DIORLING – LES CREATIONS DE MONSIEUR DIOR – DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 19, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET D, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

EEN ‘STOER’ PARFUM VOOR ELEGANTE VROUWEN

Jaar van lancering: 1963/2011

Laatst bijgewerkt: 19/03/12

Neus: Paul Vacher/François Demachy

Vintage-illustraties: René Gruau

Wat ben ik blij! En ik niet alleen! Diorling is ook in Les Créations de Monsieur Dior opgenomen! En Diorama (1949) eveneens – recensie volgt snel! Kunnen fijnproevers nu ook de geur ervaren – zij het in een licht aangepaste vorm – die in de loop der jaren tot bijna mythische proporties is uitgegroeid.

Dat heeft voornamelijk met de inhoud te maken: Diorling bevat(te) een overvolle leernoot zo mooi geconfectioneerd die volgens heel veel fans en kenners nooit meer is geëvenaard.

Hierbij dient wel een kanttekening te worden gemaakt: leer voor de vrouw is bijzonder, want dit animale en ‘wilde’ ingrediënt wordt (buiten nichekringen) voornamelijk geassocieerd met mannen. Interessant: Diorling is een Franse interpretatie van Engelse verfijning in een parfumflacon.

Wat je je hierbij moet voorstellen: ouderwetse, verdwenen country chic. De wereld van plattelandsadel die zich amuseert met vossenjachten. Denk aan de zwart-wit verfilmingen van Agatha Christie’s ‘whoduntits’ met Margareth Rutherford in de rol van Miss Marple uit die periode. Vandaar de ‘franglais’-naam. En Diorling was ook nog eens de naam van een semi-couturelijn van Dior speciaal gemaakt voor de Engelse markt.

De geur – olfactorisch omschreven als een leerachtige chypre – werd gemaakt door Paul Vacher (ook de neus van Miss Dior uit 1947). Het verhaal gaat dat hij zich hierbij liet inspireren door drie geuren: Maja van Myrurgia (1918), Tabu van Dana (1932) en Ma Griffe van Carven (1946), en dat hij voor de ontwikkeling van het parfumextract de hulp inriep van Edmond Roudnitska die voor Dior ook Eau Fraîche (1953), Diorissimo (1957), Eau Sauvage (1966) en Diorella (1973) creëerde.

Om de geur beter te begrijpen, moet je hem in de tijd plaatsen. Begin jaren zestig was de Parijse couturewereld nog een gesloten wereld. Een behaaglijke, extreem luxe-omgeving onder een stolp die nog geen weet had, of weet wou hebben van de veranderingen die overal in de westerse wereld in de lucht hing: de opkomende jeugdcultuur en de zich ontwikkelende hippie-beweging uiteindelijk exploderend tijdens ‘het jaar van de revolutie’: 1968.

En de meeste haute couture-klanten en/of ambassadrices van Dior in die tijd waren, zoals nu, geen jonge getalenteerde Hollywood-actrices maar vrouwen die ‘van huis uit’ geld in overvloed hadden of beroemde ‘femmes fatales d’un certain age’.

Het beste voorbeeld: Marlene Dietrich. In de jaren zestig droeg zij voornamelijk haute couture ‘signé’ Dior. Op youtube circuleerde ooit een filmpje waarin te zien was hoe de op dat moment ‘mooiste oma van de wereld’ in – dat is toevallig! – 1963 in haar Rolls Royce met chauffeur een bezoek brengt aan Diors hoofdkantoor aan de avenue Montaigne in Parijs. Trouwens om haar te eren, verscheen ‘ze’ naast ‘Marilyn Monroe’ en ‘Grace Kelly’ in de meest recente promotieclip van het parfum J’adore (1999)

Waarmee kun je Diorling vergelijken? Voor mij met uiterst dunne, lange handschoenen gemaakt van het fijnste leer (suède dus) die Christian Dior zelf ook zijn modellen liet dragen ter vervolmaking van het silhouet. Diorling is een erg ‘intieme’ geur omdat de leernoot als het ware versmelt met de huid. En het is geen leernoot die schreeuwt. Het is subtiel, toch onmisbaar die de bloemen hierdoor een ‘stoer-verfijnde’ onderlaag geeft. Grappig om te lezen is dat veel parfumpuristen de nieuwe versie, gemaakt door François Demachy, te tam vinden. Ik moet bekennen dat ik de vintage-versie nooit heb geroken, maar het lijkt me sterk dat deze Diorling overliep van het leer… want Dior was in die jaren zéér ladylike.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het kan niet anders zijn dan dat de originele versie (zoals met zoveel herlanceringen van klassiekers het geval is) rijker en voller rook, gezien de inhoudslijst: hyacint, bergamot (opening), iris, jasmijn, roos, lelietje-van-dalen (hart), vetiver, musk, patchoeli, eikenmos, leer (basis).

En ik kan bijna niet geloven dat François Demachy voor de nieuwe interpretatie slechts bergamot, jasmijn, patchoeli en leer heeft gebruikt. Want ik ruik – of is dit een wishful thinking? – zoveel meer.

Zoals in de opening ook een lichte aldehyde- en oranjebloesemnoot die de geur in eerste een zeepachtige toets geven. Zoals in het hart ook een lichte iris-noot, die een elegante, poederige ondertoon garandeert.

Wel mooi: Demachy respecteert het klassieke uitgangspunt van een chypre. Dat wil zeggen: hij linkt bergamot aan patchoeli. Het effect: de leer in de basis krijgt hierdoor een lichtgroene, mossige ondertoon, maar niet zo intens als in de originele Miss Dior.

Waar ik nog alleen op hoop: een eau de parfum-versie van Diorling. Waarom?  Om nog beter te ervaren hoe geuren aan het begin van de jaren zestig van de vorige eeuw echt roken.

RUIK & VERGELIJK

Diorling volgt, los van de bovengenoemde inspiratiebronnen, een andere lijn. Van de vooroorlogse leergeuren voor de vrouw die langzaam transformeerden tot parfums waarin het chypre-akkoord tot een maximum werd opgevoerd zonder het animale karakter (opgeroepen door een leerakkoord en ‘echte’ dierlijke ingrediënten) te verloochenen:

Chanel Cuir de Russie (1924)

Lanvin Rumeur (1934)

Robert Piguet Bandit (1944)

Balmain Jolie Madame (1953)

Grès Cabochard (1959)

FLOWERBOMB SPARKLING EAU DE TOILETTE VIKTOR&ROLF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 19, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

SPARKLE! SPARKLE! SPARKLE!

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 19/03/12

Neus: onbekend

‘Ze’ verscheen voor het eerst in 2009: de lichte sprankelende variatie van Flowerbomb (2005). Viktor&Rolf gaven het de naam La Vie en Rose. Als je een accent aigu op de e van rose plaatst dan, komt het idee als het ware nog beter tot leven. Want Flowerbomb La Vie en Rose sprankelt als een glas exquise licht mousserende rosé die je naar je lonkt in het zonlicht. Het modeduo omschrijft de geur als ‘een luchtbel van vrolijkheid, een explosie van geluk gevangen in een flacon… een vonk, een lachuitbarsting, een magische drank met passende naam die een ode is het aan joie de vivre’.

Wat voor mij Flowerbomb La Vie en Rose bijzonder maakt: de compositie is meer een bloemenbom dan de oorspronkelijke geur doordat het ‘bevrijd’ is van de sensuele gourmand aandoende onderlaag. De bloemen krijgen hierdoor meer lucht om te ademen. Iets wat je bijvoorbeeld ook mooi ervaart in de zomerse variaties Yves Saint Laurents Paris (1983); die ruiken voor mij ook meer naar roos dan het originele rozenparfum.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dat ervaar je eigenlijk al direct in de opening: door de frisse noten van mandarijn en bergamot ondersteund door een groen akkoord, neem je direct de bloem waar die regeert in het hart van Flowerbomb La Vie en Rose: de roos.

En niet zo maar een roos: de fruitige, de zoete, centifoliaroos. Ze is omringd door een krans van lelietje-van-dalen (foto). De perfecte ‘voorjaarsbode’ in geuren, want zoet, bloemig maar vooral dauwachtig fris. Het hoogtepunt volgens Viktor & Rolf: de basis die is als een pure omhelzing: ‘adembenemende sensuele patchoeli als spoor van een kleurrijk leven’.

Let wel: het betreft hier niet de donkere en stoffige patchoeli – denk aan Patchouly van Reminiscence uit 1970 – maar zoals dat heet een ‘geklaarde’  en heldere versie waardoor het effect minder ‘stoffig’ en verstikkend is.

RUIK & VERGELIJK

Kan er maar één zijn:

Viktor & Rolf Flowerbomb (2005)

ONLY THE BRAVE TATTOO DIESEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 17, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET O. Een reactie plaatsen

HAVE THE COURAGE TO WEAR YOUR CONVICTIONS ON YOUR SKIN FOREVER

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 17/03/12

Neus: onbekend

Models: Sam Webb, Lukas Kerr

Creative direction: Fred & Farid

De lifestylevan tatoe heeft nog steeds een onderwereld-link. Of beter gezegd: een ‘anti’-link. Waar ook geplaatst op het lichaam, het werd vooral gedaan door mensen die zich niet wensten te conformeren aan de burgertruttige moraal – de ‘bovenwereld’. Dat geldt natuurlijk niet (of misschien ook wel) voor Ötzi de ijsmummie. Die liet ongeveer 5350 jaar het leven geleden. Hij had maar liefst 59 tatoeëringen. ‘Daarna’ waren het oerculturen (zoals de Maori’s en Indianen) die zich er mee sierden.

En – laten we het niet vergeten – ook de oude Romeinen en oude Grieken kenden deze decoratiemethode, ‘later’ overgenomen door zeemannen en Japanse maffia (Yakuza). Sommige mensen kregen het, of ze het wouden of niet, een tatoeage op hun huid gegraveerd: dieven. Als ‘schande-kenteken’ dat ze hun hele leven met zich moesten meedragen.

De laatste decennia is de tatoe-cultuur salonfähiger geworden, maar het heeft zijn rebelse karakter niet verloren. Het is vooral een teken van ‘subverchic’. Dat past natuurlijk perfect bij de wereld van Diesel. Hoewel inmiddels uitgegroeid tot een ‘afforfable’ luxelabel, koestert het zorgvuldig zijn provocerende imago. En je bent nooit te oud voor een tatoe. Dieseloprichter Renzo Rosso, liet zijn op zijn vijftigste er een paar aanbrengen: zijn initialen en Only The Brave.

Naar aanleiding van de geur Only The Brave Tattoo, presenteert Diesel samen met Anna Mazas het vanzelfsprekend rijk getatoeëerde boek Life Under My Skin waarin mensen uitleggen waarom ze een tatoe hebben laten aanbrengen. En voor mensen die twijfelen om een ‘teken voor het leven’ aan te brengen, bevindt zich in dit boek een velletje met tijdelijke ‘plaktatoes’. Ben je hiervoor ook nog bang, dan pak je deze tatoe in vloeibare vorm, dan heb je in ieder geval ‘the courage to wear your convictions on your skin forever’ – de slogan van de geur. En dat is leuk, want dat kun je dus letterlijk en/of figuurlijk interpreteren.

WAT RUIK IK EIGENLIJK

Kun je ‘tatoe’ in een geur – Indonesische inkt dus – vertalen? Of is het meer een kwestie van lichaamsversiering en/of flaconstyling? Diesel heeft voor het laatste gekozen, want Only The Brave Tattoo is in feite een behoorlijk klassiek-mannelijke geur.

De fris-zoete Granny Smith-appel opent de geur en wordt snel begeleid ‘wrang-groen’ salie en prikkelend peper (deze twee kun je met een beetje fantasie als de geur van inkt interpreteren). Daarna volgt een intense mix van tabak (foto) waarvan de zoetheid in de basis wordt onderstreept door benzoë en de houtnoot ervan door patchoeli en nog meer hout. Eindresultaat: een licht-zwoele houtgeur.

RUIK & VERGELIJK

Lalique heeft een geur waarin zwarte inkt tot leven komt. Ook hier telt meer het idee, dan de poging, want je krijgt is een krachtige, zwoele vetivergeur.

Lalique Encre Noire (2006)

THE BIG PONY COLLECTION FOR WOMEN RALPH LAUREN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 17, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET T. Een reactie plaatsen

THE UNITED POLO’S OF AMERICA

FOUR FRAGRANCES FOR FOUR DIFFERENT MOODS

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 17/03/12

Neuzen: onbekend

Modellen: kan de namen niet vinden, maar ze zijn famous

Fotografie: Bruce Weber?

Soms zie ik een nieuwe geur en dan denk: ‘Bingo, zo hoort het, dit past helemaal bij het merk, dit ís het merk’. Dacht ik twee jaar geleden bij Ralph Laurens The Big Pony Collection for Men en – het kan niet anders – nu bij de vrouwelijke versie en dus ook geïnspireerd op de gelijknamige, felgekleurde Ralph Laurens polo’s met supersize polo-speler als logo.

Een vrolijk, easy going kwartet dat minder ‘moeilijk’ doet dan de andere Ralph Laurengeuren voor de vrouw (meer dan 25 in de loop der decennia). Dat wil zeggen: net zoals andere huizen is het ook voor Lauren niet makkelijk de spagaat te maken tussen exclusief & volwassen (denk aan Glamourous uit 2001 en Notorious uit 2008) en casual & jong (denk Polo Blue for Woman uit 2003 Ralph Cool uit 2004). En daarnaast heeft hij ook nog een romantische uitstraling: denk aan Romance (1999) en Love (2008).

In The Big Pony Collection for Women smelt dit allemaal samen doordat elke geur als het ware één van bovengenoemde ‘positioneringen’ in zich heeft. Ook zijn Big Pony 1, Big Pony 2, Big Pony 3 en Big Pony 4 ieder gebaseerd op twee duidelijke ingrediënten die je symbolisch terugziet in de kleur van de flacon. Dit zegt Ralph Lauren over zijn nieuwe concept: ‘Contemporay life is an exciting, colourful multi-dimensional adventure for a confident young woman. She can no longer be defined by a single aspect of het life.

I celebrate her many facets and accomplishments with these four fragrances embracing dynamic femininity. A new generation of women is leading the way and now they have a fragrance collection to call their own’. Dat is mooi gezegd en de kleuren uit de campagne zijn nog mooier: ze spetteren van de flacons en foto’s af. Het lijkt wel de Amerikaanse variatie op de united colors of Benetton.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ralph Lauren Big Pony Collection for Woman 1 is blauw en dat betekent dus sportief. Vertaald in geur: fris, licht aquatisch met een opvallend tonicachtige bite. Het ingrediëntenduo hiervoor verantwoordelijk: grapefruit en blauw lotus. De eerste zorgt voor een sprankelinge (tonic-effect), de tweede voor een transparante bloemnuance, beetje zoet maar bovenal zacht. En op de achtergrond neem ik wat groene noten waar (de stengels van de lotus?). De jonge vrouw die Ralph Lauren in gedachten heeft: ‘The sporty women, a natural born leader to take on the world’.

Roze is de flacon van Ralph Lauren Big Pony Collection for Woman 2 en de inhoud doet daar niet voor onder: één en al romantiek en – het moet gezegd – opgeroepen met een originele combi: cranberry (foto; een van de hipste ingrediënten op dit moment) en slagroom waarin essence van tonkaboon zit verwerkt. Het levert een licht sensuele geur die charmeert. Grappig om te ruiken hoe de cranberry (geholpen door ander rood fruit volgens mij) zich ontwikkelt, van fris-bitter naar zoet-zacht.

De jonge vrouw die Ralph Lauren in gedachten heeft: ‘The modern woman that follows her heart’. En bij Ralph Lauren Big Pony Collection for Woman 3: ‘A woman who dances to the beat of her own drum’. Is mijn favoriet. Dat komt omdat deze gele geur voor mij een echte geur is. Wil zeggen: wat complexer van opbouw op de een of andere manier. En van het ingrediëntenduo kun je zeggen: bien étonnés de se trouver ensemble. Je moet een creatieve geest hebben om peer te fuseren met mimosa. De fluwelige ‘zoetsappigheid’ van de eerste gaat onverwacht mooi samen met mimosa, de bloemetjes daarvan zijn al een parfum op zich: zacht, donzig, zonnig met een lichte groene en houtige ondertoon. Ik vermoed dat wat witte musk en vanille is toegevoegd om de mimosa fluweliger te maken.

Paars staat in ‘parfumkringen’ voor zwoelte, exotiek en rijkdom. En dat heeft Big Pony Collection for Woman 4 – de ‘zwaarste’ van het kwartet’ – in zich. En toch blijft een luchtige toets gewaarborgd. Ook interessant: het is een goed voorbeeld van hoe je ‘echte’ ingrediënten vertaald in geur. Want het parfum van kers (de eerste hoofdsmaakmaker) kun je met geen enkele techniek aan de vrucht onttrekken. En paarse amber (de tweede) is bij mijn weten nog nooit aangespoeld op een strand en bevindt zich in geen enkele fossiele aardlaag.

Het gaat er dus om de juiste geurmoleculen bij elkaar te vinden die de sappige, licht wrange zoetheid van kers koppelt aan de warme, behaaglijke sfeer die wordt geassocieerd met amber. Dat is goed gelukt, en de draagster die Lauren in gedachten had ‘is stylish, her flair expresses her unique personality and catches the eye and the hearts who crosses her path’.

RUIK & VERGELIJK

Geen beginnen aan. Kan wel geuren voorstellen waarin de twee hoofdsmaakmakers van alle vier Big Pony’s zitten, maar dan krijg je volgens mij niet dezelfde sfeer of karakter door de eenvoud van deze deze vier geuren. Binnen het Ralph Lauren-assortiment misschien is het iets makkelijker.

Big Pony Collection for Woman 1: Blue for Women (2003)

Big Pony Collection for Woman 2: Romance Eau Fraîche (2008)

Big Pony Collection for Woman 3: weet ik niet

Big Pony Collection for Woman 4: Ralph Hot (2006)

BRONZE GODDESS EAU FRAICHE ESTEE LAUDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 16, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

GOED NIEUWS: ZONNIGE ‘TUSSENDOORGEUR’ IS TERUG

Jaar van lancering: 2006/2012

Laatst bijgewerkt: 16/03/12

Neus: onbekend

Model: Hilary Rhoda

Ik ben me de laatste jaren toch lastig gevallen door vrouwen die vroegen of ik op de een of andere manier nog een flacon Bronze Goddess wist te regelen. Sommige waren zo ‘desperate housewiverig’ dat ze met behoorlijke impertinente voorstellen kwamen. Vergeefse moeite: ik ben niet te koop ;-). Goed nieuws, de geur is terug. Een kleine voorgeschiedenis: in 2006 was een lichaamsolie onderdeel van de Azurée Soleil-collectie make-up (bedacht door Tom Ford). Een jaar later werd de olie een Eau Fraîche Skinscent.

In 2008 verscheen Bronze Goddess Eau Fraîche, een bijna nieuwe geur die hetzelfde gevoel als de vorige ‘geurgodinnen’ (de olie- en skinscentvariatie) opriep: een door de tropische zon verwarm strandzand. Met andere woorden: een perfecte vertaling van een zonnig vakantiegevoel.

Bronze Goddess Eau Fraîche is een mooi voorbeeld van hoe een ‘tussendoortgeurtje’ kan uitgroeien tot cultfavoriet, zoals Estée Lauder het zelf omschrijft. Vind ik een beetje overdreven. Interessanter is het feit dat de geur over de juiste ingrediënten beschikt die heel vrouwen associëren met zon, zomer en strand.

Het echte geheim volgens mij: de melkachtige noot van kokos is niet te omnipresent, waardoor Bronze Goddess Eau Fraîche ‘geursensorisch’ aangenaam blijft zweven tussen een zonne-olie en een splash, en hierdoor dus geen tropische anti-zonnebrandsmeerselconnotatie (is echt een woord) heeft.

En het lijkt of Estée Lauder het er om doet, er op hoopt: dat vrouwen ‘by the ten of thousands’ naar de parfumerie snellen omdat de geur alleen dit seizoen te koop is.

De pechvogels die net te laat arriveren, kunnen zich troosten met de variatie van dit jaar: Bronze Goddess Eau Fraîche Capri – die ik snel beschrijven zal.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik begrijp nog steeds de charme van deze eau fraîche. Het lijkt of een mengeling van tropische bloemen is geplant op een bodem van kokos en amber gecombineerd met een aangename frisse sluier die steeds zwoeler wordt.

De bloem die er voor mij uitspringt is gardenia (foto). En de amber heeft een suiker- en vanille achtige toets die ook weer niet te zoet wordt door de uitgebalanceerde ‘abstracte’ houtnoot.

Toch bijzonder: ‘iets fris’ + kokos + amber + bloemen + hout diffuus vermengd, resulteert in een geur waarbij je als het ware door de zon opgewarmde strandkorrels door je handen voelt glijden: Bronze Goddess Eau Fraîche. Knap!

RUIK & VERGELIJK

Die ‘goddess’ van vorig jaar met zijn prachtige zonnige jasmijnspoor was ook zo’n topper!

Estée Lauder Sun Goddess Soleil (2011)

ALLURE HOMME SPORT EAU EXTREME CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 16, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

EEN ‘ZONNIGE’ KRACHT DIE VLEUGELS GEEFT

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 16/03/12

Neus: Jacques Polge

‘Model’: Danny Fuller

Artistic direction: Kathryn – ‘The Hurt Locker’ – Bigelow

Never change a winning team in de ketenparfumerie. En dat is Allure Homme (1999) gecombineerd met Sport. Verbazingwekkend eigenlijk, dat juist de sportlink deze Chanelgeur tot een van de populairste in het masstigesegment heeft gemaakt. Allure Homme Sport Eau Extrême is na Allure Homme Sport (2004) en Allure Homme Cologne Sport (2007) de derde variatie. Toch blijft de doelgroep hetzelfde: ‘onafhankelijke mannen die houden van sporten in de open lucht’.

Deze sportievelingen ervaren volgens Chanel een ongrijpbaar gevoel: ‘Als werken aan een trapeze, vergt een sportieve krachttoer een perfecte beheersing van alle parameters; de kleinste fout kan fataal zijn. Het besef van het aanwezige gevaar maakt de drang zich in de diepte te storten alleen maar groter. Als een surfer in een tunnel van een golf, als een autocoureur in een scherpe neemt, als een skiër bovenop een smetteloos witte bergtop, houdt hij zijn blik recht vooruit gericht. Opperste concentratie, geheel in trance, een gemoedstoestand die het verstand te boven gaat’.

Ben benieuwd hoe de reactie zal zijn als een medewerk(st)er in de parfumerie dit verkooppraatje houdt…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ook blijft het geuridee hetzelfde: ‘een parfum met citrusaccenten en amberachtige noten als een door de zon verwarmde huid’. Alleen is Allure Homme Sport Eau Extrême in vergelijk met Allure Homme Sport kruidiger aldus Chanel. De start: groene munt verfrissend ondersteund door Siciliaanse mandarijn. Vervolgens de eerste houttoon – Marokkaanse cipres – die in loop naar de finale steeds krachtiger wordt. Deze frisheid krijgt een extra groene, beetje plantaardige toets door muskaatsalie (foto). Peper- hoewel minder prikkelend als in Allure Homme Sport, ruik je nog steeds. Maar het is vooral cederhout – de enige houtsoort die de warmte van de zon weet vast te houden – dat omringd door witte musksoorten – met volgens Jacques Polge zowel donzige als subtiel dierlijke noten – en geaccentueerd door melkachtige sandelhout en sensueel tonkaboon, die de geur voor mij zijn ‘zonnige kracht’ geeft. Want dat is Allure Homme Sport Eau Extrême.

RUIK & VERGELIJK

Zouden we bijna de geur waarmee het allemaal begon vergeten:

Chanel Allure Homme (1999)

ENGLISH LEATHER DANA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 16, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET E, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, KLASSIEKERS IN DE AANBIEDINGENBAK. Een reactie plaatsen

‘MY MEN WEAR ENGLISH LEATHER,

OR THEY WEAR NOTHING AT ALL’

Jaar van lancering: 1949

Laatst aangepast: 16/03/12

Neus: onbekend

Dana was ooit een chic parfumhuis. Opgericht door Javier Serra (voormalig directeur van Myrurgia – denk Maja uit 1918). Hij opende zijn deuren in 1932 aan rue de la Paix in Parijs – toen dé straat voor prestigieuze parfumhuizen. Dana was genoemd naar de godin Dana uit de Griekse mythologie vermaard om haar schoonheid. Sierra begon, zijn Spaanse wortels indachtig, met Bolero, Halago (lanceringsdata mij onbekend) en het parfum waarmee hij wereldberoemd werd: Tabu (1932). Gevolgd door talloze anderen, met name Canoë in 1935: werd ook een klassieker. En natuurlijk Chantilly vier jaar later.

Wat mannen betreft: ook veel geuren, waarvan slechts een als een echte klassieker wordt gezien: English Leather. Net zoals alle Dana-geuren, is English Leather in loop der decennia van highprice gedegradeerd tot kassakoopje. Niet dat de geur daardoor minderwaardiger is geworden. Integendeel: het heeft voor mij een ouderwetse Guerlaineske allure. Een krachtig statement, subtiel gedoseerd. Kreeg als slogan mee: ‘My men wear English Leather, or they wear nothing at all’. Grappig om te zien: de tekst uitgesproken door de diverse voor mij onbekende modellen/actrices is hetzelfde gebleven, zelfs wanneer een zangeres er mee aan de haal gaat.

English Leather heeft een echte vintage-feel, wat versterkt wordt door de houten dop (heel hip in nichekringen nu). En de geur is eigenlijk een verzamelplaats van alle aroma’s die je bij de ouderwetse kapper opsnoof: beetje fris, beetje zepig, beetje zoet en ‘schuim’ ondersteund door een sterke basis van – inderdaad – leer. Maar dat is niet het geheim van deze ‘chypre’.

Met een nieuwe (internet)campagne wordt geprobeerd de geur weer ontzettend cool & chill te maken bij een nieuwe generatie consumenten: jongemannen. Dat betekent dus niet serieus doen, maar ‘humor’.

En dit ‘ha-ha-ha’-effect wordt versterkt met met dubbelzinnige teksten à la de campagnes van deo Axe en die andere ‘vergeten klassieker’ Old Spice uit 1937 van Shulton. De slogan is ook iets aangepast: All our men wear English Leather or nothing at all. En om dat ‘niets’ te ontdekken wordt gevraagd op de houten dop te drukken waarop staat ‘Touch The Wood’. Wat betekent dat ook al weer in slang…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Volgens mij de overdosis sandelhout in de basis. Die zorgt ervoor dat de leernoot (foto) in combinatie met musk – zalig – glad wordt uitgestreken. Maar voor je hier echt van kunt genieten, kom je via een klassieke citrusopening terecht in een mannelijk hart van vetiver, koriander en eikenmos omringd met een ondefinieerbare bloemennoot – ik gok op jasmijn en lavendel gecombineerd met een licht ylang-ylang-spoor.

Voor jonge consumenten wellicht te ouderwets, voor ‘oudjes’ onder ons: feest der herkenning. Grote kans dat English Leather ze doet denken aan hun opa, vader, oom, buurman, leraar of die aardige priester… ben benieuwd of de verjongingscampagne zijn uitwerking heeft.

RUIK & VERGELIJK

De ene leergeur is de andere niet. Maar alle leergeuren heb gemeen dat ze zowel door mannen en vrouwen worden gedragen. Ook worden ze in eerste instantie alleen voor mannen en vrouwen gemaakt. Een paar klassiekers:

Santa Maria Novella Peau d’Espagne (1901)

Chanel Cuir de Russie (1924)

Lancôme Cuir (1937)

Hermès Eau d’Hermès (1952)

Creed Cuir de Russie (1953)

CANDY PRADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 14, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET C. Een reactie plaatsen

PRADA ZOEKT – OOK – CONTACT

MET HET JONGE MEISJE

EN LAAT HAAR ‘RUNNING WILD’

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 14/03/12

Neus: Daniela Andrier

Model: Lea Seydoux

Illustratie: François Berthoud

Artistic direction: Jean Paul Goude

Gebeurt vaker. Een merk lanceert zijn eerste geur waarin alle principes samenvloeien. Prada deed het met Parfum in 2004. Het is als het ware een handtekening in geur: Miuccia Prada had een heel filosofisch verhaal over het combineren van traditie met innovatie. En dan blijkt de geur toch iets te moeilijk, te ‘intellectueel’.

What to do? Er volgde ‘strijd’ tussen marketing en Miuccia. Marketing besluit voor de Infusion-reeks geïnspireerd op de neo-nichelijn The Exclusive Collection uit 2003. Iets toegankelijker qua geur maar nog steeds ‘best wel’ moeilijk. De oplossing: lichtere versies. Dus verscheen Prada Tendre (2006).

En alsof ze het er om deed, zette daar Miuccia Prada weer L’Eau Ambrée (2009) tegenover. Marketing volgde met Infusion d’Iris Eau de Toilette (2010). Met Candy – in de jaren zeventig bij ons naam van een populair ‘oude vieze mannen-blaadje’ – lijkt marketing te hebben gewonnen. Want – eerlijk gezegd – de geur heeft weinig met ‘de wereld van Prada’ te maken.

Je kunt natuurlijk overal een mouw aan passen (Miuccia zeker), maar Candy mikt gewoon op de al jaren meest gewaardeerde bezoekster in de parfumerie: de jonge vrouw. Erg? Nee. Jammer? Misschien voor het imago. Maar je moet maar denken: Prada maakt ook tassen waarvan je je afvraagt: ‘Why?’

Het label verklaart de koersverandering ‘uit een verlangen dingen tot het uiterste te drijven, om nieuwe onverwachte en hoopvolle concepten te creëren. Candy verklaart dat het nu meer dan ooit tijd is gedurfd en passioneel in het leven te staan’.

Candy is van deze tijd, want eclectisch: diverse stijlen vloeien samen. De jaren tien, vijftig en tachtig van de vorige eeuw gecombineerd met nu. De jaren tien: de dramatische Apache-dans (zie de naughty clip op youtube) rond 1900 in Parijs door straatbendes opgevoerd en die de passionele strijd tussen man en vrouw uitdrukt. Ofwel, een walk on the wild side die een nieuw facet toont van Prada’s vrouwelijkheid, ‘waar overdaad juist alles is’.

De jaren vijftig: de flacon. Lijkt wel vintage Balenciaga meets vintage Dior verpakt in schocking pink, de kleur beroemd gemaakt door couturière Schiaparelli die in 1937 er haar klassieker naar vernoemde. De illustratie op de verpakking roept voor mij de airbrush-stijl van de jaren tachtig op. Zie ik niet goed: werd gemaakt door ‘de legendarische illustrator’ François Berthoud die ‘subtiel knipoogt naar cosmeticaverpakkingen uit de jaren vijftig’.

Het resultaat aldus Prada inclusief de geur: ‘feminine, seductive, impulsive, provocative, sophisticated, excessive, explosive’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoewel gourmand is Candy geen eenvoudig ‘patisserieluchtje’. Daarvoor zijn de ingrediënten te ‘vol’ en te goed van kwaliteit. De geur opent niet traditioneel fris, maar verspreidt direct een waaier van elegante musksoorten die zowel de dierlijke als katoenachtige noot, eigen aan musk, verspreiden: een security blanket-gevoel in optima forma.

Hierbij voegt zich een caramelsensatie (foto) die vol en sensueel wordt ondersteund door benzoïne (van de styraxboom) die, volgens de neus Daniela Andrier, met zijn delicate geur zwevend tussen vanille en honing, verslavend sensueel is. Ik zeg: vol, ‘warm’ en overvloedig. Maar heel eerlijk: ik zelf ben ‘uitgeroken’ op gourmand. Het jonge meisje dat Prada voor ogen heeft waarschijnlijk niet.

RUIK & VERGELIJK

Eens zien hoe onderstaande en meest populaire gourmandgeuren zullen reageren op de komst van Candy. Nou, de tweede heeft inmiddels Chérie uit de naam gehaald en uit de geur alle gourmandnuances. Het is nu weer een chypre (daar heb ik het binnenkort voer) geworden, zoals de oude Miss Dior (1947) die nu als Original in het assortiment zit.

Thierry Mugler Angel (1992)

Dior Miss Dior Chérie (2004)

Victor & Rolf Flowerbomb (2004)

N°19 IRIS POUDRE CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 14, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET I, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

ZACHTE GROENE CHIC, OFWEL:

PARFUMPERFECTIE VOLGENS CHANEL

OFWEL: NICHE IN DE KETENPARFUMERIE

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 14/03/11

Neus: Christopher Sheldrake, Jacques Polge

Model: onbekend

Net zoals bij Dior, duiken de huidige eigenaren van Chanel bij voorkeur de geschiedenis van de oprichter in om de producten nog meer cachet, nog meer identiteit te geven. Soms wordt het me iets te veel van het goede: zo liet ik me ooit door ‘Chanel’ aanpraten dat de stiksels op de klassieke Chaneltas waren geïnspireerd op het tegelpatroon van de binnenplaats van het klooster in Moulins waar ze als kind verbleef – ja, ja.

Ook bij Chanel N° 19 Iris Poudré is het een va et vient van Coco Chanelfeitjes en -weetjes. De belangrijkste: 19 verwijst naar de geboortedag van de couturière in augustus 1883 (te Saumur, ze overleed in Parijs 10 januari in 1971). En met 19 (en 10) kun je numerologisch goochelen:19=1+9=10=1+0=1. 1 wordt geassocieerd met de zon, staat voor het creatiefste en meest innovatie nummer. 19 is in het kaartenspel dat de toekomst uitlegt – tarot – ook de zon.

Het effect van dit gecijfer: een parfum van perfectie. Terzijde: Coco werd ‘astrologisch’ geboren als leeuw – haar eenvoudige graf te Lausanne is symbolisch gesierd met vijf leeuwenkoppen – waarin de zon het dominante teken is.

Heb me altijd verwonderd waarom Chanel de laatste jaren zo weinig aandacht heeft besteed aan N°19. Want groen is door neuzen herontdekt. En je zou denken dat N°5 (1921) en Coco Mademoiselle (2001) zich nu vanzelf wel verkopen. N°19 blijft voor mij letterlijk een evergreen door zijn crispy groene karakter (met name de galbanum-hyacint-combinatie) die je nog prettiger ondergaat met het bad- en doucheschuim. Ook mooi: N°19 is androgyn. Heb nog nooit het verwijt gekregen dat ik verwijfd rook tijdens het dragen ervan.

Jacques Polge zegt zelf dat veel recente geuren N°19 als uitgangspunt hebben. Hij noemt geen namen. Ik twee: A Scent Issey Miyake (2009), (untitled) Martin Margiela (2010). En dat hij daarom zin had het gebied van groene geuren opnieuw naar zich (Chanel) toe te trekken. Gaat lukken. En dan graag snel een parfumextract – met extra veel galbanum graag. Een cologne-versie zou ook pas mal zijn. Dat laatste kan al, als je de nieuwe N° 19 layert met Eau de Cologne (2007)

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het ‘dubbelslachtige’ karakter is met N°19 Iris Poudré in tact gebleven. De geur heeft alleen een meer poederig effect waar je direct op wordt getrakteerd omdat de opening van neroli en mandarijn zeer gedoseerd, maar effectief is. Een frisse vleug waarachter groen galbanum (foto) zich verbergt die vervolgens een grote rol opeist. Maar niet ten volste omdat droog-poederige noten van de iris als het ware het groene hars bedelven.

Geen ‘Chanel’ zonder jasmijn. Het geeft het hart zijn bloemig-stralende toets. Mooi is dat de groene lijn wonderschoon naar de basis wordt doorgetrokken met vetiver (Haiti), de poederige lijn met witte musksoorten. Tonkaboon geeft N°19 Iris Poudré een klein beetje sensualiteit. En dat is goed. Want dit is geen geur die je op de klassieke parfummanier wil verleiden, wel een die je omringt in een aura van zachte groene chic. En een geur waarmee je een niche-ervaring hebt in de ketenparfumerie.

RUIK & VERGELIJK

Chanel zou eigenlijk een monstertje N° 19 cadeau moeten geven bij aankoop van N° 19 Iris Poudré. Zal me niets verbazen dat de klant bij een ‘herhalingsaankoop’ dan (ook) vraagt naar de eerste – of eerder.

Chanel N° 19 (1970)

Wil je nog een irisparfum gesigneerd Chanel ruiken, probeer:

Chanel – Les Exclusifs – 28 La Pausa  (2007)

Wil je nog een groen parfum gesigneerd Chanel ruiken, probeer:

Chanel – Les Exclusifs – Bel Respiro(2007)

NINA FANTASY NINA RICCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 14, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET N. Een reactie plaatsen

EEN DROOM IS EEN DROOM, IS EEN DROOM, DROOM, DROOM

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 14/03/12

Neus: Jacques Cavallier, Olivier Cresp

Model: singer/songwriter Florrie Arnold

Ik vraag me wel eens af van wat je als consument terugziet in ‘de bladen’ (ik ben opgehouden met ze door te bladeren) van de vaak enorme uitgebreide persberichten van geuren.

Die moeten redacteuren prikkelen – los van extra cadeautjes en persevents – er aandacht te besteden. Wat zouden dus de glossy’s melden van Nina Fantasy?

Vertellen ze over de geur, de flacon, het verhaal of alle drie? Het verhaal: ook dit keer weer sprookjesachtig, ook dit keer weer in een sprookjesachtig decor. Dit zegt Nina: ‘Daar ben ik. In dit bos, dat oogt als een set uit een tekenfilm. Het is hier en nu, dus het licht is zo licht en de atmosfeer zo luchtig dat het een droom zou kunnen zijn. Hoe moet je daarover zingen? Ik ben in een verhaal, gekleed in kawaii-stijl, in mini-jurk en roze stiletto’s, een doorzichtige teint en babydoll-ogen…

… Ik bevind me in een screenshot, een sprookjeslandschap waar de tijd heeft stil gestaan. Ik ben in dit lied, een lied op ieders lippen, op het podium en daarachter, het meest memorabele gitaarstuk, en rockpoëzie, vocale wervelingen en oude synthesizers. Ik ben het sprookje van een concert zonder eind, een fantasie ontstaan uit mijmeringen, een melodie van parfum. Ik ben Nina Fantasy en zing: een droom is een droom, een droom is een droom’.

De flacon: natuurlijk dezelfde appel. Alleen nu wit gelakt waardoor met een beetjes fantasie een vintage porselein-effect ontstaat ‘bezaaid met cartoons, gouden lijnen en toefjes roze’. Ofwel: ‘een symbool van flikkerende dromen’. Nina Fantasy is heel erg ‘popperig’, heel erg jong, meer Elle-girl dan Elle. En dat terwijl het model in kwestie meer Elle (volwassener) is – ik zie bijvoorbeeld geen babydoll-ogen. En dat geldt ook van de geur: die is rijker en voller dan verwacht.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Nina zingt het recept – in het Engels: ‘In the shade of the bergamot, mandarin and pear trees. Alluring, discrete and spontaneous cherry blossom break. Solar uplift with cream of rose and heliotrope. Hint of brown sugar and of mate’.

Vrijvertaald in Nederlands volgens Nina Ricci: een geuravontuur rond de kersenbloesem. En zeg je kersenbloesem, dan denk ik Japan. Wanneer deze ‘overrijpe’ bloesemblaadjes door de wind van de takken wordt afgeblazen, ontstaat er in de lucht een dwarrelend ‘natuurballet’ waar Japanners jaar in, jaar uit reikhalzend naar uitzien, want ze weten dat dan het voorjaar echt is aangebroken. De geur die dan in de lucht hangt – een lichtbloemige noot met ‘amandelextract’ – vormt het de main attraction van Nina Fantasy – voorafgegaan door een fris-zoete opening van bergamot, mandarijn en peer.

De kersenbloesems (foto) in het hart wordt bloemiger door Bulgaarse roos en zoeter door het poederzachte en vanille-achtige heliotroop. Deze zachtzoetheid wordt in de basis versterkt door vanille, ‘gesmolten bruine suiker’ – caramel dus – en maté: een bittergroene ‘theesoort’ uit Zuid-Amerika die ik alleen niet zo goed detecteer. Nina Fantasy is ‘poeslief’, ‘suikerzoet’ en even fragiel als de gelakte appelflacon.

Let op: alleen te koop bij Douglas. In België bij de reguliere parfumerie.

RUIK & VERGELIJK

De kersenbloesem is door Guerlain op de geurkaart gezet. En bewust: zijn Cherry Blossom (en de tig variaties daarop) werd speciaal ontwikkeld voor de Aziatische markt, maar wist tot grote verbazing van het parfumhuis, ook heel veel westerlingen te charmeren. En veel ‘concullega’s’ ook. Achteraf gezien: een trendsetter. Trouwens Nina Ricci had ook haar eigen pure kersenbloesemgeur.

Guerlain Cherry Blossom (2000)

Nina Ricci – Les Belles – Cherry Fantasy (2004)

L’Occitane Cherry Blossom (2007)

Bath & Bodyworks Blushing Cherry Blossom (2008)

Guerlain – Aqua Allegoria – Cherry Blossom (2009)

The Bodyshop Japanese Cherry Blossom (2011)

Jo Malone Sukura Cherry Blossom (2011)