BLACK SAFFRON BYREDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 3, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

CAN SAFFRON BE BLACK?

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 03/10/12

Neus: onbekend

Concept & realisatie: Ben Gorham (foto onder)

Als je een ingrediënt (of geur) zwart maakt, dan is het meestal de bedoeling dat het donkerder, intenser en vaker ook sensueler gaat ruiken. En zo verschenen er jaren de afgelopen jaren, pak’m beet, zwarte amber, zwart lelietje-van-dalen, zwarte iris, zwarte jasmijn, zwarte lelie, zwarte roos, zwarte orchidee, zwarte patchoeli, zwarte vanille, zwart viooltje. En zonder blozen wordt van sommige ingrediënten door merken beweerd dat ze ‘in het echt’ echt bestaan en dus speciaal voor die ene geur werden geëxtraheerd. Ik zeg samen met het ingrediënt dat zich echt zo mag noemen – zwarte bes – : ‘Dikke doei’. Het is gewoon interessantdoenerij. Byredo heeft van dit ‘verdonkermanen’ een klein beetje last. Zo had hij al Rose Noir (2008). Nu Black Saffron.

Toen ik ervan hoorde gingen mijn neusvleugels trillen. Want het is gewaagd zoiets te doen en je moet het maar zien waar te maken. Volgens Byredo (die via zijn moeder Indiase wortels heeft) is saffraan heilig voor alle hindoes, het is de kleur van boedhistische gewaden en een symbool van India geworden. De geur, smaak en kleur bepaalde zijn jeugd. Black Saffron is een geur die deze inspiratie tot een sublieme eenheid brengt. Jeugdherinneringen via een omweg dus.

Alleen hoe maak je saffraan (komt van het Arabische za-faran wat geel betekent) zwart? Ik denk met een flinke dosis wierook, portie civet, een vette leerinjectie en een volle lading ‘klassieke’ patchoeli. Byredo denkt daar duidelijk anders over, want…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… hij laat Black Saffron openen met (Chinese) grapefruit, jeneverbes en saffraan (foto). Gaat in het hart over een bloemige melange van zwart (!) viooltje en leer. Ben Gorham sluit af met cashmeran, vetiver en framboos. Bij de laatste vraag je je in eerste instantie af wat die hier heeft te zoeken, maar het geeft wel een mooie extra zoets toets aan het geheel. Het effect alleen voor mij: geen zwart saffraan, maar eerder zonnig en zeer zacht saffraan.

Denk aan een saffraangekleurde kasjmiershawl. Want de saffraan bespeur je trouwens heel licht en dat geldt ook voor de leernoot. Kortom ik vind dat de naam de lading niet echt dekt. En de lading is, zoals ik wel vaker over de geuren van Byredo heb geschreven, te weinig onderscheidend voor een nichegeur.

RUIK & VERGELIJK

Geuren waarin saffraan beter tot zijn recht komt:

Donna Karan Black Cashmere (2002)

L’Artisan Parfumeur Safran Troublant (2002)

Libertin Louison Safran Nobile (2008)

Montal Saffran Aoud (20??)

PHILOSYKOS DYPTIQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 3, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

MAGNI-FIGUE!

FIJNE VIJG!

Jaar van lancering: 1996

Laatst aangepast: 03/10/12

Neus: Olivia Giacobetti

Zat tot mijn grote verrassing in de rijk gevulde goodie-bag van Skins die me werd overhandigd tijdens de opendeurdag afgelopen september: Philosykos van Diptyque. Goede reden deze ‘vijg-der-vijgen’-geuren eens te beschrijven. Merkwaardig: ik heb deze klassieker al in mijn bezit, maar door de constante stroom aan nieuwkomers gewoon vergeten. Terwijl ik er af en toe graag aan ruik. Maar wat een groot verschil in presentatie wat de oude en de nieuwe flacon betreft.

En niet alleen wat Philosykos betreft. Dyptique heeft het vieren van het veertigjarig jubileum in 2011 volgens mij aangegrepen voor een complete make-over van de huisstijl. En dat is slim en precies op tijd om het niche-imago dat het heeft ‘geloofwaardig’ te houden en zich duidelijk te onderscheiden van alle nieuwer-de-nieuw nichehuizen die hun geuren ondanks de exclusieve claim voornamelijk bottelen in saaie standaardflacons.

Zoals de oude van Dyptique. En wat is het mooi deze transformatie: nog steeds zwart-wit maar rijker: meer zwart, meer ‘schaduw’. Zachter: ronde flacons met aan de achterkant een leuk ‘doorkijkje’ dat illustratief en vooral uitgekiend is; een sfeertekening gedrukt op de achterkant van het etiket van de voorkant. Het klopt helemaal en opvallend: Dyptique krijgt hierdoor meer ‘geschiedenis’ en meer autoriteit.

Het verhaal achter Philosykos. Twee van de oprichters Desmond Knox-Leet en Yves Coueslant waren ooit op vakantie in Griekenland. Het was zomer. Je kent het wel. Op weg naar het strand, moesten ze door een ‘natuurlijke’ boomgaard van wilde vijgenbomen. Desmond plukte enkele bladeren, stopte die in een doosje en die bleken jaren later nog niets van hun geur te hebben verloren. Idee voor een geur geboren.

Ze vroegen Olivia Giacobetti de vijg in al zijn diversiteit – de scherpe frisheid van het blad, het door de zon verwarmde hout, de melkachtige smaak van de vrucht – te vangen in een geur. En daar kunnen alle vijgvrienden sinds 1996 van genieten. Ten overvloede: Philosykos betekent vriend van de vijgenboom. Ten overvloede: het is de eerste geur waarin de vijg de hoofdrol speelt. Correct me if i’m wrong.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

En hoe knap gedaan. Ik zat tijdens mijn vakantie in een tuin waar een vijgenboom fungeerde als parasol. Niet dat er een enorme geur van vrijkwam, maar je hoefde alleen maar even over de bladeren te wrijven, de vrucht maar even in te drukken, en de wrang-groene en kokosmelkachtige verspreiden zich. Het wordt helemaal knap als je bedenkt dat je de geur van het blad, het hout, de vrucht niet kunt destilleren. Is een kwestie van plaatsnemen in het parfumlab en geurmoleculen verzamelen die samen de geur van vijg oproepen.

Zo lijkt in de opening galbanum gecombineerd met groene noten die zweven tussen munt, gras en bamboe. Prachtig anders groen: wrang, bitter, zoet. In het hart wordt de rijpe en zoete melknoot van vijg benadrukt met een kokos-nuance (die ook weer nagebootst moet worden door vanille te vermengen met roodfruitachtige en lactose-noten).

De basis is minder moeilijk te verwezenlijken: gewoon ‘parfumhout’, in dit geval cederhout gecombineerd met abstracte lichte houtsoorten. Eindresultaat: honderd procent vijg. Philosykos is een prachtig voorbeeld van hoe een natuurlijke geur perfect geïmiteerd kan worden in het laboratorium.

Dan wel weer heel merkwaardig of ha-ha-grappig: vlakbij bij mijn vakantievilla kocht ik bij Yves Moreau (een thee- en parfumwinkel) in Perpignan ook een vijggeur (€ 11,00 100 ml) die was ingekocht in Grasse. En die rook /ruikt als ‘twee vijgen’ naar Philosykos.

RUIK & VERGELIJK

Na het trendsettende Philosykos werden ook andere merken ‘vriend van de vijgenboom’. Een persoonlijk iets: bij het ruiken aan vijggeuren, kom je automatisch in een positieve stemming. Met ‘andere middelen’ roept het een gevoel van zomer op. Droog en warm, fris en groen, zacht en sensueel. Alleen, voor mij hebben ze toch een hoog geurkaars- en roomspraygehalte. Aangenaam om door vijg omringd te zijn, het is wat anders dan dat een vijg je te dicht op de huid zit.

Door mij al geplukt:

Miller Harris Figue Amère (2002)

Hermès Un Jardin en Mediterranée (2003)

Marc Jacobs For Men (2002)

Marc Jacobs Fig (2008)

Nog niet door mij geplukte vijgoogst:

Jovoy L’Arbre de Connaissance (2011)

Giorgio Armani – Armani Privé – Figuier Eden (2012)

Officina delle Essenze Puro Fico (2012)

MY LAND TRUSSARDI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op oktober 1, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

DE GEUR VAN TOMASO TRUSSARDI’S STAD WAAR HIJ LEEFT

DE GEUR VAN JOUW STAD WAAR JIJ LEEFT

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 01/10/12

Neus: Alexandra Kosinski

Model: Tomaso Trussardi

Flaconontwerp: Antonio Citterio

Advertentie-filmcampagne: Wim Wenders

Toch opvallend aan de geuren van Trussardi: bij elke lancering lijkt het of het Italiaanse luxelabel weer een nieuwe creative director in dienst heeft genomen. Want één kernmerk van de Trussardi-parfums: de enorme verscheidenheid aan concepten. Dit is positief gesteld, want spannend, want elke keer weer een verrassing. Interpreteer je het met een kritische kanttekening, dan kun je stellen: er ontbreekt een duidelijk lijn, het DNA van het merk blijft toch te ver op de achtergrond.

En het vreemde: het merk heeft zoveel in huis om één duidelijke handtekening te zetten, namelijk meer dan honderd jaar ervaring. Misschien is My Land een nieuw begin of blijkt het bij de volgende Trussardi-geur toch een van de zovele te zijn geweest. Ik ben benieuwd.

De intenties liegen er niet om: ‘My Land bezit en geeft de ziel en de waarden van het merk weer. De internationale naam vertaalt het gevoel van ergens bij te horen, de band die iemand met zijn geboortestad heeft, het trots zijn op de kosmopolitische geest van je stad die je waardeert met een symbolische relatie, zoals Trussardi dat met Milaan heeft. My Land gaat over thuiskomen na een lange reis vol ervaringen, ontdekkingen, verhalen en emotionele bagage die je hebt opgedaan tijdens een zoektocht naar jezelf.

Wim Wenders, wereldberoemd van zijn films over steden, regisseerde de campagne (met Tomaso – vierde generatie – Trussardi in de hoofdrol), omdat hij ‘als geen ander het concept van reizen weet te vertalen als een zoektocht naar zelfontplooiing en voortdurende terugkeer naar de oorsprong’. Dus als Tomaso thuiskomt in Milaan, ‘His Land’, geeft hij zich over aan dagelijkse bezigheden die hem terugbrengen naar zijn wereld waar hij objecten van thuis vindt op verschillende, bekende hoeken van de stad. De liefde voor zijn stad groeit wanneer hij de symbolen ervan herkent.

Gaat zo in zijn werk: ‘Hij staart in de verte, turende uit een raam alsof hij zijn stad overziet. Zijn zicht is helder en vastberaden: klaar voor een nieuw avontuur als een kosmopolitisch en succesvol man, zoekt hij een persoonlijk, uniek en universeel parfum’. Dat is – u had het al geraden – My Land, dat de wereld waarvan hij – en iedere man – houdt, representeert.

En dat wordt heel geestig gesymboliseerd door een schemerlamp (en andere persoonlijke spullen) van Tomaso die je ‘overal’ in Milaan ziet schijnen waar hij ook is. Tenminste als ik het goed begrepen heb: de film is nog niet te zien op het internet – http://www.mylandtrussardiparfums.com.

Wereldberoemd architect Antonio Citterio ontwierp een ‘sensationeel designobject dat Trussardi’s unieke ambachtelijk vakmanschap laat fuseren met de eisen van de moderne industrie’. De randen worden omlijst door een met de hand verwerkte band van echt, plantaardig gekleurd Italiaans leer. Het toont het Trussardi-wapen vergezeld van Genuine Leather Made in Italy – een garantie dat het een 100 procent in Italië ambachtelijk vervaardigd product betreft. Elegant detail: de kleur en nuance van het leer verschillen per flacon waardoor – u raadde het ook al – ieder exemplaar uniek is.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

My Land is een moderne fougère die levendig opent met een hesperidenoot van bergamot en groene mandarijn die in het hart overloopt in een zachte bloemennuance van lavendel en viooltje ondersteund door calone (een molecuul dat perfect de geur van zeekusten imiteert). ‘Samen benadrukken ze de unieke, mannelijke kenmerken’ die in de basis uitmonden in een intense houtnoot – cashmeran en vetiver – draaiend om een geraffineerd leerakkoord (foto).

Dat wordt op zijn beurt sensueel ondersteund door tonkaboon. Mooi én elegant. Mannelijk én sensueel. Zalvend is het woord. Alleen wat hier ook opvalt: de masstigesector is nog steeds bang voor te geprononceerde leergeuren. Het volgende parfum van Trussardi mag van mij dan ook een geur zijn die honderd procent is geïnspireerd op het handelsmerk van het merk: leer.

RUIK & VERGELIJK

Trussardi en de man door de jaren heen:

Trussardi Uomo (1982)

Trussardi Action Uomo (1990)

Trussardi Action Sport Uomo (1993)

Trussardi L’Uomo (1995)

Trussardi L’Uomo Fresh (1999)

Trussardi Python for Men (2001)

Trussardi Jeans Men (2004)

Trussardi Inside Man (2006)

Trussardi Inside Man Iced (2009)

Trussardi Uomo (2011)

Speciale vermelding verdient het eerste slow-parfum voor hem (en haar):

Trussardi Essenza del Tempo (2008)

OSMANTHE YUNNAN – HERMESSENCE – HERMES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 30, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NEO NICHE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

MY (SECOND) CUP OF TEA

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 30/09/12

Neus: Jean-Claude Ellena

Mijn favoriete theegeur is bijna op en ‘officieel’ niet meer te koop: Eau Parfumée au Thé Rouge van Bvlgari. Daar heb ik, geloof ik, drie flacons van leeggespoten. Mooi geweest. Ik vroeg me af of er inmiddels een nieuwe theegeur was verschenen die me hetzelfde plezier zou schenken. Toen hoorde ik onlangs plotseling stemmen die om het hardste schreeuwen vanuit de kast vol met nog te bespreken geuren. Bij opening hoorde boven alles heel duidelijk ‘Essaie-moi, essaie-moi’. Dat maakte de inspectie iets eenvoudiger.

Van Franse origine kwam deze aandachtstrekker. En daar zag ik in het (neo)-nichehoekje, tussen enkele geuren van Dyptique, Lubin, Creed en Terry de Gunzburg, Osmanthe Yunnan van Hermès op steeds luidere toon spreken: ‘C’est moi, prends moi, essaie-moi, tu serais surpris!’ Zo gezegd, zo gedaan, zo geroken. En verdomd. Hoewel niet ‘walnoot-houtig’ in de basis, komt de Osmanthe Yunnan qua perfecte theegeur heel dicht in de buurt. De flacon inmiddels half vol.

Niet zo vreemd: Jean-Claude Ellena was de eerste neus die thee als nieuw en tegelijkertijd als hoofdingrediënt introduceerde. Revolutionair en al weer twintig jaar geleden: Eau de cologne au Thé Vert – waar ik ook heel kwistig mee heb rond gespoten. Osmanthe Yunnan is geen revolutie, maar eerder een evolutie in het spectrum van thee als parfum en Jean-Claude Ellena als parfumeur. Hij wordt, hoewel nog steeds behoorlijk abstract in zijn interpretaties en uitleg, qua inhoud steeds helderder en ‘verlichter’.

Het verhaal achter de geur: tijdens een bezoek aan de Verboden Stad in Peking door Ellena, werd hij direct gevangen door een exquise geur die hem automatisch leidde naar het keizerlijk paleis waar – het was november – de osmanthus in volle bloei stond. Ellena: ‘Ze verspreidden een sterke geur die leek op abrikoos en fresia. Ik stelde me een combinatie van deze bloesems voor met thee uit Yunnan, the mooiste streek van China… zo was het idee van de geur geboren’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Volgens mij verlaat Hermès met deze Hermessence het oorspronkelijke idee om elke geur in deze serie te zien als een stof vertaald in een geur. Mocht er bij Osmanthe Yunnan een stofassociatie zijn, dan denk ik aan de fijnste organza waaiend in de wind. Want de geur heeft een erg frisse toets zonder cliché-citrusfris te zijn. Had voor mij ook in de Jardins-serie van Hermès gekund: Jardin en Yunnan. Na een frisse flits van citrusnoten, layert Ellena direct zwarte, rokerige thee met osmanthus (foto).

Die niet alleen ruikt naar abrikoos, maar ook naar rozijn en pruim. En in zijn meest intense vorm, verspreidt het ook een dierlijk spoor zwevend tussen bevergeil en civet – dat neem je heel lichtjes en bij vlagen waar in deze geur omdat dit specifieke element door de zwarte thee wordt ontkracht. Het zijn vooral de aangename fruitige noten (volgens mij vermengd met een abstracte luchtige noot) die door zwarte thee nooit te zoet en te overheersend worden.

Light tea-entertainment omdat de geur lijkt te zweven door het ontbreken van een echte basis. En in de Hermessence-lijn is het voor mij de meest toegankelijke geur. En de snelst vervliegende, want om er constant van te genieten moet je vaak ‘bijspuiten’.

RUIK & VERGELIJK

My cup of tea (de eerste), tea for everyone (de tweede):

Bvlgari Eau Parfumée au Thé Rouge (2006)

Bvlgari Eau de Cologne au Thé vert (1992)

LE PARFUM EAU DE TOILETTE ELIE SAAB

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 29, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Getagd: , . Een reactie plaatsen

PRETTIG GEURENDE JEUGDHERINNERINGEN

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 29/09/12

Neus: Francis Kurkdjian

Flaconontwerp: Sylvie de France

Ik had onlangs een onverwachte reality check toen ik met een collega zat te praten – doe ik wel eens – over geuren. Zij had dezelfde verbazing als ik: dat ook automerken die het vooral van de hardwerkende ‘middenklasse’ moet hebben, ook hun namen verbinden aan geuren. ‘Mercedes’ zei ik. Zij direct: ‘En Saab’. Dat had ze toevallig gehoord, dat iemand dacht dat de geur van Elie Saab een ode was op de oprichter van het Zweedse automerk. Dit was voor mij weer eens bevestiging dat heel veel namen in de mode- en parfumwereld heel veel mensen bijna tot niets zeggen. In ieder geval, Elie Saab heeft nu een eau de toilette-versie van zijn eau de parfum Le Parfum gelanceerd.

Dus voor al diegenen die denken dat Elie Saab gelieerd wordt met het inmiddels ter ziele gegane automerk, hier het volgende: ‘Sinds zijn kinderjaren bewondert en observeert hij vrouwen die hem omgeven en die hem inspireren. Vanaf dat moment stralen al zijn creaties van duizelingwekkende vrouwelijkheid uit door de adembenemende schoonheid van luxueuze stoffen en onberispelijke ontwerpen. Crêpe, organza, zijde, satijn, wol, chiffon; alle ontwerpen zijn doordrongen met de sensuele ‘kennis’ om het vrouwenlichaam optimaal te verrijken en een overweldigende demonstratie van de verscheidenheid van vrouwen, uitgedrukt door deze veelzijdige couturier’.

Het persbericht vervolgt met: sinds 2011, heeft het universum van Elie Saab een eigen geursignatuur: Le Parfum dat in harmonie met de luxecodes van de couturier, vertaald is naar een geur met het duale karakter dat zo veel betekent voor de ontwerper: het licht van het Midden-Oosten en het moderne van het Westen. Le Parfum verlicht een duizelingwekkend pad, als een vloeiende sluier van een couturejurk’.

Nu dus een eau de toilette-versie. Die net zoals Le Parfum is geïnspireerd op een geur gegrift in het geheugen van de couturier: ‘Oranjebloesem. Het huis waar ik ben opgegroeid was omgeven door sinaasappelbomen en als de wind zachtjes door de takken waaide, voerde deze een hemelse geur met zich mee’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Met deze herinnering in gedachten, creëerde Francis Kurkdjian een heldere variatie op het hoofdingrediënt oranjebloesem. Dat was een kwestie van weglaten en toevoegen. Weg: jasmijn, rozenappel, cederhout en patchoeli. Toe: voor de oranjebloesem op zijn frisse, bloemige en lichtsensuele manier kan gaan bloeien laat Kurkdjian haar voorafgaan door een explosie van de iets zoetere mandarijnbloesem die haar zoetheid versterkt ziet door een rozenhoningaccent (denk aan een roos ondergedompeld in vanille). En daarmee heeft de oranjebloesem zelf ook geen moeite.

Die laaft zich ook graag aan deze bloemige volheid. Als dit langer op de huid zit neem je heel subtiel de fluweelzachte en sensuele noot waar van gardenia (foto). Dit alles wordt vastgehouden door ‘de bruisende levendigheid van vetivergras (ruik je goed) als spreekwoordelijke pailletten bedachtzaam op een couturejurk gestikt’. Wat ik alleen mis en ook meen te ruiken in de basis: een ruime hoeveelheid witte musk. Die het ‘fris gewassen’-gevoel eigen aan oranjebloesem versterkt. Prettig, zonnig, maar voor clean.

RUIK & VERGELIJK

Oranjebloesem, ik heb het al zo vaak gezegd, is sinds het vanaf het nieuwe millennium tot hoofdversierder in parfums werd gepromoveerd, dé leidraad van heel, heel, heel veel geuren geworden. Ook Francis Kurkdjian weet er raad mee, waarvan getuigen:

Maison Francis Kurkdjian Cologne pour le Matin (2009)

Maison Francis Kurkdjian APOM for Women (2009)

Maison Francis Kurkdjian APOM for Men (2009)

En:

Jean Paul Gaultier Fleur du Male (2007)

ALAHINE TEO CABANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 28, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE, VINTAGE. Getagd: . Een reactie plaatsen

VLIEGEND OP EEN TAPIJT TUSSEN SHALIMAR EN BAL A VERSAILLES

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 28/09/12

Neus: Jean-François Latty

Artistic direction: Caroline Ilacgua

Heb deze geur al zo lang willen bespreken. Kwam er niet van. Tot www.parfumaria.com mij er weer op wees. Dus pakte ik die weer te voorschijn, rook en had een prettige Aha-erlebnis. En: zo moeten klassiek-oosterse geuren ruiken. Voorop dient gezegd dat ik iets heb met Téo Cabanel, als was het alleen maar om het feit dat het kiest voor de lange termijn; het huis is zuinig wat lanceringen betreft. Gelukkig. Dat houdt het overzichtelijk.

En zorgt ervoor dat je alle geuren, slechts bij het horen van de naam, al als het ware gaat ruiken. Wat de naam betekent: onduidelijk. Hoe ik ook google; kom steeds terecht bij de geur Alahine. Ook of de geur uit het archief van Téo Cabanel komt. Deze wel naar men zegt: Oha, Julia (beide 2005, en gepresenteerd tijdens de heropening van het huis) en Meloe (2008). Die zijn afgezien van de hoge kwaliteit ingrediënten gewoon klassiek, gewoon elegant en gewoon goed: ze hebben net dat beetje eigenheid waardoor ze zich onderscheiden van veel geuren afkomstig van eveneens opnieuw geopende nichehuizen. Ik noem het sprankelende verfijning. Early Roses (2010), de vierde creatie (het recept niet afkomstig uit het archief volgens mij) daarentegen: mooi maar ook iets te makkelijk.

Dat kun je van Alahine (ook 2007) niet beweren. Deze geur neemt een andere wending. En dat is logisch gezien de inspiratiebron: de luxe van oosterse paleizen. Meer wordt op de internetsite van het huis niet vrijgegeven over de geur. Is ook niet nodig. Met een beetje parfumcliché-fantasie waan je je in een sprookjeswereld waar sensuele overdaad is verheven tot norm. En nu ik er langer over nadenk, misschien is Alahine wel een gesluierde zus van Aladin en leent ze af en toe zijn tapijt om in haar sprookjesland nieuwe parfums te ontdekken. Maar wat mij meer interesseert: is de formule gebaseerd op een geur uit het archief, en zo ja, is die dan voor of na Shalimar van Guerlain op de markt gebracht? Want Alahine ruikt er erg naar zonder zijn eigen karakter te verliezen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Prachtig! Of je een vat rum opent waaruit de eerst alcohol moet vervliegen samen met de bergamot en lavendel om ondergedompeld te worden in een warm, vol-sensueel bloemenbad dat eerst een prachtige vol-fluwelige, crèmige ylang-ylang (foto) vrijgeeft die zich vervolgens graag laat vergezellen door roos (Bulgarije en Marokko), jasmijn en neroli.

En dat gebeurt geleidelijk, zonder haast. Alahine neemt de tijd om zijn verrassingen prijs te geven. Zo ruik je pas later dat neroli een prachtige sleutelrol speelt, die zorgt ervoor dat bloemen kunnen ademen en dat de sensualiteit niet te vet wordt, maar gaat stralen. Iris en peper daarentegen zorgen voor een elegante contrasterende ‘droge-warme’ noot.

En dan de basis. Eindelijk weer eens een geur waarin je patchoeli (ondersteund door cederhout) ruikt, zoals die hoort te ruiken. Niet geklaard, niet gewassen, maar houtig, nattig en die de zoetmakers – cistus labdanum, benzoïne, musk en vanille die samen een rumachtig effect hebben – liefdevol in zich opzuigt. En toch blijft de zon schijnen, alsof de oranjebloesem af en toe achter deze sensuele wolk te voorschijn komt.

RUIK & VERGELIJK

Hoewel de eerste meer bergamot in de opening en meer vanille in de basis bevat en de tweede meer donker en animaal is, zweeft Alahine (op haar tapijt) over haar bittere sinaasappelplantage voor mij heel aangenaam heen en weer tussen:

Guerlain Shalimar (1925)

Jean Desprez Bal à Versailles (1962)

THE ESSENCE DAVID BECKHAM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 27, 2012
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET T. Een reactie plaatsen

‘OP JE GELUKKIGST’

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 27/09/12

Neus: Olivier Polge (foto onder)

Model: vult u maar in

Fotografie: onbekend

Zie hem voor zich uit staren. Beetje depri zo lijkt het. Zit hij gevangen in de kelder van Beckingham Palace? Althans, mijn fantasie slaat op hol bij het zien van de foto. Opgesloten door zijn Victoria door de simpele reden dat hij wel en zij niet (meer) geuren mag lanceren onder de vlag van Coty? Want dat is toch vreemd, sinds haar versie van Intimately Yours (2010) is het very stil rondom ‘La Beckham’ wat lanceringen betreft. Of zou ze te druk zijn met haar (alom gewaardeerde) modelijn? En terwijl ‘Le Beckham’ zich zit te verbijten in zijn cel, mompelt hij flarden van zinnen die zijn verlangens verwoorden: ‘Sense of freedom’. ‘Escape’. ‘Be the man you want to be’. ‘Reveal your true essence’. Zo gauw de ontsnappingskans zich voordoet, scheurt hij er vandoor op zijn motor naar in de gauwigheid georganiseerde persconferentie van zijn nieuwe geur: The Essence.

Was het maar waar! Hoe ouder hij wordt, hoe klassieker ‘een van de meest succesvolle sportmannen en gevierde stijliconen’ zich gedraagt. Geen nagellak meer op zijn vingers, geen rok in een plaats van een broek op een smokingjasje. Wat voor hem nu telt is (in orde van belangrijkheid) avontuur, familie en gelukkig zijn: ‘Ik wilde dat de campagne zich focuste op gevoel van avontuur, van tijd doorbrengen met je geliefden en dat magische gevoel dat je hebt wanneer je op je gelukkigst bent’.

Opvallend: in de parfumwereld komt het mid-price- en prestigesegment soms akelig dicht bij elkaar. Neem de flacon van The Essence, toon hem aan in een drukke winkelstraat aan voorbijgangers en zeg dat het de nieuwste mannengeur van Prada is, weinig mensen die je voor alles en nog wat beginnen uit te foeteren. Eveneens opvallend: voor het samenstellen van de geur koos David Beckham een van de meest gewilde neuzen van dit moment: Olivier – inderdaad zoon van Jacques – Polge, hoofdneus sinds 1983 bij Chanel.

Hij gaf zelfs een toelichting hoe hij tot The Essence kwam: ‘Ik dacht aan een ritje van David op een motor waarbij hij alles achterlaat, vol van avontuur en mogelijkheden. De warme wind in zijn haar, het chroom van de motor gereflecteerd door de zon’.

Het resulteerde in een ‘moderne varengeur die opent met een golf van frisheid als symbool voor vrijheid en het ontsnappen. De sensuele basis is een vertaling van Davids gevoel voor stijl en waarden. In drie woorden The Essence is rijpheid, allure en vrijheid’.

En hij sluit af met, needless to say, dat de geur ‘de multi-gefacetteerde persoonlijkheid van David oproept. Eenvoud met klasse, verfijnd maar trendy, modern maar iconisch en altijd met een toets van oprechtheid’. Need we say more?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Yes! De geur is gezien de prijs ‘niet verkeerd’, gezien de ingrediënten opmerkelijk. De opening van The Essence is spetterend, zacht en groen door de melange van grapefruit, lavendel en viooltjesblad. Het hart verbaasd door zijn, ik zou het bijna zeggen, niche-achtige benadering.

Want ongewoon is de combi van kardemon, ananas en appel zeker. Prikkelend zoet (ananas) en sprankelend fris (appel) mannelijk gemaakt door het fris-groen, groen-droge kardemon (foto).

De afronding is zalvend door kasjmierhout (een synthetische formule die ‘hard’ hout een superzachte nuance geeft gelijk de wol gesponnen van de geit uit de Himalaya-bergen die het levert), aards en ‘bossig’ patchoeli en (rum- en vanille-achtig) tonkaboon. En ook prettig, de geur wordt niet ‘hard’ en ‘kil’. Zoals dat heet een goede prijskwaliteit-verhouding.

RUIK & VERGELIJK

‘En Olivier – in 2009 onderscheiden met de Prix International du Parfum voor zijn ‘artistic achievements in the field of perfumery’ – kunt u wat andere geuren noemen die u recent heeft gemaakt?’

Voor hem:

Viktor & Rolf Spicebomb (2012)

Gianfranco Ferré In the mood for Love Man (2011)

Salvatore Ferragamo F pour Homme Black (2009)

Dolce & Gabanna The One for Men (2008)

Kenzo Power (2008)

Salvatore Ferragamo F pour Homme (2007)

Dior Homme (2005)

Moschino Friends (2005)

Voor haar:

Balenciaga Florabotanica (2012)

Blumarine Innamorato (2012)

Jil Sander Eve (2011)

Longwood Gardens Always In Bloom (2010)

Jil Sander Sensual Jil (2010)

Jimmy Choo Jimmy Choo (2010)

Kate Moss Vintage (2009)

Voor hem, voor haar (kan er niets aan doen, de mooiste):

Bvlgari Eau Parfumée au Thé Rouge (2005)

Guerlain – L’Art et la Matière – Cuir Beluga (2005)

OMBRE DE HYACINTH – PRIVATE BLEND JARDIN NOIR – TOM FORD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 27, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET J, GEURENALFABET O, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

EEN SCHADUWRIJK ZONDER CONVENTIES

HYACINT VERLIEFD OP HAAR EIGEN SCHADUW

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 27/09/12

Neus: helaas onbekend

Concept & realisatie: Tom Ford

Een klassieke inspiratiebron in de wereld van parfums: de tuin. Elk jaar worden verschillende aangelegd. Het zijn beschutte prieeltjes waar de keiharde realiteit van alledag zoveel mogelijk wordt geweerd. Om het moderne geruis en lawaai te ‘tegemoet te treden’, worden als het moet zelfs opnamen van twitterende vogeltjes ingezet en lelijke moderne doorkijkjes voorkomen door het plaatsen van tuinschermen met daarop pastorale geschilderde vergezichten. Het is er vanzelfsprekend goed toeven: een droomplek voor droommomenten.

Opvallend: tuinarchitecten zijn vooral bezig in het voorjaar en de zomer, en vragen zich alleen maar af wat voor een effect de kunstig aangelegde borders met bloemen overdag hebben. Dat tuinen en bloemen ’s nachts een eigen leven en ander leven gaan leiden, daar staan de meeste niet bij stil.

En ja hoor, het is weer Tom Ford, die dat wel doet. Maar wel heel erg private, want Jardin Noir is een nieuw parfumkwartet in de Private Blend-serie dat ‘de verboden kanten van vier geliefde bloemen in de parfumerie onthuld: roos, narcis, lelie en hyacint in een rijk vol schaduwen waar voor conventie geen plaats is’. Ofwel; Café Rose, Lys Fume, Jonquille de Nuit en Ombre de Hyancint. In deze middernachtelijke tuin verliezen deze bloemen hun ‘onschuldige façades om hun normaal verborgen agressieve elegantie te verspreiden’.

Moet gezegd: geen woord teveel. Tom Ford voegt alleen toe: ‘Elke Jardin Noir-geur schept een krachtig en complex verhaal. De olfactieve eigenschappen van elke bloem worden op het scherpst van de snede uitgedaagd – voorbijgaand aan aangenaam en charmant uitmondend in een verdovende aantrekkingskracht. De schoonheid van bloemen kan op de zintuigen zo extreem narcotiserend werken dat het effect decadent en verboden aanvoelt’.

Van de vier door Tom Ford geselecteerde bloemen, zijn twee niet meer echt populair en bijna van het parfumeurspalet verdwenen: narcis en hyacint. Beide bloemen hebben overeenkomsten zowel qua groei (bol) als bloeiwijze: kort maar krachtig richting overrompelend. De narcis (jonquille op z’n Frans) is ‘slijmerig’, stroperig, geel, vol, sensueel, bijna narcotisch en werd in die goede oude tijd in het hart van een geur geplant om omringende bloemen een klap om de oren te geven, erotisch (nog meer) wakker te schudden.

De hyacint ruikt in vergelijk met narcis bloemiger, vriendelijker, gewoner, dus frisser. Vandaar dat ze wordt gebruikt om bloemen in het hart fris te ondersteunen. Toch kan ze solo behoorlijk persistent zijn doordat haar bloemigheid voorzien is van een erotisch gekoeld laklaagje.

Sensueel-fris, krokant, groen. Tom Ford heeft deze essentie goed begrepen en om die te waarborgen een simpele als doeltreffende formule gekozen. Zijn hyacint wordt groener dan groen, groen dat net ‘verhoornd’ is. Ombre de Hyacinth, een hyacint verliefd op haar eigen schaduw.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Om de hyacint optimaal te laten bloeien wordt ze in de opening en afronding begeleid door galbanum (foto). En wat voor een galbanum! Lang geleden dat ik deze intens fris-groene hars met warme, zonnige en sensuele ondertoon zo puur en onversneden heb geroken. En het versterkt alle eigenschappen van de hyacint. Zowel de frisse, de groene en sensuele noot gaat er door schitteren.

Jasmijn garandeert dat de bloemige charme van de hyacint wordt gerespecteerd. Roze peperkorrel geeft de hyacint een prettige kik voor het in de basis samensmelt met benzoïne en musk. Opvallend: de vasthoudendheid van Ombre de Hyacinth: je sprayt de geur ’s middags op en terwijl de nacht haar entree maakt, ruik je de groene, sensuele hyacint nog steeds. Alleen, voor mij een nadeel: de hyacint verliest wel zijn kracht, wordt gedwee en krijgt een soapy, badschuimtoets. En dat komt volgens mij op conto van de witte musk – geliefd en gehaat om zijn net-onder-de-douche-vandaan-effect.

RUIK & VERGELIJK

Ik ga ze allemaal apart bespreken. Dus binnenkort:

Tom Ford – Private Blend Jardin Noir – Café Rose (2012)nd

Tom Ford – Private Blend Jardin Noir – Jonquille de Nuit (2012)

Tom Ford – Private Blend Jardin Noir – Lys Fumé (2012)

PREMIERE GUCCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 26, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Getagd: , , , . Een reactie plaatsen

LUXE UITBUNDIGHEID TIJDENS DE EERSTE VOORSTELLING

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 26/09/12

Neus: onbekend

Model: Blake Lively

Fotografie: Mert Alas & Marcus Pigott

Parfumpromotieclip: Nicolas Winding Refn

Art direction: Ruini en Mariotti (REM, niet de popgroep)

Vraag me wel eens af: ‘Hoe zouden de geuren van Gucci hebben geroken als Tom Ford het merk artistiek nog zou leiden’. Want hoewel het Italiaanse luxelabel sinds het aantreden in 2004 van Frida Giannini grotere omzetten boekt, zijn de geuren onder haar leiding meer trendvolgend in plaats van trendsettend geworden. Ik weet pornochic (bedacht door Tom Ford en waarmee hij het ingedutte Gucci weer op de internationale kaart zette) is passé. Alleen aan de Hollywoodgeurromantiek van Giannini ontbreekt voor mij een beetje het heilige vuur. Niet dat haar bijdrages niet kloppen. Zie je ook aan Première. Het is allemaal perfect. Misschien te. De aankleding. De belichting. De jurk. Het model: Blake Lively looks absolutely stunning.

En de reden is ‘plausibel’: de geur is geïnspireerd op de couturecollectie met dezelfde naam die voor het eerst werd getoond op het Cannes Filmfestival in 2010. De avondjurken zijn ontworpen – zo leest het persbericht – voor ’s werelds meest betoverende Hollywoodsterren: Salma Hayek, Jessica Alba, Cameron Diaz, Naomi Watts, Kate Beckinsale, Camilla Belle, Hillary Swank, Berenice Bejo en Li Bing Bing.

Première brengt deze jurken iets dichterbij voor de niet-actrice, want de geur ‘viert de ster in elke vrouw’. En dan maakt het niet uit ‘of ze wordt bewonderd op een filmpremière of een zakelijke bijeenkomst, al haar momenten zijn bijzonder’. Nog wat clichés: ‘Ze combineert elegantie met zelfverzekerdheid, schoonheid met kracht. Waar ze ook gaat, bewondering alom, genietend van haar successen. Ze straalt een natuurlijke soort autoriteit uit. Ze is een hedendaags icoon’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Frida Giannini: ‘Voor zo’n succesvolle vrouw moesten we iets ontwerpen dat net zo bijzonder zou zijn als zijzelf. Première is vrouwelijk, intrigerend en net zo verleidelijk als de perfecte couturejurk’. Een geur op basis van hout- en muskakkoorden dus. De première: ‘De luxe uitbundigheid van een goede champagne. Bergamot en oranjebloesem dus: ‘Roept meteen de heerlijke spanning op van een entree op de rode loper’.

Maar ik ruik ook rood fruit. Het hart: ‘Stralende (niet bij naam genoemd) witte bloemen met een vleugje superaantrekkelijke en modern-sensuele musk’. Het effect: ‘Tijdloze aantrekkingskracht van een leading lady en het perfecte evenwicht tussen sensualiteit en kracht zijn in één woord adembenemend’. De basis ‘tilt het begrip glamour naar grote hoogten’. In ingrediënten vertaald: ‘Subtiel rokerig leer (foto) en crèmeachtige houtsoorten’.

Eindresultaat: een onbestemde, diffuse bloemengeur die, zoals de meeste geuren in het masstige-segment, prettig in de omgang is maar je niet doet verbazen gelijk een couturejurk. Vooral de leernoot heeft niet die animale en gevaarlijke nasleep die vaak met femmes fatales uit Hollywood wordt geassocieerd. En vraag me dus nog een keer af: hoe zou Tom Ford Première vertaald hebben voor Gucci in een parfum? Ik denk overrompelende witte bloemen – jasmijn, tuberoos, neroli en lelie in al hun narcotiserende glorie – ondergedompeld in ‘zweterig’ leer zo naakt als een glimmende huid in een couturejurk waarin Blake Lively is gehuld tijdens haar première.

RUIK & VERGELIJK

Roll out the red carpet and walk on it in couture…

Yves Saint Laurent Cinéma (2004)

Versace Couture (2008)

Lancôme La vie est belle (2012)

ARMANI CODE ULTIMATE GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 26, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET U. Getagd: , . Een reactie plaatsen

AFGEWEZEN WORDEN? DACHT-T NIET!

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 26/09/12

Neus: Antoine Maisondieu

Model: Dominique Melchior (Kendra Spears)

Fotografie: onbekend

Hoorde ik wel eens iemand tegen iemand op een barkruk, op een loungebank, op een restaurantstoel, op een strandlaken op zijn ‘Treintje Oosterhuis’-plat Amsterdams zeggen als er een zeer aantrekkelijk persoon langskwam: ‘Zul je maar tussen je lakens vinden’. De man van Armani Code Ultimate (en van Armani Code) brengt waarschijnlijk dezelfde wens tot uiting. Ga maar na: ‘Hij is verslavend, hartveroverend en nog meer geconcentreerd – slaat zowel op hem als de geur -, niemand kan hem weerstaan. Zijn omhelzing laat het lichaam zinderen. Zijn geur vergroot de spanning. Net voor de samensmelting wordt het lichaam tot in extase gevoerd en dringt het de geest binnen. Zij is van hem’.

Komt natuurlijk ook dat Armani de good looks van deze verleider smaakvol inpakt. Voor Armani Code de smoking en ‘maakt van dit tijdloze symbool van mannelijke elegantie een flacon. Zwart, glanzend. De signatuur van een modeontwerper’. En met Armani Code Ultimate gaat ‘de zoektocht naar luxe en perfectie een stap verder. Het zwart blijft, de sluiting en signatuur nemen een blank gouden tint aan. Niet opzichtig, een discreet detail dat de flacon illumineert met een nieuw licht’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Giorgio Armani laat mij met Armani Code Ultimate voor het eerst kennismaken met een nieuwe concentratie van geur: eau de toilette intense. Ik zou zeggen: eau de parfum, maar dat klinkt misschien not mannelijk. De geur zelf is in vergelijk met Armani Code beduidend donkerder en zwoeler. En deze ‘gevaarlijke verleiding onthult zich niet meteen’. Want eerst in de opening gewone klassieke noten van grapefruit en mandarijn dat vervolgens met steranijs (foto) iets van zijn onschuld verliest. Ik vind de steranijs prachtig gekozen als link tussen de frisse opening en het hart van ceder- en cipreshout.

Het maakt de citrusnoten zoetig, het maakt het droge hout ‘losser’ en daardoor verleidelijker. En gaat ook mooi samen met het vanille- en amandelachtige heliotroop – zeg maar de bloem op de smoking. Dit nu beetje bij beetje zoet geworden hout neemt een mannelijke wending in de basis door het te voorzien van een leernoot. Maar niet zo ruw en omnipresent dat de geur richting niche gaat. Hiervoor verantwoordelijk, het zo van Armani Code kenmerkende vanille en tonkaboon en ‘amberhout’. Eindresultaat geurtechnisch: een sterke donkere houtgeur ondergedompeld in zoetigheid. Eindresultaat verleidingstechnisch: ‘Afwijzing krijgt in het gevaarlijke verleidingsspel geen kans’.

RUIK & VERGELIJK

Giorgio Armani laat de man op diverse manieren genieten van zijn parfumcodes:

Giorgio Armani Armani Code (2004)

Giorgio Armani Armani Code Summer (2009, 2010, 2011)

Giorgio Armani Armani Code Sport (2011)

Giorgio Armani Armani Code Sport Athlete (2012)