen

VETIVER GEPLAATST IN EEN NOBELE OMGEVING

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 19/08/10

Neus: Lucas Sieuzac

Model: Andres Valencoso

Fotografie: Inez van Laamsweerde en Vinoodh Matadin

Zou het toch waar zijn dat de man met smaak het liefst verleid wordt met een geur op basis van vetiver? Je gaat het bijna geloven gezien de constante stroom aan ‘vetivers’. Nieuwste loot: Noble Vetiver van Chopard. Waarom? De Zwitserse juwelier heeft reden tot een feestje: het werd namelijk 150 jaar geleden opgericht. Waardoor onderscheidt het zich van de anderen? Chopard vindt zelf ‘door hun unieke benadering, precisie en knowhow op het gebied van traditionele fabricage van horloges’. Waar of niet waar? Ik ben geen horloge-kenner.

En dit ‘fameuze vakmanschap’ diende ter inspiratie voor Noble Vetiver. Wie is de drager? ‘Hij deelt graag zijn passie voor kwaliteit en mooie objecten’. Wat aardig. ‘Wordt door vrienden bewonderd om zijn zelfvertrouwen en moed’. Wat geweldig. En: ‘Als echte connaisseur is zijn geur een uitdrukking van zijn gedurfde, elegante signatuur waardoor hij, waar hij ook is, in het middelpunt van de belangstelling staat’. Wat prettig, de vraag alleen: wil je dat wel constant…

De zware glazen flacon (klopt!) met robuust metalen dop refereert aan Chopard-horloges en is gebaseerd ‘op Chopards visie van verfijning en elegantie waardoor het een ultiem ontwerp voor heren is’. Ik denk toch eerder een horloge. Andres Valencoso belichaamt de Chopard-man: ‘Elegant, zelfverzekerd, energiek; met zijn authentieke lach en charismatisch postuur spreekt hij de taal van Chopard, is hij dé Noble Vetiver-man’. Wel opvallend: Andres draagt zelf geen Chopard-horloge.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Noble Vetiver is heel klassiek-mannelijk. Want houtachtig en kruidig. Had bij wijze van spreken, ook 40 jaar geleden gelanceerd kunnen zijn. Maar dat geldt voor bijna alle vetivergeuren. In Noble Vetiver is Haïtiaans vetiver volgens Chopard een must have-ingrediënt in de haute parfumerie – zo niet de belangrijkste speler.

Fris, groen, ‘droog’, ‘warm’ en toch geprononceerd. Wordt in de top voorzien van een frisse wind bergamot. Het accent verschuift vervolgens door de toevoeging van kardemon en rode peper. De vetiver wordt hierdoor in het hart groener, kruidiger, energieker. Dat ‘groene’ wordt nog eens versterkt door muskaatsalie. Mahoniehout begeleidt de nobele vetiver met warme verfijning naar de basis. En die basis is zeer elegant én mannelijk door leer (de barenia-variant) en tabak. Gewoon een goede vetivergeur voor het masstige-segment.

RUIK & VERGELIJK

De manier om de man aan een nieuwe geur te krijgen? Spreek hem aan op zijn voorliefde voor horloges. Doet de juweliersbranche dus steeds meer. Ook bij de volgende geuren, vormde een chique polsklokje in de collectie de inspiratiebron.

Cartier Roadster (2008)

Bvlgari Man (2010)

Van Cleef & Arpels Midnight in Paris (2010)

1889 MOULIN ROUGE HISTOIRES DE PARFUMS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 18, 2010
Geplaatst in: NICHE. 1 reactie

WELKOM

WILKOMMEN

BIENVENUE

AU CABARET MOULIN ROUGE

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 02/06/12

Neus: Gérald Ghislain

Een jaar waarin volgens Gérald Ghislain een belangrijke gebeurtenis plaatsvond of een invloedrijk persoon werd geboren, vormt de inspiratie voor Histoires de Parfum. Wat gebeurde er in 1889? Met name in Parijs? Er was een wereldtentoonstelling; de Eiffeltoren werd officieel ingehuldigd en (ta-da!) cabaret Moulin Rouge opende in het Pigalle-district op zes oktober zijn deuren. In het begin een ontmoetingsplaats van demi-mondaines, bohemiens en andere hippe vogels die veel kunstenaars heeft geïnspireerd (Henri de Toulouse-Lautrec, Jules Chéret, René Gruau) en ‘in moderne tijden’ is uitgegroeid tot een toeristische trekpleister van de eerste orde. Miljoenen laten zich jaarlijks trakteren op ondeugend maar netjes verzorgd ‘oh la la’-plezier.

En laten we niet vergeten dat hier voor het eerst de ‘can-can’ werd gedanst. Ghislain brengt met 1889 Moulin Rouge een ode (in opdracht van de huidige eigenaren van het cabaret ter viering van het 120jarig bestaan) aan de eerste jaren van het cabaret én – zoals hij in een interview zei – dat hij een parfum wou maken dat ‘de vrouwelijke geuren van een boudoir laat contrasteren met mannelijk leer’. Klopt want, 1889 Moulin Rouge is voor mij noch vrouwelijk, noch mannelijk. Eerder een stemming, een gevoel. Een beetje muffig, een beetje viezig – positief bedoeld. Alsof je een theater betreedt dat al een tijdje zijn deuren heeft gesloten. Niets fris en schoongeboends.

Er hangt iets onbestemds in de lucht, een herinnering die achter is gebleven en maar niet wil verdwijnen… het poeder van de danseressen en cocottes, een spoor van een ‘ouderwets’ rozen- en irisparfum, én de geur van het drankje dat meer goed dan kwaad heeft gedaan – de groene fee – genuttigd door de dandy-eske en artistieke bezoekers.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit broeierige sfeertje wordt opgeroepen door een kruidig-zoetige opening van mandarijn, pruim (met zijn wulpse zoetheid, die als je wil, ook een soort geiligheid heeft) en kaneel (kan een geur heel stoffig laten ruiken). Dan begint 1889 Moulin Rouge zijn onschuld te verliezen door de gevaarlijke combinatie van absint (de groene fee) en damascusroos (centifolia).

Ofwel, honingzoete bloemigheid gecombineerd met bittergroen alsem (waar absint van wordt gemaakt). Dit alles verliest zich in de stoffig-donkere en poederachtige basis van iris. De iris lijkt vervolgens zacht, boterachtig (denk lippenstift) te worden. Komt door de toevoeging van musk, leer (foto) en… ‘bont’. Het effect: 1889 Moulin Rouge wordt animaal. Dat laatste wordt versterkt door patchoeli. Als je niet oppast, raak je in trance.

Je kan nog maar aan één ding denken… nog een keer opspuiten en je blijven verbazen: ‘vraiment’ een originele geur. Bont als ingrediënt, dat lees je de laatste tijd wel vaker. Maar wat ik me hierbij precies moet voorstellen? Iets zachts, iets dierlijks – vast een variatie op musk.

RUIK & VERGELIJK

Er zijn van die geuren die – conform het parfumcliché – het beest in je los maken. Lust, erotiek en geiligheid… alle ‘verboden’ gedachten komen vrij. Alleen, gebruik ik ze, als het zich voordoet, ‘in het echt’ nooit. Kan een enorme afknapper zijn… een gevaarlijk-erotische geur vermengd met die van twee lichamen. Kan aantrekken, maar ook afstoten. Dan maar de fantasie enthousiasmeren met 1889 Moulin Rouge en:

Caron Tabac Blond (1919)

Serge Lutens Muscs Koublai Khan (1998)

Mona di Orio Nuit Noire (2004)

LE DANDY PARFUMS D’ORSAY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 17, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. 2 reacties

FINE AND DANDY!

Jaar van lancering: 1923, 1998

Laatst aangepast: 17/08/10

Neus: Dominic Preysass

Geloof niet alles wat je leest. Zeker niet de geschiedenis die Parfums d’Orsay op zijn eigen site schrijft. Want het in 1908 opgerichte parfumhuis voert de in zijn tijd beroemde dandy Alfred Guillaume Gabriel, graaf van d’Orsay (1801-1852), op als de grondlegger van het bedrijf die tevens de parfumcreatie voor zijn rekening nam. Niet dus. Tenminste afgaande op Christie Mayer Lefkowith, schrijfster van het standaardwerk The Art of Perfume uit 1994. Zij stelt dat het bedrijf in 1908 was opgezet door een investeerdersgroep waarvan een van de ‘leden’ een Hollandse link had: Leo Fink, die had ervaring opgedaan bij Boldoot (anno 1798).

De groep koos naam en wapen van d’Orsay om een imago van een reeds lang bestaand, aristocratisch en luxueus – dus vertrouwd – Frans bedrijf te scheppen. Het kocht zelfs een kasteel als hoofdzetel ter onderstreping van hun degelijke wortels. De voormalige winkel aan de rue de la Paix in Parijs was beroemd vanwege de spectaculaire art deco-inrichting, geleverd door het toenmalige, in parfumkringen zeer geliefde La Compagnie des Arts Français (dat ook de winkels ‘deed’ voor Jean Patou en L.T. Piver). En voor de flacons klopte Parfums d’Orsay aan bij Baccarat en Lalique.

Deze chique ‘afkomst’ werd voortgezet in sfeervolle en smaakvolle advertenties (waarin dandy-graaf d’Orsay de hoofdrol speelt) en de namen van de geuren: Le Chavelier d’Orsay (1911), Comtesse d’Orsay (1931) en Milord (1932). Maar het was niet alleen maar raffinement wat de klok sloeg: aan sommige namen, merk je dat ook Parfums d’Orsay de invloed onderging van de vrolijke jazzscene in Parijs tijdens het interbellum: Casino (1932), Voulez-Vous (1935) en Belle du Jour (1938).

De geur waar Parfums d’Orsay de meeste roem mee vergaarde is Le Dandy en een van de eerste die, nadat het huis in 1995 zijn deuren weer opende – de straat is trouwens onbekend – opnieuw werd gelanceerd. Vanzelfsprekend in aangepaste samenstelling, vanzelfsprekend in aangepaste flacon.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Deze versie van Le Dandy trekt je direct in de sfeer van een besloten club ‘strictly for men’. Gedempt licht, donker hout en zware meubels met gecapitonneerd leer waarin dandy-eske mannen zitten met een sigaar in hun mond, een whisky in hun hand, spitsvondig babbelend over de schone dingen des levens. Favoriet gespreksonderwerp: de bekoring van Le Dandy. Ik zat er ook en hoorde de volgende flarden: ‘Chic, maar niet te verfijnd en te fatterig’. ‘Jammer dat onze favoriete dandybloem – het viooltje – ontbreekt’. ‘Maar amice, hiervoor in de plaats een mooi rokerig geheel opgeroepen met zoet tabak en whisky’. ‘Ja, dat laatste ruik je goed, dreigt heel even op de keel te slaan’. ‘Prikkelend trouwens die geur van gember vermengd met kaneel die in de drydown heel balsemachtig – ik bespeur een spoor vanille, tonkaboon en musk – wordt’. ‘Als Le Dandy wat langer op de huid zit, komt het ceder- en sandelhout tot leven, neem ik zelfs een lichte leernoot waar’. ‘En, maar dat kan verbeelding zijn, ook een beetje pruim en rozijn. Maar misschien zit dat wel in mijn zalige whisky’.

RUIK & VERGELIJK

Whisky in een glas? Lekker, als je er van houdt. Whisky in een geur? Idem. Alleen neem het laatste niet letterlijk. Is vaak een combinatie van hout en zoetmakers (vanille, honing, tonkaboon, benzoïne) die met een beetje fantasie het effect van een geurige whisky oproepen.

Dolce & Gabbana D&G By Féminine (1998)

Aroma Sciences Spirit of Scotland (2006)

Hugo Boss Ambré (2008)

Thierry Mugler A*Men Pure Malt (2009)

 

VANILLE NOIRE – SECRET D’ESSENCES – YVES ROCHER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 16, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NEO NICHE. 1 reactie

VERSLAVENDE VANILLE-VERLEIDING

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 18/10/12

Neus: Jacques Cavallier

Model: onbekend

Met vanille is het vreemd gesteld. Wat geur betreft. De een associeert het met huiselijkheid (denk appeltaart), de ander ziet zich al ruikende aan vanille in gedachten per direct vertrekken naar oorden waar sensualiteit en verboden verlangens oppermachtig heersen (denk femme fatale). Nu geldt voor beide associaties: alsjeblieft niet te veel.

Graag als subtiel detail in een taart, in een parfum. Niet als hoofdmoot. Iets te veel van het goede, de vanille overheerst waardoor je andere aroma’s niet meer waarneemt.

Wellicht de reden waarom deze gefermenteerde peul niet vaak tot hoofdversierder van een parfum wordt bevorderd. Alleen de niche-sector durft het aan. Yves Rocher nu ook voor zijn ‘neo-niche’-lijn Secrets d’Essences. Volgens hem ‘kan niemand weerstand bieden aan de verleiding van een exclusief parfum balancerend tussen frisheid en sensualiteit, tussen helderheid en diepzinnigheid’. Wanneer Vanille Noire ‘met de huid in aanraking komt, ontvouwt zich heel subtiel haar warme temperament’.

Voor de creatie deed Rocher een beroep op JacquesCavallier: ‘De kern heeft verschillende geurfacetten: soms een vleugje honing, dan weer amberachtig, houtachtig of karamelachtig. In plaats van de traditionele, subtiel-zoete verleiding koos ik ervoor de onbekendere, sensuele aspecten voor het voetlicht te brengen’. Daarin is hij wonderwel geslaagd. Vanille Noire is niet mega-zoet, niet mega-sensueel. Je neemt – godzijdank – ook nog andere nuances waar. En de drydown pakt anders uit dan je zou verwachten.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Cavallier gebruikte drie soorten: Bourbonvanille (sensueel, leerachtig), Tahiti-vanille (zonnig-zoet, bloemig) en Oeganda-vanille (houtachtig, mysterieus). Maar dat is nog geen garantie voor een goede vanillegeur, want: één en al vanille (foto). Er moet meer bij om deze drie uitverkoren vanille-essences te laten leven.

In de opening is dat de ‘sprankelende frisheid van mandarijn’. Het effect: warm-zoet-fris. Voor het hart koos Cavallier mimosa. Origineel en eigenlijk zo voor de hand liggend: de zonnige en fluwelige geurnoten ervan harmoniëren mooi met vanille.

Dan de basis, bevat voor mij het geheim en de verrassing van Vanille Noire: een gulle dosis cederhout. Het effect: alle vanille-essences lijken door dit zonnig-warme en ‘aardse’ hout te worden opgezogen.

De vanille wordt getemperd. En dat ervaar je des te intenser, des te langer het op de huid zit. Ook spreekt Jacques Cavallier van ‘koperachtige toetsen waardoor de geur het lichaam omringt als een tweede huid’. Ik kan me hier wel iets figuurlijks bij voorstellen, letterlijk wat ingrediënt betreft niet.

RUIK & VERGELIJK

De populairste smaak ter wereld volgens IFF (een van de belangrijkste geurproducenten): vanille. Het is de enige specerij die de uitgebreide orchideefamilie oplevert. Dankt haar naam aan ‘vainilla’, de Spaanse verkleinvorm van vagina: de gedroogde vanillestengel is kokervormig met rimpels over de lengte. Vandaar. Uit de slechts één dag bloeiende gele bloemen ontstaan peulen (15 à 25 cm). Om te voorkomen dat ze openspringen worden ze geoogst voor volledige rijpdom. Nadat de peulen met kokend water zijn overgoten, volgt het fermentatie- en droogproces (vijf à negen maanden) waarin de peulen – de vanillestokjes – zwartbruin worden en hun smaak en aroma krijgen.

Oorspronkelijk komt de plant uit Zuid-Amerika waar de Azteken het gebruikten om smaak te geven aan chocolade. Vanille wordt nu geteeld op Mauritius, Madagaskar, de Comoren, Tahiti, Java en in Mexico en Oeganda. De allerfijnste soort staat bekend als Bourbonvanille: afkomstig van het eiland Réunion, een voormalige Franse kolonie voorheen Bourbon genaamd.

Tot 1841 was het een raadsel waarom vanille alleen in Mexico geteeld kon worden. In dat jaar ontdekten wetenschappers dat een kleine honingbij en bepaalde kolibries, die daar alleen voorkomen, verantwoordelijk zijn voor de bevruchting van de bloem. Echte en zuivere vanille is erg duur. Reden waarom al in 1874 een synthetische variant bereid uit kruidnagelolie werd ontwikkeld.Voor de pure vanillefans is er sinds 2000 een zoete periode aangebroken: er verschijnen steeds meer ‘pure’ vanillegeuren die het intense aroma van dit ‘kruid’ maximaal benutten.

Serge Lutens Un Bois de Vanille (2003)

Annick Goutal Vanille Exquise (2004)

Guerlain Spiritueuse Double Vanille (2007)

Parfums de Nicolaï Vanille Intense (2009)

Reminiscence – Les Classiques – Vanille (2012)

I LOVE LES CAROTTES – NEW YORK PERFUME TO GO – HONORE DES PRES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 15, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET I, NICHE. Een reactie plaatsen

WONDERWORTEL

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 15/08/10

Neus: Olivia Giacobetti

Artistic direction: Christian David

Hij werkte als creative director voor Dior en Sisley en dacht ondertussen aan een eigen parfumhuis. Hij is niet de enige; geen maand gaat voorbij of een nieuw huis opent vol trots zijn deuren. Vooral in de nichesector. Moeilijk om je dan nog te onderscheiden. Christian David (foto) besloot in 2008 voor een radicale andere benadering, althans voor de chique parfumwereld. Want zijn geuren zijn 100 procent biologisch en Ecocert gecertificeerd. Groen en eco dus voorzien van een Parijse verfijningstouch. De naam van zijn huis is een samenvoeging van twee arrondissementen in Parijs. Het statige – ‘rive droite’ – Faubourg Saint Honoré en het moderne – ‘rive gauche’ – Saint-Germain-des-Prés. Nu nog een neus vinden die zijn natuurvriendelijke visienaar behoren en op niveau kon omzetten in geuren. Het werd Olivia Giacobetti.

Een slimme keuze. Want ze is eigenzinnig en maakte al geuren met onderscheidend karakter voor Hermès (Hiris 1999), Frederic Malle (En Passant 2000) en IUNX (anno 2003 en die nu exclusief verkocht worden door Hotel Costes in Parijs). Maar ze is het bekendst van haar L’Artisan Parfumeur-parfums. Inmiddels meer dan 15 stuks, waaronder de nieuwe klassiekers Premier Figuier (1994) en Dzing! (1999). Voor Honoré des Prés ontwikkelde ze een classic lijn bestaand uit Chaman’s Party, Bonté’s Bloom, Nu Green, Sexy Angelic en Honoré’s Trip die ieder op zich een bepaalde natuurstemming oproepen (en die ik heel gauw ga beschrijven).

En de New York perfume to go-serie is een Franse ode op de Big Apple (Olivia Giacobetti woont er). Love Coco, Vamp in NY en I Love les Carrotes. Ze zijn heel geinig ‘all american’ verpakt: in coffee-to-go-cups. Giacobetti: ‘Wanneer ik mensen op straat koffie zie drinken uit een papieren beker, moet ik meteen denken aan New York, vandaar dat deze collectie zo verpakt is’. I Love les Carrotes is leuk, eigenzinnig en bijzonder. Stel je er dit bij voor: een grijze, regenachtige dag met toch een happy ending door een zoete cocktail van optimistische aroma’s. Vooral aangeraden als een euforisch begin van de dag na een nacht ongestoord feesten en beesten in de New Yorkse partyscene.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Iets mafs en iets wat je niet vaak ruikt: de geur van (vanzelfsprekend biologisch geteelde) wortel die net uit de grond lijkt getrokken. Fris, suikerachtig zoet. Deze frisheid wordt voorgezet met sinaasappel. Deze zoetheid wordt voorgezet met vanille. De vraag is natuurlijk of deze geur letterlijk is ontrokken aan de wortel (waspeen) of het een mix is van diverse natuurlijke geurmoleculen… En dan treedt er vervolgens een transformatie op door de toevoeging van iris. Hierdoor wordt de wortelgeur zacht, ‘stoffig’ en aards. Alsof de wortel weer in de aarde wordt geplant, wat nog eens wordt versterkt door patchoeli. Ik schrijf het niet vaak, maar I Love les Carrotes is anders!

RUIK & VERGELIJK

Ik ken eigenlijk maar een andere geur waarin wortel werd verwerkt, maar dan als uitgangspunt voor een nieuwe vorm van frisheid.

Lancôme AromaFit (2001)

 

BAS DE SOIE SERGE LUTENS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 14, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

IRIS EN HYACINT VERENIGD:

EEN DAME VAN LICHTE ZEDEN FLIRTEND MET DE DOOD

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 14/08/10

Neus: Serge Lutens?

Hoe komt het dat ‘in het Frans’ doodgewone dingen vaak mooier en fantasievoller klinken dan in onze moerstaal? Bas de soie… zijden panties… in het Nederlands hebben we er niet eens een ‘echt’ woord voor. Of toch wel: zijden kousen. Wanneer Serge Lutens een geur Bas de Soie noemt, dan slaat de fantasie pas echt op hol. Bij mij. Zie allerlei beelden: een vrouw die tergend langzaam haar zijden panties ‘aan- of afrolt’. Een man die toekijkt en bijna gek wordt van dit speelse spel. Natuurlijk in een classy omgeving. Want de (fantasie)wereld van Lutens is niet ordi en hoerig. Smaakvol tot de laatste spray.

Lutens himself ziet Bas de Soie anders: ‘Zwart en wit gelinkt met grijs. Schaduw dansend op een melkwitte huid’. Kan ik me iets bij voorstellen. Dan: ‘Een weduwe tevreden in haar gewaad van rouw’. Snap ik niet. En hoop dat het volgende op de geur zelf slaat: ‘Het verbond van de engel en de duivel. Schaamteloos en verfijnd’. Is de engel in dit geval de aardse iris, gaat de duivel verkleed als een hemelse hyacint? Of andersom? Geldt ook voor ‘schaamteloos en verfijnd’. Ik typeer Bas de Soie graag als hemels. De reden: na L’Eau (2010) is dit de tweede geur van Lutens die afwijkt van zijn donker-intense en sensuele basisrepertoire. En hoewel luchtig en ‘open’, is Bas de Soie toch sensueel.

Maar anders. Want door zijn poederige karakter is de geur ‘lichamelijk’ en intiem. Een andere omschrijving die hiervoor in de parfumerie wordt gebruikt:‘huideigen’. Bas de Soie wordt één met de huid, versterkt het natuurlijke parfum van de huid. En hierover nadenkende, snap ik de naam in één keer: de geur als een zijden panty, die langzaam de huid ‘omspant’ met een zijdezacht, geparfumeerd laagje. Een correctie: Lutens zag nog nooit ‘in het echt’ een vrouw in kousen glippen, maar kwam op het idee door de filmwereld, waarin dit ‘thema’ vaak gebruikt is. Hij ziet het als een erotische, delicate handeling die quasi-wetenschappelijke precisie vereist.

En wat de hierboven vermelde weduwe betreft; ‘haar benen krijgen een donkere sluier als het zwarte zijde betreft, een doodse bleekheid als het wit is. Dit is een toespeling op het rouwen. Zij speelt een dame van lichte zeden en flirt met de dood’. Aldus Serge Lutens. Maar of ik het nu snap…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Lutens omschrijft Bas de Soie als ‘een sensuele, omhullende en elegante geur samengesteld uit hyacint (foto) en iris’. Ik draai het laatste om. Het eerste wat je ruikt is iris. Heel aards en ruw, maar wordt na verloop van tijd zachter, poederiger op de huid. Voor dat de hyacint haar opwachting maakt, neem je een groene noot waar. Voor mij een mix van galbanum versterkt door aldehyden.

Ook is in Bas de Soie iets zoets, candy-achtigs op de achtergrond. Maar dan begint de hyacint te bloeien in al haar facetten: fris, sensueel, beetje groen. Maar dat vindt de iris niet prettig. Het effect: ze beginnen elkaar te versieren. Dan weer ruik je iris, dan weer hyacint.  Het duurt even voor ze ‘samenspannen’ op de huid. Het duurt even voor ze samen opgaan in een zeep- en poederachtige sensatie. ‘Iriserend’;je verbaast je waarom niemand eerder op deze originele en prettig samenwerkende wortel-bloem-fusie is gekomen.

RUIK & VERGELIJK

Serge Lutens debuteerde met een geur waarin voor het eerst de iris centraal stond. De door Maurice Roucel samengestelde geur, toont hoe vast de wortels van de iris pallida aan de grond kleven. Iris Silver Mist is aarde, Bas de Soie is lucht.

Serge Lutens Iris Silver Mist (1994)

BEAUTY CALVIN KLEIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 13, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

BEAUTY IS IN THE EYE OT THE BEHOLDER

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 13/08/10

Neus: Sophie Labbé

Model:Diane Kruger

Regisseur/fotograaf: Craig McDean

Volgens het Engelse woordenboek is beauty ‘a combination of qualities, such as shape, color, or form that pleases the aesthetic senses, especially the sight: I was struck by her beauty’. Voor Calvin Klein is beauty echter meer dan wat je oog waarneemt: het is een versmelting van de buitenkant met de binnenkant, het innerlijke – echte beauty komt volgens hem van binnenuit. Voor hem is een vrouw dus een ‘Beauty’ wanneer ze ‘authentiek, levensecht, getalenteerd en inspirerend’ is. Wanneer ze ‘gelooft in de kracht van zelfkennis verworven door levenservaring’. Wanneer ze ‘vrouwelijk en sterk’ is. Wanneer ze haar ‘leven invult met charismatische allure en vastberadenheid’.

Ook wat ‘vorm’ betreft heeft Calvin Klein een duidelijke visie. Zie je terug in de (lekker zware) flacon van Beauty: glad en vrouwelijk en ‘staand op een luxueuze glazen verhoging’. Klein voegt ook een symbolische boodschap toe in de vorm van de zilverkleurige ring ‘rondom’ de flacon: geeft de eindeloze kracht en zelfvertrouwen van een vrouw weer, terwijl de gouden jus refereert aan haar uitstraling en innerlijke schoonheid.

Diana Kruger, ten slotte, maakt duidelijk hoe Klein anno 2010 beauty ziet: ‘geportretteerd in een moderne, architectonische ruimte, overspoeld met licht, schittert haar innerlijke schoonheid’. Gekleed in een Calvin Klein-japon ‘straalt haar houding emotionele diepgang en zelfvertrouwen uit’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Beauty is vol. Beauty is rijk. Beauty is bloemrijk. En dat komt allemaal op conto van een bloem bekend en geliefd om zijn intense boeket: de lelie. Sophie Labbé besloot een nieuwe interpretatie van het parfum, dat deze ‘essentie van vrouwelijkheid’ afscheidt, te geven. Kreeg de naam ‘neo-lelie’. Wat echter het verschil is met de ‘gewone’ lelie, dat ruik ik niet.

Wat ik wel ruik: deze ‘neo-lelie’ gaat heel mooi samen met jasmijn. Geeft de lelie lucht, maakt de lelie minder overrompelend. En deze ‘luchtigheid’ blijft ook in de basis present door deze twee bloemen te hechten aan warm-droog en zonnig cederhout. Wat ik niet echt ruik in Beauty is het (in de opening) opgevoerde ambrette. Het welriekende zaadje van de Hibiscus abelmoschus met zijn ‘natuuridentieke’ muskgeur.

RUIK & VERGELIJK

Raar maar waar: de lelie is minder populair in geuren dan je zou verwachten. Dat wil zeggen als ‘solifleur’. Zou het komen door zijn overweldigende karakter? Zou het komen dat daardoor de lelie wordt ‘aangelengd’ met andere bloemen – zoals jasmijn – om het parfum te temperen?

Serge Lutens Un Lys (1997)

Frederic Malle Lys Méditerranée (2000)

Donna Karan Gold (2006)

Van Cleef & Arpels  – Collection Extraordinaire – Lys Carmin (2009)

 

LADY MILLION PACO RABANNE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 12, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Getagd: , , , , . Een reactie plaatsen

WELKE VROUW WIL DIT NIET HOREN:

‘JE BENT ZO HELDER EN VEELZIJDIG ALS EEN DIAMANT!’

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 12/08/10

Neus: Anne Flipo, Béatrice Piquet, Dominique Ropion

Model: Dree Hemingway

Flaconontwerp: Noé Duchaufour-Lawrance

Fotografie: onbekend

Twee jaar geleden verraste Paco Rabanne met het overdadige en humoristisch getinte 1Million, de geur voor de urban dandy. Nu is het tijd voor de jonge vrouw. Zij spuit hiermee, niet zoals hem, een ‘gouden geur’ op, wel een nectar van voluptueuze bloemen. Zo stelt zich Paco Rabanne de draagster van Lady Million voor: een femme fatale, ultravrouwelijk, besluitvaardig en doortastend. Toe maar. Maar ook: levendig en naturel. Toe maar. Maar ook: onafhankelijk en gezegend met een intelligente en onafhankelijke geest. Ook mooi: haar persoonlijkheid schittert en straalt kracht uit – gelijk een diamant. Kijk naar Dree Hemingway en zie of het klopt. Ik raak overtuigd… behalve van ‘levendig en naturel’.

Maar dat is nog niet alles: ze haalt alles uit het leven, heeft glamour én realiteitszin. Nu is het wel genoeg én begrijpelijk dat geen man haar kan weerstaan. En van slechts weinig mannen is Lady Million onder de indruk – de charismatische en flamboyante 1 Million-man misschien uitgezonderd.

Voor deze ‘flamboyante’ dacht Rabanne aan een flacon geïnspireerd op zijn tijdloze en baanbrekende couturejurken met lichtreflecterende metalen plaatjes die hem in de jaren zestig wereldberoemd maakten. De vorm? Voor de hand liggend aldus Rabanne: de diamant. Want deze edelsteen is ‘eeuwig, expressief, glinsterend, ultra-vrouwelijk en adembenemend schoon’. En staat daarnaast volgens Rabanne synoniem aan passie en verlangen. De flacon werd ontworpen door de designer die ook tekende voor 1 Million, Noé Duchaufour-Lawrance. Net als een diamant, heeft de flacon geen basis, en kan dus op ieder facet rusten. Maar blijft, ondanks zijn kloeke en architectonische verschijning, ‘sensueel en vrouwelijk, en ligt comfortabel in de hand’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De drie neuzen zagen een speelse, fris-bloemig-sensuele geur met houtachtige basis voor zich. Ze lieten zich inspireren door de film The Thomas Crown Affair. Want net als de heldin, Faye Dunaway, heeft Lady Million alle kaarten in handen. Haar troef: haar parfum.

De bloem die deze speelsheid het beste oproept, is volgens de neuzen oranjebloesem (foto). Het bepaalt het hart van Lady Million. Maar eerst: een uitbarsting van ‘oranjebitter’ gecombineerd met framboos.

Dan openbaart zich de zoetige oranjebloesem (afkomstig van de bittere sinaasappelboom) omringd door de schittering van neroli (idem), jasmijn en gardenia – een nectar van voluptueuze witte bloemen.

In de nasleep ruik je facetten – gelijk een diamant – van patchoeli, honing en amber. Eindresultaat: zacht en zinnelijk waardoor – aldus Rabanne – ‘mannen niet langer in control zijn en zich volledig aan Lady Million overgeven’. Nou, vooruit.

RUIK & VERGELIJK

Oranjebloesem… wordt door neuzen steeds meer serieus genomen. Lange tijd alleen goed bevonden om de klassieke cologne zijn fris-zonnige, maar bloemige karakter te geven. Maar sinds een aantal jaren ruik je haar veelzijdigheid – van optimaal fris tot donker sensueel – in het hart van, met name, nichegeuren. En recent lijkt ze wel in acht op de tien geuren te bloeien. Geen beginnen aan. Hier vier zeer eigenzinnige variaties:

L’Occitane Fleur d’Oranger (2001)

Serge Lutens Fleurs d’Oranger (2003)

Diptyque L’Eau de Neroli (2008)

Prada Infusion Fleur d’Oranger (2009)

MAN BULGARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 11, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

EEN WITTE, HOUTACHTIGE, ORIENTAALSE OLFACTORISCHE ERVARING

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 11/08/10

Neus: Alberto Morillas

Model: Clive Owen

Fotografie: onbekend

Flaconontwerp: Atelier Oï

Inspiratie is een schoon iets. Het kan de mooiste (kunst)werken opleveren. Bij juweliers. Bij parfums. Bij juweliersparfums. Heeft Bulgari meer dan eens aangetoond. Jammer alleen dat de muzen bij Man niet geheel ‘optima omnia’ present zijn. Lees de omschrijvingen van de denkbeeldige gebruiker: ‘Voor de gedistingeerde man, zowel vastberaden als onvoorspelbaar’. Met een ‘eigentijdse geest’, met ‘voeling voor de allernieuwste trends’ en gezegend met ‘een uitgesproken, maar nimmer opzichtige sensualiteit’. Vaker gehoord.

Lees de omschrijvingen van geur: ‘Een unieke kijk op elegantie’ en ‘een waar statement van mannelijkheid en charisma’. Vaker gehoord. Kijk naar het model dat Man promoot. Clive Owen. Vaker gezien (die was toch van..?). Volgens Bulgari ‘de perfecte incarnatie van Bulgari Man, een bezielende acteur met sophisticated levensstijl. Hij bezit een magnetische persoonlijkheid en straalt een ruwe, viriele maar tegelijk ook tedere, gevoelige, complexe en heerlijke authenticiteit uit’.

Zie en voel de flacon. De bedoeling: een monoliet oprijzend naar het licht. Het zonnestraalmotief van de dop is geïnspireerd – een knipoog – op de wijzerplaat van ‘een van de meest emblematische horlogecollecties van Bulgari, de Sotorio’. Een geruststelling: de geuren van Bulgari zijn stuk voor stuk gebaseerd op degelijk vakmanschap. De Italiaanse juwelier werkt samen met de beste neuzen in het veld.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voor Man is dat Albert Morillas. Hij koos voor een ‘witte, houtachtige en oriëntaalse olfactorische ervaring’. Waarin vooral de houtnoot eruit springt – ‘traditioneel voor herengeuren maar nu opgeluisterd door stralende en subtiele schakeringen die de essentie van natuurlijke zuiverheid bevatten’.

De ouverture: de onthulling van een eigentijdse inborst. Ofwel bergamot, viooltjesblad, witte peer en lotus. De kern van Man: vetiver en cypriol (plant lid van de papyrusfamilie met een geur lijkend op die van patchoeli) samenvloeiend met de zoetheid van ‘wit’ hout, de romigheid van sandelhout en de zachtheid van kasjmierhout. In de basis openbaart zich het magnetische akkoord. Ofwel, plantaardig amber, benzoïne, ‘witte honing’, tonkaboon en musk. Ofwel, een transparante houtgeur met een licht sensuele afronding. Aangenaam, elegant en understated. Misschien iets te.

RUIK & VERGELIJK

Mijn favoriete Bvlgari’s:

Bulgari Eau de Cologne au Thé Vert (1992)

Bulgari Black (1998)

Bulgari Eau de Cologne au Thé Rouge (2005)

Bulgari Jasmin Noir (2008)