ROOS MET WEINIG STRALINGS- EN VERBRANDINGSGEVAAR

IS DIT ALLES? IS DIT NICHE?

EEN DUPE?

We hadden een vriendin en haar partner een paar dagen op bezoek in www.degevlogenhaan.com. Zij, met een zwak voor de Franse cultuur en mode de vie (haar moeder is er geboren), nam drie Madame Figaro’s mee ter vertier. Bij vertrek heb ik die eens ‘doorgevingerd’. Wel een exercitie als je niet meer veel ophebt met de laatste ‘lifestyle-ontwikkelingen’ – op wat voor een gebied dan ook.

Wat me opviel: nauwelijks parfumadvertenties. De nadruk ligt op promotie van luxetassen en nog luxere juweliersmerken (je zou bijna denken dat Frankrijk blaakt van economische gezondheid en geen über-dramatische schuldenlast heeft). In de uitgave van 5 en 6 juni (het betreft een supplement) doen alleen Blue de Chanel L’Exclusif en Initio – met Sugar Blast en Wild Rush – aan betalende promotie. 

Laatste is opvallend: er zijn nauwelijks nichemerken die adverteren in ‘de bladen’. Het zij uit ‘principe’, het zij uit te hoge tarieven. Je moet een flinke omzet draaien wil je in de glossy bijlage van een kwaliteitskrant adverteren (vaak onderdeel van een bredere campagne). 

Ik heb als eens uitgebreid over Initio geschreven – stammend uit een tijd dat ik aan elk nieuw merk nog serieus aandacht besteedde. Waarvan ik me nu en toen bewust van was: de uitstraling heeft een beetje weg van een net uit de grond gestampt middle the road Arabisch parfummerk dat een graantje willen meepikken van de alsmaar stijgende populariteit van niche. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat deze nieuwe middenklasmerkers Initio hebben gekopieerd. 

Wat toen en nu hetzelfde is gebleven: de hoogdravende toon en de uitwerking die de geuren op het gemoed hebben aldus het merk. Alle clichés rondom parfum worden met toeters, bellen en uitroeptekens bevestigd. En wat exclusiviteit betreft: 29 geuren gelanceerd sinds de oprichting in 2014.

Nu Atomic Rose. Wat moet je je daarbij voorstellen? Ik word van het beeld niet vrolijk. Ik zie een desolaat landschap voor me, onbewoonbaar door ‘de bom’: ‘Ecco l’orrido campo!’ (inside joke voor operafans). Door het as en geblaakte ‘voormalig’ groen, neem je alleen geraamtes, staketsels van gebouwen waar. Na een jaar is het er niet beter op geworden.

Maar ach, wat bloeit daar in de verte? Een roos. Als je goed kijkt ziet ze er een beetje verwrongen en vreemd uit – minuscule bladeren, mega doornen en bloemen zo groot als kool, als hortensia’s.

Hoe ruikt een roos met een atomische lading? Voor mij moet er iets explosiefs gebeuren. Een ‘oerknal’ in de opening (aldehydestoot in overdrive), een roos volgeladen met explosieve kruiden – komijn, nootmuskaat, kruidnagel – gefinisht met een rauw-dierlijke ondergrond of een overdosis scherpe über-synthetische witte musk die je naar de adem doet happen: ‘Atomic’, aldus zong Blondie ooit. 

Dit schrijf ik volgens mij voor het eerst: Atomic Rose een geur die zijn naam niet waarmaakt. De bedoeling: ‘Een volle roos, uitbundig, getooid met jasmijn en vanille. Begeerlijk en taboevrij, waardoor je bloost voordat je je hoofd verliest. Een bloemige verleiding stijgend naar een climax. Van timide en zacht, naar een ‘alles’ alsof uitgesproken door een betovering. De verleiding wordt intenser – rauwe aantrekkingskracht wordt onvermijdelijk. Atomic Rose barst los als een bekentenis, met een kloppend hart, blootgelegd en kwetsbaar. De liefde openbaart zich, explosief en ongetemd, waar elk moment brandt van oprechtheid’.

Bla, bla, bla, Daar is weinig ‘atomisch’ aan. Ook de uitwerking is slaapverwekkend saai. Bergamot: braaf opgevoerd – spettert niet. Turkse en Bulgaarse roos laten hun zoete tonen niet samenvloeien. Hedione moet een trilling aan jasmijn geven – ik ervaar het niet echt.

Eerder: jasmijn tempert de reeds in slaap gevallen roos. Ach ja, en dan vanille. Maakt de roos sensueel, maar er gebeurt niets spannends. Geen enkele olfactorisch effect dat je wellicht met ‘atomisch’ associeert. En dat de geur niet echt lang op de huid beklijft, is in dit geval geen probleem. Wel de prijs. 

Vreemde, maar begrijpelijke associatie? Atomic Rose heeft veel weg van een dupe geproduceerd door Lidl of Zara. Alleen welke geur werd nu gekloond? Ik heb een associatie met Midnight Poison (2007) van Dior.