ORIGINAL VETIVER CREED

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 27, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Een reactie plaatsen

EERST VERY FRIS,

DAN GROEN,

DAN ‘VETIVER’,

DAN SOAPY-SENSUEEL

Jaar van lancering: 2004

Laatst aangepast: 27/06/11

Neus: Olivier (en Erwin?) Creed

Best wel stoer en arrogant een vetivergeur zo te noemen. Alsof dit de enige en beste ‘vetiver’ ooit gecreëerd is. En dan het jaartal! Want daarvoor zijn er al heel wat ‘originele’ vetivergeuren verschenen – zie Ruik & Vergelijk. Sterker: vetiver was en is eigenlijk een van de geliefdste ingrediënten bij mannen. Maar, wat blijkt, ik interpreteer ‘original’ verkeerd. Want volgens Creed is Original Vetiver een ‘dramatic re-invention’ van een op vetiver gebaseerde geur. Worden gewoonlijk de wortels van de plant gebruikt, Creed opteerde voor de groene bladeren. Zijn dus verantwoordelijk voor een ‘nieuwe, natuurlijke’ en dus ‘original’ frisheid.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een vetivergeur die dus anders is. En inderdaad: de ‘klassieke’ vetivernoot ontbreekt in Original Vetiver. Citrusvol eerste indruk. Citrusvol tweede indruk. Citrusvol derde indruk. Ofwel: een cologne-achtige sensatie opgeroepen met bergamot en mandarijn. Dan, voor het moderne aspect een subtiele gemberinjectie. Het duurt even voor je het vetiverblad begint te ruiken. Ruikt dus niet ‘aards’ groen, maar luchtig groen met een zonnige helderheid. Hieraan toegevoegd iris en sandelhout. Maar ik weet het niet. Waarom is de parfumindustrie er niet eerder achter gekomen dat vetiversprieten (kan het mis hebben; nog nooit geroken) ook een geur verspreiden.

En doen ze het wel? Is hetzelfde als de irisbloem en niet de iriswortel (die ook niet echt een noemenswaardige geur afscheidt) te verwerken in een geur. Is het niet meer het idee, dan de daadwerkelijke verwerking van vetiversprieten? De afronding heeft vanzelfsprekend die typische aangename Creed-finish. Dit keer musk en ambergris. En die geven Original Vetiver niet een diep-sensuele toets, maar eerder een mooie, volle zeepachtige finish met een heel clean & crisp-gevoel. Doet sterk denken aan ‘one of my favorite, instant green refreshers’: Cologne  (2001) van Thierry Mugler

RUIK & VERGELIJK

Deze vetivers gingen, onder meer, Creed voor:

Frédéric Malle Vetiver Extraordinaire (2002)

Lanvin Vetyver (2003)

Serge Lutens Vetiver Oriental (2003)

Deze vetivers volgden, onder meer, na Creed:

Kenzo Air (2003)

Paul Smith Story (2006)

Chanel – Les Exclusifs – Sycomore (2008)

Tom Ford Grey Vetiver (2009)

BOIS FARINE L’ARTISAN PARFUMEUR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 25, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET N, NIEUWE KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

HOUT DAT RUIKT NAAR MEEL,

MEEL DAT RUIKT NAAR HOUT

Jaar van lancering: 2003

Laatst aangepast: 25/06/11

Neus: Jean-Claude Ellena

Werd via een bezoeker (www.guusjeswereld.nl) van mijn blog, geattendeerd op deze creatie (en andere). Waarvoor mijn dank. Had de geur al vaker geroken, maar kwam er maar niet toe hem te beschrijven. Bereid je voor op een bijzondere geurervaring die voor mij weer eens bevestigt dat parfumcreatie een ware kunstvorm is. Bois Farine is een van de laatste geuren die Jean-Claude Ellena samenstelde voor hij in 2004 als vaste huisneus bij Hermès aan de slag ging. Bois Farine letterlijk vertaald: houtmeel. Fantasievoller vertaald: hout dat ruikt naar meel. De geur is de eerste in de serie ‘odeur volée par un parfumeur en voyage’. Ofwel: een geur gestolen door een neus op reis. Gevolgd door Timbuktu (zelfde jaar), Dzongkha (2006) en Fleur de Liane (2008).

Het is een zeer eigenzinnige en originele interpretatie van het gourmandprincipe met een zeer comfortabel effect. Geen banketbakkerij waar net brand is uitgebroken, wel een geur die rust schenkt, stemt tot tevredenheid en je terugvoert naar een gelukkige kindertijd, ook al heb je die niet als zodanig ooit ervaren. Maar wat Bois Farine vooral is: een geur die je verbeelding op de kop zet. Klassieke interpretaties en beschrijvingen volstaan niet meer, zo anders is deze geur. Je moet echt zoeken naar woorden om alles sensaties te verwoorden. En dan komt er van alles naar boven…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… en dan weet je eigenlijk nog niet of je het meel van het hout weet te onderscheiden. Mijn eerste gevoel bij Bois Farine is warm meel, deeg, witbrood. Tweede gevoel: havermoutpap. Derde gevoel: gegrilde noten. Vierde gevoel: amandel bestuifd met meel. Vijfde gevoel (schrik niet): oude kranten. Hoe vertaal je meel in geur? Amandel, beetje musk en een zoete hars-injectie? Heeft Ellena niet echt nodig, want wat blijkt? Er bestaat een (inmiddels beschermde) boom waarvan de bloesem deze ‘melige’ geur verspreidt. Wordt in het Frans bois de senteur blanc (Ruizia cordata op de foto) genoemd en groeit op Réunion (het eiland wat parfumingrediënten betreft bekend is om zijn exquise vanille). Ruikt dus naar (kan het niet beamen), naar meel en deeg.

Wat direct opvalt is de houtige, droge en poederige totaalindruk gecombineerd met – ik kan het niet anders omschrijven – oud papier. Dit omringt Ellena met iris voor het poederige effect. Denk ‘stuifmeel’, denk talkpoeder. Mooi is het subtiele gebruik van coumarine, geeft Bois Farine een bescheiden hooi- en graseffect. En dat laatste wordt versterkt door een lichte venkelzaadnoot, moet je wel de geur heel goed in je opnemen omdat te ervaren. In de afronding worden deze ‘melige’ sensaties vermengd met hout.

Opgeroepen met sandelhout (geliefd om zijn melkige aroma), cederhout (geliefd om zijn zonnige droog hout-effect) en guaiachout (geliefd om zijn rokerige, wierookachtige aroma). Bois Farine zweeft tussen sensueel en onschuldig. En, heel merkwaardig, als de geur een paar uur op de huid zit, moet ik denken aan oude korsten wit melkbrood verpakt in papier. En toch ook aan veel amandel. Anders, maar zeer aangenaam. Zou dat komen omdat ik tijdens mijn gelukkige kindertijd vaak broodpap met kaneel kreeg voorgezet, waar ik zo dol op was (en af en toe nog ben)?

RUIK & VERGELIJK

Ik weet er geen. Daarom twee geuren – te weinig, I know – die ik al heb besproken van dit mooie nichelabel.

L’Artisan Parfumeur Dzing! (1999)

L’Artisan Parfumeur Ambre Extrême (2001)

Trouwens, Karl Lagerfeld bracht ook overtuigend de geur van meel en (gebakken) brood tot leven met Liquid Karl. Verscheen in 2004 bij zijn collectie voor H&M. En ook onderstaand nicheparfum brengt dit ‘brood net uit de oven’-gevoel met succes in de opening – perfect tot leven:

Thierry Mugler – Miroir Miroir – Miroir des Envies (2007)

JEANS SPIRIT! REPLAY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 24, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET J. Een reactie plaatsen

FEELS LIKE JEANS SPIRIT!

FEELS LIKE TEENS SPIRIT!

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 24/06/11

Neus: onbekend

Ik maar denken dat jeans ‘uit’ is in geuren. Tegendeel blijkt waar: jeansgeuren lijken bijna even populair en onverslijtbaar als ‘echte’ jeans dit seizoen. Diesel doet het dit jaar met Denim, Esprit met Jeans Style en Replay met Jeans Spirit! for Her en Jeans Spirit! for Him. Dit uitroepteken slaat ook op het feit dat Replay dit jaar een feestje vieren kan: het werd dertig jaar geleden opgericht. Jeans die je draagt ‘zoals jij dat wilt’, is volgens Replay cool, relaxed en gaat niet over mode, maar ‘bevrijdt’ je er juist van. En is, aldus Replays’ creative director Giggi Vezzola, ‘een geweldige tijdloze stof, die hoe je het ook draagt – gedragen, gebleekt, gepimpt, nauw aansluitend, gerafeld of met 3D-effect – toont hoe je in het leven staat’.

Dat laatste heeft – nu wordt Replay beschouwend – met vertrouwen in jezelf en je uiterlijk te maken. En dat neemt alleen maar toe als je een geur draagt die je een gevoel van optimisme en vrijheid geeft die je ook ervaart als je je favoriete jeans draagt. Dat moet, kan niet anders, vanaf nu dus voor haar Jeans Spirit for Her en voor hem Jeans Spirit for Him zijn. De commercial (nog niet gevonden op youtube) werd gefilmd in oude textielfabriek in Barcelona ‘waar een groep vrienden, knopen, ritssluitingen en denim stalen gebruiken om spontaan een deniminstallatie te bouwen’. Ze hebben natuurlijk veel plezier en zin ‘tijdens dit creatieve proces’ en ook het onvermijdelijke gebeurt: ‘er wordt speels geflirt’.

RUIK & VERGELIJK

Het persbericht schrijft dat ‘de verschillende noten gekozen zijn vanwege hun unieke eigenschappen’. Tja, elk noot heeft zijn uniciteit, toch? Gevolgd door: ‘Elke noot manifesteert gelijk jouw favoriete denim’ – en ben je klaar voor een cliché van het zuiverste water – ‘die onderdeel is van jouw eigen stijl en waarmee je je onderscheidt van de massa’.

Zal wel. Jeans Spirit for Her en Jeans Spirit for Him is licht parfumplezier en doet niet echt moeite om de geur van denim te interpreteren. Voor haar in de opening een uitbarsting van pioenroos in het hart ondersteund door ‘warm en kruidig’ gember en rijpe passievrucht. De eerste neem ik niet goed waar, de tweede wel weer. De afronding is zoet, want op basis van viooltje met een licht muskaccent die je door het katoeneffect met een beetje fantasie ‘denim vertaald in geur’ zou kunnen noemen. Ervaar je pas als Jeans Spirit for Her een paar uur op de huid zit. Opvallender: de geur blijft luchtig en heeft van begin tot eind een fris ‘aqua-gevoel’.

Geldt ook voor de mannelijke versie. Sterker, er werd een fantasie-ingrediënt ontwikkeld om dit effect te bereiken: ‘madagascan aquacoral’. Ofwel, een tropisch aqua-accent. Wordt in de opening voorafgegaan door Italiaanse mandarijn en krijgt in de basis een aards accent door ‘zwoete zweem van Indonesische patchoeli die doet denken aan exotische reizen, maar die tegelijkertijd heel natuurlijk en simpel is’. Maar sinds wanneer ruikt patchoeli zoet? Die zoetheid komt volgens mij meer op conto van ‘madagascan aquacoral’.

RUIK & VERGELIJK

Voor mij is onderstaande geur er het meest in geslaagd jeans voor mannen te vertalen. Niet Tommy Jeans for Him (2003), maar:

Tommy Hilfiger T (2002)

Voor mij is onderstaande geur er het meest in geslaagd jeans voor vrouwen (en mannen) te vertalen:

Marc Jacobs Cotton (2006)

 

HIMALAYA CREED

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 23, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET H, NICHE. Een reactie plaatsen

OP HET DAK VAN DE WERELD

Jaar van lancering: 2002

Laatst aangepast: 18/03/12

Neus: Olivier Creed

Ligt zo voor de hand, maar was nog nooit gebeurd tot 2002: een geur noemen naar de berg der bergen. Himalaya in combinatie geur met man roept een stoer, mannelijk en ‘onverbiddelijk’ beeld op, maar toch exclusief: niet iedereen kan het zich veroorloven om bergbeklimmen als hobby er op na te houden. Niet iedereen kan zo maar even wandelen op de majesteitelijke Himalaya richting het dak van de wereld.

Olivier Creed deed het en maakte een diepe indruk op hem. Hij vertaalde deze impressie in 2002 in een geur. Himalaya als geur is net zo verraderlijk als de berg voor klimmers. Hij opent als een parfumketengeur, maar ben je eenmaal door dit stadium heen – die lang aanhoudt – dan je ervaar iets bijzonders.

Vooral de opvallende ‘ijzig- en ijligheid’ die volgt, en je met een beetje fantasie boven de boomgrens van de Himalaya brengt, is eigen. Vervolgens daalt Himalaya, de geur, de berg weer af om in contact te komen met een intens houtspoor gelardeerd met sensuele noten. Musk in dit geval.

Creed beweert alleen met natuurlijke ingrediënten te werken. Zelfs de dierlijke. Zou het waar zijn? Wat de musk betreft; de leverancier – muskushert – wordt ook nog steeds in deze contreien gesignaleerd. Misschien zag Olivier Creed het schichtige beestje wel tijdens zijn wandeling voorbij flitsen… zou toch mooi zijn. En je gaat bijna geloven dat het bijna waar is, want ook deze Creed-geur heeft weer zo’n warme, zachte, ouderwetse en niet-synthetische sillage. Misschien is het muskushert hier niet voor verantwoordelijk, wel de kwaliteit van de gebruikte geurstoffen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Olivier Creed begint de wandeling terwijl de berg nog gehuld is in dauwachtige en nevelige noten. Roept hij op met geprononceerde, maar bekende grapefruit- en citrusnoten. Waardoor je gaat denken: ‘Is dit nou Creed, is dit nou niche?’ Maar als je door blijft gaan – omhoog! omhoog! snel de Mount Everest op! – dan wordt Himalaya pas eigen.

Dat gaat allemaal, zoals een stijle beklimming, heel geleidelijk. Eerst met een flinke pepernoot (foto) – koud, ijl – alsof je onderkoeld op de top staat en de hemel kunt raken. Dan begint de afdaling – ook heel rustig – richting boomgrens: een mooi volle sandelhout-noot die in de basis aansluiting met vetiver en cederhout zoekt waarover dartel het muskushert springt. Gewoon mooi, gewoon elegant.

RUIK & VERGELIJK

2002 was ook een druk ruikjaar voor mannen. Veel geuren werden met veel bombarie geïntroduceerd, maar verdwenen geleidelijk uit het zicht. Je moet nu echt vragen in de ketenparfumerie of ‘ze um nog hebben’. Daar trekken nichegeuren, zoals Himalaya, zich niets van aan. Verschijnen bescheiden en blijven – meestal – gewoon zichtbaar in de parfumerie.

Azzaro The Collection Pure Cedrat (2002)

Hugo Boss Baldessarin Eau de Cologne (2002)

Byblos Musk (2002)

Byblos Patchouly (2002)

Byblos Sandalo (2002)

Cartier Eau de Cartier Concentrée (2002)

Cerruti Amber 1881 (2002)

Alain Delon Samouraï 47 (2002)

Diesel Green (2002)

Dior Fahrenheit 0 Degrés (2002)

Dunhill Desire Blue (2002)

Escada Sentiment for Men (2002)

Givenchy Pour Homme (2002)

Tommy Hilfiger T (2002)

Marc Jacobs Men (2002)

Jacomo Rouge pour Homme (2002)

Jaguar Performance for Men (2002)

Joop! Rococo for Men (2002)

Lancôme Miracle pour Homme (2002)

Estée Lauder Intuition for Men (2002)

Nina Ricci Mémoire d’Homme (2002)

Yves Saint Laurent M7 (2002)

Jil Sander Sun for Men (2002)

Versace Jeans Couture Men (2002)

Zileri Pal Zileri (2002)

Niche:

Annick Goutal Le Chèvrefeuille (2002)

Comme des Garçons Series 3 Incense (2002)

Helmut Lang Cuiron (2002)

L’Artisan Parfumeur Saffran Troublant (2002)

Floris Santal (2002)

Serge Lutens Datura Noir (2002)

Serge Lutens Santal Blanc (2002)

Frédéric Malle Vétiver Extraordinaire (2002)

GINGER IL PROFVMO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 22, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE. Een reactie plaatsen

GINGER VOLGENS SILVANA CASOLI

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 22/06/11

Neus: Silvana Casoli (foto onder)

Twee geuren met dezelfde naam dit jaar: Ginger. De een doet het op ‘prêt-à-porter’-niveau (Marc Jacobs), de ander op ‘haute couture’-niveau (Il Profvumo). Nog een verschil: Jacobs’ Ginger is voor hem en haar, van Il Profvmo’s Ginger ‘mag’ alleen hij genieten. Wat duidelijk is: gember wordt in geuren niet alleen meer opgevoerd als extra prikkel, maar is bevorderd tot hoofdingrediënt. En wat blijkt dan: de verschillen zijn niet zo groot. Vitaal, energiek, fris, ‘scherp’ en op een andere manier zonnig. Ginger valt in de Osmo-reeks van Il Profvmo. Dat wil zeggen: de gembergeur ontwikkelt zich via een ‘slow evaporation curve’. Dat wil zeggen: na aanbrengen wordt het steeds meer één met de huid van de gebruiker en wordt daardoor een ‘persoonlijk parfum’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ginger is dus bijna honderd procent gember. Inderdaad: fris, sprankelend en energiek. En in vergelijk met die van Marc Jacobs minder ‘gecomponeerd’. Maar ik ruik meer dan alleen gember (foto). Een lichte citrusnoot in de opening, een licht-bloemige noot in het hart die de gember begeleidt. En in de basis neem ik een warm, zoetig, balsemachtig spoor waar.

RUIK & VERGELIJK

De eerste keer dat gember met al zijn kracht in een geur werd verwerkt:

Montana Parfum de Peau (1986)

Nog meer ‘pure’ gembergeuren:

Origins Ginger (2000)

Roger & Gallet Eau de Gingembre (2003)

Marc Jacobs Ginger (2011)

AQUA POUR HOMME TONIQ, AQUA MARINE POUR HOMME TONIQ BULGARI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 21, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

A BIGGER SPLASH: MEER AQUA-GENOT

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 21/06/11

Neus: Jacques Cavallier

Hoewel van zichzelf al behoorlijk licht, lanceert Bvlgari nu tonicversies van Aqua pour Homme en Aqua Marine pour Homme. Ik vind dit de minst ‘eigen’ mannengeuren van de juwelier. Zowel qua presentatie als inhoud: beide mikken op de gemiddelde man met een gemiddelde smaak, maar die natuurlijk wel de grootste groep consumenten vormt. Beide ruiken ook naar het idee dat deze mannen hebben van water, zee en lucht gebotteld in een flacon: licht, verfrissend en sprankelend gecombineerd met het ‘net onder douche vandaan’-gevoel. Dat onderga je met Aqva pour Homme Toniq en Aqva pour Homme Marine Toniq nog meer, door hun – inderdaad – tonic-achtige karakter. Wil zeggen: een sprankelend cologne-effect opgeroepen met een extra dosis fruit- en citrusnoten, en een simpeler opbouw van de geur. Wil zeggen: met minder ingrediënten een ‘wateriger’ gevoel oproepen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Bvlgari Aqva pour Homme Toniq is in vergelijk met Aqva pour Homme Marine Toniq krachtiger, houtiger rokeriger, aardser door het duidelijk vetiver-accent in de basis verzacht door marine-amber. Maar eerst: een fris-minerale ijskoude golf van citroen en munt die worden gewiegd door ‘zeenoten’, gecombineerd met ‘zeegras’, ofwel:  Bvlgari Aqva Marine pour Homme Toniq ruikt natuurlijk ook fris, maar is duidelijk zoeter van karakter. Ruik je direct in de opening door grapefruit én zoetsappige peer. Het hart loopt hier ook over van bevroren aquatisch geurgenot, inclusief zeegras. De ‘peerzoetheid’ houdt lang aan, waardoor je pas later de duidelijke houtnuances van sandel- en cederhout herkent.

RUIK & VERGELIJK

Isse simpel!

Bvlgari Aqva pour Homme Toniq (2005)

Bvlgari Aqva Marine pour Homme Toniq (2008)

VETIVER POUR ELLE – LES PARISIENNES – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 19, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE, TAX FREE. Een reactie plaatsen

GUERLAIN BEVORDERT EEN TAXFREE-GEUR

OFWEL: MANNELIJK VETIVER VROUWELIJK GEMAAKT

Jaar van lancering: 2004

Laatst aangepast: 19/06/11

Neus: Jean-Paul Guerlain

Heel vaak geroken, nooit besproken. Nu wel. Vetiver pour Elle. Met deze geur draait Guerlain de lanceringsstrategie een keer om. Werd in 2004 geïntroduceerd – alleen in het tax free-circuit. Eigenlijk een tussendoortje dus, dat weer even snel zou wegvliegen als het was gearriveerd. Maar zoals dat vaker gaat: vrouwen bleven er naar vragen. En ziet in 2007: Vetiver pour Elle wordt bevorderd, verschijnt in de chique Les Parisiennes-reeks.

Op zichzelf gewaagd een vetivergeur voor de vrouw te lanceren. Deze oorspronkelijk uit India afkomstig wortel met zijn fris-aardse parfum, anders dan citroen of lavendel, wordt gezien als typisch mannelijk en geldt dus als een van populairste geuren bij mannen.

Het is ook bekend dat Vetiver van Guerlain, het parfumdebuut van Jean-Paul Guerlain uit 1959, ook door veel vrouwen werd gebruikt. Zoals zoveel ‘pure’ vetivergeuren wordt ook Vetiver omringd met kruidige accenten. Voor vrouwen is dat wellicht te stoer. Daarom besloot Jean-Paul Guerlain…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… niet om géén kruiden te gebruiken, maar ze slechts spaarzaam over Vetiver pour Elle te strooien: peper en nootmuskaat. Je ruikt ze direct in de opening omringd door bergamot. Niet bepaald vrouwelijk. In het hart treedt vetiver (fot0) naar voren zonder haar aardse wortels te verloochenen: groen, ‘zanderig’.

Jean-Paul Guerlain zorgt met honingachtig kamperfoelie, jasmijn, oranjebloesem en lelietje-van-dalen dat vetiver een licht-bloemig, lenteachtig aureool om zich krijgt. Sterker, de vetiver verdwijnt op een gegeven moment in dit ‘licht’. Mos in de basis moet de aardsheid van vetiver versterken, tonkaboon verzoeten, musk verzachten. Eindresultaat: een aangename ‘conventionele’ bloemengeur met vetivernuances. En niet andersom.

RUIK & VERGELIJK

Het is niet de eerste keer dat het mannelijke vetiver wordt ‘vervrouwelijkt’. Onderstaande geuren laten zich zelfs er op voorstaan.

Hermès Calèche (1961)

Cartier Le Baiser du Dragon (2003)

UN JARDIN SUR LE NIL HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 17, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET U. 2 reacties

EEN REISJE LANGS DE NIJL

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 17/06/11

Neus: Jean-Claude Ellena

Dat parfum een droomwereld is, blijkt wel uit deze geur. Ik verpoosde een paar jaar geleden tijdens de kerst met familie op een zevendaagse cruise op de Nijl. Dat was niet wat we ervan hadden voorgesteld. Ter inspiratie en voorbereiding hadden we in het vliegtuig gekeken naar de film Death on the Nile (1978), deze gezellige familiefilm gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1937 van the queen of crimes, Agatha Christie. Natuurlijk wisten we dat deze verfilming te mooi was om waar te zijn en zich in de jaren dertig afspeelde… maar dat de levensader van Egypte levensecht zo vervuild was en op sommige plekken zo ongehoord stonk, verlaagde toch best wel onze feestvreugde. Ook een desillusie: we waren niet de enige boot. Het leek wel file-varen op de Nijl.

Maar goed dat ik Un Jardin sur le Nil had meegenomen. Wat Jean-Claude Ellena met deze geur wil oproepen, zagen we ‘vegetatiegewijs’ weliswaar al varende niet voorbijkomen, maar reflecteerde wel de groene en serene sfeer die we her en der aan de rivierbeddingen zagen. Geen nijlpaarden, wel geïrrigeerde akkers, wuivende palmen, zwaaiende Egyptenaren, buigend papyrus en bomen vol met ‘pluk me, pluk me’-citroenen.

Want dat is toch het knappe aan deze (hoewel iets te snel vervliegende) geur: een waterachtige, groene sensatie met een sierlijk zachte basis. Ik neem, bij deze, weer mijn parfumpetje af voor Jean-Claude Ellena. Hij is een van de weinige neuzen die gevoelens en sferen perfect in een geur weet om te zetten. Bij hem staat inspiratie voorop, marketing zal hem een zorg wezen. Hem is wel eens verweten, op diverse parfumblogs, dat de Jardingeuren te veel op elkaar lijken. Daar ben ik het dus niet mee eens. Ik zeg het zo: kan ze blind van elkaar onderscheiden, bij elke tuin ruik ik direct waar die zich bevindt. Heeft er niets mee te maken: de eerste vrouw vermoord in Death on the Nile had in haar suite op haar badkamerplankje diverse Guerlainparfums staan.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hou een rijpe mango onder je neus, en je ervaart een zoet-exotisch gevoel vol van fluweel. Het is niet makkelijk om deze specifieke geur te vertalen, aangezien de mango zich niet laat extraheren. Toch slaagt meester Ellena erin dit exotische gevoel over te brengen (terwijl het in feite niets met ‘de Nijl’ te maken heeft).

Hij heeft hiervoor een aantal groene moleculen weten te verzamelen en combineert het met grapefruit. Fris en zacht. Deze zachtheid wordt versterkt met de bloem die bijna symbolisch is voor het oude Egypte: de lotus (foto). En die geeft Un Jardin sur le Nil ook een lichtzoete nuance. Hoe verder Ellena de Nijl opvaart, hoe meer body de geur krijgt. Zo is daar calamus, ‘bij ons’ bekend als kalmoes of zwanenbrood en gebruikt als smaakmaker in likeuren.

Heel bekend in Nederland: Sonnema’s Berenburg. Is in feite een grassoort die groeit langs oevers in in Noord-Amerika, Europa en Azië, en waarvan de wortels een geur afscheiden die ruikt naar groene mandarijn, maar aardser. Om te garanderen dat deze groene vluchtige genoegens iets langer blijven hangen, selecteerde Ellena het door de Oude Egyptenaren als heilig beschouwde sycamore-hout (ficus sycomorus en volgens mij ‘bij ons’ bekend als plataan) en wierook – laatste ruik je heel licht. Sluit je ogen, geef je fantasie de vrije loop en je hoort de groene golfslag van de Nijl.

RUIK EN VERGELIJK

Wil je nog een ‘aparte’ en echte groene tuin uit het verleden ontdekken, ruik:

Mona di Orio Amyitis (2008)

UN PARFUM DES SENS & BOIS THE DIFFERENT COMPANY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 16, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET U, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN VIOOLTJE VERBRAND DOOR PEPER

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 16/06/11

Neus: Céline Ellena

Artistic direction: Thierry de Baschmakoff

Un Parfum des Sens & Bois is onderdeel van een trio. De andere twee: Un Parfum d’Ailleurs et Fleurs en Un Parfum de Charmes et Feuilles. Beetje onbestemde namen, die – mij althans – stemmen tot nadenken. Altijd aangenaam als namen dat weten te bewerkstelligen. Bij het horen ervan begin je de geur als het ware al te ruiken. Maar heel eerlijk gezegd, weet ik dit keer niet wat ik moet denken. Terwijl mijn fantasie bij het horen van een naam in combinatie met parfum in de vijfde versnelling gaat. Vrijvertaald betekent Un Parfum des Sens & Bois, ‘een parfum van zintuigen en hout’. Ik zeg: ‘Okidoki’, en daar houdt het voor mij op.

Het is in ieder geval een zoektocht naar contrasten. Nieuw is dit uitgangspunt van Céline Ellena natuurlijk niet. Ze kiest voor dag versus nacht, helder versus donker.

RUIK & VERGELIJK

Het levert voor mijn geen contrastrijk, maar eerder een harmonieus parfum op waarin het hout uiteindelijk de zege opeist. Het contrast in Un Parfum des Sens & Bois: wit tegenover zwart, sierlijk-bloemige ‘vrouwelijke’ onschuld tegenover uitgesproken ‘mannelijke’ stoerheid. Céline doet het met het witte viooltje dat lijkt verbrand te worden door zwarte peper. Is mooi deze zoetheid geremd door het prikkelende peper. En dat ruik je vanaf het begin direct goed, omdat de geur niet ‘gehinderd’ wordt door een te frisse opening. Slechts een vleugje bergamot en verbena (ijzerkruid) volstaan.

Vervolgens voegt zich bij de peper – het viooltje is inmiddels uitgebloeid – gember. Gaan ook mooi samen. Dan een volle dosis cederhout die ook in vuur en vlam lijkt te staan door wierook. Patchoeli zorgt dat het geheel beklijft. Elemi-hars zorgt voor een licht sensuele nuance. Wat resteert is een niet te indringende, maar ‘scherpe’ houtgeur met zoete nasleep, die ondanks het unisekskarakter voor mij toch een typische mannengeur is.

RUIK & VERGELIJK

Nogal, logisch. Alleen nog niet besproken. Binnenkort.

The Different Company Un Parfum d’Ailleurs et Fleurs (2006)

The Different Company Un Parfum de Charmes et Feuilles (2006)

SAHARIENNE YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 15, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

VILEINE VROUWELIJKHEID ‘COMES YVES FAUT’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 15/06/11

Neus: Carlos Benaïm, Anne Flipo

Model: Jac Jagaciak

Promoclip (the making of): Enrique Badulescu

Binnen modekringen legendarisch: de saharienne. Een elegant-provocerende ‘tuniek-blouse’ geïnspireerd op de tropendracht van westerlingen die op safari gingen die Yves Saint Laurent eind jaren zestig (zie foto onder) voor het eerst presenteerde. Het werd een klassieker van hem die om de zoveel seizoenen weer, maar anders verscheen. Dat is een. Dat is twee: Stefano Pilati, huidig ontwerper bij Saint Laurent, duikt voor inspiratie graag de archieven in van het modehuis. Bijna elk seizoen interpreteert hij een ontwerp dat als iconisch voor ‘de stijl van Yves’ geldt. Zoals de saharienne. Pilati koppelt er – origineel – een geur (beter gezegd: een eau) aan. Een ode op ‘vrouwelijkheid: vrij, sensueel, wild én provocerend’. Zover de feiten. Nu het sprookje: ‘Saharienne is de belofte van een onvergetelijke reis, een grenzeloos avontuur, een zinsbegoocheling met intense aantrekkingskracht’. We zijn er klaar voor.

Ook voor het volgende: ‘Saharienne is als een stralende zon die zijn warmte afgeeft aan het zwoele zand van de duinen’. En dan… zien we haar tussen de duinen lopen, we noemen haar Saharienne. ‘Ze is één met de elementen, die ze vol passie en vol vervoering omarmt. Haar huid rilt door de verfijnde koelte die in de lucht hangt, haar ogen worden bijna verblind door de zon’. Ze personifieert volgens Saint Laurent vileine vrouwelijkheid. Aan haar draagt hij deze ‘stralende en stoutmoedige geur op, bron van vrijheid waarmee ze haar animale natuur kan uiten’.

En dat wordt wel erg cliché, weinig Saint Laurent gepresenteerd. Al vaker deze naar een zonneverzorging- en make-uplijn neigende campagne gezien. Kan me bij vileine vrouwelijkheid in combinatie met Saint Laurent ook iets anders voorstellen. Is waarschijnlijk de marketingafdeling geweest die voor deze ‘Terracotta’-benadering heeft gekozen.

Flacon daarentegen: wel ‘comme Yves faut’. In het hart schittert als een zon het logo (ontworpen door Cassandre) waarvan de stralen energie verspreiden. Ondergedompeld in een bad van goud omdat volgens Saint Laurent dit edelmetaal – hier volgt onnavolgbare parfumpoëzie – ‘puurheid is, een elementaire bron die het lichaam vormgeeft totdat slechts een silhouet overblijft’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zeggen de neuzen: Saharienne schudt provocerend bestaande codes door elkaar, mengt extreme temperaturen (koel-verfrissend, warm-zwoel) resulterend in een eau doorgeven van licht. Gebeurt als volgt: in de opening tintelen Primo fiore-citroen, Italiaanse bergamot en mandarijn. Wat een eclatante frisheid, gelijk de klassieke opening van een ouderwetse eau de cologne.

En deze agrumes-pret houdt lang aan, volgens Saint Laurent als ‘blanc de blanc’-champagne. De ‘witte bloemblaadjes’ ruik ik niet echt. Wel de andere frisheid die nadert: bitterzoet sinaasappelblad, groen-fris-sensueel galbanum en fris-fruitig zwarte bes. Dit alles overwoekerd door een ‘gegalvaniseerde brutaliteit’ van roze peper en gember.

In de afronding van Saharienne treedt de ‘verwarming’ op, wordt de geur één met de huid: vochtige houtakkoorden (waaronder kreupelhout) dansen op warm zand waarin zoutkristallen glinsteren. Dennennaalden geven Saharienne tenslotte een zachte en balsemachtige finish. Aangenaam deze extreme frisheid die elegant overloopt in een warme gloed en toch sprankelend blijft.

RUIK & VERGELIJK

Ander Yves Saint Laurent-geurgenot dit jaar voor de vrouw:

Yves Saint Laurent Paris Premières Roses (2011)

Yves Saint Laurent Parisienne à L’Etrême (2011)