Archief

Alle berichten voor de maand juni, 2018

GORGEOUS GARDENIA GUCCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 26, 2018
Geplaatst in: GEURENALFABET G, LIMITED EDITION. Een reactie plaatsen

GARDENIA?

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 26/06/18

Neus: onbekend

GARDENIA GUCCI 1Ik heb onlangs op de burelen van Coty New York de eerste lijn gezien – onder een loodzwaar embargo, bijna op straffe des doods – die van a tot z is geconcipieerd door Alessandro Michele. Ik gebruik bewust een minder courante omschrijving omdat bedacht of ontwikkeld, zijn idee geen recht doet. Een miniscule tip van de sluier gevat in één zin: how retro-vintage can you get! Nog een hint: ga heel, heel, heel ver terug in de tijd.

Ondertussen wordt er door hem aan bestaande geuren een nieuwe invulling gegeven. Zoals de Gucci Flora the Garden-reeks uit 2012. Hier betreft het meer een kwestie van presentatie, want aan de inhoud is – voor zover ik weet – niet gesleuteld. En dat had voor mij ook wel gemogen. Want dit kwintet – Gracious Tuberose, Glamorous Magnolia, Generous Violet, Glorious Mandarin en Gorgeous Gardenia – stamt nog uit de tijd dat de Gucci-geuren onder licentie viel van Procter & Gamble (waarvan de bijna gehele geurendivisie in 2015 is opgegaan in Coty).

En dat ruik je op de een of andere manier nog. Voor mijn gevoel kreeg Gucci toen dezelfde mass market-behandeling als Hugo Boss (ook toen Procter & Gamble). Wat wil dat zeggen? Strakke, scherpe composities waarin Italiaanse chic en finesse gecombineerd met natuurlijkheid meestal ontbrak. Met andere woorden: de brutale eigengereidheid (vanzelfsprekend in de Gucci vintage-geuren), de over the top luxe die het merk in zijn kleding met plezier uitstraalde ervaarde je niet.

Gelukkig heeft Alessandro Michele Gucci bevrijdt van dit mass marketing-denken. Hij geeft het door hem van sex sells (Tom Ford), via bling-bling (Frida Gianini) naar een hippy über de luxe getransformeerde label weer een nieuwe (in feite klassieke) parfumstatus. Wil zeggen: Alessandro Michele past zich niet aan de gemiddelde smaak, maar wil juist dat die zich ‘aanpast’ aan die van hem.

Nou, en dat zíe je in ieder geval goed aan de limited edition 2018 van Gorgeous Gardenia. Wat mij stoorde – de paarsachtige kleur van de jus – wordt door hem gemaskeerd door de flacon te hullen in, te coaten met de kleur die je direct associeert met de gardenia – vol ‘boterbloem’-geel. Zit je direct op het goede spoor wat de inhoud betreft.

GARDENIA GUCCI LEWAT GORGEOUS GARDENIA IK NOU EIGENLIJK?

Tja. De opening is ‘klassiek’ Procter & Gamble-scherp. De rode bes en peer ontbreekt het aan natuurlijkheid, alsof ze eerst door een wasprogramma met Vanish zijn gehaald. Daarbij legt de rode bes het af tegen de overzoete, maar vlakke frisheid van de peer.

Hierachter verbergt zich de gardenia, maar die krijgt geen kans haar ware volbloemige, romige aard te laten gelden omdat ze wordt gekoppeld aan het zoetig-exotische aroma van frangipani waarachter ze zich snel, ongewild, verschuilt, verdwijnt. Van een echte solifleur gardenia is hier geen sprake.

De afronding versterkt de ‘slappe hap’ zou ik willen zeggen. Bruine suiker met patchoeli. Denk bij de eerste aan een vage vanillenuance, bij de laatste aan een zeer blanke variant die ook nog even door het wasprogramma is gegaan. Algemene indruk: een ‘fruichouli’ populair bij de jongste doelgroep van de parfumerie. Ik spreek bij deze de hoop uit dat Alessandro Michele zich ook even met de inhoud gaat bemoeien, maar wellicht is hij te druk met het embargo-project.

GUCCI GARDENIA

 

 

ALIEN MAN MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 24, 2018
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

VREEMD WORDT GEWOON

GOEIE GOZER-GEUR

Jaar van lancering: 2018

Laatst aangepast: 24/06/18

Neus: Jean-Christophe Herault

Model: niet de tuinmans’ zoon

ALIEN MAN 1Veel parfumhuizen laten er zich graag op voorstaan dat ze betrokken zijn bij de maatschappij en lanceren om de zoveel tijd een – weer – nieuw social commitment-initiatief. Waarom eigenlijk? Om hun basisprincipe – veel winst maken – in een schoner, meer ‘verantwoord’ daglicht te plaatsen? Om iets terug te doen? Om ‘de wil van het volk’ dat steeds meer caring & sharing verwacht van bedrijven?

Voor mij is al dit optuigen met goede bedoelingen volstrekt overbodig. Wil je goede daden verrichten, doe het dan maar loop er niet mee te koop. En echt durven, echt een statement maken, is er zelden bij. Ik heb nog geen enkel huis parfumflesjes zien uitdelen aan gestrande gelukzoekers ‘ergens’ langs de Middellandse Zeekust.

Op zichzelf een interessante doelgroep, want afgaande op de verontrustende berichten is de tendens zeer stijgend. Voor ons, of beter gepreciseerd: steeds meer Europeanen zien het zo: ‘Tis een vreemdeling zeker die verdwaald is zeker, maar even niet vragen naar zijn naam’. Een Alien dus. Een naam die nu niet echt lekker ligt. Nog zo’n, met de wetenschap van nu, onhandige naam Nomade. Zeker in Italië, zo worden daar de bootvluchtelingen en ander ‘gespuis’ genoemd.

Geurengoeroe vraagt zich steeds vaker of het in this day and age niet eigenlijk (te) decadent is maar te blijven rond te dolen op onze westerse kermis der ijdelheden? Of hij het een (über-interesse in geur) met het ander (maatschappelijke onheil) los van elkaar moet zien?

Maar van de andere kant: hij weet dat verfijning en de dingen die het leven kleur geven gelijk opgaan met miserabele maatschappelijke gebeurtenissen. Is inherent aan de mens, aan het leven, onze wereld. Maar, oh wonder, met een glas witte wijn binnen handbereik weet hij zichzelf altijd snel weer te overtuigen dat hij goede werken verricht, anderen blij en kwaad maakt, en altijd weer aangenaam verrast is hoe mensen geur ervaren.

ALIEN MAN 3Zoals de zoon van zijn tuinman. Die had hij een paar maanden geleden voor bewezen diensten Thierry Muglers A*Men(1996) cadeau gedaan. Hij vroeg hem onlangs wat hij er eigenlijk van vond. Heerlijk. Wow-effect. Echt genieten. Alleen… zijn vrouw had er moeite mee – te heftig, te aanwezig.

Hé grappig dit – en een gegeven waar Geurengoeroe eigenlijk niet zo bij stil staat, maar toch een goed argument is bij aanschaf van een geur. Of op zijn minst een overweging: koop je een geur een puur voor soloplezier? Of hou je ook rekening met de mogelijke aversie van je partner? Want de vrouw van de zoon van de buurman had door A*Men (1996) geen zin meer met hem ’s avonds te cuddelen op de bank. Aan dit soort kleine relatiecrisissen wil Geurengoeroe zich niet schuldig maken, want er is al genoeg alle ellende op de wereld – zie boven. Zijn ‘oplossing’ in deze, een alternatief: Alien Man dus. Nog geen reactie.

WAT ALIEN MAN IK EIGENLIJK?

Dit zijn de officiële ingrediënten. Opening: berk, dille, anijs, lavendel, citroen, munt, tijm. Hart: leer, kasjmierhout, osmanthus, geranium, peper. Basis: witte amber, cashemeran, vanille. Alien Man wordt omschreven als een ‘vibrerend contrast tussen een voortreffelijke sensualiteit en elektrische frisheid. Een optimistische mannelijkheid die uitnodigt om het buitengewone elke dag te beleven’.

Wat direct opvalt: de geur komt binnen als een buitenaardse dichte, in eerste instantie, vooral zoete wolk. Niet zo makkelijk om daar alles uit te halen wat erin rondzweeft. De reden dat ik er al zo lang mee bezig ben. En iets waar de gemiddelde klant waarschijnlijk geen tijd voor heeft of voor maakt.

OSMANTHUS

Als je de zoetheid ‘doorbreekt’ dan neem je de groene noten uit de opening duidelijker waar. Niet dat ik dille, munt en tijm ervaar, wel de anijs (vandaar het zoete spoor) die mooi fuseert met lavendel – de herkenning, want zó vertrouwd, is daar.

Vervolgens osmanthus (foto) – de mannelijke tegenhanger van de kenmerkende jasmijn in Alien (2004) voor haar. Moeilijk te detecteren – terwijl ik gek op deze naar rozijn en abrikoos ruikende bloemenclusters ben. De oorzaak: het leer en het kasjmierhout – die geven voor mij Alien Man zijn karakter in de basis vastgehouden door de zachtzoete noten van amber, cashemeran en vanille die samen weer een fluweelachtige sensatie teweegbrengen.

En dan, plots, moet ik denken aan Guerlains L’Homme Idéal (2016). Met andere noten – nadruk op amandel – toch hetzelfde ‘soort van’ gourmand-effect. Kortom, Alien Man is meer mainstream dan verwacht en gehoopt. Op alle fronten – presentatie misschien, misschien, misschien daargelaten – is het een zeer easy going geur. Anders gezegd: Alien Man mist de verrassing van A*Men.

Moet wel gezegd: het wordt steeds moeilijker om met een daadwerkelijke vernieuwende geur te komen. Ik weet dat er bij de grote ingrediëntproducenten constant wordt geëxperimenteerd met nieuwe sensaties, alleen zal het nog wel even duren voor deze innovatieve kijk wordt gebotteld. Ook in de niche sector.

De reden: de meeste klanten zoeken bij een nieuwe geur naar iets dat ze al kennen. Moet ook nog gezegd – geen excuus by the way – de kosten voor een geurlancering wereldwijd stijgen alleen maar. Je kunt je niet teveel floppers veroorloven. Op veilig spelen wordt dan het leidende principe. Neem Womanity (2010) van Mugler – voor mij een revolutionaire, ‘toekomstduidende’ compositie, maar toch als te ‘alien’ ervaren door de gemiddelde (Mugler)consument. Geen succes.

Trouwens, Mugler kan gelukkig nog steeds ‘alien’ geuren maken. Dat bewijst Mystic Aromatic (2018) uit de tweede nichelijn van Mugler, Les Exceptions. Rook ik onlangs in Parijs: een overload aan tuinkruiden – basilicim, salie, tijm, oregano – gekoppeld aan Perubalsem. Een wrang groen herkenbaar door het keukengebruik, maar in een geur om te dragen een totaal ander effect oplevert. Wow-effect! Komt u maar!

ALIEN MAN 2

VAN EXTRACT NAAR GOURMAND…

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 18, 2018
Geplaatst in: ACHTERGROND, EDUCATIE. Een reactie plaatsen

En het begon allemaal met Angel van Thierry Mugler in 1992. Gourmand… banketbakker, chocolade, karamel, mokka, slagroom, poedersuiker, hazelnoot, amandel, pistache… stop het in een blender voeg indien gewenst heel veel (rood) fruit toe – aardbei, braam, kers, veenbes, granaatappel, rode bes – vergeet niet wat toefjes bloemen voor de luchtigheid en ter garnering, en laat het verdrinken in een melange van vanille, tonkaboon en harsen. En klaar is je gourmandgeur.

Nog niet tevreden? Doe een rondje langs je sterke drankvoorraad: cognac, whisky, ameretto, vodka of pak die fles balsamico. Te heftig, valt het als een blok op je neus? Ga dan voor gourmand light: patisserieparfums op basis van glacé, meringue en macaron – luchtiger, poederiger, poedersuikeriger en dus nog heerlijker om te savoureren. En het begon allemaal met Angel van Thierry Mugler in 1992.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ANGEL BIG BANG THIERRY MUGLER

 

BLEU DE CHANEL PARFUM

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 17, 2018
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

FLUWEELHOUT MET RUW-ROKERIGE NUANCES

Jaar van lancering: 2018

Laatst aangepast: Vaderdag 2018

Neus: Olivier Polge

35431348_10155687811172709_1588561725362274304_n.jpgIk krijg net van Facebook te horen dat mijn volgers al een tijdje niets van me vernomen hebben. Ja, jeetje, gewoon te drukdoende met het klassieke ‘brood-op-de-plank’- verdienmodel. En dan is er ook nog zoiets als elderly flower-siroop en kersenjam maken. Nou wil het toeval dat ik vandaag er tijdens het strijken – het nieuwe onthaasten – aan zat te denken. Werd er gisteravond ook nog aan herinnerd. Zag de commercial van Bleu de Chanelop televisie: moet je mooi vinden (ik meende David Bowie op de achtergrond te herkennen. Starman… zou dat de symboliek zijn?)

Is het ook, maar eigenlijk wat zonde van het geld. Het over de geur zelf hebben, dat doet de ‘sprookjesboodschap’ niet. Daar gaat het om niet om (en hoe leg je dat in hemelsnaam op televisie uit in een paar seconden? Ik heb wel wat opties by the way). Wat telt is sfeertje scheppen, mooi verhaal vertellen. In dit geval: het cliché-narratief van een ontmoeting, verliefd worden en dan niet in het bed maar in een groot zessterrenzwembad eindigen.

Waarom gisteravond en de hele week daarvoor waarschijnlijk deze promotie (ik kijk weinig tv)? Tis Vaderdag. Samen met Moederdag (en de feestdagen) de drie omzethoogtepunten voor de parfumerie. Als je er over nadenkt: toch maar weer een mooi staaltje van ‘bevestigend’ relationship profiling. En denk even verder: de handel laat heel wat kassagerinkel liggen. Oomdag (voor die zelf geen kinderen op de wereld ‘hebben gezet’), Tantedag, Neefdag (idem), nichtdag, Vrijgezellendag (voor de wel en niet happy singles), Buurmandag (idem), Buurvrouwdag.

Nog niet meegenomen: seksuele voorkeuren – Heterodag, Homodag, Lesbiennedag, Bi-dag, Gendertransitiondag. Want, laten we wezen: we zijn constant op zoek naar momenten om ‘het leven te vieren’, om stil te staan bij speciale momenten die het leven waard maken om te leven. Gaat trouwens wel erg ver tegenwoordig. Er wordt inmiddels ook heel veel feest gevierd wanneer mensen op wereldreis gaan, er wordt nog meer feest gevierd wanneer die mensen terugkomen.

‘Geurengoeroe what’s your point?’ Ja, goede vraag. Het antwoord misschien: ik ben nog steeds aan het bijkomen van mijn recente bezoek aan New York en werd overdonderd door het hinderlijke gedrag in Saks 5th Avenue, Macy’s en Bendorf & Goodman van de beauty assistants. Een rustig verkennen van de diverse beautycounters is er niet meer bij (opvallend: het personeel van Sephora deed daar niet aan mee). Voor je het weet heb je een zwerm van zoemende, bedreigende bijen om je die je – zonder enig teken van duidelijke interesse te hebben getoond – met flacon in aanslag je opdringerig vragen of je… Je fatsoen wordt wel op de proef gesteld.

En guess what – hier is de link – bij de counter van Chanel in Bergdorf Goodman werd ik behandeld ‘zoals het hoort’. Mijn aandacht werd getrokken door een volgens mij tweeliterflacon van Gardénia. Er kwam een vrouw op me af en vertelde me er het een en ander over. Daarna vroeg ze of ik een Chanelfan was. Ja, natuurlijk. We begonnen te praten over Les Exclusifs en toen ‘en passant’, als een toevallig detail, vroeg ze me of ik ook op de hoogte was van de nieuwe Blue de Chanel-variant. Ik zei beleefd van niet, en vervolgens liet ze me, na eerst uitdrukkelijk gevraagd te hebben, de verschillende versies ruiken om te eindigen bij het ‘parfumextract’. Wat een kennis, wat een liefde voor het vak. Ze wist precies uit te leggen, waarom de laatste ‘de essentie van blauw’ vertegenwoordigde. En waarom?

WAT BLEU DE CHANEL PARFUM IK EIGENLIJK?

De uitgebalanceerde compositie. Met dien verstande: verfijnd maar geen ‘niche op de winkelvloer’ zoals af en toe gebeurt met designer-couture fragrances die niet met die bedoeling in de markt zijn gezet, maar je het als het ware als extra krijgt. Want daarvoor is Blue de Chanel Parfum toch ‘te makkelijk’, te comfortabel. Er ook ontbreken krasjes, verbazing.

Maar toch: mooi de zonnige lavendel en friszoete geranium in dit geval ingekapseld door citrusnoten in de opening met al op de achtergrond de houttonen die het karakter bepalen. In dit geval cederhout – zonnig uitgedroogd – dat geleidelijk wordt opgenomen door sandelhout. En in dit geval de echte – want door Chanel in samenwerking met Christophe Sheldrake in Nieuw Caledonië opnieuw letterlijk tot leven gewekt ‘vergeten’ sandelhout. Geeft een prachtige, warme sillage aan het geheel. Zwevend tussen melkachtig en hout, tussen kracht en zacht.

Dat laatste ervaar je als ‘het parfum’ – wat natuurlijk geen extract is maar een edp – langer op je huid zit. Je ruikt een kruidig en zacht hout in talloze nuances – gepeperd, grof, puur natuur. Ik neem hints van wierook en kruidnagel waar, van groen verweerd mos groeiend op een stam. Alsof je een schors van een boombast door je handen fijn wrijft.

En dan, en dan… hoop je dat de man die deze geur – voor wat voor een feestdag dan ook gekregen heeft – de tip krijgt een keer naar een Chanelboetiek te gaan en daar te ruiken aan Sycomore (2008). Dat is voor mijn Chanel & Hout in zijn diepste wezen.

35403111_10155687811272709_7762912199336525824_n.jpg

 

 

 

 

LES EAUX DE CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 10, 2018
Geplaatst in: GEURENALFABET B, GEURENALFABET D, GEURENALFABET P, GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

STEDENBAND

VOORBIJ COLOGNE, COLOGNE VOORBIJ

Jaar van lancering: 2018

Laatst aangepast: 10/06/18

Neus: Olivier Polge

LES EAUX CHANEL 1

Storytelling: een begrip, uitgehold inmiddels, dat een parfum een noodzaak moet verschaffen, duiding moet geven. Je koopt een parfum niet zomaar zoals voorheen – pak’m beet twintig jaar geleden omdat je ervan had gehoord, omdat iedereen hem droeg, dus gewoon ook moest hebben – maar omdat het verhaal je triggert. Althans daar gaat marketing vanuit – de bedrijfstak die zich pak’m beet twintig geleden als de Chinese muur en het IJzeren Gordijn tussen product en consument heeft opgeworpen.

Het vervelende, het irriterende: de bedachte verhalen en ‘geschiedenissen’ van de meeste nieuwe geuren zijn meestal van een tenenkrommende, met de haren bijgesleepte clichés. En daarnaast klopt de opbouw van het, zoals dat tegenwoordig zo chic heet, narratief vaak voor geen meter. Ik bedoel: als je fantasieverhaal opdist (wel of niet gebaseerd op feiten) zorg dan wel dan het klopt, dat je binnen de fantasie niet liegt en geloofwaardig blijft.

Een van de weinige merken die geen gebruik hoeft te maken van dit marketingefantaseer is Chanel. De reden: de oprichtster – Coco Chanel 1883-1971 – had een interessant en afwisselend – nee geen sprookjesachtig – leven. Telkens weet marketing weer een nog onbelicht aspect uit het archief te traceren. Niet altijd even interessant, soms van ‘gôhtisniewaar’, maar mooi genoeg om aan een product te koppelen.

LES EAUX CHANEL 3

Met Les Eaux begeeft het zich op veilig terrein, want al algemeen bekend: drie steden waar Coco Chanel een speciale band mee had: Deauville, Biarritz en Venetië. In de eerste, bij veel ‘beau monde’-Parijzenaren populaire badplaats, opent ze 1912 haar eerste boetiek met haar revolutionaire mode. De tweede winkel volgt drie jaar later in Biarritz – magneet voor de internationale jetset en toevluchtsoord voor Russische émigrés. Chanel en Venetië… lees onder meer het verhaal achter Coco Noir (2012).

Chanel ziet Les Eaux als een uitnodiging voor een nieuw parfumavontuur naar een wereld vol nieuwe sensaties – denk een ‘trein waarin we in onze dromen op het laatste moment instappen en aan die bestemming waarvan alleen al de naam het gevoel van elders oproept’.

Compositorische informatie: ‘Les Eaux de Chanel zijn niet gebaseerd op een vast ontwerp. Hun opbouw komt slechts aan één wens tegemoet: oneindige frisheid’. Zoals ‘de frisheid die je voelt als je in een trein op volle snelheid een raampje opent’. Zoals ‘de frisheid van de nevel die blijft hangen boven de golven die op het strand stukslaan’. Zoals ‘de frisheid van de ochtenddauw die in de eerste zonnestralen verdampt’.

LES EAUX CHANEL 2

WAT LES EAUX DE CHANEL IK EIGENLIJK?

Eerste indrukken: wolkjes van frisheid, lucht in een briesje, zuurstofcocon. Maar ook: deze waters zijn de cologne voorbij. Letterlijk en figuurlijk. Want: het overrompelend knisperende, knetterende van de klassieke cologne ontbreekt, wordt verpakt in een cocon van zachtheid, in een cocon van zuurstof. Heel subtiel, bijna iets te subtiel – het is meer een sfeer, een idee van een geur. En wat bevindt zich wat concentratie betreft onder de eau de cologne/eau? Is dat geen mist?

Paris – Biarritz: na de frisse openingsnoot van in water gekapselde citrusakkoorden, verschijnt een ‘pittig’ lelietje-van-dalen waarvan de frisheid groen wordt gehouden door het te hechten aan vetiver. Bescheiden, maar toch. En dan drijft de geur weg op wolkjes witte musk – zacht zonder poederig te worden, fris zonder clean te worden. Wel energiek en verkwikkend. Chanel zelf: ‘Het effect van een ijskoud bad in de zon, van een diepe, krachtige ademteug’.

LES EAUX CHANEL 4

Mijn favoriet Paris – Deauville. De reden: deze eau wordt geklonken aan een chypre-structuur waardoor je een echte geursensatie krijgt die enigszins blijft hangen. Inspiratie: het idee dat stedelingen hebben als zijn dromen van een weekend op het platteland. Wat krijg je? Een soort van ‘schaduw’ van Eau de Campagne (1976) van Sisley, alsof daarover de wind in deze eau heeft geblazen. Een krachtige groen-zoete aanzet: oranjebloesem en sinaasappel verpakt in basilicumblad. Kruidig, beetje wrang en zoet. Klassiek is de overgang naar het hart met jasmijn en roos mooi gedragen door een patchoeli die qua kracht zweeft tussen old school en patchoeli nieuwe stijl. Chanel zelf: ‘Een ontembaar parfum dat zich aan zee evenzeer thuis voelt als op het platteland’.

Paris – Venise een eau met een barok accent aldus Olivier Polge. Warmte, fluweelzacht opgeroepen met een amberakkoord op basis van vanille die de mix van citrusakkoorden (inclusief neroli; dat ruik je) en zonnig frisgroenbloemig geranium sierlijkheid geven, couturebehandeling popt op in mijn gedachten. Chanel zelf: ‘Delicate oriëntaalse aroma’s die de huid verwarmen zonder zich op te dringen’.

Al met al een trio van elegante eenvoud, maar ik vraag me af of die eenvoud niet te simpel is en/of de gemiddelde klant deze subtiliteit waarneemt. Ik bedoel: bij Atelier Cologne krijg je wat cologne/eaux-genot betreft de full monty. Maar dat zijn dan ook als eau de parfums verpakte colognes.

les-eaux-chanel-1.jpg

 

 

 

 

 

MÉTÉORITES LE PARFUM GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 2, 2018
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

GUERLAINS NIEUWE GEURSIGNATUUR

AQUA-VIOOLTJE

Jaar van lancering: 2018

Laatst aangepast: 02/06/18

Nu opgepast: longread!

MÉTÉORITESZoals eerder vermeld volg ik www.monsierguerlain.com, een los van Guerlain opererende site/blog die alle ontwikkelingen van het dit jaar 190jarig bestaande parfumhuis in kaart brengt. Meer registrerend en archiverend dan analyserend. Wel maakt het af en toe melding van opvallende kritieken, zoals deze week: Monsieur Guerlain haalt een Canadese blogger – U Smells Good – aan die een open brief aan Thierry Wasser, ‘hoofdneus’ van Guerlain, heeft geschreven.

Eerder een enorme open deur. Toonzetting: Guerlain wordt steeds commerciëler en minder creatief in de manier waarop het zoveel flankers uitbrengt die allemaal hetzelfde ruiken. Zo is L’Homme Idéal L’Intense, bijna identiek aan L’Homme Idéal Eau de Parfum volgens hem.

Tis niet waar! En dat geldt niet voor de concurrentie? Ik kijk niet eens meer naar dit soort Youtube-tjes. Kon het niet laten, toch even gereageerd: ‘Like Bill Clinton once said: ‘It’s the industry stupid’. The whole perfume world is infected by ‘flankermania’. Even niche brands release ‘tema con variazone’ (Tom Ford, By Kilian) year in, year out. Not to mention the ‘me too’s’ and ‘copy cats’. But there are enough brands that make good and discerning fragrances and do what Guerlain should do (like it once did): surprise and marvel. Driven by their own standard and vision on beauty instead of being ‘infused’ by marketing. Under the guidance of Thierry Wasser (and marketing) Guerlain has become too boudoir and gourmand powdery, cliché feminine, too glamour and childish at the same time (La Petite Robe Noire). Mon Guerlain is not a scent but ‘something lingering in the air’.

En: ‘When you sell your soul to the devil (multinational) things like this only happen… see  Yves Saint Laurent, see (fill in yourself). I could go on for hours, but no time and I don’t think Thierry Wasser doesn’t really care that much. The art of perfume has lost its soul in way, he knows it as well’.

MÉTÉORITES 2018

Echt veel reuring heeft het niet gebracht zijn brief: ik keek eergisteravond, nog geen 1000 views. Anyway, ik vind dat het bij Guerlain ook wat minder mag, maar was ondanks alles toch blij dat ik Météorites Le Parfum kreeg toegestuurd. De reden: mijn prettige herinnering aan Météorites (eau de toilette) uit 2000. De reden: voor het eerst werd ik me bewust van hoe mooi, hoe elegant en gelaagd het viooltje eigenlijk kan bloeien: zwevend tussen zuurtjes- en zoetjesfris.

Leuke bijkomstigheid: door Météorites ging ik my all time Guerlain-favoriet Après L’Ondée (1906) en het nog steeds wonderschone en verstilde L’Heure Bleue (1912) nog beter begrijpen. Komt voor een gedeelte op conto van, als ik het goed heb begrepen, heliotroop (poederig amandel- en vanillezoet) die begeleid door iris en roos het viooltje ondersteunen. Interessant in deze: als je nu heliotroop ruikt krijg je direct een gourmand-associatie.

(Vermalijde) storytelling: ‘Thierry Wasser reconstrueerde de zachte en omhullende geur van Météorites die hem overspoelde toen hij voor het eerst het atelier betrad waar de parels gemaakt werden. Hij bewerkte alle facetten van het viooltje, van de groene noten tot de houtachtige basis en de poedertoetsen’.

WAT MÉTÉORITES LE PARFUM IK EIGENLIJK?

Even voor de goede orde: Météorites zijn de beroemde, als snoepjes gekleurde poederparels van Guerlain waarvan de kenmerkende geur als eau de toilette in 2000 werd gebotteld. Météorites Le Parfum is de nieuwe versie. Deze twee vergelijken is onmogelijk gezien ‘de wetten’ in de parfumerie sinds het nieuwe millennium zijn veranderd.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE ARPEGE PAARS VIOOLTJEHoe verder ervan verwijderd hoe lichter, poederiger, transparanter en easier to wear geuren over het algemeen zijn geworden. Exemplarisch: vergelijk de irisgeur van Prada (2010) met die van Tiffany & Co (2017), beide gemaakt door Daniela Andries. Het lijkt alsof de laatste een mist van de eerste is. Alles eigen aan iris – van koel, aards, fris tot poederig, bloemig, zonnig – is verdwenen in een verfijnde, omhullende, niet opdringerige en prettig-poederig gestemde muskgeur die richting chique shampoo golft.

Gaat ook op voor Météorites en Météorites Le Parfum. Het pure viooltjesparfum is vervangen door een – toch wel – girly geur die meer een stemming is dan een echte parfumervaring. Anders gezegd: het is geen paars maar een roze viooltje, dus een very light eau de toilette in plaats van een eau de toilette ‘richting’ eau de parfum. Le Parfum in Météorites moet je dan ook niet letterlijk opvatten.

Maar ben ik nu een geur-zeur? Het verfrissende zuurtjeseffect – zo eigen aan de eerste olfactorische explosie van het viooltje – is vervangen door een frisgroene aqua-injectie van appel, groene noten en bergamot. Hierop drijven viooltjes (waarvan meer het bladgroen dan de bloem wordt benadrukt) en rozen die hierdoor hun typische signatuur niet echt kunnen uitdragen want de blaadjes zinken al snel naar de bodem bedekt met witte musk en houtachtige nuances.

Eindresultaat: een Guerlain-mainstream marketinggeur. Aangenaam, maar veilig en smaakbevestigend in plaats van smaakuitdagend. Trouwens, de negen opnieuw gelanceerde Aqua Allegoria’s gaan mee in deze – zoals ik het zou willen noemen – ‘verpoedering’, ‘vercleaning’, ‘verveiliging’ en ach waarom ook niet ‘vertrutting’.

Het ‘verschrikkelijke’: in a way accepteer ik van Guerlain deze ‘werdegang’ omdat ik weet dat het huis – ook nog – bijzondere parfums maakt, mais Thierry Wasser montre-le vite, bien vite! Om me daarvan te overtuigen, binnenkort toch maar weer even naar Welvegem, Brussel of Parijs. Guerlain 190 jaar moet ook door míj ‘privé’ beleefd worden. Bij gebrek aan beter, in ieder geval door een vintage- of heritageparfum. Ik denk aan Mouchoir de Monsieur (1904) – la violette pour homme.

MÉTÉORITES STILL