GEURENGOEROE

ACQUA COLONIA IN DE GLORIA

EEN + EEN = TWEE = LEKKER IN ALLE EENVOUD

4711, 4712?

ALLEMAAL SIMPEL-INGENIEUS

Een ‘nieuwe oogst’ van de Acqua Colonia’s van 4711 links laten liggen. Had ooit een tas vol cadeau gekregen, acht jaar geleden of zo, tijdens een interview in Keulen op het hoofdkantoor van 4711. Ik zag – toen al – een aantal nieuwe variaties (heb er meerdere op deze blog besproken) waarvan ik dacht: ‘leuke combi’s’. Maar me erin verdiepen… tot ik onlangs, tijdens het inrichten van mijn nieuw geurwerkplaats, de tas weer zag staan. 

Een oude gedachte: ik meng ze alle twaalf (!) en noem het 4712. Toch maar niet. Een nieuwe vraag: hoeveel nieuwe zijn er inmiddels verschenen? Eerst naar www.4711.com en vervolgens naar www.fragrantica.com. De meest recente reviews die ik naast Fig & Vetiver (weer zo’n simpele en leuke combi, die ik nu niet bespreek) op Fragrantica zag, stemde me weer droevig: van de laatste vijftien recensies ken ik er slechts een. Blue de Chanel edp. De vijftiende was van By Kilian: Midnight Espresso. Gaap gaap. Maar dit terzijde.

In ieder geval: ik tel nu vijftien Acqua Colonia’s die nog steeds te koop zijn. Ik bespreek er drie. Blood Orange & Basil (2010), Lime & Nutmeg (2015), Saffron & Iris (2018).

Bij de eerste besprekingen van Acqua Colonia door mij, maakte ik de vergelijking met de Aqua Allegoria’s van Guerlain. Zelfde uitgangspunt: twee – dan wel niet – onverwachte smaakmakers met elkaar blenden. En terwijl Guerlain steeds meer hiervan verwijderd raakte en het concept onderdompelde in een te blingbling glamourachtige en te vrouwelijke setting, bleef 4711 gelukkig dicht bij de bron: een + een = twee = lekker in alle eenvoud genieten.

Mijn ‘gelijk’ blijkt wel uit het laatste allegorische water van Guerlain: Florabloom Perle (weer zo’n ‘onfrisse’ tut-glamournaam) is het tegenovergestelde van eenvoud, eerder doorgedraaide Franse verfijning waar het niet nodig is: rozenwater, mango, limoen, bergamot, roos, tuberoos, witte bloemen, groene noten, iris, viooltje, kokosnoot, musk, poederachtige noten en sandelhout.

Ik weet dat er zich achter elke twee hoofdnoten van deze drie Acqua Colonia’s meer ingrediënten schuilgaan om tot het gewenste resultaat te komen, maar waar het om draait is dat je de twee ‘hoofdgeuren’ makkelijke weet te detecteren. Niet moeilijk. Ik vermoed trouwens dat alle duo-composities worden gedragen door een flinke waternoot. Ofwel calone (uitgevonden in de jaren zestig van vorige eeuw dat de geur van zeebries met maritieme en ozonachtige nuances treffend vangt).

Waarschuwing vooraf: Acqua Colonia geeft niet de aromatisch-knisperende, energiek-vibrerende en zelfs rustgevende noot van de ‘echte’ 4711 – eigen aan de klassieke eau de cologne. Wel is er een klaterende cascade van water waarop de twee smaakmakers dansen. Ruik je voortreffelijk in Saffron & Iris. Grappig: saffraan speelt hier een andere rol. Normaal gebruikt als ‘opwarmer’ voor composities met roos en oud, hier legt het een zoete laag – met toefjes rood fruit en groene nuances – over de iris, die ook interessant, hier zich van zijn meest frisse kant laat zien (denk: Prada’sInfusion d’Iris in eau de cologne-concentraat). Op ‘het eind’ wordt de geur wat warmer maar die verrassende kick blijft bestaan. Aangenaam.

Nootmuskaat in een geur? Kom er maar eens om. Even een zijlijn: als kookliefhebber, verdiep ik me in ‘klassieke’ specerijen die zo voor de hand liggen en meer uit gewoonte worden gebruikt dan uit ‘vernieuwing’. Nootmuskaat is zo’n geval: wordt meestal plichtsgetrouw ‘voor de geur’ over de bloemkool met bechamelsaus gestrooid (stamppot andijvie niet vergeten) en in bijvoorbeeld bij vijgen op wijn. Ik kom er de laatste tijd achter dat de noot veelzijdiger toegepast kan worden (in de klassieke sladressing bijvoorbeeld of bij gebakken aardappelen).

En laat je dat nu in Lime & Nutmeg zo goed ruiken. Hoe de kruidige, poederige en bijna droog- en -‘stroefheid’ van nootmuskaat zich zo lekker laat vastplakken op de limoenschillen – de opmaat voor een zomerse cocktail. Chapeau. Dit bedoel ik nu: Lime & Nutmeg is zo aangenaam beyond gender vergeleken met Guerlains Aqua Allegoria. 

Tenslotte Blood Orange & Basil. Komt aardig in de buurt van Mandarine Basilic (2007) van Guerlain. Ik kan me herinneren dat ik toen de 125ml flacon binnen no time had leeggespoten: zo lekker die mix van zoetsappige frisheid vermengd met kruidig-groene ondertonen. 

Blood Orange & Basil doet er niet voor onder. Sterker, bloedsinaasappel in dit geval, maakt de geur spannender, bitter-zoeter. En dat is het eigenlijk, en is eigenlijk meer dan genoeg. Rode bitter-zoete frisheid werkt samen met kruidig en pittig ‘koninklijk’ groen. 

Natuurlijk, deze colognes verdwijnen als sneeuw voor de zon, maar het is van tijd tot tijd verhelderend om – in je wens je te onderscheiden met (über)niche geuren – terug te gaan tot de basics. Acqua di Colonia kan hierin een goede leidraad zijn. 

Tenslotte: ‘bien étonnés de se trouver ensemble’, zeggen de Fransen (goed opgeleide Nederlanders vroeger ook) wanneer die zich verbazen over, in dit geval iets, dat op het eerste gezicht niet in de lijn der verwachting ligt van de, in dit geval, de maker. Ofwel, het oudste en ‘koudste’ merk buigt zich over het donkerste hout denkbaar. Ofwel, 4711 meets Oud. Voordeel: Oud Royal is beduidend lager dan het gemiddelde oudje: 100ml € 120,00. Ben benieuwd of ze me nog herinneren als ik een mail stuur en vraag om een testflaconnetje…