SWEET DARLING KYLIE MINOGUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 24, 2009
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

VOOR DE ALLERLIEFSTE GIRLY VROUWEN MET KYLIE-GLAMOUR

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 23/11/09

Neus: Thierry Wasser

Model: Kylie Minogue

Fotograaf: Lutz Hermann

Soms denk je bij het horen van parfumnamen: ‘Waarom zijn ze er niet eerder opgekomen. Zo simpel. Zo touché!’ Zoals Darling. Sterke naam die zich uitstekend leent voor een serie flankers, want je kunt heel wat omschrijvingen voor het woord plaatsen, waardoor de geur een andere betekenis krijgt… Happy, My, Incredible. Dat zoiets werkt… neem alle Poison-variaties van Dior. Kylie Minogue begint met Sweet. En de geur loopt letterlijk en figuurlijk over van de zoete intenties. Want de down under-diva propageert met haar tweede geur zachtheid, verleiding, kracht, sensualiteit en warmte. Niet meer en niet minder!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sweet Darling versterkt de geurnoten van haar eerste geurling Darling (2006) en loopt dus ook over van zeer zoete intenties. Ga maar na: veel suikerspin (betekent dus verhitte suiker), veel passievrucht, veel fresia, veel boronia (oorspronkelijk uit Australië afkomstige plant waarvan de bloem een zweem van roos verspreidt), veel vanille, vastgehouden door een ietsie pietsie patchoeli en een dito hoeveelheid roomzacht sandelhout ook afkomstig uit haar geboorteland Australië. Leuk toch die link.

RUIK & VERGELIJK

Thierry Wasser is neus die op alle fronten werkt. Van massmarket tot uiterst niche. En die zijn allen ‘niet verkeerd’. Sterker, heel goed. Jammer alleen is dat door de extreme campagnes van sommige geuren, de geur zelf een beetje op de achtergrond verdwijnt – zoals met Diors Addict is gebeurd. Is sinds mei 2008 de nieuwe hoofdneus van Guerlain. Onthouden die naam!

Dior Addict (2002)
Kylie Minogue Darling (2007)
Emporio Armani Diamonds (2007)
Guerlain Quand vient la Pluie (2007)

ARANCIA DI CAPRI – BLU MEDITERRANEO – ACQUA DI PARMA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 24, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

LA DOLCE VITA OP CAPRI

VOOR LIEFHEBBERS VAN

DOOR ZON BESCHENEN SINAASAPPELS

Jaar van lancering: 2005

Laatst bijgewerkt: 23/11/09

Neus: François Demachy

Acqua di Parma verstevigt na het in 2004 gelanceerde Iris di Nobile zijn Italiaanse wortels met Blu Mediterraneo een geurentrio – die de komende jaren wordt uitgebreid – die ieder voor zich een historisch en roemrijk Italiaanse gebied vertalen in een geur. De eerste drie: Capri, Toscane en Sicilië. Ze brengen de gebruiker respectievelijk in een ontspannende, stimulerende en ‘verwennende’ stemming.

Arancia di Capri brengt hulde aan het eiland dat met zijn wilde natuur en spectaculaire vergezichten reeds een verliefd verpoos-oord was voor Romeinse keizers. En in ‘onze’ tijd wordt Capri geassocieerd met een (bijna) verdwenen modaine levensstijl.

In mode- en lifestylekringen beter bekend als la dolce vita en waar alleen nog maar celebrities (met groupies in hun schaduw) van schijnen te kunnen genieten. Want wil je echt in alle rust en in alle luxe van je vakantie genieten – maar wel met fans en paparazzi op elke denkbare hoek – dan kies je Capri als decor. Arancia di Capri is een verkwikkende geur is waarvan je eerst wakker wordt en vervolgens lekker loom en kalm. Kortom ontspanning op niveau.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dat maak je niet vaak mee in een geur: dat je sinaasappel zo intens ruikt zonder dat je aan limonadesiroop moet denken. Zoet, zonnig en verfrissend. En om het effect nog meer sprankelend te maken wordt ze omringd met  essentiële oliën van mandarijn, citroen, grapefruit en bergamot. Blijf je de hele geur door ruiken, hoewel na verloop Arancia di Capri iets bloemiger wordt door bergamot (tekening) en petitgrain (essentiële olie verkregen uit blad en takken van de bittere sinaasappelboom). Hierdoor heen mengt zich maté geliefd om zijn groene balsemachtige noot. De basis is warm (en loom) door een licht karamelaccent en musk.

Niet verder vertellen: hoe ik ook zoek, nergens wordt vermeld dat Capri een sinaasappelcultuur heeft…

RUIK & VERGELIJK

Het Middellandse Zeegebied is altijd een geliefde inspiratiebron geweest voor parfumeurs. Wil je dit gevoel echter op zijn meest ‘Acqua di Parma’s’ ondergaan, bezoek dan ook de volgende gebieden.

Acqua di Parma – Blu Mediterraneo – Mandorlo di Sicilia (2005)

Acqua di Parma – Blu Mediterraneo – Cipresso di Toscana (2005)

Uitgekeken op bovenstaande oorden, overweeg dan de volgende:

Acqua di Parma – Blu Mediterraneo – Fico di Amalfi (2006)

Acqua di Parma – Blu Mediterraneo – Mirto di Panarea (2008)

DARING ISABELLA ROSSELLINI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 24, 2009
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET D. Een reactie plaatsen

VROUWEN DIE DURVEN

TE EXPERIMENTEREN

EN DURVEN TE WAGEN

Jaar van lancering: 2004

Laatst bijgewerkt: 23/11/09

Neus: Nathalie Lorson

In een interview vertelt actrice, moeder, model en rolmodel over het hoe en waarom van Daring. ‘Toen ik jaren geleden met Coty ging samenwerken, hadden we het voornemen een collectie geuren te ontwikkelen die de belangrijkste aspecten van mijn persoonlijkheid en mijn overtuigingen zou weergeven’. Hoe krijg je het uit je mond…

‘Vertolkt My Manifesto (2000) mijn intieme kant – de geur is geïnspireerd op mijn huis, tuin en de simpele dingen die me omringen – en Isabella (2002) mijn glamoureuze en publieke leven, Daring weerspiegelt de brutale, avontuurlijke en zelfstandige keuzes die ik in mijn leven gemaakt heb. Het bevat uitdagende glamour en weerspiegelt ook hoe ik het leven benader en mijn visie dat je zonder risico’s geen origineel leven kunt hebben, dat er zonder risico geen vooruitgang is’. Mooi gezegd, maar hoe krijg je het uit je mond in relatie met een geur.

‘Daring betekent risico, avontuur, onafhankelijkheid, originaliteit en durven te experimenteren. Als ik dit op mezelf betrek, dan denk ik direct aan twee dingen. Dat ik als alleenstaande moeder een kind heb geadopteerd (trouwens ook het meest dankbare dat ik ooit heb gedaan) en het feit dat ik af en toe mannenpakken en mannenschoenen draag – maar dat vinden anderen eerder moedig’. Ik zeg: niet verwoorden, klinkt zo pompeus en niet: action speaks louder then words.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Nu een mini-interview met de neus Nathalie Lorson: ‘Het kernelement van Daring is de delicate, heldere en intense geur van de datura (foto). De bloem wordt nauwelijks in parfums verwerkt maar vertegenwoordigt voor mij Isabella’s gevoelwaarden van vrouwelijkheid, charme en weldaad’.

‘Je kunt Daring omschrijven als verrassende vrouwelijkheid vermengd met ingrediënten uit verre hoeken die je het onverwachte laten ruiken. De opening is geïnspireerd door de daphne, een zeldzame, sterk geurende witte bloem uit Nepal met een dauwachtige en transparante topnoot’.

‘Een zweem kruidig koriander voegt warmte en sensualiteit toe, een zweem guava verrast met helderheid en sappige frisheid. Het hart is zoals gezegd vol van datura. Haar intens suikerachtige geur, vol honing en jasmijn wordt versterkt door een vleugje pioenroos. In de basis ligt het mysterieuze mirre dat spiritualiteit en sensuele vrouwelijke dualiteit opwekt. Balsemachtige ondertonen van sandelhout en musk vervolmaken het raffinement van Daring’. Geen slechte geur, zeker niet de positionering.

RUIK & VERGELIJK

In deze opvallende geur, ruik je twee al even opvallende, lekker ruikende ingrediënten die – al even opvallend – weinig zijn gebruikt in parfums. Ruik de daphne en de datura respectievelijk in:

Estée Lauder White Linen Breeze (1996)
Serge Lutens Dutura Noir (2001)

HUGO WOMAN HUGO BOSS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 24, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

VOOR DE REBELSE MEID MET EEN REBELS HART

Jaar van lancering: 1997

Laatst bijgewerkt: 23/11/09

Neus: Ursula Wandel

Model: Karen Ferrari, Anouck Lepère,

Met Hugo, de eerste geur voor (jonge)mannen van Hugo Boss uit 1995 werd één ding duidelijk: het imago van te breed geschouderde pakken voor carrièremannen uit het middenkader werd afgezworen. In plaats hiervan: geleidelijk aan steeds hipper wordende collecties die van het degelijke Duitse merk een internationaal lifestylebrand van de eerste orde moet maken. Is gelukt.

Wat nog ontbrak: een vrouwencollectie met een even hippe en kosmopolitische uitstraling. Als voorbode hierop eerst een geur: Hugo Woman. Volgens Hugo Boss een onconventionele geur die vraagt om een onconventionele locatie voor de lancering. Het gebeurde in een ouderwetse treinremise in Berlijn waar de ingevlogen pers getuige was een – eveneens – onconventionele presentatie.

Een beetje chaotisch. Een beetje onbezonnen. Logisch de geur moet meisjes aanspreken die er een urban en easy going attitude op nahouden. Daarom zit de geur om de ongecompliceerdheid van de draagster en de geur te benadrukken, net zoals zijn mannelijke tegenhanger, in een variatie op een veldfles. Kortom, geen romantisch gedoe met bijtjes en kusjes, maar gewoon een geurtje voor de rebelse stadsmeid die lekker, maar ongecompliceerd wil ruiken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Om dit bereiken koos de neus voor een cocktail met een fris-waterig karakter. Centraal in Hugo Woman bloeit de aglaia odorata (ook bekend als Chinese parfumplant, zie foto), een ‘heilige’ bloem uit Bali die nu voor het eerst dankzij de head space-techniek in een geur is verwerkt.

Maar eerst ruik je als het goed is meloen, papaya en groene appel. Voor het bloemige effect werd jasmijn en lelie geplukt. De basis van zachte houtsoorten en iris zorgt ervoor dat het ongecompliceerde en frisse karakter van Hugo Woman lang blijft ‘hangen’.

RUIK & VERGELIJK

Hoe je het meisjeshart met een geur moet veroveren, daarover verschillen de parfumhuizen nogal. Hugo Boss kiest voor een ‘wilde’ en eigengereide manier. Annick Goutal daarentegen wil de eerste gevoelens van verliefdheid van een girl in love vertolken.

En de beroemdste meisjesgeur – Anaïs Anaïs – van Cacharel benadrukt in de nieuwe campagne van 2004 de verbondenheid tussen twee hartsvriendinnen. Bij Dior treedt een meisje voor het voetlicht dat zich onbewust is van de ravages die ze aanricht. Zoveel meisjesharten, zoveel gevoelens, zoveel ‘beelden’, zoveel geuren.

Cacharel Anaïs Anaïs (1978)
Annick Goutal Quel Amour! (2002)
Dior Miss Dior Chérie (2005)

HOMME DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 24, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

DE NIEUWE DIOR-MAN

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 24/11/09

Neus: Olivier Polge

Model: Jamie Doorman, Ambrose Olsen

Voor diegenen die het nog niet wisten: het mannenlabel van Dior is sinds Hedi Schlimane werd aangesteld als artistiek directeur (1999) helemaal van ‘nu’. Sterker: het nieuwe, minimalistische, smalle en zeer dicht op het lichaam gesneden silhouet (gepromoot door modellen met een hoog gothic- en neo-punkgehalte) geldt inmiddels als trendsettend: andere toonaangevende labels zijn in deze ‘versmalling’ gevolgd.

Vijf geuren geuren voor de man (Higher, 2001, Higher Energy, 2003, en drie exclusieve eau de colognes uit 2004) verschenen sindsdien onder auspiciën van Schlimane. En in het jaar waarin herdacht werd dat de oprichter van het huis een eeuw geleden werd geboren, zag weer een nieuwe mannengeur het licht.

Homme is de meest geslaagde interpretatie van het nieuwe Dior-elan tot nu toe omdat het net zoals de kleding ingetogener van karakter is. Minder edgy, meer klassiek. Dior omschrijft Homme als: ‘Een nieuwe klassieker gebaseerd op hedendaagse codes. Een minimalistische en aparte expressie van het merk Dior. Een creatie uit een luxewereld waar kwaliteit, soberheid en oog voor detail domineren’. De eerste drie woorden… getuigt van Diors geloof in de geur maar is toch ook iets te ver vooruit lopen op…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In de sobere, kloeke flacon drijft een jus die je als ‘traditioneel luxueus’ kunt omschrijven. Komt op de eerste plaats door de hoge concentratie aan natuurlijke ingrediënten en ten tweede: de hoofdrol wordt gespeeld door de iris. De koninklijke bloem waarvan de wortel een subtiele poedertoon verspreidt.

Het is opvallend dat de iris voornamelijk tot voor kort werd gebruikt in vrouwenparfums. Dior breekt met deze ongeschreven code. Maar voor deze droge en gepoederde geur van zich laat spreken word je eerst ondergedompeld in een mannelijk fris bad van lavendel-, salie- en bergamot. Het irisconcentraat krijgt in het hart gezelschap van warm cacao en warm amber in de basis verfijnd met vetiver, patchoeli en Russisch leder. Laatste drie verlenen ook aan de iris een mannelijke toets. Goede geur met een zekere niche-toets.

In 2007 lanceert Dior een cologne-variatie waarvan ‘de drang naar eenvoud bepalend is’. Gemaakt door de huidige vaste Dior-neus François Demachy.

Het verschil met Homme ruik je direct in de opening: salie en lavendel zijn vervangen mandarijn en werd de dosis bergamot opgevoerd. Verfijnd en luchtig. Het irishart blijft hetzelfde. De afronding niet: alleen een droog vetiveraccent met sensueel leereffect. Hetzelfde jaar verscheen ook Homme Intense waar voor het sensuele(re) effect aan de iriscompositie ambrette, cederhout en vanille werd toegevoegd.

RUIK & VERGELIJK

De pure irisgeur is bezig met een comeback. Opvallend: voornamelijk de nichemerken – Hermès gaf de aanzet tot deze mini-trend – zijn hiervoor verantwoordelijk. Opvallender: deze merken geven deze ‘irissen’ geen gebruikerscode mee. Iedereen die hem lekker vindt, mag hem kopen.

Hermès Hiris (1999)
Frédéric Malle Iris Poudre (2000)
The Different Company Bois d’Iris (2001)
Chanel – Les Exclusifs – 28 La Pausa (2007)
Van Cleef & Arpels – La Collection Extraordinaire – Bois d’Iris (2009)

BACK TO BLACK BY KILIAN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 23, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

ZWOEL ZWART, ZWART ZWOEL

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 23/11/09

Neus: Caliche Becker

Flaconontwerp: Kilian Hennessy

Artistic direction: Kilian Hennessy

Ja, ik weet het, het is vreselijk dat ik tot nu toe geen aandacht heb besteed aan By Kilian – maar dat ga ik heel snel goed maken. Ik weet wel hoe het komt: een mengeling van jaloezie en verbazing. Ik had in 2007 een interview met de oprichter. Ik kon er niets aan doen. Wat hij (knappe kerel overigens) ook zei, ik bleef hem arrogant vinden. Dat gevoel was waarschijnlijk wederzijds. Zijn arrogantie is hem waarschijnlijk ‘aangeboren’ en die bij mij naturel ontwikkeld door mijn lengte ;-).

Ga maar na: Kilian Hennessy stamt uit een beroemd cognacgeslacht. Hij is de kleinzoon van oprichter van de L(ouis) V(uitton) Moët H(ennessy) – inmiddels ’s werelds grootste luxegroep. Geld speelt in zijn geval geen rol denk ik. En daar wringt hem voor mij de parfumflacon: het concept is, hoe chic ook uitgevoerd, te makkelijk. Ik mis de toegevoegde waarde. Zowel in geur: ze zijn zeker niet slecht, maar ook niet verpletterend verrassend. Iets waar je wel op hoopt bij een nieuw nichehuis.

Zowel in presentatie: ik dacht dat we nu wel over die boudoir angehauchte styling en ‘beleving’ – in 1999 in gang gezet door Vivienne Westwood – heen waren. Daarnaast: de presentatie is over the top, bling-bling. En Kilian Hennessy vindt zijn geuren zo ‘kluiswaardig’ dat sommige variaties met een sleutel worden geleverd. Wel leuk: Kilian Hennessy verraadt zijn afkomst niet: de duurste versie wordt geleverd in een mini-cognacvaatje.

Zowel in naam: Liaisons Dangereuses (genoemd naar de scandaleuze brievenroman van Choderlos de Laclos uit 1782), Cruel Intentions (naam van een Amerikaanse verfilming van dit boek), Prelude to Love, A Taste of Heaven (allemaal uit 2007). En dan dat gratuite gekoketteer met de literatuur: L’Oeuvre Noire is de overkoepelende naam van zijn eerste zes geuren – niet onbescheiden genoemd naar het meesterwerk L’Oeuvre au Noir uit 1968 van Marguerite Yourcenar.

Zijn nieuwste aphrodisiac heet Back to Black en wordt zo omschreven: ‘Omarmt het thema van artificial paradises – is een paradijs dat niet altijd… – als een afrodisiacumgeur met behulp van de verdovende verleiding van tabak’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Je hebt van die geuren waar niets mis mee is. Van kop staart zijn ze goed. Alleen vraag je je of de geur niet te snel gemaakt is, misschien nog wat had moeten rijpen – in die vaatjes van hem. Back to Black vind ik zo’n geur. In the end heb ik het gevoel dat de geur niet af is. Ik wacht nog op iets dat niet komt.

De opening is weliswaar verbazingwekkend: een overrompeling door amandel die eenmaal in de lucht de openingsnoten van bergamot, nootmuskaat, kardemon en koriander vrijgeeft. Ook de fruitige framboosnoot die vervolgens naar bovenkomt is mooi.

En samen worden ze getrokken naar het zwarte gat van de geur, de basis: een zinnelijke harmonie van honing, eikenmos, cederhout, wierook, vetiver en patchoeli die zich vervolgens nestelt in een warm-sensueel bad van cistus labdanum, vanille en amandel – die zich al zo omnipresent in de opening aankondigde. De opgegeven blauwe kamille ruik ik trouwens niet. Geldt ook voor de tabak.

Eindresultaat: zwoel, zoet en sappig. Noir de Noir is gourmand en drank samengesmolten. Warm, maar uiteindelijk iets te vlak. Dat wil zeggen: het gourmandaspect neigt voor mij te veel naar een aangename geurkaars, minder dan naar een parfum voor op de huid. Maar daar hebben heel veel parfumliefhebbers geen moeite mee!

RUIK & VERGELIJK

Nichemerken herontdekken een oud macho-ingrediënt: tabak. En laten het vaak vergezellen met honing en vanille. Stoer en toch geraffineerd. Zo ook:

Tom Ford – Private Blend – Tabacco Vanille (2007)

CALAMITY J JULIETTE HAS A GUN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 23, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

‘IS THAT A GUN IN YOUR POCKET

OR A YOU JUST HAPPY TO SEE ME?’

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 23/11/09

Neus: Romano Ricci

Model: Lou Doillon

Art direction: Patrizio Miceli

Fotograaf: Sonia Sieff

‘Een mannengeur exclusief voor vrouwen. Het is een idee dat ik altijd al wilde ontwikkelen’. Zegt Romano Ricci over zijn vierde geur. ‘Calamity Jane belichaamt het beeld van een mannelijke, maar toch zinnelijke Juliette die ontsnapt aan de traditionele parfumstereotypen’. Terwijl hij aan de geur werkte, drong zich de hele tijd een vrouw in zijn gedachten Calamity Jane (1852-1903) op. Volgens Ricci ‘de eerste cowgirl die zich gedroeg, dronk en schoot als een man – de perfecte ikoon voor dit parfum’. Zo ziet Romano Ricci de moderne incarnatie van dit legendarische manwijf: ‘Ze schiet niet op alles wat beweegt, maar deelt wel met haar inspiratiebron de behoefte om gevestigde regels te doorbreken’. Vertel haar dus niet hoe ze zich moet gedragen – heb je zo een klap om je oren.

Ach wat lief: ‘Impulsief en beslist niet het typisch romantische vrouwtje, verbergt haar gretigheid toch een zekere breekbaarheid’. Oh ja: ‘Ze doet geen moeite om aandacht te trekken, daarvoor heeft ze een ander wapen: haar parfum…’ Toch wel een beetje cliché, of niet? Hard van buiten, zacht van binnen… bonbon… de droomvrouw van dit moment?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel raar de eerste indruk na een paar keer proberen: een mengeling tussen Guerlains Shalimar en Musc Ravageur van Frederic Malle. Calamity J heeft de ‘mannelijke’ grove dierlijkheid van musk van de eerste en de ‘vrouwelijke’ zoete zachtheid (vanille) van de laatste. Dus kun je je eigenlijk afvragen of dit eigenlijk niet een hele vrouwelijke geur is.

Of verstaat Romano Ricci onder een mannelijke geur voor vrouwen een compositie die beide uitersten verenigt? Wat direct opvalt: geen frisse opening – zo typisch mannelijk aldus Romano Ricci. Eerst een werveling van patchoeli, iris en amber snel opgaand in de intens donker-dierlijke en zoet-warme basis van vanille en musk. Hoewel ik iets anders had verwacht – ruiger, sterker, explicieter – is Calamity Jane een erg lekkere geur en een mooie tegenhanger van de eerste twee zoetgevooisde elixers van Juliette has a Gun.

En wat zeker is: heel veel mannen hebben waarschijnlijk heel veel moeite als ze deze van bloemetjes, vruchtjes en snoepjes gespeende geur bij hun vriendin/vrouw ruiken. Sterker, Calamity Jane is waarschijnlijk ook voor veel mannen te heftig om zelf te dragen.

RUIK & VERGELIJK

Ik schreef het al. Ga binnenkort deze twee klassiekers eens layeren. Ben benieuwd naar het resultaat.

Guerlain Shalimar (1925)
Frédéric Malle Musc Ravageur (2000)

RED DELICIOUS MEN DKNY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 23, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET R. Een reactie plaatsen

ALS JE EEN HEERLIJK-DECADENTE ‘ALCOHOLISCHE’ HOUTGEUR

WILT EVEN BEDWELMEND ALS DE LIEFDE

Jaar van lancering: 2006

Laatst bijgewerkt: 17/07/08

Neus: Maurice Roucel

Model: anonieme red hotties

Verraste Be Delicious Men – met de romantiek van the big apple als inspiratiebron – in 2004 met zijn verkwikkende koffie-achtige noten, in deze rode versie wordt de meer zwoelere en uitdagende kant die de hoofdstad van de wereld kan aanwakkeren onderstreept. Dus mannen beware… rood staat voor een verzengende passie die je meesleept. Quo vadis? Nou, naar je geliefde natuurlijk waarvan je weet dat ze zich ergens in New York ophoudt. Want je hebt wel zin in wat rauwe energie. Je zit vol van sexuele spanning. Je bent onweerstaanbaar voor haar. Zij voor jou. Nog even, en dan nog een beet in deze rode appel, nog een kus! Wow! Kom op! Kopen Red Delicious Men. En ruik en ondervind of Donna Karan gelijk heeft met haar opmerking dat ‘deze heerlijk decadente geur even bedwelmend als de liefde zelf is, zowel voor hem, zowel voor haar!’

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit is nog eens een originele geur. En je vraagt je af hoe de neus al deze smaaksensaties in een geur heeft weten te vangen. En of het nu allemaal nodig was. En of je het allemaal ruikt.

Een opening van cognac, rum en saffraan dat ruik je niet vaak. Moet je niet letterlijk nemen. Volgens is het amandel, vanille, tonkaboon met ‘echte’ saffraan. Neem daarbij de fris-zwoele ‘douche’ van bergamot en mandarijn. Oh, en de kardemon niet vergeten. Het hart van Red Delicious Men klopt trouwens ook lekker origineel: Afrikaans koffie-extract met een scheut appellikeur. En alsof dat nog niet genoeg is, voegt Donna Karan nog een vanillewodka-cocktail toe.

Laatste is dus vanille met aldehyden en wat ozon. De afronding is zeker masculien-sexy te noemen, maar dan ‘op z’n moderns’: davanabloem (ruikt die?) en tijgerorchidee gecombineerd met sandel- en okoumé-hout (waar wordt dat laatste hout gekapt…) ondergedompeld in ozon. De definitieve verleiding bestaat uit de klassieke combinatie van mos, iris en patchoeli. En het definitieve eindresultaat: een interessante geur. Fris, zoet, hout. Waarin je bijna verdrinkt. Je neus dan. Zoveel.

RUIK & VERGELIJK

‘Drank maakt meer kapot dan je lief is’. Of niet? En verwerkt in geuren, wat is daar de uitwerking eigenlijk van? Bij twijfel… laat je bobben. Hier nog een paar mannelijke geuren waarvan je beneveld kunt raken:

Lolita Lempicka Au Masculin (2000)

Paul Smith London for Men (2004)

Joop! Jump (2005)

TOMMY TOMMY HILFIGER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 23, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NIEUWE KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

DE VERENIGDE STATEN VAN AMERIKA IN EEN FLACON

Jaar van lancering: 1996

Laatst aangepast: 23/11/09

Neus: Annie Buzantian, Alberto Morilla

Model: Bruce Brenon, Chad Michael Murray, Kourtney Waterford, Ian Webb, Paul Stiell en nog meer preppies

De grootste droom van een succesvol modeontwerper is toch een parfum onder eigen naam. Dan pas heeft hij het gevoel ‘er helemaal bij te horen’. We hebben het dan natuurlijk niet over een ‘lekker luchie’, maar over een echte geur die zich alleen thuisvoelt tussen grote en prestigieuze namen. Ook Tommy Hilfiger had die droom. Daarnaast vond hij dat de tijd rijp was – we schrijven begin jaren negentig – voor een geur.

Gezien zijn staat van dienst, kon je hem daar geen ongelijk in geven. Want wat Hilfiger in 1969 begon – een ‘servicebureau’ dat in New York hippe jeans en kleding kocht, om deze aan de trendy bewoners van de landelijke stadjes van de staat New York door te verkopen – groeide een paar jaar later uit tot een keten van tien winkels waar Hilfiger onder de naam People’s Place kleding verkocht.

Wanneer Hilfiger in 1984 de financiële steun van Mohan Morjari krijgt, maakt hij vanuit the Big Apple van zijn naam binnen de korste keren coast to coast een household name. En inmiddels heeft hij met zijn all american clothing style de wereld veroverd. En toen ging op een dag de telefoon. Het was Estée Lader. Of hij geen zin had om zijn naam te verbinden aan een geur? Het antwoord is inmiddels bekend. Tommy werd één van de meest succesvolle introducties van de jaren negentig die inmiddels de status moderne klassieker heeft gekregen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Omdat Tommy ‘all American’ moest ruiken, wilde Hilfiger dat elke staat één ingrediënt moest leveren. Het ingrediënt waarmee Tommy opent, werd gevonden Florida: de bitterzoete grapefruit. Gevolgd door het beroemde blue grass uit Kentucky, frisse munt uit de staten van het Midden – wilde – Westen en de rode, bitterzoete ruikende veenbes. En dan: een van de merkwaardigste ingrediënten ooit in een parfum gebruikt: de geur van hout dat dagelijks aanspoelt op de kusten van de Oost-Amerika.

Ook anders: voor het hart werd in Pennsylvania de zoetwarme lucht van een warme appeltaart (foto) gevonden. Symbool voor de ongecompliceerde Amerikaanse gezelligheid. In Texas de gele roos, die in tegenstelling tot de rode roos, minder zoet ruikt – zegt men. Tijdens een tocht door de Rocky Mountains raakte Tommy Hilfiger onder de indruk van de blue spruce, een dennenboom bekend om zijn ‘eeuwige’ frisheid.

In het hart van de Arizona-woestijn werd de saguro-cactusbloem geplukt, die in de droge, zinderende hitte een transparante waterachtige geur verspreidt. Vermont leverde voor Tommy de rode es. Wyoming het hout van de katoenplant en de populier die samen met amber (dat drijft in de Stille Oceaan langs zonnige kusten van Californië, Oregon en Washington) aan Tommy zijn warme, kruidige ondertoon geeft.

RUIK & VERGELIJK

De verwerking van aangespoeld hout dat een geur een licht zilte touch geeft, was in 1996 ook nieuw. Inmiddels hebben meer neuzen deze ‘houtsoort’ ontdekt en verwerkt in onder meer:

Dunhill Desire Blue (2002)
Ralph Lauren Romance Man Silver (2004)

TRUTH MEN CALVIN KLEIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op november 23, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET T. Een reactie plaatsen

MANNELIJKHEID IN ZIJN ZUIVERSTE VORM

Jaar van lancering: 2003

Laatst aangepast: 23/11/09

Neus: onbekend

Model: Shaun de Wet

Truth als naam voor een geur suggereert veel. Vooral als de man achter het concept Calvin Klein heet. Hij lijkt te willen zeggen: ik heb veel ervaring op het gebied levens en parfums – beide klopt; leze de ongeautoriseerde autobiografie uit 1998 – maar ik ben nu pas bij de essentie, de bron en de waarheid gekomen over hoe een man moet zijn en hoe hij eigenlijk moet ruiken.

Voor de vrouw deed Calvin Klein al deze ontdekking in 2001. Het werd een van de meest uitgebreide parfumconcepten ooit. Met Truth Men stelt Calvin Klein zich iets minimalistischer op; slechts een bescheiden assortiment. Geen extra verwenproducten. Eigenlijk ook niet nodig volgens de Amerikaanse ontwerper, want met Truth Men creëerde hij ‘mannelijkheid in zijn zuiverste vorm’. Mooie, strakke flacon trouwens!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Krachtig en verleidelijk zo omschrijft Calvin Klein Truth Men. De hoofdrollen zijn na een klassiek-frisse opening weggelegd voor pure basilicum en pure kardemon gecombineerd met een akkoord dat wordt omschreven als ‘natuurlijke frisheid’. De basis van deze neo-varengeur is licht dankzij een een eenvoudige en heldere mix van witte (!) patchoeli en cederhout.

RUIK & VERGELIJK

Kardemon kun je omschrijven als één van de meest favoriete kruiden voor mannengeuren. Wil een geur een ‘beetje anders’ kruidig ruiken, dan schakelen neuzen dit lid van de gemberfamilie in dat tot voor kort alleen de keuken van India voorzag van het nodige pittige accent. Kardemon ruik je ook verdomde goed in:

Karl Lagerfeld Jako (1997)
Cartier Déclaration (1997)
Escada Casual Friday (1999)
Bvlgari Blv pour Homme (2001)
Carolina Herrera Chic for Men (2003)