‘KONDIGT ZICH NIET AAN, MAAR ZWEEFT IN DE LUCHT’

ELEGANTIE COMBI: IRIS & MIMOSA

TE DURE TURKSE IRIS 

Ik dacht even dat ik dit niet kon beweren, maar na Fragrantica te hebben bezocht, schrijf ik nu vol overtuiging: in Turkije schieten de parfumhuizen als paddenstoelen uit de grond. Veertien stuks staan in de lijst. Drie bekenden: Atelier Rebul (1895), Nishane (2013) en Attar al Has (2021).

Nieuw voor mij: Osmassino (2024), Ephemeral Dyadic (2023), Lelas (idem), Alchemist Perfumery (2022), Seven Gates (2021), Nicheend (2018), Pekji (idem), Mes Bisous (idem), Unique’e Luxury (idem), Eyüp Sabri Tuncer (2015), Hunca Cosmetics (1957) – grappig: bij dit oudste merk staat Maurice Roucel als parfumeur te boek. En dit is nog maar het topje van de ijsberg afgaande op andere lijsten op andere sites. 

De meeste parfumhuizen zijn vrij recent opgericht en maakt duidelijk dat er veel investeringsgeld rondgaat én dat Turkije zijn rijke en omvangrijke olfactorische geschiedenis herontdekt. Diverse belangwekkende culturen – we beginnen bij de Hettieten – drukten hun stempel tijdens drie millennia in het gebied dat nu Turkije heet.

Daarnaast kun je stellen dat niche mainstream is geworden. Maar of veel van deze nieuwkomers dit predikaat verdient? Neem Régalien. Anno 2016 in Istanbul opgericht door de broers Bilen en Varol Besen met inmiddels 34 geuren in de catalogus (inclusief een heritage collection – nu al!)

Inderdaad: hun filosofie is inwisselbaar met andere nieuwkomers. Here we go again: ‘de kunst van parfumerie opnieuw definiëren’, ‘uitdrukking van identiteit en zelfontdekking’, ‘diepe emoties en herinneringen roepen’, ‘met zorg vervaardigd’, ‘oog voor detail’, ‘unieke toewijding aan kwaliteit’, ‘inzet voor innovatie en excellentie’, ‘elke geur een meesterwerk’… blablabla

De veronderstelde chique uitstraling begint met de naam. Alleen ici une petit erreur. Régalien betekent niet ‘behorend tot de koninklijke familie’ zoals de broers beweren, dat is te kort door de bocht. Het gaat verder met ‘zoals rechtspraak, oorlog, vrede, valuta of belastingen’. Ach ja. Tant pis. The french connection wordt verder versterkt door de Bourbon-lelie, het getierelantijn rondom de presentatie en het streven ‘iedereen een gevoel van nobele elegantie en grandeur te geven’. Meer Frans dan Turks voor mijn gevoel.

Dan Clubs of Iris Reverie. Vreemde naam, ik weet niet wat ik me erbij moet voorstellen. Zijn er wereldwijd diverse clubs (resorts) waar je kunt laven aan de wereld van irissen? De homesite gaat er niet op in.

Wel een mooie geur, met dien verstande dat het niet makkelijk is een ‘solo-iris’ te verpesten. Elegant de combinatie van iris en mimosa – de laatste geeft de eerste een zonnig randje. Deze twee hoofdrolspelers worden begeleid door ylang-ylang (versterkt het bloemenakkoord van mimosa) met een soort van romig effect in samenwerking met een oosters akkoord; musk, tonkaboon en vanille.

Hierachter houdt zich een subtiel cederhout-akkoord schuil (strak en droog) dat het geheel vasthoudt. Er wordt ook melding gemaakt van ‘karmaflor’ – een synthetische molecuul dat doet denken aan bedauwd lelietje-van-dalen. Het verklaart wellicht het luchtige effect van de bloemen. Nootmuskaat: wel heel goed snuiven.

Overall impressie: kasjmier, omhullend, warm. Ik hou niet van het woord troostend in relatie tot geur, Régalien wel. Wel leuk omschreven: ‘Kondigt zich niet aan, maar zweeft in de lucht’.

Alleen, de prijs hè. Ik vind € 230,00 voor 80ml ‘best wel’ veel. Voor minder geld koop je bij de concurrentie een iris die je evenveel voldoening verschaft. Ik noem er slechts drie – Le Galion, Acqua di Parma en zelfs die van Chanel: N° 19 Iris Poudré – van de tientallen die de laatste twee decennia zijn verschenen.