MY BURBERRY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 12, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Getagd: . Een reactie plaatsen

SOORT VAN GEILE TOPMODELLENLESBO-CHIC

BURBERRY YOU, BURBERRY ME, AH-HA!

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 12/03/2015

Neus: Francis Kurkdjian

Model: Cara Delevinge, Kate Moss

Concept & realisatie: Christopher Bailey

Fotografie: Mario Testino

Muziek: Jeff Beck I Put A Spell On You featuring Joss Stone

MY BURBERRY MODELS 2Gebeurt maar als te vaak: het níet over de geur hebben bij de introductie van een… geur. Geur als aanleiding om alle clichés die – in dit geval – rond fashion, lifestyle en ‘luxe’ hangen vol-vet over te doen. Creatieve luiheid resulterend in een inwisselbaar concept gepresenteerd als musthave der musthaves. Hierbij vergetend dat de afstand tussen de mode en de geuren van het merk, steeds groter wordt. Opvallen op de catwalk, scoren in de parfumerie. Ik wacht met smart op het luxelabel dat afstand neemt van deze beursgenoteerde, als maar drukkender winstdwang en weer ‘vintage’ gaat opereren: één parfum lanceren als statement, niet als melkkoe.

Op de Burberryburelen liggen ze in een deuk, kunnen een Burberry-bulderlach niet onderdrukken, mochten ze bovenstaande lezen: ‘Poor bugger, that, what’s his name Geurnkuru?, no clue, has he! Has he forgotten that My Burberry marks the transition from Intertrade to PBI, that it’s in fact the start of the upgrading of our perfume portofolio, that we aim to enter with My Burberry the top 10 in the luxury arena of beauty. So to let the public know about this change you’ve got to work with clichés. That’s why we have chosen Cara Delevinge, the iconinc Kate Moss, Mario Testino and Francis Kurkdjian to let them do what they’re good at: promoting beauty’.

And fun they had. Moss: “I was so excited when I heard I would be shooting with Cara – I had met her a few times, but never worked with her, so I knew we were going to have a brilliant time, and have a real laugh on set.” And it was wonderful: “Such a simple and natural shoot; it was just Cara, me and our trench coats, and it meant we were really able to just relax and have fun on the day – it was a perfect day!”

Moss more intimate and professional: “Mario is an incredible friend, and shooting with him is always such a fun experience. He has this ability to capture the real story, bringing the people and his subjects to life in the most effortless, beautiful and sexy way. He just wanted to capture Cara and I as naturally as possible… Cara has this amazing energy and we just bounced off each other, and I knew that with Christopher and Mario there we would be able to create something really special and iconic.”

Original the inspiration? Here we go again: like Body (2010) the Burberry trench coat. According to Simona Cattaneo, senior vice-president Burberry Beauty: “Burberry trench is something very personal. You can wear it in several different ways, in different places and occasions. There is an emotional connection with trench, and we wanted to transfer it to the new fragrance” – bla-di-Burberry-bla.

MY BURBERRY BOTTLEWAT RUIK IK EIGENLIJK?

Haven’t I heard this before… My Burberry is inspired “by London, an urban garden. You have the vibrancy of the city, so it is something contemporary. You have the garden, the flowers… and the art of gardening which is very important for the British. The flowery aspect comes from that idea of the garden after the rain. You have the lush wetness, the soil, the earthiness. All of these feelings.”

Says Francis Kurkdjian. Further he wanted to evoke “the feeling of the light of London: clouds, wetness, rain, flowers. The main flowers are roses and freesia, which is a little bit spicy and adds brightness. Then geranium leaves, which give an herbal, almost minty, vibrancy. Then from the back note, there are patchouli leaves and quince. Very British. It is not fruity, fruity. It is fruity floral. Then on top you have linen and bergamot.”

Ik had gehoopt dat door de eigenaar-switch meer aandacht besteed zou worden aan de inhoud. Dat die als het ware zou meegroeien met de upgrading van het modemerk Burberry van de afgelopen jaren. Gaat die vlieger in presentatie al niet erg hoog, de compositie komt nauwelijks van de grond. Anders gezegd: de klassieke trenchcoat wordt van betere kwaliteit gemaakt. My Burberry is een ‘please-me-please-you’-geur, geen statement, doet niet wat Cara Delevinge en Kate Moss uitstralen: soort van geile topmodellenlesbo-chic.

Zacht fruit, zachte bloemetjes, zacht hout. De eerste indruk: abrikozen zo zacht als babybilletjes die vallen op de voering van een Burberry trenchcoat… een flits van lak. Het wordt opgeroepen met een bloem die het de laatste tijd moeilijk heeft in geur: de zachte, poederige en zonnige siererwt – opgevoerd in een waas van citrusnoten. Asof je door een nevel met regenboogeffect naar de naar de zon reikende lathyrus kijkt.

In deze tuin groeien vanzelfsprekend rozen. Maar de struiken lijken vorig jaar pas geplant… Vaagjes bloemig-zoet is wat ik ruik. Om het frisse effect van de opening door te trekken worden de damascus- en and centifoliaroos omringd door fresia en geranium. En die gaan samen, tra-la-li-tra-la-la, lichtvoetig door naar de basis. Onderweg begeleid door kweepeer voor ze zich vleien in de basis van patchoeli die zo beige is als een Burberrytrenchcoat.

JAPANSE KWEEPEERAls je aan de kweepeer (quince) komt, dan kom je aan Erik Zwaga – de man die zich achter zijn alter ego Geurengoeroe ‘verbergt’. Die plukt sinds een paar jaar de Japanse variant (foto) in gemeentelijke groenvoorzieningen verspreid over Nederland en maakt er confiture, gelei en siroop van. Waarom? Het fascinerende: ondanks de suiker die je tijdens het kookproces toevoegt, de vrucht behoudt zijn ongekende frisheid. Dat doet de aarbei, de braam, de kers hem niet na.

Francis Kurkdjian ook niet. Als meer nadruk was gelegd op de siererwt-, fresia- en kweepeercoalitie dan was My Burberry onderscheidend geweest. Mocht misschien niet van Burberry, gezien de top tien-aspiratie. En kweepeer ‘erg Engels’ noemen… laat het de Spanjaarden niet horen. Geurengoeroe spreekt slechts één woord: membrillo.

Gelukkig is Delevingne, zij moet de promotionele kar toch trekken, mad about the perfume: “My Burberry is fresh and easy to wear – and very elegant.” Kate Moss – die meetrekt – ontdekt een andere dimensie, een diepere laag: “What I love about My Burberry is how timeless it is – it’s a fragrance that is so effortless. You can wear it anytime, anywhere.”

MY BURBERRY MODELS 1

SEE BY CHLOÉ SI BELLE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 11, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET S, LIMITED EDITION. Een reactie plaatsen

HET LEVEN IS ZO FIJN, LIFE IS SO NICE, LA VIE EST SI BELLE!

Jaar van lancering: 2015

Laatst aangepast: 11/03/2015

Neus: Nathalie Cetto, Nathalie Cettto

SEEBYCHLOESIBELLE 1Het zou toch ongelofelijk fantastisch zijn als gedane beloftes door een geur, tijdens het dragen tot volle bloei komen. Heb je geen make over- en zelfhulptvprogramma meer nodig.

Dit doet See By You Si Belle met je: ‘Haar levendige bloemencompositie die flirt met krachtige geurnoten, brengt je karakteristieke uitstraling en verfijnde vrouwelijkheid naar voren’.

En: ‘Maakt je energiek, speels en laat je onbekommerd en vrolijk door het leven dansen’. Net zoals de geur: ‘Een uitbarsting van sprankelende frisheid’. Fijn allemaal, la vie est si belle! Maar als man kijk je daar toch anders tegenaan, Geurengoeroe dus ook – die kijkt liever door een geur heen. En concludeert (en is het dus eens met de omschrijving van Chloé): See By You Si Belle is ‘ongedwongen charme’ in een flacon opgeroepen met een frisse, onschuldige bloemengeur sterk leunend op witte musk. Houdt hij persoonlijk niet zo van. De gardenia had van hem wat voller, ronder en romiger gemogen zonder dat de frisheid geweld wordt aangedaan. Dat zoiets wel mogelijk is bewijst de (niet meer verkrijgbare) ‘gardeniasplash’ van Marc Jacobs (2008).

WAT RUIKT ZIJ EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE GARDENIAMaar hoe interpreteert een vrouw nu See By You Si Belle? Bij twijfel bespreekt Geurengoeroe parfums vaak met Maria van Geuren van http://www.parfumaria.com. Zij haalt haar nicheneus niet op voor ketenparfumerieplezier – wordt er zelfs af en toe ongegeneerd hebberig door. Hij zond haar de geur toe, moest enkele dagen wachten en kreeg als antwoord…

“Bij deze geur denk ik meteen aan het voorjaar. Fladderende bloemenjurkjes en flirterige blikken. See By You Si Belle is bloemiger dan zijn voorgangers. En dat komt door de gardenia (foto). Maar nog steeds fris. Deze frisheid wordt opgewekt door het bekende ‘schone laken’-gevoel door het bedje van musk in de basis. De geur vind ik een typisch voorbeeld van een jonge vrouw die door het dragen ervan wil overkomen als een rijpe vrouw. Andersom werkt See By You Si Belle ook: de rijpere vrouw voelt zich onschuldig en meisjesachtig.”

“Ik zelf val inmiddels in de categorie ‘pittig belegen’ en na een dag dragen voelde ik me jong en frivool. Leuk wat een geur met je kan doen! Je kunt jezelf als het ware ‘omkleden’ en je anders voordoen door de geur die je draagt. Trouwens, See By You Si Belle heeft een goede lange levensduur op de huid. Ook belangrijk. Persoonlijk vind ik deze limited edition draagbaarder dan de voorgangers. Minder fruit zoals appel, maar fijne vervangers zoals neroli en gardenia. Oranjebloesem gaat altijd goed samen met jasmijn èn gardenia. Alleen, moet je wel van schone musk houden om je in deze geur gelukkig en zo mooi te voelen.”

SEEBYCHLOESIBELLE 2

 

 

 

 

ROSE SECRÈTE – IL PROFUME SOLIFLORE – IL PROFVMI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 10, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET R. Getagd: . Een reactie plaatsen

ROZENKRANS 5: DROOMSCENARIO VOOR EEN GEHEIM ROSARIUM

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 10/03/2015

Neus: Silvana Casoli

Concept & realisatie: Silvana Casoli

ROSE SECRÈTE IL PROFVMIJa, dat kan dus eigenlijk niet hè: Silvana Casoli die je uitnodigt voor een tuin vol van herinneringen en verbeelding. Klinkt poëtisch, cliché dat wel, maar ik bedoel: welke herinneringen worden hier olfactorisch opgeroepen? Van ‘je eige’ (dan moet Casoli je wel verdomde goed kennen), van Casoli herself of de tuin van ‘ons allemaal’ opgeslagen in ons collectief onbewuste.

Ik hou het maar op het laatste en pak mezelf en Casoli direct mee. Want ik geloof dat iedereen zich wel een voorstelling van een tuin, een rosarium kan maken ruikende aan een puur rozenparfum. Dus heel romantisch, beetje 19de eeuws ademend, Engels plattelanderig, miss Marple.

Je hebt toegang via een verroest, scheefhangend hek. Het is zomers, vogeltjes kwetteren, nemen een waterbad, een bij zoemt, een wesp prikt, een konijntje schiet voorbij en – ik waan me even een oeramsterdamse Jordanees die deelneemt aan Bloeeeeeettttt, zzzzweeeeettttt en traaaaaaanen van SBS 6 – ‘langs het tuinpad van mijn vader zag ik uitbundig bloeiende rozen staan, ik was nog geen neus en wist nog niet dat ik dit ooit in een parfum op kon slaan’.

De zon schijnt, maar meer af en toe, want die houdt zich eigenlijk schuil achter de door hun rijke oogst overhangende rozenstruiken. Je neemt plaats op een, in de loop der seizoenen steeds meer scheefgegroeide bank, sluit je ogen en laat via je neus alle rozen op je ‘indromen’. In geval van Rose Secrète een aaneenschakeling van ‘niet te stoppen evocatieve sensaties, delicaat, levendig, zoals rozenblaadjes op je huid. Een combinatie van al de zoetheid en verleidelijkheid van een boeket verse rozen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

CENTIFOLIAROOS

Rose Secrète ruikt zo natuurlijk dat het bijna… onnatuurlijk, synthetisch aandoet (kom ik zo op terug). Toch is het geen biologische solifleur-roos – die ruikt vaak zo puur, saai en ongelaagd: meer groen dan bloem (denk Aveda). En daarvoor is de totaalimpressie ook te bewerkt, te geraffineerd.

Rose Secrète is eveneens geen bedauwde roos door het ontbreken van een watertoets. Meer rose dan rood. Wel een volle pure roos. Dus eerst fris, zurig, fruitig om vervolgens steeds meer haar bloemige noten te verspreiden met de nadruk op zoet.

Heel klassiek eigenlijk, maar met een eigenzinnig randje: op de achtergrond neem je even een prettige prikkelende peperachtige noot waar, zelfs een toefje kruidnagel. Maar dan begint de roos te smelten zo lijkt het wel, verandert in zeep waardoor ze synthetisch overkomt. Is de schuld van de betere schoonmaakindustrie. Want de afronding van Rose Secrète doet denken aan shampoo en vloeibare zeep uit de biowinkel – vaak een combinatie van citronella, geranium (ruikt naar roos), aloë vera, kokosolie, glycerine en roos(marijn)-extract.

De bedoeling: het oproepen van Moeder Natuur in al haar subtiele eenvoud, maar juist door de zeeptoets moet ik denken aan was, wasmiddel, washok. Let wel in dit geval: een 19de eeuws washok dat direct toegang geeft tot de tuin waar Rose Secrète zo overdadig bloeit. Want gelukkig is deze geheime roos niet afgemaakt met een witte musk-wasprogramma op 90 graden waardoor de tedere blaadjes teder blijven, niet veranderen in met ruwe hand geknipte patchworkrozen van gebleekt katoen die niet langs je huid glijden maar schuren.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE IL PROFVMO LOGO

HEDONIST ROSE VIKTORIA MINYA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 9, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET H, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

ROZENKRANS 4: EEN PERZIKROOS

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 09/03/15

Neus: Viktoria Minya (foto)

Concept & realisatie: Viktoria Minya

HEDONIST ROSE VIKTORIA MINYA FLACONEen marketingwijs slimme aanpak van Viktoria Minya: na te zijn gedebuteerd met ‘het best-wel-toch-wel’ indrukwekkende Hedonist (2013), deze naam te koppelen aan nieuwe geuren: Hedonist Rose en Hedonist Iris (beide 2014).

Schept herkenning en vertrouwen. Wat versterkt wordt door de ‘standaardflacon’ gevuld met zogenaamd chique bling-blingsteentjes. Ik heb me inmiddels maar neergelegd bij het feit dat iedere neus, ieder parfumhuis zijn kijk op een klassiek ingrediënt wil geven, wetende dat er reeds talrijke onovertrefbare variaties zijn gemaakt. En ‘leuk altijd’ dat je via een geur je karakter ontdekt of dat het een beeld schetst van een gedroomd persoon – altijd pleasing om te horen: ‘An audacious perfume for a woman who recognizes the strength and allure of her own femininity’.

Maar als je je hier niet in herkent? Dat het met je kracht maar zozo gesteld is, allure – dat heeft de buurvrouw aan de overkant van de straat. En je eigen vrouwelijkheid herkennen? Ja, als je er in gelooft is het natuurlijk je eigen – van wie anders? Je buurvrouw?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE VIKTORIA MINYA2Ach ja, je moet toch wat clichés in de strijd gooien om je parfums besproken te krijgen op de duizenden beautyblogs wereldwijd. Maar het is vaak jammer en overbodig, want al dit beautygeprietpraat en -geneuzel staat een serieuze benadering in de weg. En wat mij betreft: Viktoria Minya heeft het niet nodig omdat haar geuren kwalitatief goed zijn.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Afgaande op de ingrediënten – citroen, kruidnagel, perzik, roos, amber, musk, witte wijn – heb ik een ‘déjà senti’-gevoel: ik moet heel sterk denken aan Trésor (1990) van Lancôme alleen minder ‘plakkerig’. Met name door de perzik-, roos- en amberalliantie. En daardoor vind ik Hedonist Rose ook niet echt een puur rozenparfum. Het is een fluweelzachte ‘perzikroos’ elegant gewiegd door warme ambernoten met een licht gekruide accenten.

En dan de witte wijn. Is meer een kwestie van geloven, dan daadwerkelijk ruiken. Er zit een aangenaam fris-zonnige en sprankelende ondertoon in de compositie, maar dat is volgens mij eerder een combinatie van citrus- en honingachtige noten begeleid door oranjebloesem.

VIKTORIA MINYA LOGO

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

AROMATICS IN WHITE CLINIQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 8, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET A, MASSTIGE. Een reactie plaatsen

HURRY! HURRY! FROM EVENING TO DAYWEAR

ZWEVEND TUSSEN MASSTIGE EN NICHE

Jaar van lancering: 2014

Laatst aangepast: 08/03/15

Neus: Nicolas Beaulieu

AROMATICS IN WHITE CLINIQUE FLACONMet sommige besprekingen kun je nooit te laat zijn. Toen ik vorig jaar van de toevoeging hoorde, gingen mijn neusharen van schrik overeind staan: Aromatics – Elixir – in White. Is Clinique als laatste der ‘chypremohanikanen’ ook gevallen voor witte musk, kiest het voor het de-patchoeliën en de-eikenmossen van de basis in plaats van passende vervangers te vinden? Ik durfde bijna niet te ruiken.

En met de opmerking van de neus dat hij ‘zich voelde zich aangetrokken tot de ingrediënten van Aromatics Elixer’ had ik ook helemaal niets. Ik bedoel: welke neus heeft dat niet met deze klassieker? Ook was ik huiverig voor het feit dat Nicolas Beaulieu ‘de magie ervan wilde omzetten in een moderne versie’. Dat willen alle merken met hun variaties op klassiekers zonder zich de vraag te stellen of dat nu echt noodzakelijk en wenselijk is.

Ook niet ‘proef-op-de-som’-bevorderend: ‘Aromatics in White is een geur voor de moderne vrouw, een vrouw van deze tijd, een voor iedereen zeer toegankelijke geur’ – het is niet waar. Wie zegt dat een geur dat moet zijn? Liever niet. Probeer niet iedere klant te verleiden met dezelfde geur – wordt een wel erg monotone boel.

En van de volgende opmerking valt mijn neus bijna van mijn hoofd: ‘Bepaalde geuren kunnen je meenemen naar het verleden, of naar een persoonlijke herinnering – de reden voor het ontstaan van Aromatics in White‘. Come again? Dat kan dus niet. Je moet eerst aan Aromatics in White hebben geroken – op een bepaalde plek op een bepaald moment – om de geur ervan te associëren met een herinnering. Iets dat voor álle geuren geldt. En waarom is de flacon omringd door orchideeën?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Door te refereren aan een van de grootste klassiekers van de twintigste eeuw, ontkom je niet aan een vergelijking. Aromatics Elixir herken ik nog steeds uit duizenden en heeft voor mij niets vintage of old school – is tijdloos en de verwondering hoe aangenaam ‘smoldering mossy’ het boeket blijft. Je hoeft haar niet transformeren, te verbouwen, te liften, te botoxen. Heeft iets geforceerds en onnatuurlijks – als een forty something-vrouw die zich te jong kleedt. Ja, dat kan volgens Geurengoeroe.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE DAMASCENA ROOSAlleen hebben de twee geuren niets gemeen, is appels met peren vergelijken. De enige overeenkomst: Aromatics in White en Aromatics Elixir zijn allebei een geur. De vergelijking met het zuinigjes geïntroduceerde Beyond Rose (2014) gaat eerder op, want Aromatics in White is een ‘soort van’ roosgeur.

Nicolas Beaulieu is een slimme neus, want hij weet in eerste instantie een niche-effect te creëren – verrassend voor de nieuwe Clinique-fan die het cosmeticahuis niet associeert met geuren – dat geleidelijk overgaat in meanstream-chic crèmige, cleane basis. Een duidelijker beeld: Aromatics in White start bij proberen als ‘avondparfum’, maar na afrekenen, loop je met een ‘office wear’-geur de parfumerie uit. Een ‘ontwikkeling’ die je inmiddels ook bij veel nichegeuren kunt ervaren.

Aromatics in White barst open met een enorme zoete roos even omringd door een groen schijnsel met een grappig witte wijn-effect: helder en joyeus met een rijk effect. Cistus labdanum geeft een zwoel randje, szechuanpeper een heel licht pikante prikkel. Patchoeli in het hart geeft Aromatics in White een nu populair niche-effect: roos, patchoeli afgerond met een zwoele basis ‘die lijkt op oud’.

Alleen is dat effect van korte duur. Want hoe sneller de basis nadert, des te sneller dit niche-effect verdwijnt. Hiervoor in de plaats een in eerste instantie melkachtige, warm-zwoele basis (amber, benzoïne, vanille, hout) die geleidelijk aan clean en ‘crème’ (grijze amber, musk) wordt zonder een scherp synthetisch stempel.

Als de geur heel lang op je huid zit, heb je af en toe het gevoel dat je Aromatics Elixir ruikt, als een sluier. Maar wel alsof Aromatics Elixir een dag in de zon heeft gelegen. Het typisch groene is verkleurd/verbleekt tot beige, wit. Maar komt dat nu door de naam (en daardoor de directe associatie), de som der ingrediënten of beide?

AROMATICS IN WHITE CLINIQUE 2

LA ROSE LE GALION

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 6, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET L, VINTAGE. Getagd: , . Een reactie plaatsen

ROZENKRANS 3: ADELIJK, SMAAKBEWUST, PRETTIG ARROGANT IS DE DRAAGSTER

Jaar van lancering: 1950/2014

Laatst aangepast: 06/03/15

Neus: Paul Vacher, Thomas Fontaine

Concept & realisatie: Nicolas Chabot

LA ROSE LE GALION FLACONWat verwachting betreft bestaat een verschil als je een geur Rose, Une Rose of La Rose of noemt. Bij de eerste denk ik: ‘Ach, heb je er weer een’, bij de tweede ‘wéér een rozengeur’, maar bij de derde naam verwacht ik hét rozenparfum dat alle andere… inderdaad… overbodig maakt.

Bijna onmogelijk, maar wel het uitgangspunt van Paul Vacher – oprichter en neus van Le Galion. Hij zag een larger-than-life-versie voor zich en heeft naar gezegd aan meer dan zeventig variëteiten geroken voor hij de ware vond voor La Rose. Hier begin ik te twijfelen, want de soortnaam van deze roos wordt niet vermeld. Ook niet hoe ze rook en hoe Vacher vervolgens de geur ervan vertaalde in een compositie gebaseerd op de damascus- centifoliaroos. Naar mijn weten nog steeds de enige twee soorten geschikt tot parfums verwerkt te worden.

Hij presenteerde La Rose in 1950. Heb ik nooit geroken. En krijg ik deze vintageversie hoogstwaarschijnlijk ook nooit meer te ruiken. Of ik moet ongeopend een exemplaar op de kop tikken, of er een keer aan ruiken in de Osmothèque in Versailles. Want de- de pr-tekst voor 2014-versie geeft, zij het omfloerst, toe dat we niet met the real thing vandoen hebben: ‘La Rose re-interpreted today with delicacy from the original formula’.

Maar… zou de uitkomst anders zijn geweest als Thomas Fontaine dezelfde ingrediënten met brute hand had verwerkt? Om de geur historisch sfeer te geven, wordt op de site vermeld dat in 1950 Henri Matisse de eerste prijs van de Biennale van Venetië won, Cristobal Balenciaga – strenge, ‘architectonische’ couturier – komend enfant terrible Courrèges inhuurde, Pierre Cardin zijn modehuis startte, baby doll-lingerie werd uitgevonden, Les Trois Suisses zijn eerste lingeriecatalogus publiceerde, lycra en Moederdag werd uitgevonden. Le Galion creëerde La Rose opgedragen aan alle vrouwen. Wat laatste betreft: wel heel toevallig en zal wel.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ROOS IN THE AIRHet voorvoegsel La bevreemdt eigenlijk omdat de geur ‘not a true single flower fragrance since is, the main theme is enriched with sensual floral and refreshing aquatic notes’. Een klassieke rozengeur – Etoile de Hollande (2010) van Mona di Orio is het niet

La Rose is vintage en op de een of andere manier ook niche van nu. In een rozenknop: een volle, zoete roos ondersteund door patchoeli. De frisse opening van viooltjesblad en bergamot – die het cliché van bedauwde rozenbladeren voor de zon opkomt wil oproepen – is eigenlijk niet noemenswaardig: je zit met je neus direct in de roos die eigenlijk niet, zoals al gezegd, puur maar hybride is.

Want ze lijkt veredeld door ylang-ylang en ‘koninklijke’ lelie en geven een haar een sensuele, volle en rijke ondertoon. De opgevoerde ‘waterperzik’ neem ik niet waar. De wortels van La Rose zitten in een vochtig-patchoelirijke grond, versterken de totale sensualiteit. Voor mij zit er iets teveel vanille en musk in, geven een overzoete, poederige nasleep waardoor de roos minder roos is.

Maar: zeer elegant. Ook mooi: de zon die in de geur zit; die schijnt onder een strakke, wolkenloze hemel. In de stad, niet op het platteland. Want ondanks de natuurlijkheid van het geheel – alle ingrediënten lijken na oogst direct in de geur verwerkt – is La Rose een dame, heeft ze iets adelijks, iets geraffineerds, iets smaakbewusts – call it een prettige arrogantie. Geen wanhopig, verfomfaaid bijna uitgebloeid stadsparkroosje die op zoek naar pastorale voldoening ‘zich dan maar’ inschrijft voor Agrariër zoekt Aftrekpost.

LE GALION LOGO

HIPPIE ROSE JAMES HEELEY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 3, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET H, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

ROZENKRANS 2: EEN FRUITIG-GROENE ROOS, MAAR ‘HIPPIE’?

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 03/03/2015

Neus: James Heeley

‘Models’: Daria Halprin, Jim Morrison

Concept en realisatie: James Heeley

HIPPIE ROSE JAMES HEELEYHet heeft allemaal met beschouwing en interpretatie te maken natuurlijk, en daardoor vind ik James Heeley niet bepaald hip of hippy in zijn benadering van parfum. Zijn geuren zijn chic, klassiek en ‘verzorgd’, en daardoor aangenaam – excusez voor diegenen die zich aangesproken voelen – saai.

Je wordt niet getrakteerd op olfactorische visioenen en dare devils in parfumconcentraat waarvan je denkt: ‘Wow, word ik naar een onbewoond eiland verbannen en ik mag slechts een, twee, drie – de rechter is mild – vier of vijf geuren meenemen ter vertroosting, dan zit er geheid een van Heeley bij’.

James Heeley ‘in verband met’ roos associeer ik qua naam ik eerder met Lady – of the – Roses of Sentimental Rose. Niet met Hippie Rose. Het zij zo. Ik heb mijn hart gelucht.

Hij omschrijft zijn roosevocatie als ‘An air of freedom. The rising sun of a new, care-free day’. Maar dan, lees wat er gebeurt: ‘A warm wind filtering through the Californian desert’. Kan ik me iets bij voorstellen. Maar dan – wat nu? – in enen waait zijn roos vervolgens een andere kant op. Vanuit Californië topografisch gezien richting het westen: ‘The perfumed air of a Himalayan temple’.

JIM MORRISON

Maar voor de drager/draagster geldt: ‘Waves of long, shining hair flicker over dust and sand and soft, tanned skin’. Hippie Rose wordt door Heeley uitgebonjourd met ‘freedom is not far. Against a rose coloured sky of dusk, we dream of love and peace and better days’. Zing nu met iedereen die toevallig in de buurt is samen John Lennons ‘All we are saying, is give peace a chance…’, bis, nog een keer, en nog een keer.

Heeley is inderdaad in een hippie-mood, gezien zijn imaginaire protagonisten van Hippie Rose: Jim Morrison: ‘A gorgeous Californian – spiritual, free and wild’. En Daria Halprin – geen karakteromschrijving van haar. Wel vermeldt hij dat ze speelde in Zabriskie Point uit 1970. Een film die geldt, we citeren Wikipedia, als aanklacht van regisseur Michelangelo Antonioni (vooral bekend van Blow Up uit 1966) tegen de Amerikaanse consumptiemaatschappij.

In een rozenknop: tijdens de studentenopstand van 1968 wordt tijdens een demonstratie een politieagent gedood. Student Mark wordt van de aanslag verdacht. Hij vlucht de woestijn in met een gestolen vliegtuig’. Hoe loopt dat af, vragen we ons af? ‘Hé, Geurengoeroe, cut the crab, begin eens met het beschrijven van de geur!’

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

DARIA HALPRINSorry hoor, ik dacht: ‘Wat een leuke achtergrondinformatie!’ Anyway, afgaande op de ingrediënten ruik je ‘op papier’ direct dat het niet een ‘omverwerpende’ rozengeur is: bergamot, groen mos (groen… lijkt me nogal…), Bulgaarse roos, amber, vetiver, wierook, musk.

Maar wat schetst mijn verbazing: dit is een roos die je in eerste instantie tegemoet spettert: luchtig, zuur, ‘supergroen’ – alsof het gekartelde groene gebladerte van de rozenstruik is meegenomen in het rijpingsproces – en met een fruitigheid die doet denken aan framboos en lychee. In dit geval gelukkig gevrijwaard van het risico dat het rode fruit Hippie Rose ‘dichtplakt’, synthetisch in de lak zet.

En dit gevoel houdt lang aan; de roos blijft doorbloeien om vervolgens haar meer bloemige noten ruimte te geven. Heel langzaam openbaart zich de basis. Alleen is daarin voor mij geen sprake van groen mos. Ik zou het eerder wit mos willen noemen, schoongewassen door witte musk, lichtes aangeraakt door amber en vetiver (die een lichte houtstructuur geeft). Want de afronding heeft iets cleans. Door wierook – het ‘Himalaya-tempel’-idee – had deze pure roos een zweem van mystiek kunnen krijgen en daardoor ‘hippie’ kunnen worden. Alleen dat ervaar ik niet echt: Hippie Rose wordt niet rokerig, niet ijl, niet verstild. Hippie Rose is een helder, maar intens roosparfum. En een roos wordt volgens mij alleen pas echt ‘hippie’ als je haar ent op pure patchoeli.

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE JAMES HEELEY HIMSELF

PHI UNE ROSE DE KANDAHAR ANDY TAUER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 2, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

ROZENKRANS 1: MASKERADEROOS

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 02/03/15

Neus: AndyTauer

Concept & realisatie: AndyTauer

AFGHANISTAN ROOS 3Blijkt te werken als lokmiddel om een geur een nòg begerenswaardiger uitzonderingspositie te geven: dat je als neus héél, héél ver moet reizen om één ingrediënt te kopen. Heb je dat voor één seizoen weten te bemachtigen, en in je compositie verwerkt, dan kun je je enthousiaste klanten nog niet verzekeren of de geur ook nog het volgende seizoen op de markt zal zijn. Het weer kan omslaan – teveel of te weinig neerslag, een onverwachte natuurramp – en de geschatte oogst dus beduidend minder.

Ik weet niet of Andy Tauer op het vliegtuig is gestapt, te voet op parfumpelgrimage is gegaan of – wel zo handig – het gewoon als postpakketje heeft laten verzenden naar zijn thuisbasis – Zwitserland: het extract gedestilleerd uit rozen geteeld in het ‘droge en ruige’ Afghanistan. Om preciezer te zijn: Nangarhar. Volgens Andy Tauer is de daaruit verkregen rozenolie – Phi – ‘uiterst zeldzaam en van de hoogste kwaliteit; een uniek juweel met rijke contrasterende noten vol diepte en authenciteit’. Voor niche-neus een vanzelfsprekend uitgangspunt lijkt me.

AFGHANISTAN ROOS 2Andy Tauer is trouwens niet de enige die deze ‘Afghaanse roos’ heeft ontdekt. Naast Dr Hauschka in 2004 (met een project met als doel de zeer lucratieve, maar criminaliteit bevorderende opiumteelt geleidelijk te vervangen door vredige rozenkweek), verwerkte ook de Canadese neus Susanne Langmuir haar in 2010 in Noble Rose of Afghanistan. Als onderdeel van de The 7 Virtues Beauty Inc-lijn van Barb Stegemann – zie: http://www.the7virtues.com. Zij kon de productie ervan pas echt in gang zetten na deelname aan het tv-programma Dragons’ Den: ze overtuigde investeerder W. Brett Wilson (inmiddels haar zakenpartner) met – gelijk Dr Hauschka – een ‘make-perfume-not-war’-zakenplan. En kijk eens op de foto’s hoe blij de lokale bevolking is met deze agrarische aanpassing.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

PHI UNE ROSE DE KANDAHAR ANDY TAUER… iets moois, want een direct herkenbare chyprestructuur overlopend in een oriëntaalse, lichte ‘gegourmandeerde’ nasleep. Alleen: door de rijke guirlande waarmee de phi-roos is omkranst, krijg je niet echt het idee met een pure rozengeur van doen te hebben.

Anders gezegd: je kunt ‘Phi’ ook een excuustruus noemen, in de zin van dat ze niet echt de hoofdrol speelt. En dan rijst de vraag: had Phi une rose de Kandahar anders geroken zonder deze speciaal geselecteerde roos? En: waarom werd voor het extra rooseffect Bulgaarse roos en geranium toegevoegd?

Elegant als ‘totaalgeur’ is de compositie zeker; het heeft een ‘vintage-voltage’ en is tactiel. Je voelt de geur als het ware op je huid. Met name in het begin: lichtjes aangezet door bergamot presenteert zich een zijdezachte, zoete abrikoos (niet synthetich, maar geëxtraheerd van de vrucht – nieuw voor mij) besprenkeld met kaneel en bittere amandel.

Het begin van het licht-oosters gourmandtraject dat via het hart wordt doorgetrokken naar de basis. In het hart dus de Phi-roos (‘met haar unieke accenten van kruiden en pruim’), Bulgaarse roos en geranium (ook wel de mannelijke roos genoemd). Dat gourmandtraject is wel eigenzinnig – moet ook wel als je Andy Tauer bent: de klassiek-oosterse afronding met musk, tonkaboon, vanille en ambergris wordt ondersteund door ‘animalic, leathery en woody’ tabak en opgezogen door patchoeli en vetiver. Het effect: Phi une rose de Kandahar wordt ‘charnel’, ofwel ‘vlezelijk’.

Alleen, had voor mij de animale tabaksnoot wat heftiger gemogen waardoor je een pure roos verpakt in verbrande tabaksbladeren krijgt. Maar dan zou de phi-roos waarschijnlijk helemaal worden uitgerookt.

Bij twijfel aan mijn analyse, maak ik gebruik van kenners ‘uit het veld’ zoals Maria van Geuren van http://www.parfumaria.com. Zij zegt: “Ik vind de geur zwoel, kruidig en zelfs heel poederig, maar roos… nee. Phi verkoop ik aan mensen die houden van geuren waar roos inzit, maar niet duidelijk waarneembaar als een rozengeur.”

ANDY TAUER LOGO

 

RELIQUE D’AMOUR ORIZA L. LEGRAND

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 1, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE. Getagd: . 2 reacties

GEEN HOLLYWOOD, MAAR HOLYWOOD

RELIGIEUS ANGEHAUCHT HOUT

Jaar van lancering: 1901/2013

Laatst aangepast: 01/03/15

Neus: Hugo Lambert

Concept & realisatie: Franck Belaiche

HOLY WATERIk loop wat geuren van Oriza L. Legrand betreft een beetje behoorlijk achter. Lieve Maria – van Geuren – moeder van God, vergeef me deze hoofdzondes, zeven stuks maar liefst. Want het is eigenlijk heiligschennis, had niet gemogen omdat de reanimatie van dit huis een van de mooiste is van de afgelopen jaren. Pourquoi? Het plaatst de geschiedenis van de moderne parfumindustrie in een nieuw perspectief: het was niet alleen Guerlain die aan de wieg stond… Tenminste als je gelooft – doe ik vurig – dat de nieuwe composities bijna getrouwe kopieën zijn van de oorspronkelijke receptuur.

Relique d’Amour: absurde en onmogelijke naam voor die tijd. En dat geldt ook voor de inhoud: zijn tijd ver vooruit. Je moet weten: rond 1900 was de kerk in West Europa nog oppermachtig, a very very hashtag trending topic so to speak. Je hoefde natuurlijk niet in de heilige drie eenheid (of nog meer) te geloven, maar dan was het wel zo slim dat alleen in je vrije tijd uit te dragen, anders kon je een carrière op bijna ieder gebied, op bijna ieder niveau vergeten.

RELIQUE D'AMOUR ORIZA L. LEGRAND ILLU

Hoe zuidelijker je pelgrimeerde, hoe fanatieker en fantastischer het geloof werd beleefd. Daar kun je nog steeds van nagenieten in Spanje. Op sommige heilige dagen wordt de desbetreffende devoot aanbedene uit zijn/haar sacrale niche gehaald, op een schild geplaatst en door de straten gezeuld onder het slaken van hysterisch-religieus aandoende kreten: ‘Madre de dios me ayude a sanar mi dedo del pie izquierdo!’ Vrij vertaald, dankzij Google translate: ‘Moeder van god help me mijn linkerteen genezen!’ Vinden we authentiek-aandoenlijk als toerist.

Hadden we dat ook maar in Nederland! We hebben het! Yes! Respect! Dankzij de Erotische Omroep: de in mijn beleving tenenkrommende, het ware geloof persiflerende The Passion – Simone Kleinsma als Maria; dan val je toch direct van je biechtstoel.

Mocht je er nog op zitten. Je moet weten: Geurengoeroe is katholiek opgevoed, ter communie gegaan en heeft ook nog – reeds twijfelend – glimlachend het heilig vormsel ontvangen van een man getooid met mijter in de Jacobus de Meerderekerk te Lonneker of all villages. Relique d’Amour oogt als een verweerd, versleten bidprentje lang geleden gekocht in het Disneyland van de katholieke kerk – Lourdes – en door de goedgelovige als relikwie in zijn binnenzak bewaard naast een flesje Lourdeswater, want je weet maar nooit.

RELIQUE D'AMOUR ORIZA L. LEGRAND BOUTEILLE

Het heeft voor mij ook een link met een nieuwe subcultuur die vanaf het midden van 19de eeuw en vogue was in de betere kringen: spiritualisme. Door de voortschrijdende wetenschap – men neme On the Origin of Species (1859) van Charles Darwin – begonnen steeds meer mensen te twijfelen aan het bestaan van een buitenaardse, heilige macht.

Om dit te checken werd de paranormale wereld ingeschakeld met behulp van helderzienden, kristallen bollen, gedachtenlezers en geestoproepers. Dit alles om reeds naar de andere kant vertrokken dierbaren te contacteren, hopende antwoord te krijgen op prangende vragen: wanneer verschijnt het nieuwe parfum van Grossmith, is er leven na parfum, wat is de favoriete geur van God?

Zo heeft de vrouw naar wie de naar haar genoemde eeuw in het lanceringsjaar van Relique d’Amour eindigde – koningin Victoria – met haar man geparticipeerd in vele seances. Toen hij overleed aan tyfus (1861) beweerde een jochie van dertien uit Leicester dat hij berichten van prins Albert voor his much beloved doorkreeg. Reality check: deze James Lees Robert noemde Alberts koosnaam van Victoria alleen bekend bij het koninklijk paar. Goed geantwoord; hij werd door de maar niet te troosten weduwe prompt uitgenodigd op Windsor Castle voor zwevende tafelgesprekken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

En dat spookt allemaal door mijn hoofd bij het zien van en ruiken aan Relique d’Amour. Het is zeker geen Lourdeswater, maar ik kan bijna niet indenken dat hier sprake is van de originele compositie. Want het ademt conceptueel, zo anno nu, als een project van een kunstcollectief.

LELIES IN KERKVolgens mij keken professionals uit de branche rond 1990 nog niet beschouwend naar geuren. Die werden niet gemaakt als artistiekerig statement, wel om te plezieren en te verleiden. En dat doet Relique d’Amour in eerste instantie niet, komt niet over als een parfum voor lichamelijk gebruik. Ik heb eerder de indruk dat ik als godsdienstwaanzinnige uit een gothic novel een lang gesloten kapel open op zoek naar…

Heel knap gedaan trouwens. Wat je ruikt is muf, dood hout van binten, van kerkbanken. Maar ook papier – beetje verbrand, ‘uitgedroogde’ lang niet geopende bijbels. Met op de achtergrond een reeds lang gedoofd wierookvat gevuld met wierook, mirre en elemi. Het is vooral het hout dat intrigeert en de geur stuurt. Eerst begeleid door een groen-kruidige noot zwevend tussen vers en gedroogd groen die een triestige, verloren indruk maakt.

En dan komt de geur ‘enigszins’ tot leven: in een wolk van peper en poeder ontvouwen zich de kelken van de reeds op haar hoogtepunt voorbij zijnde ‘Maria-bloem’: witte lelies in een altaarvaas geschikt door de lokale interieurverzorgster met ‘siermos’. Maar het blijft een sombere boel: zelfs het zonlicht dat af en toe door de glas-in-loodramen naar binnen kaleidoscoopt kan de compositie niet animeren en oplichten want het nu inmiddels ‘bewierookte’ hout zet zijn tocht der zuchten voort. Ongelooflijk – letterlijk in dit geval: Relique d’Amour is een stemming, een sfeer, geen huid en/of interieurparfum.

Ik weet niet: moet ik nu voor het zingen de kerk uitgaan of in de biechtstoel om genade smeken bij Antoine de Beaux-Arts die na mij de kerk binnensloop en mij hoorde foeteren over god, geur, kunnen die door één deur? Je weet wel die übermediageile, überkatholiek die zo gezellig over the one and only, Rome en de nieuwe paus kan talkshowprietpraten en ook nog zijn eigen religlossy heeft gelanceerd. Zal ik hem openbaren, met kans op eeuwige verdoemenis, dat ik door Relique d’Amour nog meer ben gaan twijfelen aan het bestaan van The Allmighty, maar niet aan de krachtige en evocatieve faculteit van geuren?

ORIZA L. LEGRAND LOGO

 

 

ORANGES AND LEMONS SAY THE BELLS OF ST. CLEMENT’S JAMES HEELEY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 1, 2015
Geplaatst in: GEURENALFABET O, NICHE. Getagd: . Een reactie plaatsen

EEN ‘RE-EAU DE COLOGNE’

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 01/03/15

Neus: James Heeley

Concept & realisatie: James Heeley

Bij het horen van de naam dacht ik: “Een Engelse Aqua Allegoria.” Bij het ruiken van de geur dacht ik: “Wow, wat een enorme strakke, ‘citrusschurende’ eau de cologne.” De naam Oranges and lemons say the bells of St. Clement’s komt van de eerste regel uit een voor mij onbekend Engels rijmpje van rondom 1740:

ORANGES AND LEMONS RHYME

De compositie komt heel dicht in de buurt bij het bedoelde uitgangspunt van James Heeley: ‘A traditional eau de cologne translated into a chic, contemporary, fresh, English eau de parfum’.

Daar kan in me niet helemaal in vinden, want deze eau de cologne met eau de parfum-sterkte, ruikt ouderwets, gaat linea recta terug naar de oorsprong van de Franse eau de cologne. Die is in tegenstelling tot de Duitse variant – 4711 (1792) – minder zoet en houtachtiger.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik ruik namelijk in eerste instantie de aangename verkwikking van Roger & Gallets Jean Marie Farina Eau de Cologne Extra Veille (1806). Zo moet een cologne ruiken: uit de voegen barstend van citrusvrolijkheid. De sinaasappel en citroen vechten om de eerste plaats om geleidelijk op te gaan in de blend van mandarijn en bergamot.

Maar het zijn met name neroli (zonnig-fris) en petitgrain (hout- en groenachtig fris) die voor het echte cologne-karakter zorgen. Ga je dieper op Oranges and lemons say the bells of St. Clement’s in, dan ervaar je geleidelijk de ‘moderne’ accenten: earl grey thee, ylang-ylang en vetiver.

ORANGES AND LEMONS JAMES HEELEYDe eerste (met bergamot als traditionele smaakinfusie) zorgt voor een lichte rokerige noot, de tweede versterkt de bloemige noot van neroli en derde geeft een mooie houtfinish aan het geheel.

Hoewel niet bepaald origineel en van uitgaande dat ‘every perfume house should have one’ valt deze eau de cologne op door zijn puur natuur-uitstraling – geen synthetische druppel neem ik waar.