GEURENGOEROE

DE GEUR VAN TABAK EN ANDERE (NAAR)GEESTIGE PARFUMPROBLEMEN

Jaar van lancering: 201?

Laatst aangepast: 15/01/13

Neus: Hilde Soliani (foto)

Concept en realisatie: Hilde Soliani (foto)

Stond gisteren op de NRC-site (verscheen ook in nrc.next): een spoedcursus over omgaan met collega’s die niet lekker ruiken. Het gaat niet over bewust (of juist niet) snel een rijk met parfum besprenkelde collega voorbij lopen. Het zijn de ergernissen – en hoe die aan te kaarten, want zoiets ligt heel gevoelig – over ‘wat overdadig uit oksels en mond van mensen klotst en geurt’. Zitten leuke tips tussen. Zoals ‘verbijsterd uitroepen dat het rond je bureau verdomd veel naar Artis ruikt’. En dat laatste is blijkbaar geen kwestie van smaak. Door onze ‘ver-breeze-de’ samenleving waarin alles clean en fris moet ruiken, vinden ‘we’ dat een dierentuin stinkt, sterker meurt. Komt volgens mij van het Franse werkwoord mourir – sterven – je meurs, tu meurs, il meurt… Vind ik dus niet.

Niet dat ik me graag wentel in de drollen van olifanten en wolven, een zekere vorm stank kan zeer aangenaam zijn, zij het met mate opgediend. Ik had ooit een collega die me toevertrouwde – pas toen we op heel intieme voet met elkaar stonden – dat als ze een scheet liet in bed, altijd haar hoofd onder het laken deed om te achterhalen of die nu wel of niet lekker was. En geef mij maar de geuren die je opsnuift in een hertenkamp. Vermengd met de vochtige aarde verspreiden de uitwerpselen een muskachtig, zoet-weeïg parfum.

Fascinerend lekker, en dat weten ‘we’ al duizenden jaren: de geur van echte civet, castoreum en musk (afkomstig uit de geslachtsklieren van respectievelijk de civetkat, bever en muskushert) verspreiden een aroma dat ruikt naar ‘uitwerpselen’ en waarvan een minuscule hoeveelheid een parfum net die ‘ouderwetse’ zo geliefde en daadwerkelijke erotische opwaardering geeft.

Tabak en rook ook zo’n ding. Sinds de ‘roken moet niet mogen’-campagne door de wet is verplicht en waardoor openbare gebouwen, het openbaar vervoer en de horeca terecht vrij zijn paffende medeburgers, lijkt het of we per decreet hebben besloten dat de geur ervan ook vies is. Weer een kwestie van smaak. Ik mis af en toe de geur van kringelende nicotinewolkjes in een café of restaurant. Van sigaretten en/of sigaren. Het moment waarop de tabak in vuur en vlam wordt gezet en hierdoor zijn aroma vrijlaat: donker, zwoel, zoete honingaccenten. Heerlijk.

‘Jezus, wat een lang verhaal om tot Doolciiisssimo van Hilde Soliani te komen’. Inderdaad, maar leest en geniet: het vormt met Acquiilssssima, Saaliiisssiimo en Freschiiissimo onderdeel van het kwartet Profumo e Gusto in Libertà dat is geïnspireerd op haar liefde voor de culinaire traditie van de Italiaanse hoge keukenkunst. Elk parfum is een ode op een specifieke geursensatie. Acquiilssssima: water. Saaliiisssiimo: zout. Freschiiissimo: fris. En Doolciiisssimo staat voor zoet, zeeeeeeeeer zoet.

Uitgangpunt: la crema catalana – de Spaanse variatie op de Franse crème brulée. Heb ik nog nooit gegeten, maar al ruikende aan de geur krijg je het idee dat je het toetje daadwerkelijk oraal verorbert. Gourmand dat zeker, maar door de toegevoegde tabaksnoot wordt Doolciiisssimo meer parfum, minder toetje, en daardoor meer draagbaar. Je hebt niet het idee dat je, bezweken door de zoooooeeeeeetste noten, flauwvalt in de ‘toetjesafdeling’ van Hilde Soliani’s favoriete Milanese restaurant. En dat restaurant voegt blijkbaar een tabaksnoot toe, want het wordt niet opgevoerd als basisingrediënt van la crema catalana.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar wat is Doolciiisssimo heerlijk. Alsof ik ruik in de oude Delftsblauwe tabakspot met koperen deksel van een van mijn talrijke ooms. Je ruikt tabak met die aangename zoete hooiachtige noot. In overdosis. Stoer en mannelijk zoals dat heet – droog, aards – maar het krijgt een prachtige zoete, honingachtige verfijning. Hilde Soliani doet het met tonkaboon die zowel een droog-stroefe hooinoot als een rumnuance verspreidt.

Op de achtergrond borrelt een volle vanillenoot besprenkeld met amandel: zoet, taart, eten, maar mooi in balans gebracht door de tabak. De opgevoerde kers, ruik ik alleen niet echt. Ik bespeur ook een sterke, aangename patchoeli-toets maar die wordt niet vermeld.

Dit is een security blanket-geur, maar kan me tegelijkertijd voorstellen dat – terwijl je Doolciiisssimo in overdosis hebt aangebracht – collega’s bij de koffiemachine zullen vragen ‘of je niet gestopt was met roken?’ Met andere woorden: je ruikt niet lekker. Een subtiele hint die niet wordt aangevoerd in de spoedcursus van nrc.next.

RUIK & VERGELIJK

Zei ooit een ‘tafeldame’ tegen Winston Churchill tijdens een banket: ‘If I were your wife, I would poison your tea’. Zijn antwoord: ‘I would drink it!’ Misschien was het parfum dat hij droeg dat misschien zoveel afkeer wekte, want Churchill rook niet aan de band lopende sigaren, hij rook er ook naar. Zijn favoriete parfum was erop ook gebaseerd: Tabarome uit 1875 van Creed, die een moderne interpretatie kreeg in 2000. Heeft een aantal moderne follow-ups gekregen:

Antonio Visconti Tabarom (2005)

Tom Ford – Private Blend – Tobacco Vanille (2007)

Thierry Mugler A*Men Pure Havane (2011)