AMBER POUR HOMME INTENSE PRADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 7, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

KRACHTIGE UITING VAN AMBER VOOR DE MAN

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 07/02/11

Neus: Daniela Andrier?

Let op: verschijnt in april

Prada blijft me verbazen wat geuren betreft. Het lijkt wel of het de ongeschreven wetten in de parfumerie bewust tart. Want is het commercieel slim om in het voorjaar licht en fris gestemde geuren te lanceren, Prada doet met deze limited edition het tegenoverstelde. Amber pour Homme Intense is warm, zinnelijk en ‘diepgaand’ met een hoog niche-gehalte. Niets mis me, alleen kun je je afvragen of de man in de ketenparfumerie daar naar zoekt. De ware ‘Prada-man’ zeker, de ‘gewone’ man…

Prada noemt de geur een ‘krachtige uiting van amber voor de man’ en een ‘nieuwe manier om de elegantie van Amber Pour Homme (2006) opnieuw te ontdekken’. Ook niets mee, maar ik heb de indruk dat amber nu wel door de niche en neo-niche parfumhuizen genoeg is verkend. Dus Miuccia Prada, ga op onderzoek uit. Ik zou zeggen voor mannen: ruik eens aan het nieuwe steringrediënt in de parfumerie: oud(h).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Amber pour Homme Intense is mooi en vanzelfsprekend samengesteld uit ‘de meest exceptionele kwalitatieve ingrediënten’ en een les in less is more. Slechts vier ingrediënten had de neus nodig: bergamot, mirre, patchoeli en vanille.

Toch kun je misleid worden. Ik denk eerst een lavendelnoot te bespeuren, maar – heel vreemd – zit er naast. Alsof ik het verschil niet meer ruik tussen fris en zonnig lavendel en fris-citrus-bloemig bergamot waar de geur dus mee opent.

Maar wellicht is het bergamot gelinkt aan het zwoel en muskachtig mirre uit Somalië (omschreven als ‘een herinnering aan magische verre reizen’) die voor deze sensatie zorgt. Het vormt het eerste ambergevoel in Amber pour Homme Intense dat nog gelaagder wordt door zoet en warm vanille uit Madagaskar.

Toch vreemd is dat patchoeli – ‘bedwelmende geurnoot met verleidelijke charme’ – ook hier door Prada als één van de meest herkenbare elementen van amber wordt gepresenteerd. Wordt volgens mij meestal als houtachtige ondersteuning gebruikt in geuren, niet om het gevoel van ‘absoluut amber’ te versterken.

RUIK & VERGELIJK

‘Puur’ amber is nog steeds een ‘niche-ding’. En doet niet aan geslachtsdiscriminatie. Ik vind trouwens het eerste amberparfum van Prada, Parfum uit 2004, en Amber pour Homme Intense ook erg androgyn. Recente amber-lanceringen:

Tom Ford – Private Blend – Amber Absolute (2007)

Annick Goutal – Les Orientalistes – Ambre Fétiche (2008)

Dior La Collection de Christian Dior Ambre Nuit (2009)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Ambre (2010)

MOLECULES 02, ESCENTRIC O2 ESCENTRIC MOLECULES

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET E, GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

(SYNTHETISCH) AMBERGRIS GEFATSOENEERD

(SYNTHETISCH) AMBERGRIS PUUR

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 04/02/11

Neus: Geza Schoen

Ben benieuwd hoe lang Geza Schoen doorgaat met het in kaart brengen van synthetische basisingrediënten die eigenlijk al een parfum op zichzelf zijn. En ik weet nog steeds niet of zijn visie op het metier meer dan slimme en creatieve marketing is. Hij heeft hiermee in ieder geval letterlijk een niche gevonden, door steeds meer mensen gewaardeerd die inmiddels behoorlijk moe zijn van al die romantische toeters en smaakvolle bellen van de – niche – parfumhuizen. Die willen gewoon puur genieten van ‘pure’ geuren.

In Molucules 02 en Escentric 02 is dat de synthetische vervanger van ambergris soms ook grijze amber genoemd. Heeft verschillende namen, want geproduceerd door dito producenten. C16 H28 O, cetalox, grisalva, ambrox, amberlyn en ambroxan. De laatste is qua naam het meest bekend. Meer weten zie: Not a Perfume (2010) van Juliette has a Gun. Het is een abstracte geur met een veelvoud aan impressies – zee, zon, zout, mineraal, hout, warm, sensueel – inderdaad een parfum op zichzelf. Geza Schoen levert het in een gefatsoeneerde en ‘pure’ versie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Escentric 02 is lichter, salonfähiger, daardoor toegankelijker en onderscheidt zich qua opening (en de rest) niet echt van de gemiddelde Amerikaanse mannengeur: crisp, clean en helder. Want dat is Escentric 02: fris-citroenig via een helder hart – iris met hedione – uitmondend in een houtachtige basis van vetiver en vlierblesbloesem. Laatste is nieuw voor een geur en lekker door zijn groen-wrange aroma, maar ruik het niet echt. Dit alles besprenkeld met musk (muscone) en harsen met ‘ambergris’-smaak, in dit geval dus ambroxan.

Schoen omschrijft de opening zelf als ‘gin en tonic, een hint van een Oostenrijke limonade, Almdudler’. En: ‘De geur die je opsnuift wanneer je een spiksplinternieuw Apple labtop opent’. Het eerste ruik ik goed, het tweede niet. Hij vervolgt: ‘Helder schoon, maar droogt mooi op tot iets warms en sexy’. Klopt.

Mooi aan de Escentric 02 is dat je ‘het minerale aspect’, ofwel het zee-ziltige effect – van nature ook in ambergris – goed ruikt. Wat natuurlijk niet zo vreemd is want voor ambergris door vissers – meestal bij toeval – wordt gevonden of aanspoelt op een strand is het een tijdje door de golven gewiegd.

Molecules 02 is dus ambroxan in zeer hoge concentratie. Merkwaardige gewaarding: ik ruik droog vergeeld papier, verbrand papyrus, wierook, stof, vetiver, zout, hout. Aangenaam anders. Hoe langer op de huid, hoe zachter en romiger dit alles wordt. En ook hier komt het minerale aspect goed naar boven. Het geeft Molecules 02 de lucht en transparantie die het nodig heeft. Toch, kleeft aan Molecules 02 een nadeel: te eendimensionaal voor mij. Krijg de neiging hem te layeren met andere geuren.

RUIK & VERGELIJK

Vorig besloot een niche parfumhuis in Parijs het zich lekker makkelijk (of juist moeilijk?) te maken, door ook een geur te lanceren die ‘100 procent’ in het teken staat van ambroxan:

Julia has a Gun Not a Perfume (2010)

MIMOSA ACCA KAPPA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 4, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET M, NICHE. Een reactie plaatsen

MIMOSA STAAT VOOR…

Jaar van lancering: 2004

Laatst aangepast: 04/02/11

Neus: onbekend

Niet iedereen associeert dezelfde bloem met het voorjaar. Ook wat geur betreft. Voor de een is het lelietje-van-dalen, voor de ander narcis. Voor heel veel mensen die in Zuid Europese contreien wonen, is het mimosa. Valt heel veel voor te zeggen: ik heb mimosa een keer zien bloeien in Portugal, om precies te zijn de Algarve. Wat een genot, niet alleen om te zien – de kruinen van de enorme bomen leken veranderd in gele wolken – maar ook om te ruiken: zacht, warm, zonnig vermengd met af en toe een frisse bries vanuit de zee. Mimosa van Acca Kappa brengt dit ‘zuidelijke’ lentegevoel mooi tot leven. En dat komt met name door de extra ‘verzachtende omstandigheden’ in de compositie.

Acca Kappa weet over mimosa te vertellen dat de oorspronkelijk mannelijke bewoners van Amerika – de Indianen – een bloeiend takje schonken aan de vrouw van wie ze hielden. Nieuw voor mij. En dat in de taal der bloemen mimosa staat voor gevoeligheid. Ik dacht voor vriendschap. Mimosa prikkelt meer de vrije associatie, want volgens de ‘taal der bloemen’-pagina op facebook wordt het ook geassocieerd met bescherming, liefde, profetische dromen en zuivering.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eerst een bries van bergamot en citrus. Geel, fris, bloemig. Aangenaam aan Mimosa van Acca Kappa is dat de zonnige zachtheid van mimosa in het hart wordt onderstreept met heliotroop (met zijn naar vanille ruikende geur) en amandel. Hierdoor ontstaat een soort kokonachtige warmte met een breekbare, bijna kinderlijke toets. Zelfs in de basis wordt deze zachtheid voortgezet door ‘melkachtig’ sandelhout. Interessant deze pure interpretatie die door de amandel in combinatie met sandelhout een lichte gourmandtoets krijgt.

RUIK & VERGELIJK

De ene mimosageur is de andere niet. Mimosa kan zonnig en geel ruiken, maar ook groen en houtachtig.

Een klassieker:

L’Artisan Parfumeur Mimosa pour Moi (1996)

Een nicher:

Giorgio Armani – Armani Privé – Pierre de Lune (2004)

Een puur natuur:

L’Occitane Mimosa de L’Estérel (2009)

Een nieuwe:

Annick Goutal Le Mimosa (2011)

SHANTI SHANTI MILLER ET BERTAUX

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 3, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Een reactie plaatsen

IK GROET HET LICHT IN JOU

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 16/01/11

Neus: onbekend

Ik heb het vermoeden dat Miller et Bertaux vaak naar India afreizen om inspiratie op te doen. Ze zijn natuurlijk niet de enige ontwerpers. Heel wat creatievelingen en gewone boeren, burgers en buitenlui zoeken vanaf de jaren zestig van de vorige eeuw ‘de grootste democratie ter wereld’ op om zich te bezinnen op hun verstarde westerse denkpatronen. Bevrijd en blij komen ze terug (soms bleven ze steken in een commune) om hun vernieuwde inzichten te delen.

Alleen, deze verrijking verwerken in geuren dat deden weinig tot nu toe. Je laten inspireren voor een geur door India is wat anders dan daadwerkelijk de geuren van het land verwerken. Nou, bij Shanti Shanti doet het dus niet alleen qua naam, ook qua inhoud. En dat wordt met veel licht en ‘verlichting’ gedaan.

Shanti is afkomstig uit het Sanskriet (uit het heilige boek Atharva-Veda) en betekent rust, innerlijke vrede en ‘ik groet het licht in jou’. Twee keer uitgesproken, twee keer meer kans om deze gewenst gemoedstoestand te bereiken?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Lang geleden, voordat ik zelf naar vertrok, kreeg ik van een vriendin die ook naar India was gegaan ‘om zichzelf te vinden’ bij terugkomst een sierlijk houten kokertje met daarin een rozenattar. En die lijkt ‘als twee druppels’ op Shanti Shanti, een aangename geur omdat de roos (in dit geval de Bulgaarse variëteit) niet te overweldigend wordt.

En dat komt door de combinatie in de basis met melkig sandelhout – een geliefde parfumcombinatie in ‘simpele’, lokale Indiase geuren. Verder aan ‘typische’ Indiase ingrediënten: kardemon (neem je lichtjes waar – op de foto) en patchoeli (idem).

Voor de zachte noot staat de iris garant en voor het licht ‘opheffende’ effect, roze peperkorrel. Mooi, elegante en serene roosgeur met hoog rustgevend gehalte.

RUIK & VERGELIJK

Weet het even niet. Dit is zo’n geur die door zijn ongeveinsde, maar klassieke uitstraling een beetje uit de gratie is geraakt. Parfums Montale heeft er ook een paar in de aanbieding, maar die zijn weer zo overweldigend wat de roos betreft. Daarom de eerste geur die ik van Miller et Bertaux heb beschreven.

Miller et Bertaux N°1 Parfum Trouvé (2006)

REFLECTION WOMAN AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 2, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET R, NICHE. Een reactie plaatsen

ZONNIG EN FRIS JASMIJN

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 04/02/11

Neus: Marcel Roucel

Reflection. Zo’n naam zegt alles, zo’n naam zegt weinig tot niets. Reflectie, overwegingen: kunnen heel diep gaan, maar ook aan de oppervlakte blijven. En in combinatie met parfum en vrouw: schud het woordenboek van de clichés maar leeg. Doe ik niet. Amouage trouwens op zijn homesite ook niet. Wat je wel kunt ruiken en dus als zodanig kunt interpreteren: de vrouw die Reflection Woman draagt is niet het type dat valt voor zware en meeslepende oosterse elixers.

De geur is helder, open, transparant en reikt naar een hemel waar een ‘westerse’ zon volop schijnt over jasmijn. Een geur gemaakt voor de Europese en Amerikaanse markt. Het is ook een geur die je op het verkeerde been zet. Of mij althans. Ik denk een fruitig-groene opening te ruiken die heel even een beetje doet denken aan zoete peer. Niet dus.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wel is het direct zonnig. Komt natuurlijk door de overvloedige en heldere jasmijnnoot die even wordt opgelicht door ‘groen tropisch gebladerte’ en fresia ondergedompeld waterachtige nuance. De bedoeling van morgendauw in de lente wordt hiermee gerealiseerd. Mooi is dat de jasmijn aan de tedere magnolia wordt gekoppeld. Vergroot de helderheid.

De afronding van Reflection Woman mag dan warm-oriëntaals zijn (ceder-en sandelhout en amber) de jasmijn blijft gewoon helder doorbloeien. Wel is de gebruikte musk voor mij iets te scherp waardoor de witte bloemen niet een fluweelzachte afronding krijgen waar ze recht op hebben.

RUIK & VERGELIJK

Amouage werd in de wereld van parfums beroemd door:

Amouage Amouage (1983)

Heet inmiddels Gold.

L’EAU D’ISSEY EAU FLORALE ISSEY MIYAKE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op februari 1, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

EEN FRISSE BLIK NAAR HET ORIGINEEL

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 01/02/11

Neus: Alberto Morillas

Fotografie, styling: Daniel Jouanneau, Mathieu Trautmann

Het lukt niet veel geuren om jaar in, jaar uit, bij de consument de aandacht vast te houden. L’Eau d’Issey uit 1992 wel. Deze nieuwe klassieker deed het jarenlang vanzelfsprekend goed met aantrekkelijke zomersversies, gevolgd door speciale interpretaties zoals Une Goutte de Nuage (2009). Nu voor het eerst een nieuwe, bloemige variatie. De Japanse ontwerper noemt het zelf ‘een re-interpretatie van twee belangrijke codes van vrouwelijkheid, de roos en de kleur roze’ die je met ‘een frisse blik naar het origineel laat kijken’.

Alberto Morillas herontdekt met L’Eau d’Issey Eau Florale de ‘geur van een zich ontvouwende roos voor ze tot bloei komt in al haar puurheid en eenvoud. Het meest pure, vrouwelijke en moderne dat er bestaat – een delicate rozenknop’. Om de essentie hiervan te vangen werd gebruik gemaakt van een nieuw extractieprocedé dat het mogelijk maakt de meest pure olfactorische eigenschappen van een bloem optimaal te bewaren die als het ware de natuurlijke identiteit versterken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Als je L’ Eau d’Issey Eau Florale blind zou ruiken, dat wil zeggen zonder ‘beeld’ en zonder flacon, dan kun je je een uiterst romantische presentatie voorstellen – zo lieflijk is deze geur. En met zo weinig middelen.

Want het idee van een delicate rozenknop wordt slechts opgeroepen met een ‘ontmoeting’ tussen deze rozenknop gecombineerd met de gele gemberlelie die werd gekozen vanwege haar ‘stralende accenten’ gelijk aan de kleine bloemetjes oranjebloesem. Vreemd: de geur van de de gemberlelie is toch echt anders dan… Hoe het ook zij: deze fris-zwoel, zwoel-frisse combinatie wordt versterkt met mandarijn en in de basis slechts ondersteund door witte houtsoorten. Eindresultaat: een lieflijke, transparante en lichte geur met dromerig aura.

RUIK & VERGELIJK

Vorig jaar verscheen ook een geur die net ontluikende rozen in de ochtendauw heeft gevangen:

Teo Cabanel Early Roses (2010)

LE MIMOSA ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 31, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

PRINTEMPS QUI COMMENCE

PORTANT L’ESPERANCE

AUX CŒURS AMOUREUX…

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 29/01/11

Neus: Isabelle Doyen, Camille Goutal

Je hebt een beroemd Russische volksliedje getiteld Mimosa. De boodschap: ik ben niet de goddelijke roos, geen anjer, geen sering, ik ben slechts de doodgewone mimosa, de bode van lente. Wordt meestal prachtig voluit gezongen en met een zeker kokette onbescheidenheid, en dat is merkwaaridig want zo doodgewoon is de mimosa niet. Wie mimosa heeft zien bloeien, weet wat voor een majesteitelijke boom het is met zijn overdaad aan gouden bolletjes die bij een zuchtje wind de omgeving in een geelgouden gloed hult. Isabelle Doyen en Camille Goutal zijn er ook van onder de indruk en nemen je mee naar de Côte d’Azur ‘met zijn heldere hemel en palmbomen om je te laten wegdromen met nobele, gedurfde en tedere geurstromen’.

Mimosa heeft volgens Isabelle en Camille klasse en grootsheid in al zijn eenvoud: ‘De kanariegele pomponnetjes van mimosa zorgen voor stralend licht in smaakvolle en delicate boeketjes. Herinneringen uit Nice, een wandeling in het achterland of een film uit de jaren tachtig’ – snap ik niet helemaal laatste associatie. Over de geur: ‘Levendig en brutaal met een vrolijke noot. Le Mimosa is als een gedicht, de creatie van een elegante eau de toilette’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK ?

Ik wil de echte mimosa-liefhebbers niet teleurstellen, maar Le Mimosa is niet een solifleur in de ware zin van het woord, daarvoor speelt de mimosa (uit Grasse) te veel een spel met andere even belangrijke ingrediënten. Mooi de opening: mimosa gekoppeld aan anijs – waardoor de geur even als het ware een siddering krijgt. Snel gevolgd door een duo fluwelige noten die de mimosa zacht, zachter en zachtst maken.

Eerst Florentijnse iris (foto), dan – in het hart – perzik. Maar het kan nóg zachter. Daar zorgt de basis voor als de mimosa uitgeleide wordt gedaan door witte musk en sandelhout, waardoor Le Mimosa een beetje een melkachtige noot krijgt. Elegant en verfijnd voorwaar, maar het had voor mij wel iets prikkelender en gewaagder gemogen. Misschien komt er ooit een intense versie.

RUIK & VERGELIJK

Mimosa… minder in geuren verwerkt dan je zou verwachten. De versie van L’Occitane bijvoorbeeld – niet beschreven – is intenser en meer mimosa dan Le Mimosa. Bevat naast mimosa slechts viooltje en amandel. Heel solifleur.

Heel licht ruik je mimosa in:

Giorgio Armani Sensi (2002)

Halle Berry Halle (2009)

Heel veel mimosa ruik je in:

Guerlain Champs-Elysées (1996)

Giorgio Armani – Armani Privé – Pierre de Lune (2004)

Acca Kappa Mimosa (2004)

L’Occitane Mimosa de L’Estérel (2009)

LE NOMADE D’ORSAY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 30, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

DE WILDE EDELE

DE EDELE WILDE

Jaar van lancering: 2000

Laatst aangepast: 30/01/11

Neus: onbekend

Iets ruigs, iets ongecivileeerds, iet onaangepasts, iets van ‘donder maar op, lekker puh’… kortom een naam die haaks staat op de überverfijnde en übergeciviliseerde parfumwereld doet het altijd goed. Want de man kan niet altijd een brave ‘homme’ zijn en/of dag in dag uit met zijn romantische en/of sensuele inborst pronken. Le Nomade dus.

Nee, er schuilt meer in hem, screaming to get out. Een ziener, een verkenner, iemand die af en toe de knellende banden van de westerse maatschappij doorknipt om op avontuur te gaan, in contact te komen met culturen waar het ritme van de oermens nog wel klopt, waar de natuur vol geheimen zit en nog bedwongen moet worden, en waar hij voor de volle 102,5 procent weer ik contact komt met zijn verloren gewaande ik… boekt een enkeltje Verweggistan, trekt de woestijn in en vraagt zich af waarom hij niet eerder op dit bevrijdende idee is gekomen.

Dit zegt D’Orsay zelf: ‘Een uitnodiging tot reizen. Le Nomade is bij mannen die het dragen als een tweede huid. Waar culturen samenkomen, is dit bijzondere eau de parfum de perfecte blend van essences Afrikaanse en Aziatische beschavingen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel geciviliseerde opening: een flits van een soort onbestemde oceaanachtige frisheid in combinatie met bergamot en limette die snel met vetiver een kruidig-groen parcours volgt naar het hart vol van kardemon, koriander, komijn, peper geranium.

De enige bloem die er bloeit jasmijn. Le Nomade komt in de basis ‘edel’ tot rust met ceder- en sandelhout en blijft mooi groen door salie en mos. Maar de geur is nou weer niet zo wild en ongeciviliseerd als ik had verwacht en gehoopt. Goed geconfectionneerd, niet echt ruw gerand.

RUIK & VERGELIJK

Nog een paar nichegeuren die graag de banden verbreken. De eerste ook echt qua inhoud. Niet een geur die je als brave burger ‘opdoet’ op weg naar je saaie kantoorbaan:

Serge Lutens Muscs Koublai Kahn (1998)

Frederic Malle Musc Ravageur (2000)

Annick Goutal – Les Orientalistes – Musc Nomade (2008)

LOVE WICKED STYLE HARAJUKU LOVERS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 29, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

LOVE TO BE WICKED!

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 29/01/11

Neus: Maurice Roucel

‘Hi, je kent me wel, ik ben Love, en helemaal blij met mijn nieuwe outfit en geur. Ik ben echt wicked, want enorm over de top en super cool. Ik show mijn look het liefst off in Takeshita-Dori, dat is een smal straatje in het Harajuku-district, gelukkig alleen toegankelijk voor voetgangers, waar modebewuste jongeren en modefreaks, zoals ik bijeenkomen’.

‘Hoe vind je me? Als ik voor de spiegel sta met mijn klassieke overgooier met strak keurslijf en vierkante hals afgewerkt met kant, hartvormige knopen en grote strik, dan word ik helemaal blij. En het effect van de petticoat van tule, mijn pijpenkrullen… ik zie de jaloerse blikken van mijn andere Harajuku Lovers-vriendinnen. Let ook op het subtiele detail, mijn Dolly Lolita-flatjes’.

‘Maar het allerbelangrijkst is mijn nieuwe geur: Love Wicked Style, die werd samengesteld door een van de beste neuzen op dit moment, vind ik!’

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat alle Wicked Style-geuren gemeen hebben, is de fruitige ondertoon, of is het nu ‘boventoon’. Ruik je direct en enorm in de opening van Love Wicked Style, alsof je een fruitmand leeggooit: nectarine, mango en peer. Heel fris, heel zoet. Het hart is ook behoorlijk zoet met een licht sensueel spoor.

Met dank aan oranjebloesem (zoet, frisbloemig), lotus (transparant bloemig), viooltje (zoet) en osmanthus (zoet en zeer sensueel). De afronding met blonde houtsoorten (waaronder sandelhout), musk en patchoeli maken Love Wicked Style warm en ‘coconachtig’. Praline geeft het geheel een lichte gourmand-toets.

RUIK & VERGELIJK

Niet makkelijk om uit vijf Wicked Style-geuren, je favoriet te kiezen.

Harajuku Lovers G Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Music Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Baby Wicked Style (2011)

Harajuku Lovers Lil Angel Wicked Style (2011)

ABSINTH NASOMATTO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 28, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

ZO KAN VETIVER DUS OOK RUIKEN

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 28/01/11

Neus: Alessandro Gualtieri

Artistic direction: Alessandro Gualtieri

Ik dacht, wat komt die naam me toch bekend voor, Alessandro Gualtieri. Wat blijkt: hij is dus ook de neus van Para Diso (2010) van Emio Greco PC. Ja, het klopt, ik had Nasomatto al veel eerder moeten bespreken, zeker omdat de Italiaan een Nederlandse link heeft (hij woont en werkt in Amsterdam).

Ik ontdekte dit chic klinkende nichehuis – naam eigenlijk een beetje flauw; Nasamotto betekent ‘gestoorde neus’ – drie jaar geleden in San Francisco op de nicheafdeling van Neiman & Marcus. Daarvoor moest je wel de kelder in en het arrogante personeel voor lief nemen. Deed ik, want ik werd aangetrokken door de presentatie: anders door de echte houten doppen. En wat ook opviel: de geuren. Zeer geprononceerd, zeer animaal, zeer lang aanwezig, uiterst niche dus.

Alessandro Gualtieri (foto) is in de parfumwereld bekend door de geuren die hij maakte voor Romeo Gigli (Romeo Gigli per Uomo uit 1990), Valentino (Vendetta uit 1991), Versace (Versus uit 1992), Trussardi (Donna uit 1993) en Diesel (Plus Plus uit 1997 en Zero Plus uit 1999). En zoals zoveel neuzen, kreeg hij genoeg van de mass market- en fast forward-kijk op de business en richtte zijn eigen huis op.

Leuk zijn samenwerking met Nederlanders: in 1997 maakte hij Luctor et Emergo voor The People of the Labyrinths – door modesite Style.com uitverkoren tot een van de vijf beste cultgeuren ooit. In 2005 stelde hij voor kunstenaar Birthe Leemeijer L’Essence de Mastenbroek samen (alle aroma’s van de boerenpolder verzamelt in een geur) en in 2006 Orson+Bodil, voor het gelijknamige modemerk van Alexander van Slobbe.

Uit het kwintet dat hij in 2007 onder eigen naam lanceerde, spreekt mij Absinth (in eerste instantie) het meest tot de verbeelding. Qua naam dan. Heb ik dus in Amerika het eerst aan geroken. En doe het nu weer. Want absint wordt sinds kort meer en meer in niche-geuren verwerkt. Of het idee. Gualtieri kwam op het idee toen hij een keer op een absint-feestje kwam. Wat de echte uitwerking op echt absint is: daar gaan de wildste verhalen over rond. Lees: A Taste of Heaven van By Kilian.

En Gualtieri moet ook onder de indruk van het effect zijn geweest, want Absinth heeft als doel ‘een aanval van hysterie uit te lokken dat leidt tot verantwoordelijk gedrag’. Dat valt wel mee, althans het is mij nog niet overkomen, wel weet ik dat de geur zeker iets met je doet. Zou dat komen omdat…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… absint ondermeer wordt gemaakt van alsem, ook wel bekend als bijvoet. In dit kruid zit dus een goedje, genaamd thujon, dat verantwoordelijk schijnt te zijn voor het veronderstelde hallucinerende effect. Het scheidt ook een geur af. Omschreven als kamferachtig, bitter, zoet en kruidig.

Het is volgens mij de ‘missing link’ – die je direct bij het eerste opsnuiven ruikt – in Absinth die wordt gekenmerkt door een overdosis aan vetiver gecombineerd met een overdosis ‘gerookt’ wierook en verbrand hout. Machtig en machtig interessant deze geur.

Donker, groen, ‘zoutig’, omgeploegde aarde, gevallen boombladeren in de herfst, mos met toch een zacht-zoete finish. Vanille en leer? Doet me ook denken aan opgestapeld hooi in het weiland tijdens de herfst waaruit je rookpluimen omhoog ziet kringelen… iets wat in staat van ontbinding is.

Absinth is echt een geur die je als parfumingewijde ‘love to hate’. Veel te moeilijk voor de gemiddelde moeder- en vaderdag kopende consumenten. En dat is maar goed ook, want als iedereen deze geur zou dragen, dan verlang je weldra naar een uitweg, een plek waar je niets ruikt.

RUIK & VERGELIJK

In eerste instantie komen bij mij twee andere geuren in gedachten. De eerste is bijna even sensueel, de tweede meer ‘gefatsoeneerd’.

Serge Lutens Vetiver Oriental (2004)

Chanel Les Exclusifs Sycomore (2008)