NAOMI NAOMI CAMPBELL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 16, 2010
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET N. Een reactie plaatsen

EEN GEUR VOL VERRASSINGEN, EEN TIKKELTJE ONDEUGEND

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 16/09/10

Neus: onbekend

Model: ‘een katachtige verschijning met hypnotische uitstraling’

Wil ik net de nieuwe geur beschrijven van Christina Aguilera, kom ik erachter dat er nog twee celebs in de kast staan: Jennifer Aniston (volgt weldra) en Naomi Campbell. De laatste nu het eerst. Er zijn weinig celebs, supermodels en ‘personalities’ met wereldwijde ‘reikwijdte’ die het alleen met hun voornaam kunnen stellen. Kate is er een. Christina is er een. Naomi is er een. Haar voornaam vond ze een passende naam voor haar inmiddels 15de  (!) geur ‘die een nieuwe mijlpaal in haar parfumcollectie vormt’.

Naomi is volgens het supermodel ‘een geur vol verrassingen, die volgens mij zal aanslaan bij vrouwen die mijn parfums al dragen, maar ook het hart van andere zal veroveren’. Ook goed is Naomi’s overtuiging dat de verschillende nuances van Naomi – met name ‘dat tikkeltje ondeugende’ – door de draagsters gewaardeerd zal worden. Het laatste wat ze er over heeft te vertellen: ‘Deze geur draagt onmiskenbaar mijn signatuur’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Daarom opent Naomi verfrissend (citroen), weelderig (framboos), exotisch (guave). Daarom is Naomi in het hart vrouwelijk elegant (roos), delicaat (waterlelie). Het resultaat: ‘een subtiele, bloemgeurige nevel’. Daarom is Naomi in de basis onverwacht diep (sandelhout), ‘gastronomisch’ (vanille, koffie, toffee). Het effect: ‘Gedurfd, fascinerend en verslavend’.

RUIK & VERGELIJK

Hoewel de parfums van de nichehuizen de geuren van de celebrities langzamerhand beginnen overschaduwen, laten de zangeressen, zangers, vrouwen van voetballers, actrices en al die anderen die menen dat hun status een geur of meerdere rechtvaardigt, zich niet van de overvolle parfumplank duwen.

Christina Aguilera Royal Desire (2010)

Victoria Beckham Intimately Yours for Her (2010)

Hale Berry Reveal (2010)

Jennifer Aniston Lolavie (2010)

Jennifer Lopez Love and Glamour (2010)

Kate Moss Vintage Muse (2010)

Queen Latifah Queen of Hearts (2010)

 

ROSSY DE PALMA EAU DE PROTECTION ETAT LIBRE ORANGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 15, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E, GEURENALFABET Q, Uncategorized. Een reactie plaatsen

EEN SPAANSE ROOS DIE BLOEIT IN PARIJS

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 015/09/10

Neus: Antoine Lie, Antoine Maisondieu

Model: Rossy de Palma

Het is de eerste celebrity fragrance die Etat Libre Orange presenteert: Rossy de Palma (1964). Rossy who? Wel een echte celeb is Rossy Elena García Echave niet, eerder in kleine kring. Ze is een Spaanse actrice met op zijn zachtst gezegd nogal merkwaardig gezicht die bekend werd door haar rollen in de films van haar landgenoot Pedro Aldómavar. Door de extreme karakters die ze neerzette, is ze altijd een beetje camp gebleven, wat werd versterkt toen ze ging samenwerken met Jean Paul Gaultier. Camp is ze nog steeds (hoewel nu braaf getrouwd en gezegend met twee dotten van kinderen). Past dus perfect in de wereld van Etat Libre Orange. Waarom Rossy? Etienne de Swardt, oprichter van ELO, is verward door ‘deze sirene met conquistador-inslag’ en ziet haar als ‘ideale gast om plezier te hebben in mijn koninkrijk’.

Op een voorwaarde: dat ze zich ‘onbeheersd overgeeft aan wetten van respectloosheid’. Nou dat valt nogal mee. Het komt er op neer dat de twee neuzen voor haar een geur samenstelden die zij wenste en verdiende: ‘de tijgerin heeft haar balsem gevonden’. Hoe ging het neuzenduo te werk? Door handenvol gedoornde en uitbundig bloeiende rozen te plukken die wachten hun zweet van ongeduld en erotiek te verspreiden. Rozen, rood van bloed, die de smaak van vuur op je lippen achterlaten (zie hoe Rossy ze verorbert) wanneer je je vinger in je mond stopt om het bloeden te stoppen, veroorzaakt door de doornen van deze sensuele koninginnen. Maar ook door op zoek te gaan naar gesuikerde rozen, rozen die smaken naar verse melk, die ruiken naar de in talkpoeder gehulde billen van een baby. Kortom, een overdaad aan zoete kussen. En dan zie je de begeleidende foto. Ik kan maar aan één ding denken: Celine Dion die zich, in navolging van Britney Spears, in een vlaag van verstandsverbijstering haar prachtige, weelderige haardos heeft laten wegscheren.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Deze Spaanse roos ruikt lichter en minder ‘doornig’ dan verwacht. Mooi is dat je door de zoete weelde van de Bulgaarse roos in het begin een beetje frisse, zurig-pikante en prikkelende noot ruikt (denk rabarber), begeleid door bergamot. Heel eigenaardig en verrassend. Volgens mij zijn hier gember, kardemon en peper voor verantwoordelijk. In het hart van Rossy de Palma regeert de roos – vol beschenen door de zon – vervolgens oppermachtig omringd door jasmijn en een groene geraniumnoot (laatste blijft ook tot het ‘einde’ mooi aanwezig). De afronding maakt de roos zoeter en sensueler en, verandert ze in een ‘Spaanse furie’ – met dank aan benzoïne, wierook – die later, terwijl de zon ondergaat, zich laat verwennen door cacao en patchoeli.

RUIK & VERGELIJK

Etat Libre Orange zet meer ‘alternatieve’ celebs in het licht. Heb ze al geroken, maar nog niet besproken. Binnenkort wel.

Etat Libre Orange Tom of Finland (2008)

Etat Libre Orange Like This Tilda Swinton (2010)

04 MUSC MAORI PARFUMS GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 14, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET M, NICHE. 1 reactie

C’EST SI BONBON!

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 14/09/10

Neus: Pierre Guillaume

Kennen de Maori’s musk? Zo ja, dan moet het volgens Pierre Guillaume een zeer zoet parfum verspreiden. Wat zeg ik: een überzoet parfum. Hij omschrijft Musc Maori als een geur waarvan ‘je het water in de mond loopt’. Ik zeg: Musc Maori is als een bonbon gevuld met crème fraîche: krokant, puur en zacht als fluweel. De geur gaat als het ware verder waar Thierry Muglers Angel is gestopt. Pierre Guillaume’s bedoeling: het spelen met de contrasten wit en zwart.

De eerste staat voor musk, de tweede voor cacoa. En het levert een geur op die de filosofie van Parfums Générale helemaal waar maakt: het etaleren van één ingrediënt – in dit geval witte musk – dat hij een voorkeursbehandeling geeft. Eerlijkheid gebied te zeggen, dat ik nu wel een beetje ‘uitgegourmand’ ben.

Maar ik ken mensen die Musc Maori als hun ‘comfort perfume’ beschouwen, dat in combinatie met hun favoriete ‘comfort food’ – de bonbon – een euforisch effect heeft op hun gemoed omdat twee zintuigen – reuk en proeven – zo optimaal bediend worden. Waar ik aan moet denken, als ik Musc Maori ruik: een bonbonwinkel waar net brand is uitgebroken. Chocolade en caramel druipen uit de etalage. De geur van gebrande vanille en vervlogen cognac verspreidt zich… driedubbel geroosterde koffiebonen trippelen over straat, tonkabonen ontploffen… en de opgetrommelde brandweermannen komen maar niet tot blussen, ‘dronken’ als ze zijn van de aroma’s die zich verspreiden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Pierre Guillaume brengt deze oosterse gourmandelicatesse tot leven met – eerst – cumaru-hout, bij ons beter bekend als Braziliaanse teak. En dat is de boom die als fruit de tonkaboon ‘produceert’. Hoe dit hout ruikt, kan ik niet echt dectecteren omdat je direct in de zoetige chocoladesfeer wordt getrokken. Maar als het goed is, ruik je vervolgens in Musc Maori de groene noot van koffiebloesem. Ik ruik dit ook niet.

Weet ook niet wat ik me daarbij moet voorstellen. Wat ik vervolgens wel in optima forma opsnuif is de cacoanoot die ondergedompeld is een warme siroop van tonkaboon (fot0), amber en vanille die vervolgens samenvloeit met een overdosis witte musk.

RUIK & VERGELIJK

Hoeveel chocalade kan een geur hebben, hoeveel gourmand kan een neus verwerken?

Thierry Mugler Angel (1992)

Il Profumo Chocolat Frais (2006)

PEACE, LOVE & JUICY COUTURE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 13, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET G. Een reactie plaatsen

GIVE PEACE, LOVE & JUICY COUTURE A CHANCE!

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 13/09/10

Neus: Rodrigo-Flores Roux

Model: Daria Strokous

Fotografie: onbekend

Ik moet altijd erg om de geuren van Juicy Couture lachen omdat ze parfumwereld absoluut niet serieus nemen. Zie je aan de campagnes (wat een knipogen!), ruik je aan de geuren. Die zijn gewoon ‘gezellig’, ongecompliceerd en doen mee aan de laatste (geur)trends. Of niet? Of wel? Want soms denk je dat een trend nu écht wel voorbij is, blijkt het in alle heftigheid en vol overtuiging opnieuw geboren te worden. Ik bedoel dus de hippie chic-trend, of noem het de neo hippie-look.

Pamela Skaist-Levy en Gela Nash-Taylor, de twee vrouwen achter Juicy Couture, (her)ontdekten het in Malibu, want ze vonden er ‘de mooiste boodschap van de wereld’. En die vertelt over harmonie, liefde en gaat – lachen! – voor de gelegenheid verkleed in couture! Deze ervaring – beter gezegd: hun eeuwige zoektocht naar plezier en geluk – willen ze nu met ons delen. Gaat-ie: ‘Mijmerend over de pracht van een strandvakantie, konden we slechts concluderen: dit gevoel moet gebotteld worden! Geïnspireerd op aardse schoonheid en mooie materialen, is het vrijgevochten, hippiegevoel van Malibu nu eindelijk gevangen’. Ze stopten het in een nieuwe, grillige geur waarmee je je innerlijke flowergirl aan de wereld kunt presenteren. Ze noemden het Peace, Love & Juicy Couture deze aromatische revolutie overladen met versgeplukte bloemen en vrouwelijke, houtachtige harmonieën.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Prikkel je zintuigen, vier de vrijheid, voel je hippie en chic met eerst een fijn-frisse golf van citroenbloesem, ‘wilde hyancint’, zoete appel en zwarte bes. Het effect: heel fruitig, heel zoet, heel zoet-fruitig. Nu snel geroken aan de overweldigende rijkdom van versgeplukte bloemen: sambacjasmijn (zonnig en vol), stermagnolia (zacht en zoet), klaproos uit Malibu (ruikt die… ben benieuwd).

En dan kinderlijke onschuld in bloesem: kamperfoelie (honingachtig en fris) en linde (zacht, zoet, zomers en ook met een honignuance). Rond deze hippierevolutie af met poederzacht iris, aards patchoeli en sensueel musk. Hoewel erg grappig, wordt het effect van vers geplukte bloemen toch goed benaderd in Peace, Love & Juicy Couture door de frisse opening (geeft een soort waterachtig effect) en de frisheid van kamperfoelie en lindebloesem.

RUIK & VERGELIJK

Wat is nu een hippie-geur? Sommigen beweren dat je getrakteerd moet worden op een overdosis patchoeli. Anderen opteren voor een parfum waarin talloze onschuldige bloemetjes worden gekust door bijtjes en vlindertjes.

Wat de eerste betreft:

Reminiscence Patchouly (1970)

Wat de tweede betreft:

Annick Goutal Petite Chérie (1985)

DIVIN’ENFANT ETAT LIBRE ORANGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 12, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET D, NICHE. Een reactie plaatsen

YOU LOVE THEM AND LOATHE THEM

Jaar van lancering: 2006

Laatst aangepast: 12/09/10

Neus: Antoine Lie

Artistic direction: Etienne de Swardt

Illustraties: Ich & Kar

Ik had het niet verwacht dat het succes van Etat Libre Orange zo groot zou zijn. Want humor en parfum is een moeilijke combinatie. Neem daarbij de erg obvious gay-uitstraling. Ruikt en ziet: Delicious Closet Queen (2007), Fat Electrician (2009) en de geur die een ode is op de über-geile über-dikke pikkenwereld: Tom of Finland (2008). Schrikt de gemiddelde niche-consument niet af. En dat is logisch omdat ‘achter’ de humor goede en interessante geuren schuilgaan. Ik loop enorm achter wat de ‘recensies’ betreft, en het is ook bijna niet meer bij te benen. Net nieuw: de hommage op actrice Tilda Swinton (2010) en Josephine Baker (2010). En tussen alle ‘hard boiled’-seksgeuren, zitten ook lieve kleine schatjes.

Zoals Divin’ Enfant. Is een zacht gepoederde sensatie met een duivels einde. Want volgens Etienne de Swardt kan ‘een kind ons vertederen en irriteren. Onweerstaanbaar met een engelachtige glimlach, maar weet hij/zij ook exact hoe hij/zij ons gek kan maken. Verscholen achter een engel zit de nep-onschuld van een demon’. Sterker, hij of zij ‘is een doordringend symbool van slapeloze nachten, deze polyforme perverseling, deze mini-tiran die alleen blij is als hij er in slaagt om zijn grillen af te dwingen – wat altijd lukt’. En hoewel je hem of haar af en toe alle hoeken van de kamer wilt laten zien, blijft hij/zij toch een ‘lief klein monster’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoe maak je de vertaalslag vertaal vaneen dergelijk grillig karakter naar een geur? Volgens de neus door lief, schattig en onschuldig Divin’ Enfant te openen met oranjebloesem en een akkoord van schuimig en über-zoet marshmallow (in feite een vanille-achtig akkoord – foto). Dat wat het onschuldige karakter van Divin’ Enfant betreft. Dan komt zijn/haar venijnige kant naar boven. Opgeroepen door koffie, leer en ‘koud’ tabak – als symbool van slapeloze nachten.

Maar uiteindelijk valt hij/zij in slaap (en zijn/haar ouders ook) op een bedje van amber en musk. Mooie geur. Beetje ‘Guerlainesk’ en heel vreemd: de combinatie van ‘onschuldige en schuldige’ ingrediënten heeft als ‘eind’ een heel zacht en poederig effect.

RUIK & VERGELIJK

En als je dan de hele nacht wakker wordt gehouden door je geliefde Divin’ Enfant, neem dan het volgende slaapmiddel in parfumvorm:

Guerlain Eau de Lit (2006)

VESPRIESPERIDATI GOLD VESPRIESPERIDATI SILVER NOBILE 1942

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 11, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET V, NICHE. Een reactie plaatsen

VESPRI + ESPERIDI = TWEE NACHTELIJKE HESPERIDEGEUREN

Jaar van lancering: ????

Laatst aangepast: 09/09/10

Neus: onbekend

Leuke woordspeling de naam van deze twee geuren, want: een samentrekking van vespri en esperidi. Dus vrijvertaald: vespers vol van hesperiden. Klinkt al mooi en ‘verwachtingsvol’. Nobile 1942 maakt het nog ‘romantischer’ door de geuren ook te linken aan de opera I Vespri Siciliani van Giuseppi Verdi. Ga het libretto niet in geuren en kleuren uitleggen, bij interesse: ‘wikipedia’ het maar.  In het heel kort:  het met bloed en wraak besmeurde verhaal speelt zich af in 1282 in Italië waar Fransen heel druk aan het oorlog voeren zijn in en rond Palermo. Gelukkig: zoals het een goede ‘Verdi’ betaamt, heeft het een heel noodlottig einde. Met name tussen twee van de hoofdrolspelers: Henri en Helène. Want op deze twee is Vespriesperidati geïnspireerd. Gold is er voor Helène, Silver is er voor Henri. En om te tonen dat Nobile 1942, niet zo maar lukraak een opera van Verdi of ander Italiaans maestro heeft gepakt om de twee geuren te omlijsten, lees wat er al zo door het hoofd van Henri gaat, denkend aan la belle Helène.

The breeze blows gently around me – caressing my face.

And of selected perfumes – to embalm my heart.

More smoothly the wave – with its sweet murmur Joins in my song – in the laughter of love.

Fragrant oranges, streams and green pastures, have come to quess – am I loved?

Met een beetje fantasie kun je je de geuren voorstellen. Je maakt een nachtelijke wandeling door achterafstraatjes in zo’n pittoresk Siciliaans dorpje. Je bent omzichtig en stil, je hebt namelijk geen zin om terecht te komen in een uit de hand gelopen vendetta van de lokale rivaliserende families. Het is geen opera! Maar je zwijgt ook, betoverd als je bent door de geuren die de wind aanvoert.  Beetje zwoel want het is zomer, beetje ‘droog’ want het is avond. In de verte hoor je een beekje klateren… lekker fris. Daar wil je heen, dat wil je zien. Maar je ziet (en ruikt) meer: groene weilanden en sinaasappelbomen. Domweg gelukkig op Sicilië!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik kan Vespriesperidati Gold niet anders omschrijven dan sandelhout ingesmeerd met harsen waar op de zon de hele dag schijnt en waar af en toe een stortbui van citrusnoten en witte bloemen op valt.

Want, hoewel een hesperide is de geur warm-fris in plaats van fris-warm – wat meestal het geval is. Maar – terwijl je het hout al op de achtergrond al ruikt – wat een uitbarsting aan citrusgenot: bergamot uit Calabrië, citroen uit Sicilië, grapefruit en ‘gele’ mandarijn. Dit wordt in het hart voortgezet met Braziliaanse sinaasappel en wordt geleidelijk is bloemiger door neroli enpetitgrain.  De rode bes als accent kan ik niet detecteren. Geldt ook voor de alsem. De basis wel. Elegant deze mix van sandelhout, mos, amberachtige noten en patchoeli.

Vespriesperidati Silver is logischerwijs stoerder. Maar ook hier een prachtige hesperide-uitbarsting van citroen, bergamot en mandarijn. Het hart is kruidig: dragon (ruik je niet vaak in een geur), rozemarijn en jeneverbes. Zonnig gemaakt door lavendel, ‘gebalsemd’ door cistus labdanum. Geranium zorgt voor een frisse nuance die pas goed tot zijn recht komt als de geur langer op de huid zit. De afronding is minder mannelijk. Eerder gentleman-like: kasjmierhout en andere ‘rijke houtsoorten’, witte musk en tonkaboon.

RUIK & VERGELIJK

Moeilijk. Want Vespriesperidati; een geur voor hem, een geur voor haar. Wat makkelijker is: geuren waarin beide samenkomen. De eerste als hesperide voor de nacht, de tweede als hesperide voor overdag.

Annick Goutal Les Nuits d’Hadrien (2003)

Dyptique Eau des Hesperides (2008)

TUBEREUSE 3 ANIMALE – TUBEREUSE TRILOGIE – HISTOIRES DE PARFUMS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 10, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

BLOEMENEROTIEK ONDERGEDOMPELD

IN DIERLIJKE SENSUALITEIT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 10/09/10

Neus: Gérald Ghislain

Wat is toch de werking van doe deze gevaarlijke bloem? Zie: Tubéreuse 1 Capricieuse. Het is voor mij de mooiste (lees: geilste) geur uit de Trilogie Tubéreuse van Histoires de Parfums. De reden is duidelijk: ik ben een fan van geuren waarin je kennismaakt met dierlijke grondstoffen. Je weet het wellicht ook: civet, castoreum en musk mogen niet meer ‘onttrokken’ worden aan de dieren die het afscheiden. Respectievelijk de civetkat, de bever en het muskushert. Maar de industrie is er in geslaagd om ‘natuurindentieke’ vervangers te ontwikkelen. Musk wordt in nu in tig soorten geleverd. En daar zijn we aan gewend geraakt.

Vooral de witte die eigenlijk niet ruikt naar dier, maar naar schone was. En vinden dat nu gewoon – heel veel geuren kunnen niet meer zonder. Met civet en bevergeil is het anders gesteld. Ook in synthetische vorm, schrikt dat nog heel veel mensen af. Daarom hulde aan de parfumeurs die vol overgave deze animale geurstoffen in hun parfums verwerken. Nu het merkwaardige: ik denk heel veel civet in Tubéreuse Animale te ruiken. De naam is ook een hint lijkt me. Maar wat blijkt: Gérald Ghislain gebruikt geen druppel. Hij doet het – wonder oh wonder – met andere ingrediënten. Volgens mij is het de combinatie van strobloem en tabak die het erotische effect van de tuberoos versterkt. Heel onverwacht. Heel knap.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De frisse opening van kumquat is er ‘voor het fatsoen’. Want direct, zij het nog bescheiden, kondigt zich de tuberoos aan in gezelschap van zonnig en bloemig neroli. Vervolgens krijg ik met Tubéreuse Animale een ‘ouderwets’ en ‘vintage’-gevoel; ruikt naar een parfum dat je bij toeval scoort op een rommelmarkt. Vijftig jaar niet geopend waardoor de jus alleen maar intensiteit lijkt te hebben gewonnen. ‘Was een geurtje van oma’, en de kleinkinderen wisten ook niet wat ze er mee moesten doen.

Zelf dragen? No way! Ik wel, deze de tuberoos ondergedompeld in overzoete ‘pruimensap’ omringd door kruiden en gedroogd gras – als een zwoel briesje dat waait over hooi. En dat briesje komt bij vlagen terug voor mijn gevoel. Ook in de basis waar de tuberoos pas echt in overdrive raakt, op hol slaat en hierbij heel ‘vriendelijk maar dringend’ wordt geholpen door strobloem (foto) en tabak. Laatste twee geven het dierlijke effect aan de geur. En geeft aan de tuberoos ‘als’ extraatje een honingachtige zoetheid. Heel onverwacht. Heel knap.

RUIK & VERGELIJK

De eerste keer dat ik de strobloem rook in een parfum, zal ik nooit vergeten. Ik was in Parijs bij een Annick Goutal-winkel midden jaren negentig. Ik vroeg om de meest onconventionele geur uit het mannensegment. Kreeg Sables voorgeschoteld. Wat een andere warmte, wat een andere sensualiteit. Zoet, stroperig, beetje drop-achtig bij vlagen, maar ook de sensatie van een mooie cognac. In de tweede ‘grote’ geur van Lolita Lempicka is de strobloem ook de hoofdversierder, maar dan vrouwelijk geïnterpreteerd (denk vanille).

Annick Goutal Sables (1985)

Lolita Lempicka L (2006)

PAUL SMITH MAN 2

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 9, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

DE ONEINDIGE MOGELIJKHEID OM VANDAAG DE DAG EEN STIJLVOLLE MAN TE ZIJN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 09/09/10

Neus: Fabrice Pellegrin

Flaconontwerp: Paul Smith

Model: geen

Dit zegt Paul Smith op zijn site over Man 2: ‘This is a totally different fragrance to Man original’ (2009). En: het reflecteert, net zoals deze Paul Smit Man, de oneindige mogelijkheid om vandaag de dag een stijlvolle man te zijn. Dan laat de ontwerper nog iets los over de ingrediënten. Valt er niets meer te vertellen? Reken maar van yes! De flacon, bijna hetzelfde als Man, is super. Prachtig dat intense zwart met knalgeel en spierwitte belettering. Kloek, mannelijk en modern. Dit is geen flacon, maar een object. Volgens mij dragen deze twee geuren, in vergelijk met zijn voorgangers, optimaal de Paul Smith-filosofie – een fusie van speels en formeel – uit.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Door de fris-fruitige opening heen van granny – familie van? – smith (goed voor de ‘English touch’ aldus Paul Smith), mandarijn en grapefruit ruik je al snel het hart. Kardemon geeft het fruit een bittergroene toets. En Man 2 klopt opvallend: kasjmierhout – een synthetisch ingrediënt dat de zachtheid van kasjmier combineert met de warmte van hout –  en normaal wordt ‘gereserveerd’ voor de basis, stopte de neus in het hart en combineert het met lavendel. Is elegant, want het verzacht de lavendel. Het ‘droogt mooi op’ in de basis op een bedje van sandel- en cederhout en witte musk.

RUIK & VERGELIJK

We doen niet moeilijk:

Paul Smith Man (2009)

BELLE D’OPIUM YVES SAINT LAURENT

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 7, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B. 1 reactie

OPIUM ‘BELLE’ GEBLAZEN DOOR EEN WATERPIJP

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 07/09/10

Neus: Honorine Blanc, Alberto Morillas

Model: Mélanie Thierry

Artistic direction: Stefano Pilato/Akram Khan

Zitten we hierop te wachten? Een nieuwe Opium. In een wereld die overspoeld wordt door nieuwe geuren, zou je denken dat een ‘oude en vertrouwde’ naam meer gewicht in de schaal legt dan een zoveelste nieuwe variatie, die niet goed ontvangen, zo weer van het repertoire verdwijnt. Maar de ‘Verenigde Parfumeurs’ geloven nog steeds in nieuw-nieuwer-nieuwst in plaats van vertrouwd. Nou, een ‘beetje nieuw’ mag ook, lijkt nu een minitrendje.

Met andere woorden: neem naam van een klassieker, plaats daar een nieuwsgierige toevoeging voor of achter en een concept is geboren. Yves Saint Laurent – beter gezegd: de nieuwe eigenaar L’Oréal – speelt dit spel nu met Opium uit 1977. Waren we de afgelopen jaren gewend – afgezien van enkele geurvariaties – dat het zich elk najaar met een nieuwe campagne weer in ‘onze herinnering’ nestelde en daardoor aanzette tot kopen, nu is er een nieuwe campagne én een nieuwe geur. Wees niet bang: de oorspronkelijke versie van het parfum ‘voor de vrouwen die zich overgeven aan Yves Saint Laurent’ blijft te koop. Alleen vindt huidig creatief directeur  – Stefano Pilati – in samenwerking met L’Oréal de tijd rijp voor een nieuwe interpretatie.

Waarom? Omdat volgens Pilati ‘iedere generatie verlangt naar nieuwe legendes waarmee het zich kan identificeren’. Zeker naar een nieuwe legende van het parfum dat al zoveel generaties steeds opnieuw wist te verleiden. Het klassieke Opium presenteert hij daarom in een modern kader. Zowel wat uitstraling, zowel wat flacon, zowel wat de geur betreft. Naam: Belle d’Opium. Effect: ‘Contrastrijk, onweerstaanbaar verleidelijk, een parfum dat de emotie aanspreekt’. Even terzijde: dat doet elk parfum, toch?

Hoe beelden we dit uit? Pilati vond in actrice Mélanie Thierry – onlangs onderscheidden met een César (het Franse equivalent voor de Oscar) in de categorie meest veelbelovende actrice – de ideale nieuwe ‘legende’. Zij vertolkt voor Belle d’Opium een choreografie van Akram Khan waarin de ‘mythische en fatale dans van Salomé met de zeven sluiers tot leven komt’ op een speciaal voor de gelegenheid gecomponeerd werk van Nitin Sawhney.

Effect: ‘De intimiteit van dans wordt onthuld en toont wat de toeschouwer gewoonlijk niet ziet: de huidtextuur, de adem, de spanning… gecombineerd met een kinderlijke kwetsbaarheid en immense vastberadenheid, controle en overgave die de vrouwelijkheid van de draagster van Belle d’Opium perfect symboliseert’. Wat lezen we hier eigenlijk…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het verschil met het klassieke Opium: minder nadruk op de zware amber-patchoeli-basis, wel een combinatie van oriëntaalse en bloemige noten die, om minder zwaar en overweldigend over te komen, als het ware door een Turkse waterpijp worden geleid. De dans wordt geopend met een spiraal van kruidig-witte bloemen: de vol-geurige Casablanca-lelie, fluwelig maar geprononceerde gardenia – deze onderscheid ik het meest duidelijk, zie foto – en elegant-frisse mandarijnbloesem.

Dan neemt Belle d’Opium een vlucht via een betoverende walm van een borrelende waterpijp. Het parfum lijkt te zweven door de etherische combinatie van tabak, amber en fruitige tonen (fluweelzachte perzik; ruik je ook goed) omhuld door een akkoord van gebrand hout en levendig wierook. De dans komt tot een hoogtepunt met witte peper vergezeld door warm en gloedvol patchoeli, crèmezacht sandelhout en verfijnde houtsoorten.

Aangenaam, maar voor mij toch iets te licht, te zacht, te fruitig, te fluwelig. Voor mij had het accent iets meer mogen liggen op de rokerige, waterpijp-nuance: dus meer peper, meer tabak, meer wierook.

RUIK & VERGELIJK

Maar hoe ruikt het parfum ook al weer waaraan in de jaren zeventig, jaren tachtig, jaren negentig van de vorige eeuw en de eerste tien jaren van het nieuwe millennium, miljoenen vrouwen verslaafd leken te zijn?

Yves Saint Laurent Opium (1977)

IDYLLE EAU DE TOILETTE GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op september 7, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET I. Een reactie plaatsen

ODE OP DE ROOS

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 08/09/10

Neus: Thierry Wasser

Model: Nora Arnezeder

Fotografie: Paolo Roversi

De lancering van een eau de toilette-versie van een vorig jaar gelanceerd eau de parfum. Is dat zo bijzonder? Nou in het geval van Guerlain wel, omdat het parfumhuis in tegenstelling tot algemeen gebruik, dat niet doet door Idylle (2009) te verdunnen, maar het te schrijven als een nieuw opus. Ik ben onder de indruk. Idylle Eau de Toilette is een toonbeeld van vakmanschap; het ‘ruikt’ er vanaf. En hoewel de bloemen exact hetzelfde zijn, is de versie anders. Eleganter, mooier en meer uitgebalanceerd dan Idylle. De overeenkomst: zo verdomde klassiek.

Komt natuurlijk door de hoofdrolspeelster de roos. En die bloeit zo mooi, dat je het verhaal erachter voor lief neemt. Heeft de geur eigenlijk niet nodig. Zelfs zonder alle toeters en bellen, zelfs bij blind testen, weet Idylle Eau de Toilette te charmeren – in ieder geval de rozenparfumliefhebber. Als je het dan echt wilt weten: Idylle Eau de Parfum… ‘begon zorgeloos maar verdiepte, ontwikkelde en versterkte zich’. Resultaat: Idylle Eau de Toilette… ‘omdat de verliefdheid van een avond een belofte lijkt in te houden; omdat een man zijn verliefde blik laat rusten op een ontsluierde vrouw’.

Wil je nog meer weten: doorgrondt de visual waarin ‘lachende zorgeloosheid plaatsmaakt voor van beroering en mysterie’. Waarin Idylle ‘zich van haar eenvoudigste kant laat zien. Haar ontsluierde kwetsbaarheid onthult een
zal ontroerende sensualiteit omgeven door mysterie… en dat zij zich uiteindelijk overgeven’. Tja.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voor Thierry Wasser is de Bulgaarse roos met ‘haar enigszins peperige accenten van framboos en lychee, fruitig zonder omwegen, sensueel zonder wellustigheid, geurig zonder stroperigheid’ uitzonderlijk. Hij is de Rosa damascena gaan zoeken bij de bron; in de Bulgaarse valleien waar ze al driehonderd jaar bloeit in het gebied tussen Kazanlak, Kalofer en Karlovo.

Meer gedetailleerd: de roos voor Idylle Eau de Toilette is geboren uit ‘communelle’ – een assemblage van diverse oogsten om zo tot een constant mogelijk resultaat te komen – die Wasser samen met zijn geestelijk vader Jean-Paul Guerlain samenstelde en liet fuseren met een akkoord op basis van een schitterende roos die Jean-Paul ‘in een tuin in Plessis-Robinson had ontdekt met het krachtige aroma van vroeger’. Gelooft u het? Maar een roos alleen, maakt nog geen perfecte rozengeur.

Daarom wordt ze sierlijk omringd met een guirlande van lelietje-van-dalen (veel), sering (foto), pioenroos, fresia en jasmijn. Een sextet van geuren waarin – als je goed ruikt – elk accent te onderscheiden is. Ik ruik naast de roos vooral de eerste, tweede en derde bloem. De afronding van Idylle Eau de Toilette: ‘Bijna naakt omgeeft de geur zich met vederlichte, naar huid geurende musknoten.

Een chypre omstrengeld door ylang-ylang, subtieler dan de zucht van een kus’. Laatste snap ik niet goed. Ik bedoel, het chypre-idee, ruik ik niet zo. De ylang-ylang wel, die geeft als het ware en beetje warmte aan de overige bloemen. Voor mij blijft Idylle Eau de Toilette een bloemige geur die in alle stadia zacht, luchtig en ‘huideigen’ blijft en niet zoals een chypre afdwaalt naar donkere mosachtige gebieden.

RUIK & VERGELIJK

Guerlain en de roos. Is vanzelfsprekend, ze speelt vaak een elegante bijrol in grote parfums. In onderstaand parfum, ruik je haar oppermachtig en in een chypre-omgeving:

Guerlain – L’Art et la Matière – Rose Barbare (2005)