AUBE PASHIMA – HUITIEME ART – PARFUMERIE GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 26, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

OCHTENDGLOREN IN EEN KRUIDENTUIN

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 26/04/12

Neus: Pierre Guillaume

Bij pashima denken volgens mij de meeste mensen aan een warm-behaaglijke ‘grand foulard’ of  ‘petit foulard’ (gemaakt van wol nog fijner dan kasjmier afkomstig van de gelijknamige geit die zijn habitat heeft op de Himalaya) veel gedragen door royalty, celebs en gewone fashionable peopletjes. Stylingtechnisch natuurlijk gechaperonneerd door de juiste schoenen, de juiste tas als standaardoutfit. Denk: heure keunikleuke heugheid Máxima, Prinses der Nederlanden, denk sterrenmoeder Angelina Jolie. Er bestaat zelfs een blog die adviseert hoe een pashimashawl het beste te knopen: http://www.sjaalknopen.wordpress.com.

Link je pashima aan parfum, dan denk ik aan een security blanket-geur. Dus een warme, zachte ambergeur die aanvoelt – inderdaad – als pashima. Niet Pierre Guillaume. Aube Pashima, roept geen dageraad ergens in de hooglanden van Nepal, India en Pakistan op, maar is een olfactorische impressie van een ochtendwandeling door een goed onderhouden (volgens mij Franse) kruidentuin: rozemarijn, basilicum en vers tomatenblad sieren dit groene stilleven. Guillaume: ‘Bedekt met dauw reiken de kruiden, omringd door zwarte bes en geranium, uit naar de opkomende zon – dit alles gadegeslagen door een anonieme voorbijganger die gezeten op een oude houten bank, getuige is van het begin van de dag’.

Je hebt weinig fantasie nodig om dit pastorale en vreedzame tafereeltje voor je te zien. Als je aan de geur ruikt, wordt dit beeld alleen maar sterker. Mooi, fris, groen, zoetig, strak. Een cologne en toch weer niet. En chypre en toch weer niet. Een achtste kunstvorm en toch weer niet. Hoe aangenaam ik Aube Pashima ook vind, de associatie dringt zich direct op met groene klassiekers: Vent Vert van Balmain, Chanels N°19, Eau de Campagne van Sisley en Jacomo’s Silences.

Alleen weet Guillaume niet over deze ‘schaduwen’ heen te springen. Aube Pashima blijft in dezelfde stemming; wordt niet gesublimeerd tot een groen parfum dat al zijn voorgangers overbodig maakt. Een ander probleem: de lichtheid… de geur vervliegt sneller dan verwacht waardoor Guillaume’s andere ‘groene’ – 24 Papyrus de Ciane uit 2009 – het wint voor mij.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Let wel: Aube Pashima is knap gemaakt omdat hij, in tegenstelling 24 Papyrus de Ciane, geen galbanum opvoert als groene frismaker, terwijl met name de opening herinneringen oproept aan geuren die dat in overdosis hebben/hadden: de hierboven genoemde geuren maar ook Vol de Nuit (1933) van Guerlain en Christian Diors Miss Dior (1947).

En Pierre Guillaume kent zijn klassiekers: de eerste fris-groene noot die je ruikt – tomatenblad – doet denken aan Eau de Campagne. En die geeft hij een kruidige ondersteuning met rozemarijn en basilicum, met op de achtergrond een mooie mentholachtige nuance. Komt volgens mij op conto van geraniumblad. De bloemig-zoete noot is een melange van zwarte bes en wat Pierre Guillaume ‘satijnhout’ noemt (een concentraat van jasmijn en sinaasappel). Inderdaad samen een elegante evocatie van een kruidentuin tijdens het ochtendgloren. Alleen jammer dat het (voor mij) niet lang genoeg blijft hangen en dat komt door het ontbreken van een stevige basis. Denk mos, denk patchoeli.

RUIK & VERGELIJK

Voor mij geen achtste kunst, maar Aube Pashima past perfect in de rij van klassieke groen-groener-groenste geuren:

Balmain Vent Vert (1945)

Lancôme Ô (1969)

Chanel N°19 (1970)

Estée Lauder Private Collection (1973)

Sisley Eau de Campagne (1974/75/76?)

Jacomo Silences (1978)

MOUSTACHE ROCHAS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 25, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET M, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

SNORREMANS!

L’AUTRE EAU SAUVAGE

Jaar van lancering: 1949

Laatst bijgewerkt: 25/04/12

Neus: Thérèse en Edmond Roudnitska

Ben me ‘mentaal’ aan het voorbereiden op de parfumversie van Diors Eau Sauvage (2012). Vraag me af of het eigenlijk nodig is klassiekers als deze op te waarderen. En wat de maker ervan gevonden zou hebben, had hij nog geleefd: Edmond Roudnitska, volgens velen de grootste neus van de twintigste eeuw.

Ik weet ook wel waarom Dior het doet: om de eau de toilette-versie weer in het bewustzijn te brengen van consumenten die de geur kennen maar misschien niet meer gebruiken – een nieuwe koopprikkel. Ook voor vaste gebruikers. Daarom mag van mij om deze reden ook een parfumversie verschijnen van ‘die andere Eau Sauvage’ die in de reguliere parfumerie allang uit de roulatie is: Moustache van Rochas. Of beter gezegd: uit de gratie is.

Dat heeft te maken met het zwevende beleid van het merk doordat het vaak van eigenaar wisselde waardoor er vanaf eind jaren negentig een stroom aan geuren verschenen die de status van het huis als gerenommeerd Frans parfumhuis – met klassiekers als Femme (1944), Madame (1961), Mystère (1978), Macassar (1983) – steeds verder uitholde. Rochas was natuurlijk niet de enige die zich steeds meer door marketing liet leiden. Andere ‘maisons renommées’ – Dior, Givenchy, Guerlain – hebben in dezelfde periode ook geuren met twijfelachtige allure gelanceerd, maar kwamen op het juiste tijdstip weer tot inzicht. En dat is met Rochas nog niet echt gebeurd, alhoewel vorig jaar een voorzichtig begin werd gemaakt met Muse de Rochas.

Moustache. Spitsvondige naam en gecreëerd in een tijd dat het dragen van een snor in betere kringen nog steeds als chic werd gezien. Je moest het natuurlijk niet overdrijven zoals Salvador Dali of het dragen als herkenningsteken in de obscure wereld van zeeman-, homo- en motorclubkroegen.

Die laatste underground-link heeft de snor in feite de das omgedaan. Terwijl een ander anarchistisch symbool – de tattoo – de laatste jaren juist als spannend en erg fashionable wordt gezien: ziet en ruikt Diesels Only The Brave Tattoo (2012). Maar om als een man een snor te cultiveren wordt nu in feite nog steeds erg fout gezien, ook in modieuze kringen. En vol bebaard gezicht, prima. Solo snor, no way.

Interessant om te lezen is dat het recept niet werd bedacht door Edmond Roudnitska, maar door zijn vrouw Thérèse. Op een van de meest interessante parfumblogs – www.perfumeshrine.blogspot.com – wordt daar in ieder geval melding van gemaakt. Het mooie aan Moustache is dat het een soort een ruwe handtekening is van Roudnitska’s parfumstijl dat hij in de loop der jaren via Eau d’Hermès (1951), Diors L’Eau Fraîche (1953), Eau Sauvage (1966) en Diorella (1973) steeds meer verfijnde. Zijn schrijfwijze: helder, simpel en ‘strak’. Geurtechnisch betekent dat een voorliefde voor ‘gefermenteerd’ fruit, heldere bloemnoten, mosvochtige en bosachtige ondertonen verfijnd door het ‘urine-aroma’ van animale noten: civet, leer, ambergris en bevergeil. Dat laatste schijnen ‘we’ niet meer lekker te vinden. Dus daarom zijn deze ‘geilmakende’ toevoegingen in de nieuwe formules er uit helaas uitgezeefd.

Elegant en verfijnd-humoristisch is de oorspronkelijke presentatie. Duidelijk nog geen massavermaak. Iets wat je tegenwoordig niet meer ziet – zelfs niet in de nichesector. Wel een van de eerste mannengeuren met een uitgebreide groominglijn – wat Estée Lauder ook moge beweren. We zien een man opgebouwd uit geribbeld karton (waarin de geur ook zat verpakt) die met een leren handschoen de flacon (geïnspireerd op de ronde vormen van Femme) oppakt en met monocle aan een onderzoek onderwerpt. In de jaren zestig werd gekozen voor een geribbelde, mannelijker flacon (op internet nog te koop) die midden jare negentig werd vervangen door een wel erg saaie, niet-geraffineerde, gladgestreken standaardflacon (zie onder) waarin alle Rochas-klassiekers voor de man vanaf dat moment zitten. Gelukkig heeft de geur zelf niet veel van zijn oorspronkelijke pittige charme verloren.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Moustache heeft door de droge, kamferachtige en kruidige indruk iets – aangenaams – mannelijk ouderwets in die zin dat het minder luchtig en stralend is dan Eau Sauvage, en nu door nichemerken wel als soort van inspiratiebron wordt genomen.

Wat in de wereld van parfums toen revolutionair was: de overdosis aan limoen (omringd door bergamot) in de opening begeleid door veel ‘strakke’ groenigheid: basilicum en verbena. Vervolgens in het hart een opvallende lavendelnoot omringd door een krans van bloemen vaak gebruikt in chypre-achtige geuren: op de eerste plaats anjer en geranium, op de tweede plaats roos en jasmijn (geen ‘waterjasmijn’ of hedione zoals bij Eau Sauvage). Maar door de kruidig- en houtigheid van het geheel zijn de laatste bloemen moeilijker te onderscheiden.

De afronding geeft Moustache zijn krachtige status: musk, mos en cederhout met een verzachtende bijdrage van honing. Hoewel de compositie is aangepast, ‘schoongepoetst’, houdt de geur wel een zekere dierlijke ondertoon die mij aan civet doet denken.

RUIK & VERGELIJK

Heel voorzichtig verschijnen droog-kruidige geuren voor de man weer – in het nichesegment dan.

Lancôme – Maison Lancôme – Balafre (1967, 2011)

Histoires de Parfum 1828 (2001)

Parfum d’Empire Eau de Gloire (2004)

Etat Libre Orange Je suis un Homme (2006)

Abaci Abaci (2011)

HOMME L’EAU BOISEE GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 25, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

GUERLAIN GOES ECO!

HOMME GOES ‘VETIVER’!

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 25/04/12

Neus: Thierry Wasser

Flaconontwerp: Pininfarina

In vergelijk met vrouwen komen mannen bij Guerlain er eigenlijk bekaaid vanaf. Is dat erg? Ik zeg: ‘Volmondig ja!’ Van de verfijning en ‘verniching’ van het parfumhuis kan de man met smaak minder genieten. Ja, ik weet dat de lijnen Art & La Matière en Un Parfum, Une Ville voor zowel mannelijke als vrouwelijke fijnproevers is gemaakt en dat in 2010 de twee Arsène Lupin-geuren verschenen, maar daar staat tegenover dat de Acqua Allegoria-serie steeds vrouwelijker is geworden. En ondertussen deelt Thierry Wasser allerlei nieuwe geurbonbonnetjes uit aan haar: Floral Romantique en La Petite Robe Noire 2 (beide 2011) een nieuwe versie van de eerste La Petite Robe Noire (2009). Niet vergeten: Idylle: Jasmin-Lilas (2012).

En de man: moet het dit jaar alleen doen met een variatie op Homme (2008): Homme L’Eau Boisée. Het is wel een mooie ‘stoer-elegante’ variatie, want gebaseerd op één van de fetish-ingrediënten van Guerlain: vetiver, sowieso een van de populairste ingrediënten bij mannen. Thierry Wasser kwam tot deze variatie tijdens een bezoek aan India. Om preciezer te zijn deelstaat Tamil Nadu, daar ontdekte hij in de omgeving van Coimbatore een vetiver-soort die anders rook dan de bekende variaties uit Haiti en Java. Toeval: ik heb hetzelfde gebied met Anita Roddick (oprichter van de The Bodyshop) eind jaren negentig bezocht, en ontdekte daar toen naast roos, jasmijn en patchoeli ook een vetiveressence (en gekocht) op een lokale markt in Chennai. De charme ervan: de geur was houtig, ‘verbrand’, rokerig met een fluwelen afronding. Misschien ruikt de vetiver die Wasser ontdekte anders, wel deed hij hetzelfde als Roddick waarmee ze beroemd werd: think global, act local.

Hij zette er een fair trade-plan op dat de lokale bevolking de kans geeft deze vetiver op een eco-vriendelijke te verbouwen. Een bewonderingswaardig initiatief, al was het alleen maar om het effect dat deze vetiver heeft op Homme L’Eau Boisée. Het geeft Homme een gelaagdheid, intensiteit, warmte en tegelijkertijd de chique toets die je van Guerlain verwacht. Het zal met niet verbazen dat deze versie het origineel in populariteit zal voorbijstreven.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In de opening herken je Homme: limoen en munt, maar nu gecombineerd met een verkwikkende grasnoot. Het gevoel: alsof je  blootvoets door een pas gemaaid, ‘bedauwd’ weiland wandelt. Maar du moment de vetiver (tekening) zich aandient, vindt de transformatie plaats. Alles wat deze wortel charmeert én chic maakt, ruik je in Homme L’Eau Boisée: een aardsfrisse sensatie dat zich ontwikkelt tot een houtig, droog-zonnig aroma met als finishing touch een soort rokerigheid: verbrand hout dat doet denken aan wierook zonder het verstikkende effect. Ook ruik je een peperige nuance die zweeft tussen jeneverbes en karwei. Ik zou zeggen: Thierry Wasser ontwikkel voor volgend jaar een Homme Boisée L’Eau Intense-versie of bijvoorbeeld Vétiver Vermeil in de Art et La Matiére-reeks waarmee je Vetiver Oriental van Serge Lutens (2004), Chanels Sycomore (2008) en Grey Vetiver van Tom Ford (2009) het nakijken geeft.

RUIK & VERGELIJK

Ik mag het misschien niet zeggen, maar Homme Boisée komt mij voor dichter in de buurt van de ‘vintage’-versie van de eerste mannengeur die Jean-Paul Guerlain bedacht, dan de vernieuwde versie uit (2000) en zijn extreme variant.

Guerlain Vetiver (1959)

Guerlain Vetiver Extrême (2008)

LOULOU CACHAREL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 24, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. 2 reacties

‘OUI, C’EST MOI’

A PERFUME YOU LOVE TO HATE

A PERFUME YOU HATE TO LOVE

Jaar van lancering: 1987

Laatst bijgewerkt: 24/04/12

Neus: Jean Guichard

Model: onbekend

Flaconontwerp: Annegret Beier

Fotografie: Sarah Moon

‘Terugruikende’ kun je constateren dat Loulou een van de laatste geuren in de ketenparfumerie is geweest waarin de kracht en de filosofie ‘achter het parfum’ sterker was dan het (logische) verlangen om zoveel mogelijk flacons ervan te verkopen. Kan me bijna niet voorstellen dat de geur in zijn ontwikkelingsfase is voorgelegd aan een proefpanel, want dan zou de uitkomst waarschijnlijk teleurstellend zijn geweest en er direct aan gesleuteld zijn. Want: Loulou doet niet echt zijn best direct te charmeren.

Ook nu nog verbaast hij: vreemd, ‘viezig’, ruig, vol, mysterieus en zelfs sinister als je dat van een parfum kunt zeggen. Maar ook een decadente geur vol verlangen en ‘nieuwe’ oosterse charme die je pas later – na veel proberen – leert waarderen om je er vervolgens aan over te geven. Zo verliep althans mijn ‘acceptatiefase’. De geur moest natuurlijk ook zo zijn door de inspiratiebron: de Amerikaanse actrice Louise Brooks (1907-1985) die beroemd (of eerder berucht) werd door haar provocerende rollen in voornamelijk – stomme – Duitse films. Hoogtepunt: Pandora’s Box (1928) waarin voor het eerst op het witte doek lesbische scènes te zien waren. De naam van de persoon die ze speelde: Lulu. Het wordt beschouwd als een van ‘s werelds beste acteerprestaties ooit.

Interessant om te zien dat Cacharel in het begin van zijn parfumcarrière subtiel, maar bewust voor een erotische (is wat anders dan sexy) ondertoon koos met – als je het zo wilt zien – een lichte lesbische connotatie: zie ook de eerste foto’s en video’s van Anaïs Anaïs (1978) gemaakt door Sarah Moon. De wereld die met Loulou wordt opgeroepen is de ‘broeierige’ wereld waarin Louise Brooks leefde en die nu door ons als toppunt van frivool en smaakvol vermaak wordt gezien: the gay twenties – in Frankrijk les années folles genoemd – toen alles wat God verboden had en het daglicht niet verdroeg beleefd kon – ‘ervaren’ zeg je nu – worden in Berlijn. Maar niet alleen Berlijn, ook Parijs, eigenlijk alle hoofdsteden van Europa kenden vele ‘boites’ waar bovenwereld, demi-monde en onderwereld elkaar ontmoetten om zich te vermaken om de verwoestende herinneringen van de Eerste Wereldoorlog te vergeten.

De introductie was goed en groots georkestreerd. Moest ook wel: er stond veel op het spel: kon Cacharel voor een tweede keer een geurengekte veroorzaken? Voor het eerst werd – ook in Nederland – Loulou eveneens op de televisie grootschalig gepromoot. En zó vaak, dat er op een gegeven moment grappen over werden gemaakt – althans in mijn vriendenkring. Als je melig was, dan antwoordde je op elke vraag die je gesteld werd met ‘Oui, c’est moi’. Het antwoord dat het model in de promotieclip gaf op de voice over-vraag ‘Loulou?’

De flacons zijn vaak als kitsch afgedaan. Over smaak valt natuurlijk niet te twisten, zegt men, maar ik heb dat ‘rare’ blauw en ‘rare’ rood altijd een goede vertaling gevonden van de art deco-esthetiek van de jaren twintig van de vorige eeuw die ook vaak zweefde tussen kunst en kitsch. En dat hard plastic (of vergis ik me nu?) werd gebruikt en geen glas vond ik weer een goede vertaling van bakeliet – ook populair in die jaren.

Ik kan me niet herinneren – ik zat toen nog niet echt professioneel in parfum – of de geur direct met open neus ontvangen werd. Wel dat Loulou, zoals ook andere parfums, in tegenstelling tot nu toe de kans kreeg zich waar te maken. En deed het ook en bleef jaren een succesnummer. De geur is zoals zoveel andere ‘klassieke eighties’ in vergetelheid geraakt, maar Cacharel geeft hem de laatste jaren weer enige aandacht door Loulou in 2011 onderdeel te laten zijn van Le jardin de Cacharel.

Dat was een collectie populaire Cacharelgeuren (in 20ml-formaat) in 2012 omgetoverd tot Le paradis de Cacharel (nu 25ml-formaat – zie foto onder). In het begeleidende persbericht wordt Loulou nu omschreven als ‘Zij is een vrouw en tegelijkertijd onvolwassen. Zij wordt aangetrokken door magie en is zich bewust van die gevaren die er achter schuilen. Ontroering, mysterie en betovering spelen de hoofdrol.’ Als ik Cacharel was zou ik deze geur nu groots herlanceren. Het past perfect in de vintage-trend, want Loulou is dubbel vintage.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Loulou is een meesterwerk! En om verschillende redenen. Op de eerste plaats wordt een bloem en een ‘houtsoort’ geïntroduceerd die toen nog vrijwel onbekend waren en waarmee nu je wordt ‘doodgegooid’: tiaré (foto) en zoethout. Op de tweede plaats door de gewaagde combinatie van pruim, tuberoos en vanille.

Het is alsof de neus drie klassiekers door elkaar heeft gemengd. Mitsouko (1917) van Guerlain met zijn legendarische pruimnoot, Shalimar van Guerlain met zijn beroemde vanille-overdosis en Robert Piguets Fracas (1949) – het non plus ultra-tuberoosparfum. Hierdoor vindt een eerst een ontploffing plaats, alsof je de doos van Pandora opent: talloze geuren gevangen in een dreigende, donkere wolk maken zich vrij. Laat je hierdoor niet intimideren, geeft Loulou kans zich te ontwikkelen en je ondergaat weldra de genoegens van een volle oriëntaalse bloemengeur.

In de opening omringd door citrusachtige nuances (mandarijn, bergamot) word je getrakteerd op zwarte bes, pruim en zoethout – hoe origineel: ze versterken elkaars zoetigheid en die ‘plakt’ ook heel mooi op de bloemen in het hart: tiaré en tuberoos versterkt met ylang-ylang, oranjebloesem en jasmijn. Voor ik het vergeet: je ruikt in de opening ook een soort bloemige kruidigheid geleverd door goudsbloem. Het effect: oosters-klassiek bloemengenot dat verwart door de dissonante tonen van de ‘nieuwe ingrediënten’.

In de basis wordt dit alles opgezogen – verzwolgen lijkt het wel – door de balsemachtige noten van sandelhout, vanille, tonkaboon en musk die een droog-poederige uitwerking hebben door iris, heliotroop en zelfs een nuance van mimosa vermengd met een soort rokerigheid die ruikt naar wierook. Gewaagd in zijn verwarrende volheid, futuristisch in zijn fuseren van nieuwe en oude ‘smaken’.

RUIK & VERGELIJK

De jaren tachtig mogen dan ‘stijltechnisch’ herontdekt zijn, de parfumklassiekers die deze periode hebben begeleid, lijden een kwijnend bestaan of zijn verdwenen.

Laura Biagiotti Roma (1987)

Joop! Femme (1987)

Nina Ricci Nina (1987)

Prescriptives Calyx (1987)

Rochas Byzance (1987)

MANGUIER METISSE – HUITIEME ART – PARFUMS GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 24, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

MANGO BEDOLVEN ONDER POEDERSUIKER

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 24/04/12

Neus: Pierre Guillaume (foto onder)

Ik ‘moet’ er nog zeven doen. En maar hopen dat hij ondertussen geen nieuwe kunstwerken lanceert. Zou ze het liefst allemaal achter elkaar recenseren, want als je parfum tot achtste kunstvorm bevordert, lijken veel andere lanceringen overbodig te worden. Scheelt weer in werk, maar die moeten toch ook behandeld worden. Ik vind de opstelling van Pierre Guillaume lekker en aangenaam arrogant.

Door parfums als (achtste) kunstwerken te lanceren, daagt hij andere merken uit, maar hij stelt zich hierdoor ook makkelijker bloot aan kritiek. Stel, dat die nichehuizen vinden (en bloggers zoals ik) dat de lat die hij gelegd heeft, bij sommige exercities toch iets te hoog is, dat de kunstwerken niet beantwoorden aan de verwachtingen. Ik heb het – had het niet voor mogelijk gehouden – met Manguier Métisse. 

De reden: omdat ik niet ruik, wat ik hoopte te ruiken: voor het eerst een geur die de essentie van een rijpe mangovrucht overtuigend weet te vangen – voor mij een van de mooist ruikende exotische vruchten: vol, fluwelig, honingachtig, zon, zoetsappig met op de achtergrond een lichtbloemige toets.

Om tot deze achtste kunstvorm te komen, heeft Pierre Guillaume een ‘nieuwe’ extractiemethode ontwikkeld: phytoperfumery. Kort door de bocht als ik het goed begrepen heb: in plaats van de klassieke parfumpiramide wordt de compositie lineair ‘neergezet’: in één stroom geven alle ingrediënten hun geuren prijs, ze wiegen samen zonder dat er één de hoofdrol kan opeisen. Het gevolg in dit geval van de mango: die gaat voor mijn gevoel toch kopje onder in de overheersende frangipani die extra zoet wordt gemaakt door een ‘suikernoot’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het kan aan mij liggen, maar ik ruik de ‘gedroomde’ versie van mango en frangipani niet. Ben Manguier Métisse nu al een paar dagen aan het detecteren, maar ik kan deze twee ingrediënten niet echt solo en niet echt in duet waarnemen. Ook geen thee. Eerst een opening die je als fris kunt omschrijven. Misschien dan heel even iets dat op mango lijkt. Wat ik eigenlijk direct waarneem is suiker in al zijn gezoete diversiteit: ‘bepoederd’, ‘gefruit’ en gesmolten. Het laatste bewerkstelligt ook een zekere karamel- en vanillenoot. Maar wat fruit betreft moet ik moet eerder aan een rijpe zoete meloen denken – heeft misschien dezelfde geurmoleculen als mango. Kortom, een warrig, diffuus gevecht tussen zoete, fruitige en bloemige noten die voor mij het effect hebben van een monoï-geur. Ik kan er helaas geen (achtste) kunst in ontdekken.

RUIK & VERGELIJK

Manguier Métisse is verwarrend, aangezien onderstaand ‘tussendoortje’ voor mij bijna hetzelfde gevoel oproept, terwijl een andere exotisch bloem wordt ‘bepoederdsuikerd’: tiaré.

Dior Sweet Sun (2004)

SHALIMAR PARFUM INITIAL L’EAU GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 23, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

‘EEN LICHTE VEER, OPWAAIEND MOUSSELINE’

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 23/04/12

Neus: Thierry Wasser

Model: Natalia Vodianova

Shalimar Parfum Initial werd vorig jaar gelanceerd om een nieuwe generatie, niet echt gewend aan indringende oosterse melanges, ‘indirect’ kennis te laten maken met hét oriëntaalse parfum van de 20ste eeuw: Shalimar (1925). Deze versie is volgens Guerlain ‘een nieuwe inleiding tot sensualiteit en onschuld met frissere, zachtere fluweelachtige accenten’. Het parfumhuis staat hierin niet alleen: ook andere huizen leveren geen lichtere, maar eerder moderne variaties op hun klassiekers. Estée Lauder deed het in 2005 met Youth Dew (1953): Tom Ford transformeerde het tot Youth Dew Amber Nude. Chanel volgde met N°5 uit 1921, werd in 2007 voor een nieuwe generatie gepresenteerd als N°5 Eau Première. Ook Yves Saint Laurent zag zich ‘verplicht’: Opium (1977) werd lichter en transparanter met Belle d’Opium (2011). Zelfs Thierry Mugler ging mee in deze verlichting: Angel (1992) werd Angel Eau de Toilette (2012).

En dat terwijl van sommige van deze geuren ook al zomervariaties waren verschenen, waarin juist de licht-frisse kant werd benadrukt en dus verondersteld toegankelijker werden ‘verklaard’. Geldt ook voor Shalimar. Kreeg de afgelopen jaren drie keer een mooie, elegantie en lichtere versie: in 2003 Shalimar Eau Légère Parfumée, in 2005 en 2008 Eau de Shalimar. Nu het opvallende: Guerlain introduceert dit voorjaar Shalimar Parfum Initial l’eau begeleid met volgende leidraad: ‘Op een subtiele manier verandering aanbrengen zo licht als een lichte veer of opwaaiende mousseline’.

En als je je afvraagt waarom Guerlain zich zo bezighoudt met Shalimar, hier het antwoord: ‘Een geschiedenis kan lang of kort zijn; het belangrijkste is dat ze mooi is, dat zij vol met verrassingen, fantasie en beloftes is… en een blijvende indruk nalaat’. Ik ben in ieder geval benieuwd naar de volgende variatie op Shalimar, en die mag van mij ook heel intens en ‘harsen-verslavend’ – opoponax, Peru-balsem and benzoïne in overdosis – zijn.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De verandering onderga je in de opening met een subtiele, maar flinke uitbarsting van citrusnoten: ‘Een iets groener dan normaal bergamot, een discreet accent van grapefruit vermengd met neroli’. Ofwel een cologne-belevenis (met name door neroli) die je tijdens het hele ‘traject’ van Shalimar Parfum Initial l’eau aangenaam blijft ruiken.

In het hart een nieuwe invulling van de Guerlinade – een melange van de ‘fetish’-ingrediënten van Guerlain: het bovengenoemde bergamot plus iris, damascena-roos (foto), jasmijn, vanille en tonkaboon die Wasser ook in Shalimar Parfum Initial verwerkte. En op achtergrond ruik je de typische noten van Shalimar Parfum Initial: gekonfijt fruit, karamel en hedione.

Er is wel een typisch verschil met Shalimar Eau Légère Parfumée (die ik nog in mijn parfumotheek heb): minder zwoel, minder tonkaboon, minder vanille en daardoor meer Shalimar. En dat geldt ook voor Eau de Shalimar. Hierdoor is Shalimar Parfum Initial l’eau een op zichzelf staande geur met bestaansrecht. Ben alleen wel benieuwd welke de klant kiest, als je ze aan beide versies laat ruiken. Dan blijkt misschien dat ze Shalimar Eau Légère Parfumée (ik geloof dat deze versie niet meer te koop is) en Eau de Shalimar ook een hele mooie en toegankelijke introductie vinden tot Shalimar.

RUIK & VERGELIJK

Van intense naar speelse verleiding: diverse (om)wegen leiden naar Shalimar:

Guerlain Eau de Shalimar (2008)

Guerlain Shalimar Parfum Initial (2011)

En er is naast het parfum en eau de parfum ook een extreme variant – het zij eenmalig – verschenen:

Guerlain Shalimar Ode à la Vanille (2010)

ISLAND KISS – THE BEST OF 20 YEARS OF SUMMER FRAGRANCES – ESCADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 23, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET I. Een reactie plaatsen

HET PARADIJS ZIEN

Jaar van lancering: 2004/2012

Laatst bijgewerkt: 23/04/09

Neus: Philippe Romano

Samen met Sexy Graffiti (2002) en Rockin’Rio (2005) wordt Island Kiss eenmalig opnieuw gelanceerd. De reden: deze drie waren de geliefdste (en dus best verkochte) van de 20 zomergeuren die Escada tot nu toe lanceerde. Stel je dit voor als je Island Kiss gebruikt: ‘Je flirt, je laat een spoor van lippenstift achter. Als een uitnodiging naar jouw wereld. Je houding straalt zelfvertrouwen uit, je bent ontspannen, ongeremd en super en sexy. Je bent hip en je weet het; je krijgt alle aandacht’.

En wat vind dat het prettig, want: ‘Iedereen kijkt op wanneer je ergens binnenkomt. Verdomd, het lijkt wel alsof je de hoofdrol speelt in een girly glossy! Vooral als je het volgende leest: ‘Je volgt trends en het houdt van het goede leven, je danst de hele nacht en wekt altijd verlangen naar meer. Al feestend ga je van het ene eiland naar het andere. Je strandwandelt in het maanlicht. Je voelt het zand tussen je tenen. Je lacht. Je maakt muziek. Je laat los (heel goed als je dat kunt). Je danst met bloemen in je haar. Dit is je wereld… welkom in het paradijs van Island Kiss’.

Mocht je de geur kopen, dan raad ik de 100ml versie aan, die is in verhouding tot de 50ml, bespottelijk goedkoop. Volgens de officiële verkoopprijs scheelt dat maar 16 euro!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Island Kiss komt tot leven met een tropische cocktail van superzachte en superrijpe mango, exotisch-zwoel passievrucht en friszonnige sinaasappel omringd door een wolk van citrusnoten. Samen heel ‘vruchtrijk’, heel zoet, heel fris.

In het hart is er een geurfeest van niet nader genoemde ‘transparante bloemen’ met als hoofdrolspeelster de tedere en fragiele magnolia (foto) die heel elegant wordt begeleid door witte perzik. Het effect: fluweelzachte sensaties. De afronding is eerst fruitig (rode vruchten versmolten met hibiscus – die niet ruikt, maar dit terzijde) vervolgens sensueel (blank hout en musk).

RUIK & VERGELIJK

Magnolia is zeer geliefd in parfums. Niet alleen om de naam – staat chic – maar ook omdat magnolia een rijk, sensueel maar bescheiden aura aan parfums geeft. Ruik je ook in:

Guerlain L’Instant de Guerlain (2003)
Giorgio Armani Armani Mania (2004)
Paul Smith Floral (2006)
Jil Sander Style (2006)
Chanel Cristalle Eau Verte (2009)

ROCKIN’RIO – THE BEST OF 20 YEARS OF SUMMER FRAGRANCES – ESCADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 23, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET R. Een reactie plaatsen

THE NEW GIRLS FROM IPANEMA

Jaar van lancering: 2005/2012

Laatst aangepast: 23/04/012

Neus: Phillipe Romano

Veel mensen hopen het ooit te zullen doen: op vakantie naar Zuid Amerika en, als het even kan, een bezoek brengen aan Rio de Janeiro om daar te zonnen, feest te vieren, te dansen – salsa! – en te flirten op het beroemde Copacabana-strand. Kortom: louter lol en genieten van het tropische dolce vita.

Dit verlangen stopte Escada in haar zomergeur 2005 en doet het nu voor een tweede keer ter viering van het feit dat in totaal 20 zomerse edities verschenen. Samen met Sexy Graffiti (2002) en Island Kiss (2004) – de drie populairste geuren.

Ruik aan Rockin’Rio en er verschijnen beelden van avonden en nachten dansen, flirten en pralen in deze dynamische metropool. Net zoals het meisje uit Ipanema: bruin, mooi en gezegend met nonchalante glamour. Alle zintuigen komen tot leven. Het zicht: je ziet alleen maar vrolijke mensen. Het gehoor: de aanstekelijke muziek die je de hele dag omringt. De tast: je voelt de zon je huid strelen. En natuurlijk de reuk: een cocktail van tropische bloemen, vruchten en drank.

Met Rockin’Rio vier je volgens de creative director van Escada het feit dat je je goed en fit voelt. Brian Rennie: ‘Zongebruinde Ipanema-meisjes terwijl de zon ondergaat in de meest sexy en kleurige kostuums. Draaiend, lachend en dansend op de muziek, overspoeld door levenlust. Deze way of life heeft me geïnspireerd tot deze zomergeur’. Mocht je de geur kopen, dan raad ik de 100ml versie aan, die is in verhouding tot de 50ml, bespottelijk goedkoop. Volgens de officiële verkoopprijs scheelt dat maar 16 euro!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Rockin’Rio is als een zomerse cocktail. Bij de eerste sip proef je mandarijn, ananas en papaya. Bij de tweede slok ruik je de ‘dama da notta’ (ofwel: de leliesoort de koningin van de nacht) in volle bloei, pina colada vermengd met suikerruit en kokosnootsap (foto) waar overheen een zeebriesje heeft gewaaid.

Bij de laatste slok ervaar je de geur van musk, sandelhout en – heel byzonder – drijfhout dat ‘gerijpt’ is door de tropische oceaan. Hele eigenaardige en leuke geur: wat een tropische fruitzoetheid ondergedompeld in sprankelend water! Anders. Lekker.

RUIK & VERGELIJK

Hoewel je zou verwachten dat kokosnoot om zijn volle, zoete melkachtige aroma veel in parfums wordt verwerkt. Niet dus. Er zijn maar enkele geuren waarin een gulle dosis kokos is verwerkt. Zoals:

Chopard Casmir (1991)
Rochas Tocadilly (1997)
Serge Lutens Datura Noir (2002)
Jennifer Lopez Miami Glow (2005)

SEXY GRAFFITI – THE BEST OF 20 YEARS OF SUMMER FRAGRANCES – ESCADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 23, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

SEXY, SWEETY

Jaar van lancering: 2002/2012

Laatst bijgewerkt: 23/04/12

Neus: Laurent Bruyère, Dominique Ropion

Het begon in 1993 met Chiffon Sorbet: een limited edition die qua sfeer paste bij de zomercollectie van Escada. Het was zo’n succes dat werd besloten het het volgende voorjaar te herhalen met Summer in Provence. Hiermee zette Escada een voorbeeld (sterker: ontketende een revolutie) dat bijna door ieder merk werd gevolgd en de consument hiermee overspoelde met eenmalige zomergeuren wel of niet gebaseerd op populaire parfums. In 1995 presenteerde Escada Ocean Blue gevolgd door geuren die steeds minder een link hadden met de kledingcollecties: Jardin de Soleil (1996), Que Viva Escada (1997), Sunny Frutti (1998), Loving Bouquet (1999), Lily Chic (2000), Tropical Punch (2001), Sexy Graffiti (2002), Ibiza Hippie (2003), Island Kiss (2004), Rockin’ Rio (2005), Pacific Paradise (2006), Sunset Heat (2007), Moon Sparkle (2008), Ocean Lounge (2009), Marine Groove (2010) en Tai Sunset in 2011. En denk je: ‘Ik tel er maar 19!’ Klopt: Sunset Heat kende ook een mannelijke versie.

Om bij deze 20 successen stil te staan, herlanceert Escada nu de drie meest geliefde, dus best verkochte geuren naar ik aanneem: Sexy Graffiti, Rockin’ Rio en Island Kiss. Ik heb me verbaasd – vol bewondering – over het feit dat heel veel van deze zomerse geuren zo’n originele kijk op het vak van parfumeur lieten zien.

Niets was de neuzen vreemd: alles wat maar omgezet – exotische cocktails, suikerriet, tropisch warm zand – kon worden in geur, werd omgezet. Met voor mij vaak een ‘niche’-effect tot gevolg wat originaliteit en gedurfdheid betreft. Gaat iets minder op de geur met een voor mij een van de vreemdste namen ooit bedacht in het masstige-segment: Sexy Graffiti. Als ik me dit letterlijk probeer voor te stellen, gebeurt er niets, terwijl de naam wel iets heeft in figuurlijke zin: als of de straattekeningen zijn gemaakt door de meisjes/jonge vrouwen/vrouwen voor wie de geur bestemd is.

Escada ziet het zo: ‘Het magische zomermoment als de avondzon in New York plaatsmaakt voor een fun partysfeer – spannende cocktails worden geschonken, de juiste muziek gedraaid en mooie mensen bezoeken hippe clubs. Je geniet van de sfeer, de ondergaande zon, de muziek die je weghaalt uit de drukte van de stad en je meeneemt naar verre oorden’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

‘Deze avond staat voor altijd gegrift in je geheugen als puur plezier’ en kun je in 2012 opnieuw beleven. Voor zijn tijd was de geur vernieuwend door de verwerking van rood fruit – nu doet bijna iedereen het – in de opening: wilde aardbei (foto) en framboos. Een ‘zoetsappig’ begin die frisheid krijgt door grapefruit en pit door munt. Samen geven de zachtzoete en frisse bloemen in hart een rode glans (lelietje-van-dalen, pioenroos, viooltje). En die zoetheid houdt aan doordat de basis van kasjmierhout en musk ‘gelakt’ is met vanille. En dat maakt van Sexy Graffiti eigenlijk een sexy sweetie geur!

Mocht je de geur kopen, dan raad ik de 100ml versie aan, die is in verhouding tot de 50ml, bespottelijk goedkoop. Volgens de officiële verkoopprijs scheelt dat maar 16 euro!

RUIK & VERGELIJK

Dat rood fruit nu heel erg hip, bewijst wel Thierry Mugler: zijn eau de toilette-versie Womanity loopt in de opening van wilde aardbei:

Thierry Mugler Womanity Eau pour Elles (2012)

Heel veel rood fruit ruik je ook in:

Jil Sander Sun Sorbet (2012)

TRUTH OR DARE MADONNA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 22, 2012
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET T, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

TUBEROOS EN GARDENIA REVISITED…

NICHEGEUR VOOR PARFUMKETEN-PRIJS

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 22/04/12

Neus: Stephen Nilsen

Model: Madonna

Fotografie: onbekend

Flaconontwerp: Fabien Baron vanzelfsprekend in samenwerking met Madonna

Exclusiviteit in de wereld van parfums wordt door internet steeds meer een wassen neus. Ici Paris XL claimt dat het voor Nederland alleen de eerste geur van Madonna in zijn assortiment heeft. So what, denk ik dan. Niets makkelijker om ‘bij ons’ (nog) niet verkrijgbare geuren te bestellen via internet.

En wat wordt er eigenlijk tegenwoordig nog verstaan onder exclusief? Madonna is het zeker niet gezien celebrity fragrances eigenlijk over hun hoogtepunt heen zijn. Nu pas lanceert ‘the queen of pop’ Truth or Dare. Waarom? Ze is al vaker benaderd, maar geen enkele producent kon haar garanderen dat haar ‘van nature’ dure parfumsmaak niet opgeofferd zou worden aan een massmarket-smaak. Coty wel.

De geur is genoemd naar haar docudrama uit 1991 waarin ze de fan een kijkje achter de schermen gunt tijdens haar Blind Ambition-toernee. Ook niet echt origineel.

Dan de draai die ze ‘geurtechnisch’ aan de naam geeft: ‘Truth: tweeledigheid. Zonde is mijn tweelingzus. Tegenpolen stoten elkaar af en trekken elkaar aan. Dare: het onderliggende blootleggen. Oneindig veel mogelijkheden. Binnen dit spanningsveld ligt onze ware ik’. Tja. Ik zou dan zeggen: Truth ánd Dare, anders kun je die dualiteit nooit ervaren, en het onderste niet naar boven halen.

Over geuren in het algemeen zegt ze: ‘Er is iets primitiefs en mystieks aan onze reukzin. Geuren roepen herinneringen, nostalgie op, laten ons dromen en fantaseren. Ik ben altijd al geobsedeerd geweest door geur en ik wil al jaren iets persoonlijks creëren dat een uiting is van mijzelf, maar waar anderen zich ook in kunnen herkennen. Iets klassieks en tijdloos, maar toch modern. Mijn oudste herinnering aan mijn moeder is haar geur. Die draag ik overal bij me. Ze rook altijd naar gardenia en tuberoos. Een bedwelmende combinatie. Vrouwelijk en mysterieus. Ik wilde die geur reproduceren, maar met een fris en vernieuwend tintje. Eerlijk maar toch gedurfd. Vandaar de naam Truth or Dare’.

Ook niet echt een originele kijk van iemand berucht om haar zorgvuldig geplande onorthodoxe levenswandel. En dan de presentatie. De foto: knap dat je er als fiftysomething nog zo jong en ‘dubbel’ kunt ogen. Maar dit ‘dubbelportret’ is geen verbeelding van de ‘Madonna Truth’ zoals ze zich aan ons presenteert en haar tweelingzuster ‘Madonna Dare’. Gewoon twee keer Madonna.

De flacon: ‘Luxueus en klassiek, een prachtig kleurenpalet van goud en wit, een perfecte combinatie van elegantie en verfijning met een gedurfd tintje. Het witte deel van de flacon en het logo staat voor waarheid en spiritualiteit. De verrassende kralenversiering geeft het een pikante touch’. Heel eerlijk: zal wel, maar ik had meer verwacht. Voor het geld hoeft ze het niet te doen, dus waarom niet over the top uitgepakt én ingepakt. Een presentatie waarin bling bling samenvloeit met handwerk en dan bijvoorbeeld in een oplage van 999 – teken van duivel, de tweelingbroer van Zonde – voor 999 dollar. Slaat het aan, er zijn er zo 9999 en nog meer bijgemaakt. Laten Madonna’s diehard-fans het afweten, kan ze nog altijd antwoorden met: ‘Niemand begrijpt echte verfijning meer’ en de niet verkochte flacons uitdelen aan vrienden en bekenden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dan de geur. Er bestaat een site – www.celebrity-scents.com – die via het ‘horen-zeggen-schrijven’-circuit categoriseert welke ster welke geuren gebruikt. Hieruit blijkt dat Madonna als favorieten heeft (in chronologische volgorde): Fracas (1949) Robert Piguet, Estée Lauders Youth Dew (1953), Fleurissimo (1972) van Creed, Lily of the Valley van Penhaligon’s (1975), Tubéreuse Indiana (1980) weer Creed, Eau d’Hadrien en Folavril – beide 1981, beide Annick Goutal. Premier Figuier van L’Artisan Parfumeur (1994), Spring Flower van Creed, Grand Amour van Annick Goutal (beide1996) en Hypnotic Poison (1998) van Dior. Wat kunnen we hier uit opmaken?

Naast fris-groene, voorjaarsachtige geuren en enkele oosterse elixers, gaat Madonna’s voorkeur uit naar klassieke, volle bloemengeuren opgebouwd rondom – inderdaad – tuberoos en gardenia. Niche-klassiek dus. En deze combinatie blijft bij haar ook traditioneel, geen ‘hippe ingrediënten’ zoals gember, zoals zoethout, die Truth or Dare een gedurfde toets kunnen geven.

De totaalindruk: ‘koppiggroene’ sensuele gardenia (foto) die zich mengt de übersexuele tuberoos. Dit verleidingsduo staat garant voor een romige, boterachtige maar bovenal erotische zachtheid die iets meer nodig heeft om saaiheid en ‘gladheid’ te voorkomen. Daarom wordt om de bloemennoot te verlevendigen jasmijn, oranjebloesem en lelie toegevoegd. De eerste is zonnig en toch sensueel, de tweede is zonnig, fris en toch sensueel, de derde overrompelend sensueel. De afronding versterkt de romigheid van de tuberoos en de sensualiteit van de andere bloemen: benzoëhars, vanille, ‘gekaramelliseerd amber’ (is volgens mij een ambernoot met vanille) en musk.

Qua rijkheid, volheid en boodschap komt Truth or Dare wat recente lanceringen betreft in de buurt van Tom Fords Violet Blonde en Jasmin Rouge (2011). Alleen, heeft Madonna voor een lagere prijspositionering gekozen. Jammer. Als ‘queen of celebrities’ moet je eigenlijk ver boven je concollega’s uitstijgen, een kaartje voor een concert van haar zweeft ook rond de 75-100 euro naar ik heb begrepen. Het leuke dan weer wel: je hebt een nichegeur voor een ketenparfumerie-prijs.

Eén ‘geluk’ voor haar: de eerste geur van haar directe celebrityconcurrent – Lady Gaga – wordt voor de onderste kant van de markt gereserveerd.

RUIK & VERGELIJK

Ben benieuwd hoe Truth or Dare het gaat doen. Dat het niet gemakkelijk is om de gevaarlijke tuberoos-gardenia-combinatie populair te maken bij een groter en jonger publiek blijkt wel uit Versace’s Blonde (1995) en Jean Paul Gaultiers Fragile (1998): niet echt gelukt. Beide zijn trouwens geïnspireerd op de tuberoosklassieker: Fracas van Robert Piguet. En uit onderstaande lanceringen blijkt dat tuberoos en gardenia toch echte ‘nichebloemen’ zijn, die meestal samen in geuren worden verwerkt omdat de laatste met haar sensualiteit de erotiek van de eerste tempert.

Isabeay Gardénia (1924)

Chanel – Les Exclusifs – Gardénia (1925)

Annick Goutal Tubéreuse (1984)

Annick Goutal Gardénia (1989)

Serge Lutens Tubéreuse Criminelle (1998)

Frederic Malle Carnal Flower (2000)

Michael Kors Michael (2000)

Marc Jacobs Marc Jacobs (2001)

Il Prvfumo Gardenia Royal (2004)

Jo Malone Vintage Gardenia (2004)

Parfumerie Générale N°17 Tubéreuse Couture (2006)

Estée Lauder – Private Collection – Tuberose Gardenia (2007)

Tom Ford – Private Blend – Velvet Gardenia (2007)

By Kylian Beyond Love (2007)

Thierry Mugler – Miroir Miroir – A travers le Miroir (2007)

Guerlian – L’Art et la Matière – Cruel Gardénia (2008)

Prada Infusion Tubéreuse (2010)

Histoires de Parfums Tubéreuse Trilogie (2010)

L’Artisan Parfumeur Nuit de Tubéreuse (2010)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Tubéreuse (2011)