VERY VINTAGE VERTROUWD GROEN 

TERUG NAAR DE JAREN ZEVENTIG

(EN)SHITIFICATION VIA EEN OMWEG

Soms wil ik nieuwe geur ontwijken. Dralend tussen teleurstelling, hoop en bevestiging – draai ik er een tijdje omheen. Excuses genoeg: het merk ‘is niet meer wat het was’, de zelfingenomenheid van de oprichter/naam, het storytellgeleuter, ‘alsof er niet genoeg geuren zijn’ en – niet onbelangrijk – de prijs. Drie die op mijn wel-of-niet-lijstje staan: Comète (Chanel), Bois Talisman (Dior) en Synthetic Jungle (Frédéric Malle).

De laatste moet er nu aan geloven. Toen ik er de eerste berichten over las in 2021 – kon ik de geur als het ware ruiken, hoefde hem eigenlijk niet te proberen (vandaar de vertraging). Ik rook hem helemaal toen ik de slogan van – de neus – Anne Flipo later las: ‘A dazzling floral tribute to the iconic fragrances of the seventies’.

Dit combinerend met de naam, dan kom je natuurlijk in de groene geurengolf van die tijd terecht. Men ruike: Private Collection, Diorella, Eau de Campagne, Eau Libre, Givenchy III en eentje die op het puntje van mijn tong ligt, maar er niet op kan komen – daar is-ie: N°19.

Ik was onlangs een paar dagen in Amsterdam en kon dus her en der wat testen. Opvallend: op de parfumerieafdeling van de Bijenkorf zag ik het ambigue personeel voornamelijk druk kijkend en druk toetsend op hun smartphone. Werkten ze nu wel of niet? Erg of niet? Geeft je in ieder geval de kans onbelemmerd te testen. Synthetic Jungle kon ik niet vinden.

Wat blijkt: heet sinds 2024 Synthetic Nature. Fascinerend zo’n beslissing. Zorgt deze meer ‘vertrouwenwekkende’ naam voor hogere omzet? En moet je dan de compositie niet aanpassen? Ik stel me olfactorisch bij een oerwoud iets ‘kleiners’ voor dan bij natuur. Of ben ik nu aan het geurzeuren?

In ieder geval: de compositie is een feest der herkenning – dus voor mij niets nieuws onder de horizon. Hoe te vergelijken dit déjà senti-gevoel? Alsof je mozzarella met eerste persing biologische olijfolie, biologische tomaten en basilicum, peper en zout wéér op de menukaart ziet van een net geopend trendy ogend restaurant. 

Qua impressie is erg weinig synthetisch aan de geur, want Synthetic Nature komt zeer natuurlijk over. Niche onderscheidt zich van het masstige-vermaak door het hogere aandeel van natuurlijke ingrediënten (geen garantie voor beter en succesvol trouwens). En dat rechtvaardigt de hogere prijs zegt men – in dit geval € 225,00 50ml. Maar er komt ‘ook nog zoiets’ als creativiteit bij kijken.

In dit opzicht stelt de geur teleur, want het voegt niets toe aan de groene geurentak van de jaren zeventig. Wil niet zeggen dat hij slecht is, au contraire, maar ik had iets meer, iets anders, iets extra’s verwacht waardoor de jus meer in sync met nu is. En dit mag dan kek klinken als verantwoording – ‘een moderne, groene geur die de grenzen tussen het natuurlijke en het synthetische onderzoekt’ – alleen het zegt niets. Holle bolle marketing, want de parfumindustrie doet niet anders. 

Synthetic Nature opent zich als een waaier. Bij de eerste spray kom je in een whirl van fris-kruidig knapperig groen terecht. Je ruikt wat je ruiken wil, en dat is bij mij mijn fetish-ingrediënt galbanum – wat harmoniseert dat toch lekker met het andere groen: basilicum. Geeft de galbanum een nóg prikkelender randje – en het lelietje-van-dalen is gretig om zich hierin te mengen.

Deze drie resoneren lekker met elkaar – met een toets van zwarte bes – alvorens de sprankelende jasmijn zich in het geheel mengt. Geeft de geur zijn bloemige, transparante signatuur. Ylang-ylang zorgt voor warmte. Je denkt: ‘Lente!’ Ik meen ook een lichte hyacint-noot te ruiken. Eindresultaat: het waaier-idee blijft bestaan maar dan omgekeerd: het lijkt of alle noten zich in patchoeli vastzuigen zonder hun eigen karakter te verloochenen. 

Mooi, elegant groen maar toch: been there, smelled that. Ik heb vooral associaties met Estée Lauders Private Collection – dit door galbanum aangedreven bloemenfestijn op amberbasis. Dit brengt me tot de volgende overweging: iedere generatie heeft zijn eigen geurbeleving en krijgt dus zijn door de industrie voorgeschotelde geuren. Maar het blijft – logisch – vaak oude wijn in nieuwe zakken; de mogelijkheden van neuzen blijven ondanks de talloze nieuwe, synthetische ingrediënten die worden ontwikkeld beperkt. 

En dat maakt – als je even doordenkt – vintage- en heritage-uitgaven soort van overbodig. In dit geval dus ook: Vent Vert – voor mij de galbanum der galbanumgeuren. En dat is nou toevallig: laat Balmain Parfums nou zijn opgekocht door The Estée Lauder Companies en die heeft – afgaande op de ingrediëntenlijst – Vent Vert niet ‘aangepast aan de eisen van de tijd’ zoals meestal wordt verteld bij verandering van compositie, maar verkracht.

Call it enshitification. En laat Frédéric Malle nu ook onderdeel zijn van The Estée Lauder Companies. Bij de counter van Estée Lauder in de Bijenkorf moet je echt zoeken naar Private Collection. Vraagprijs: € 117,00 50ml (via Bol.com trouwens € 38,15). Terwijl je voor mijn gevoel dezelfde geurervaring hebt. Zou de prijs meewegen bij Gen Z als je die wijst op de overeenkomsten tussen Private Collection en Synthetic Nature? Of wint het snobappeal?