NEROLI PORTOFINO – PRIVATE BLEND – TOM FORD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 15, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE. Een reactie plaatsen

DE MIST TREKT OP, SCHADUWEN VERDWIJNEN

ZIE DE ZON FRIS-SPRANKELEND

OPKOMEN IN PORTOFINO

Jaar van lancering: 2007 (eau de parfum), 2012 (eau de cologne)

Laatst bijgewerkt: 15/08/13

Neus: Tom Ford, Rodrigo Flores-Roux

Modellen: Mariana Braga & Max Motta

Artistic direction: Tom Ford

Het fijne van niche-geuren: ze doen niet mee aan de klassieke verleidingsstrategie. Worden dus niet vergezeld met verleidelijke fotocampagnes – boodschap meestal: parfum zet aan tot lust en seks – die de consument in eerste instantie moet overtuigen. Wat telt is zuiver en alleen de geur.

Was ook zo prettig aan de Private Blend-serie van Tom Ford. Toch hij heeft besloten een geur uit de collectie – Neroli Portofino – te visualiseren, en de flacon azuurblauw te maken. Deze beslissing valt samen met de eerste badlijn van de geur. Wat krijgen we te zien? Wat we al zo vaak hebben gezien: dartele ‘twenty-somethingers’ die het heel leuk hebben met elkaar. Maar Tom zou Ford niet zijn om naast de brave versies, ook iets meer provocerende plaatjes te leveren.

Alleen het romantische en chique beeld dat ik van de geur had door de naam is hierdoor verdwenen. Een ding is zeker: heel veel nieuwe consumenten, zullen door deze visuele transformatie op zoek gaan naar deze, zeer exclusief gepositioneerde geur.

Neroli Portofino is de trouwens makkelijkste, meest toegankelijke en dus niet geheel ontoevallig de best verkopende geur in de Private Blend-serie. Niet zo vreemd: Neroli Portofino is een klassieker dan klassiek eau de cologne maar dan in eau de parfum-concentraat. Tom Ford omschrijft de geur zelf treffend als ‘a modern intercontinental version of an iconic fragrance theme’ waarin de hoofdrol is weggelegd voor citrusnoten die zorgen voor het instantfrisse gevoel.

Ruik aan Neroli Portofino en de mist trekt op, schaduwen verdwijnen en je ziet de zon opkomen in… Portofino. Je weet wel dat kleine, schattige dorpje aan de Middellandse Zee met volgens velen het mooiste en meest romantische haventje op aarde. En daarom geassocieerd met de essentie van la dolce vita. Ofwel, genieten in overtreffende trap.

Let op: in Nederland alleen te koop bij de Bijenkorf (Amsterdam en Rotterdam) en nu ook bij parfumerie Marjo (Amsterdam).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat Neroli Portofino onderscheidt van de andere neo-klassieke eau de parfums op basis van neroli en oranjebloesem, is de enigszins zoete, zalvende en volle ondertoon. Maar eerst is er die heerlijke kortstondige sensatie van uitgepuurde citrusfrisheid – gelijk een regenboog – opgeroepen door bergamot, citrusessences en naar ik vermoed oranjebloesem en neroli (foto) die beide een witbloemige ondertoon (met citrusnuances) hebben. Tom Ford zelf spreekt van een ‘splashy yet substantive impression that awakens the senses’.

Deze ‘zoetheid’ is te danken aan een lichte vanille-injectie die deze verfrissende cologne in eau de parfum-concentratie zijn ‘warmte’ geeft. Dat laatste heeft hij gelijk met Giorgio Armani’s Eau de Jade (2004) uit zijn Armani Privé-lijn. Ben benieuwd wat hij en Tom Ford van elkaars essentie van elegante citrusfrisheid vinden.

Nieuw in 2012: een cologne-versie van Neroli Portofino. En om het effect hiervan op zijn meest verkwikkend te ondergaan, moet je eigenlijk de 250-ml flacon kopen en over je lichaam of elkaars lichaam splashen.

RUIK & VERGELIJK

Eau de cologne zat tot pak’m beet 2000 in het verdomhoekje. Werd vooral geassocieerd met ouderwets, iets voor (groot)omaatjes. En ondertussen maar vergeten wat voor een frisheid het Keulse water kan schenken. Dat maken de klassieke colognes van Guerlain, zoals Eau de Cologne Impériale uit 1853, nog steeds duidelijk.

Sinds de nichesector zich met de cologne is gaan bemoeien, heeft het een enorme opwaardering gekregen. Resultaat: de citrusfrisheid is gebleven, alleen ervaar je die nu voller, rijker en gelaagder. Waarvan ook in hetzelfde jaar dat Neroli Portofino verscheen getuigen:

Dior Escale à Portofino (2007)
Chanel – Les Exclusifs – Eau de Cologne (2007)


BATUCADA L’ARTISAN PARFUMEUR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 14, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. 1 reactie

EEN HIPPE COCKTAIL IN EEN DUS HIPPE GEUR

Jaar van lancering: 2011

Laatst bijgewerkt: 14/04/12

Neus: Elizabeth Maier, Karine Vinchon

Heeft er nou mee te maken dat Brazilië een opkomende economie is, in 2014 het Wereldkampioenschap Voetbal organiseert en twee jaar later de 28ste Olympische Spelen, dat steeds meer luxemerken er nu al op vakantie gaan voor de nodige artistieke en financiële inspiratie?

Batucada is genoemd naar een ‘substijl’ van de samba met een opzwepend, snel, zich herhalend en daardoor hypnotiserend ‘Afrikaans’ ritme uitgevoerd door een groep slagwerkers – bateria genoemd – dat is ontstaan in Rio de Janeiro.

Hoe ruikt nou zoiets? Opzwepend? Meeslepend? Sensueel? Zonnig? Zweet op je lichaam? Antwoord: van alles en nog wat, maar niet echt meeslepend. De inspiratiebron mag dan origineel zijn, de keuze voor ingrediënten niet bepaald. Wil zeggen: het is al vaker gedaan door ‘mindere geurgoden’. Voor L’Artisan Parfumeur toch iets te veel crowd pleasing, te weinig de tijd vooruit, te weinig innovatief – iets waarin dit merk in de beginjaren zo excelleerde. Niet dat de geur slecht is (wel heel erg licht; op mijn huid vervliegt het heel snel)… moest er eens bijkomen!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Batucada is fris, wat zeg ik, énorm fris in de opening door een opening die je de ‘hele geur door’ blijft ruiken: limoen, munt en cachaça (een suikerrietdistillaat vergelijkbaar met witte rum ook bekend als aguardente en pinga). Ofwel, de smaakmakers van de beroemde en in westerse hippe kringen veel gedronken caparinha-cocktail. Zuid-Amerikaans dus.

Dan in het hart: exotische bloemen: sensuele en ‘koppige’ ylang-ylang en de meer zoeterige tiaré. En dit vloeit in de basis samen kokosnootwater, een lichte zoutwatertoets en ‘huidnoten’. Denk bij laatste aan een heel lichte ambergeur.

RUIK & VERGELIJK

Dior is dit jaar in Braziliaanse sferen en Escada is er al eerder op vakantie geweest en boekt dit jaar weer eenmalig een vlucht.

Dior Escale à Parati (2012)

Escada Rockin’ Rio (2005, 2012)

EAU FRAICHE – LES CREATIONS DE MONSIEUR DIOR – DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 14, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET E, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

APRES LE SPORT IL Y A…

EAU FRAICHE DE DIOR

Jaar van lancering: 1953/2007

Laatst aangepast: 14/04/12

Neus: Edmond Roudnitska, François Demachy

De geur is nooit  van de markt verdwenen. Jarenlang leidde het een anoniem bestaan tussen zijn succesvollere familieleden in de parfumerie. Zelfs nog in Sephora aan de Champs-Elysées: Eau Fraîche van Dior, dat bij de lancering L’Eau Fraîche in 1953 heette. Is in 2007 met vier andere opnieuw geïnterpreteerd, verpakt en onderdeel geworden van de collectie Les Créations de Monsieur Dior: beetje vergeten, maar geliefde klassiekers van het huis: Diorissimo (1956), Diorella (1973), Dioressence (1978) Forever and ever (2000). Zijn inmiddels twee bijgekomen in deze serie: Diorama (1949) en Diorling (1964).

De herlancering kon bijna niet op een beter moment komen. Want colognes of cologne-achtige geuren zijn populair, alleen voldoen veel nieuwe variaties niet aan deze omschrijving: zijn fris, maar hebben niet dat knisperende, pure en schurende citrusgevoel.

Hoe zoiets ruikt? Neem Eau Fraîche; laat je zeer elegant en zeer eenvoudig de essentie van colgone ervaren: een kortstondig gevoel van welbehagen en euforie die lichaam en geest als het ware verbindt. Volgens Dior was L’Eau Fraîche in 1953 revolutionair omdat het – ten eerste – ver verwijderd was van de toen voor allerlei soort zaken gebruikte ‘platte’ eau de colognes – denk aan alle lavendel en lichte citrusgeurtjes. Ten tweede: de geur deed niet aan geslachtsdiscriminatie – gebruikelijk voor cologne. Ook bijzonder: voor het eerst een echte haute couturegeur vrij van verheven gedachten en onbereikbare idealen geplaatst in een elitair decor.

Het gebruikersadvies van toen: ‘après le sport’, prachtig deze relaxte en lome toon, getekend door de illustrator die direct met Dior wordt geassocieerd: René Gruau. Vanaf de rug gezien, zie je iemand – is het een vrouw, is het een man? – languit gerekt in een stoel ontspannen, genieten na een partijtje golf – toen nog echt elitair. En daar draait gaat bij een geur toch om…

Voor mij is Eau Fraîche de herontdekking 2007. Wel jammer: de ‘standaardisering’ van Les Créations de Monsieur Dior: alle geuren verpakt in één vorm en één verpakking. Terwijl de originele presentatie het vintage-gevoel en het idee dat je ‘een stukje geschiedenis’ te pakken hebt, zou hebben versterkt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik heb de originele geur voor het eerst in de banlieues van Parijs eind jaren zeventig waar een vriendin van mij au pair was. Stond daar trots als enige geur op het badkamerplankje van ‘papa te mamam’. De nieuwe versie is minder krachtig, in die zin dat de patchoeli minder nadrukkelijk aanwezig is en het eikenmos en rozenhout in zijn geheel zijn verdwenen. Toch komt Eau Fraîche François Demachy dicht in de buurt van L’Eau Fraîche.

Open de flacon, sluit je ogen en je waant je in Zuid Frankrijk. Fris, revitaliserend, zonnig en toch met een toets die beklijft die garandeert dat je Eau Fraîche blijft ruiken. Dat laatste komt – toch – op het conto van patchoeli die de frisse opening van Siciliaanse mandarijn, bigaradesinaasappel (neroli) gecombineerd met een zachte jasmijnnoot in het hart – vasthoudt. François Demachy, huidig huisneus bij Dior over Eau Fraîche: ‘Met deze frisse chypre sloeg de parfumerie een nieuwe richting in. De klassieke eau de cologne werd moderner. En in dit product is de visie van de parfumeur terug te vinden: de akkoorden rond jasmijn en enkele aromatische toetsen typeren het werk van Edmond Roudnitska’. Ook leuk en echte kenners zal het niet zijn ontgaan: in Eau Fraîche ruik je reeds het idee van nieuwe frisheid die Roudnitska zou perfectioneren in Eau Sauvage (1966).

En later ook ‘meenam’ in een geur ook onderdeel van Les Créations de Monsieur Dior: Diorella uit 1972, en tot mijn grote verbazing en verrassing al eerder exploreerde in Diorama – die ik heel snel ga beschrijven.

RUIK & VERGELIJK

Ruiken aan een klassieke eau de cologne, is vaak ruiken aan de essentie van parfum. Met een paar toetsen een wereld van frisheid, zon charme en levenskunst oproepen. François Demachy heeft het voor Dior ook gedaan met:

Dior Escale à Portofino (2008)

Dior Escale à Pondichéry (2009)

Dior Escale aux Marquises (2010)

Dior Escale à Parati (2012)

LIVE IN LOVE OSCAR DE LA RENTA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 14, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

PLUK DE DAG

MET EEN VOORJAARSBOEKET

Jaar van lancering: 2011

Laatst bijgewerkt: 14/01/12

Neus: Carlos Benaïm, Jean Marc Chaillan

Flaconontwerp: Oscar de la Renta

Illustratie: David Downton

Het lijkt er op dat steeds meer parfumhuizen tot bezinning komen. Wil zeggen: na een jarenlange stroom van inwisselbare geuren en onverklaarbare flankers, alleen op de markt gezet omdat de concurrentie het ook doet, ontdekken ze weer hun DNA. En laten dat de consument weten. Het is te hopen dat deze renaissance – die tegelijkertijd een upgrading betekent – niet te laat komt voor de inmiddels afgehaakte liefhebbers.

Gezien de positieve ontvangst van zijn laatste twee geuren – Esprit d’Oscar, Live in Love – kun je ervan uitgaan dat veel oude fans Oscar de la Renta (Santo Domingo 1932) weer hebben gevonden en nieuwe hem hebben ontdekt. Heeft natuurlijk ook met zijn eminence grise-status te maken: de couturier wordt in zijn tweede vaderland toch als een soort lokale Yves Saint Laurent beschouwd.

Samen met zijn generatiegenoten – Bill Blass en Geoffry Beene – heeft hij de Verenigde Staten een eigen haute couturestijl gegeven. Maar zoals zoveel couturiers is zijn stijl in de loop der jaren steeds klassieker geworden en zoals zoveel couturiers laat hij het ontwerpen inmiddels over aan assistenten die zijn stijl in hun vingertoppen hebben. Dat zie je ook terug in Live in Love: de flacon is een ‘rechthoekige’ interpretatie van So de la Renta (1997) afgerond met dezelfde dop die nu alleen een nu gouden filigrain ‘hekwerkje’ heeft gekregen.

De geur – wandel even mee over het pad der parfumclichés – is ‘geïnspireerd op de pure passie voor het leven, weerspiegelt glansrijk de vrouw die elke dag het leven met vreugde omarmt dat gevuld is met schoonheid en inspiratie. Voor haar geen andere manier: ze houdt van het leven’. De naam schijnt ‘afkomstig’ te zijn van een tattoo dat zich bevindt op een van de armen van het – anoniem gebleven – hoofd van De la Renta’s ontwerpatelier. Maar het is volgens de ontwerper zelf meer: een ‘vermaning’ tot carpe diem. Ofwel: pluk de dag.

Het opvallendste aan de presentatie: geen heel erg mooi model dat heel ‘levelievend’ de consument ‘aanmaant’ tot koop, maar een illustratie met een hoog fifties vintagegehalte – René Gruau (1909-2004) revisited, de legendarische illustrator van onder meer Dior, Balmain en Moulin Rouge.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit schijnt De la Renta tijdens de introductie te hebben gezegd: ‘A flower that doesn’t smell is like a woman with no fragrance’. Als je hier even doordenkt dan dragen heel veel vrouwen dus geen geur, want er zijn veel geurloze bloemen. Die hebben de neuzen dus links laten liggen, want Live in Love is een ode op een klassiek voorjaarsboeket omgeven door een stralende, warme krans van ‘witte houtsoorten’.

Het ‘leven in liefde’ opent met een bergamot- en oranjebloesembriesje en vervolgens bloeien de hyacint en het lelietje-van-dalen (foto) op. Beide fris, beide voorjaar, de eerste voller, de tweede groener, en worden vol en echt ‘parfumachtig’ door de klassieke roos-jasmijncombi. Deze frisheid wordt mooi ondersteund door galbanum.

De enige ‘exoot’ in het boeket is de gemberlelie, maar die stelt zich toch bescheiden op. De afronding is licht – beetje amber, beetje musk, ceder- en sandelhout – waardoor de luchtigheid van Live in Love gewaarborgd blijft. Beschaafd, vrolijk, zonnig en in intenties heel wat onschuldiger dan…

RUIK & VERGELIJK

… de geur die eigenlijk nog meer mensen verbaast, en door veel enthousiaste parfumbloggers als een nicheparfum wordt gezien:

Oscar de la Renta Esprit d’Oscar (2011)

HIBISCUS ACCA KAPPA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 12, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET H, NICHE. Een reactie plaatsen

DE HIBISCUS ALS GEVOEL, ALS STEMMING

Jaar van lancering: 2004

Laatst bijgewerkt: 12/04/12

Neus: onbekend

Soms sla je aan het twijfelen. Over het nut van het leven, waarom je bepaalde dingen wel of niet doet en – olfactorisch gezien – of een bloem wel of geen geur verspreidt. Twijfel dus over de hibiscus, bij ‘ons’ bekender als Chinese roos. Welke tuin- of plantensite je ook visit: je komt veel te weten over de oorsprong, hoe haar te behandelen als tuin- of kamerplant en natuurlijk ‘nice to know’-facts: het blad wordt als groente gegeten en in jams verwerkt (vooral in de Caraïben), van de bloemkelken wordt in Mexico een drank gemaakt, in Egypte en Soedan thee. Maar geen enkele site maakt melding van een geur. Dus ook voor de hibiscus geldt dat de bloem symbool staat voor een bepaald gevoel en/of stemming. Ik hou op het op poëtisch en dromerig. Ook ga ik er vanuit dat de bloem niet wordt verward met ‘hibiscuszaad’, ofwel ambrette. Is afkomstig van een plant verwant aan de hibiscus (hibiscus abelmoschus) en wordt in geuren gebruikt om die een dierlijk, amberachtig accent te geven. Ambrette scheidt namelijk een parfum af dat op natuurlijke wijze musk van het muskushert, civet van de civetkat en bevergeil van de bever ‘imiteert’.

Dit meldt Acca Kappa over Hibiscus: ‘Oorspronkelijk afkomstig uit Azië en eilanden uit de Stille Oceaan, bestaan er nu meer dan 200 variëteiten die een constante stroom van grote, prachtige bloemen produceren. Vrouwen uit Polynesië gebruiken haar om als ornament in hun kapsel en maken er sierlijke guirlandes van. In de taal van bloemen betekent hibiscus delicate schoonheid’. Delicaat is ze zeker, je hoeft de bloem maar aan te kijken of ze valt van haar stokje. En dat kun je ook van de geur Hibiscus zeggen. Niet geprononceerd, geen ‘kijk-mij-eens’-parfum maar wel van…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… sierlijke eenvoud. Eerst een ‘fluistering’ van bergamot die al snel overgaat in een teder, ‘poeslief’ hart van magnolia, eigenlijk de bloem die het gevoel van de hibiscusbloem geurtechnisch in zich draagt: een licht frisse, fluwelige en bloemige zachtheid.

Dit gevoel wordt in de basis onderstreept met het vanillerijke heliotroop en een zachte, zoetige bijna ‘huideigen’ ambernoot. En over dit alles heen waait een heel licht, zomers briesje – een niet opgegeven luchtakkoord. Elegant en bescheiden. Associatie: bloemen gemaakt van suikerwerk.

RUIK & VERGELIJK

De hibiscus wordt voorzichtig ontdekt als ‘stemmingsmaker’ in geuren. Je kunt haar ‘ruiken’ in de eerst, zien in de tweede:

Marc Jacobs – Splash Tropical Collection – Hibiscus (2012)

Bvlgari Omnia Corale (2012)

ESCALE A PARATI DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 11, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

PARADIS A PARATI

OFWEL, EEN KNISPERENDE COLOGNE DIE ZACHT, ZACHTER, ZACHTST WORDT

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 12/04/12

Neus: François Demachy (foto)

François Demachy heeft het druk bij Dior. Dit jaar alleen al: een nieuwe versie van Homme Sport, Miss Dior Eau Fraîche plus een herlancering (in de serie Les Créations de Monsieur Dior) van het ‘allertweede’ Diorparfum: Diorama uit 1949. En tussendoor werkte hij aan Escale à Parati de vierde geur in de Escale-reeks die je moet zien als verfrissende metgezellen tijdens ‘cruises’ naar verre bestemmingen. En niet alleen de vrouw vind ik. Heb je geld én smaak genoeg, dan levert de prêt-à-porterafdeling je een matching garderobe.

Samen proberen ze een wereld op te roepen die eigenlijk niet meer bestaat (behalve in too good to be true groothoeklens-reisreportages), maar nog levendig en ‘vanzelfsprekend’ was toen Christian Dior zijn couturehuis leidde. Dat ruik je in Escale à Parati: een geur vol nostalgie en dat komt door de nadruk op de strakke, droge (maar daardoor extreem frisse) cologne-opening (kenmerk voor alle ‘Escales’) en het gebied dat voor de cruise wordt aangedaan. Parati dus. Globetrotter die ik toch wel enigszins ben, had ik er nog nooit van gehoord. Het is volgens Dior ‘een charmante badplaats, een droombestemming’ waar je ‘de geur van het paradijs’ kunt ruiken.

En ook nog: ‘Een pittoresk stadje in de staat Rio de Janeiro met tijdloze charme, een smeltkroes van Europese en Aziatische invloeden. Bekend van zijn stranden, weelderige jungle, feesten en uitbundigheid’. Het wordt ook wel een virtueel museum in een tropisch paradijs genoemd omdat het een van de mooiste en meest waardevolle ‘collecties’ bezit van 18de eeuwse koloniale Portugese architectuur dat door Unesco op de werelderfgoed-lijst is geplaatst.

Ik ben een enorme fan van de Escales-reeks omdat die op gereaffineerde wijze de eenvoud (die complexer van aard is dan je in eerste instantie vermoedt) van een cologne koppelt aan een de ‘in’ de reisbestemming gevonden geursensaties.

Geen ‘gagdet’-ingrediënten die meer marketing value dan inhoudswaarde hebben, geen ‘never ending’, hoogdravende inspiratiebronnen, geen te duur betaalde modellen, fotografen en regisseurs die als indrukkenwekkende toneelgordijnen voor de hoofdrolspeler – de geur – worden geschoven.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zeg je Zuid-Amerika en ingrediënten voor de parfumindustrie, dan denk ik op de eerste plaats aan petitgrain (uit Paraguay), tonkaboon (uit Venezuela) en rozenhout (uit Brazilië). Doet François Demachy eveneens en hij ontdekte in Brazilië ook nog munt (foto). Dat vormt voor hem een mooi groen tegenwicht voor de citrusaccenten: het ongekende frisse petitgrain (geperst uit tak en blad van de bittere sinaasappelboom waar ook oranjebloesem van ‘betrokken’ wordt) en citroen uit Argentinië.

Die leven samen trouwens op door roze bes en een vleugje kaneel (ruik ik niet zo goed). In het hart van Escale à Parati geen bloemen maar rozenhout, geliefd omzijn houtachtige geur met roosaccent – vandaar de naam. Het wordt gelinkt aan guajachout (uit Paraguay), volgens Demachy goed voor een elegant balsemaccent. Tonkaboon geeft het geheel een zoetig, sensueel rum/amandelaccent (met prachtig poederig effect) die de kaneel (ruik ik nu heel vaag) in zich lijkt te hebben opgezogen.

Mooi om te ruiken dat fris en sensueel elkaar niet hoeven uit te sluiten zonder direct een frisgewassen effect te sorteren, wat vaak bij ‘neo-colognes’ het geval is.

RUIK & VERGELIJK

Zing mee: ‘Wie gaat er mee, wie gaat er mee naar de ‘Escales’ van die beroemde cou-tu-rier, want daar bloeien zoveel… ‘

Dior Escale à Portofino (2008)

Dior Escale à Pondichéry (2009)

Dior Escale aux Marquises (2010)

KUMQUAT – SPLASH TROPICAL COLLECTION – MARC JACOBS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 10, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET K. Een reactie plaatsen

KUMQUAT IS SOUR, KUMQUAT IS SWEET

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 10/04/12

Neus: Richard Herpin

Dit seizoen combineert Marc Jacobs de instantfrisheid van een splash met tropische geursensaties. Om preciezer te zijn: hij laat je de geuren ervaren die je kunt opsnuiven in een denkbeeldige ‘oase op een warm eiland’. In The Splash Tropical Collection zit een ‘oudje’: Rain (al beschreven). Werd vanwege door vele fans als zeer prettig ervaren ‘tropische regenakkoord’ opnieuw gebotteld. Hisbiscus en Kumquat zijn nieuw. Hibiscus is merkwaardig.

Kumquat het meest origineel. Komt de door de citrusvrucht die zo heet. En die heet dus zo omdat de Engelse omschrijving is ontleend aan het Kantonese woord ‘gam gwat’. De geur die de kumquat (citrus japonica, synoniem fortunella margarita) verspreidt is ‘dubbel’. Want de schil smaakt en geurt zoet, terwijl het vruchtvlees zuur smaakt en ruikt. Een van de redenen waarom deze oorspronkelijke in Zuid Azië voorkomende en in 1846 in Europa geïntroduceerde vrucht de laatste tien jaar is ontdekt als ‘nieuwe’ en trendy smaak: de kumquat die met schil en al rauw wordt gegeten, heeft dat aangename contrast van zoet en zuur. Maar is ook geliefd als onderdeel van marmelades, toetjes, groene salades, cocktails (in plaats van de klassieke olijf), vodka’s en likeuren. Iets meer voor fijnproevers: gezouten kumquats, als toevoeging bij groene en zwarte thee of als snoep (gekookt of gedroogd).

In geuren is het gebruik redelijk nieuw. En dat is verbazingwekkend, gezien het in ieder geval voldoet aan wat we lekker in een citruscologne vinden: een prettige, prikkelende bite. Marc Jacobs laat de vrucht nu – in ieder geval wat naam betreft – op de voorgrond treden. Opvallend: je kunt vanaf nu minder lang van de inhoud van één Splash-flacon genieten en gaat er omgerekend meer voor betalen. Jacobs brengt ze terug van 300ml naar 100ml. Richtprijs € 45,00 x 3 = € 135,00. Voor 300ml-flacon van Rain betaalde je ooit rond de € 60,00.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De zoet-zure, zuur-zoete kumquat in Kumquat ruik je direct in de opening alleen niet zo vol en ‘kumquatisch’ als je zou willen omdat hij wordt begeleid door mandarijn-, bergamot- en sinaasappelessence. En deze frisse citrusopening wordt eigenlijk direct getemperd door de volle jasmijnnoot in het hart, die zijn volle bloemigheid ziet versterkt door het parfum van de tijgerorchidee. De afronding is superzacht en muskachtig.

Dit keer een basis van ‘zongeblakerde’ bomen en zonnig cederhout. Lekker, maar niet zo verfrissend en verkwikkend als je van een splash zou verwachten, iets wat eigenlijk voor alle Marc Jacobs-splashes geldt: de instantfrisheid eigen aan een cologne wordt door de basis getemperd.

RUIK & VERGELIJK

Kumquat doet het vooralsnog alleen goed in de opening van een geur om (citroen)frisse noot een exotische toets te geven. Kun je ook ervaren in:

Calvin Klein Euphoria Blossom (2006)

Parfum d’Empire Yuzu Fou (2008)

Salvatore Ferragamo Incanto Bliss (2009)

Versace Versus (2010)

Thierry Mugler Angel Océan d’Argent (2011)

Gucci Flora Eau Fraîche (2011)

TREFLE PUR ATELIER COLOGNE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 6, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

KLAVERWEIDE

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 06/04/12

Neus: Jérome Epinette

Klaver, lange weegbree, korte weegbree, dotterbloem, boterbloem, korenbloem, zuring, madelief, paardenbloem, pinksterbloem, pluk ze langs een sloot in een weiland, tussen het koren: stop ze met was bloeiende grassoorten in een vaas en je krijgt een parfum dat op eenvoudige wijze ruikt naar Moeder Natuur. Dat is bijna niet te vertalen in parfum – welke techniek je ook toepast.

Neem bijvoorbeeld Daisy (2008) van Marc Jacobs: is bloemig maar ruikt in de verste verte niet naar madelief. Is eerder een abstract idee van bloemen dat pas in de Daisy Oh So Fresh (2011) een beetje in de buurt komt van ‘natuurlijkheid’, maar ruikt niet bepaald naar het beeld dat de campagne oproept: een zomers weiland met zomerse bloemen.

Klaver verspreidt ook subtiel een bescheiden geur af – groen, stro met een zoete honingachtige toets – die heel lang geleden nog echt aan de plant werd onttrokken voor parfumproductie. Atelier Cologne heeft een puur klaverextract in Trèfle Pur (‘zuiver klavertje’) gestopt omdat het volgens het nichemerk dit bloemetje/plantje als geen ander een ‘anders’ groen en zonnig gevoel weet op te roepen. Het effect: een grenzeloze levensvreugd. Moet je dit bij voorstellen: ‘Hij had er een goed gevoel bij. Dat is het typische aan geluk, je voelt het of niet. Nu voelde hij het. Hij vond dat door de morgenregen alles groener en scherper oogde, alsof hij het allemaal voor het eerst zag. Dus vertrok hij met een sprongetje in zijn tred’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Je moet je neus goed in Trèfle Pur stoppen, wil je het klavertje ruiken. Hij verschijnt nadat oranjebloesem – fris, zonnig, citrusachtig – de weg wijst naar dat weiland vol van klaver.

Maar hij verdwijnt bijna in de scherpe kardemon-noot en peperachtig en kruidig basilicum. Voor extra groenheid zorgt het nu in parfumkringen erg hippe viooltjesblad – ‘vochtig’, fluwelig met een vers geknipt groen effect.

De geur behoudt met neroli zijn luchtige toets – het is en blijft een eau de cologne – maar er treedt toch een zekere verdieping op dat zich aan de rand van dit klaverweiland bevindt: een schaduwachtige, aardse en bosachtige sensatie van mos en patchoeli zonder te zwaar te worden. Mooi, aangenaam, maar niet zo groen als versgeknipt als het verhaal ‘erom heen’ doet vermoeden. En ook jammer: voor een cologne te zacht en vloeiend, ik mis de ‘schurende’ werking van pure citrus in de opening als op maat voor het cologne-effect.

RUIK & VERGELIJK

Groen verschijnt in verschillende gedaanten in de parfumerie. Ondertaande geuren tonen mooi de ontwikkeling van groen door de decennia heen. Je kunt het oproepen met galbanum (Balmain, Chanel, Lauder, Maison Martin Margiela), met basilicum en ‘groene’ jasmijn (Dior), met tomatenblad (Sisley), met groene thee (Bvlgari) en een geheim akkoord (Mugler). De groenste van allemaal: Eau de Campagne.

Balmain Vent Vert (1945)

Chanel N°19 (1917)

Estée Lauder Private Collection (1973)

Dior – Les Créations de Monsieur Dior – Diorella (1973)

Sisley Eau de Campagne (1975)

Bvlgari Eau de cologne au Thé Vert (1992)

Thierry Mugler Cologne (2001)

Nana de Bary Green (2001)

Honoré des Pres Nu Green (2008)

Maison Martin Margiela (untiteld) l’eau (2011)

ANGEL THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 5, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NIEUWE KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. Een reactie plaatsen

TWENTY YEARS AGO: A STAR WAS BORN

DE VROUW ALS VERRADELIJKE ENGEL

Jaar van lancering: 1992

Laatst bijgewerkt: 04/04/12

Neus: Olivier Cresp, Yves de Chirin

‘Beschermengelen’: Estelle Lefébure (1992), Jerry Hall (1995), Amy Wesson (1998), Anna Maria Cseh (2003), Bianca Balti (2007), Naomi Watts (2008), Eva Mendès (2011)

Art director: Thierry Mugler

Flaconontwerp: Thierry Mugler

Fotografie: diverse onbekende grootheden

Ik verwacht niet anders dat Thierry Mugler (en licentiehouder Clarins) dit najaar het twintigjarig jubileum van Angel aangrijpen om eens flink uit te pakken. Kom maar op limited editions! Het is opvallend hoeveel geuren – ook recent gelanceerde – Angel schatplichtig zijn. Maar wat voor veel compromisloze kunstwerken geldt, geldt zeker voor deze nieuwe standaard in de parfumerie: vaak gekopieerd nooit geëvenaard. Logisch eigenlijk gezien, de duidelijke en vaak provocerende manier waarop de in de Elzas geboren ontwerper de vrouw in de loop van zijn carrière gestalte gaf.

Want in het universum van de avant-gardistische modeontwerper Thierry Mugler is geen plaats voor zwakke exemplaren. Toegang hebben zij alleen die hooggehakt, breedgeschouderd en met ingesnoerde taille hun sekse als wapen weten te gebruiken.

Tijdens zijn twintigjarige jubileumshow in 1994 maakte Mugler dit nog eens overduidelijk: alle zijn bekende bigger than life-portretten passeerden de revue: de femme fatale, de diva, de stoeipoes, de sirene, de sprookjesprinses, de vamp, de gothic princess, de heilige. Muglers vrouwen zijn verradelijk: achter de façade van een uitdagende centerfold kan een keiharde zakenbitch schuilgaan die even later weer opduikt als ‘belle of the ball’.

In 1992 lanceert Mugler voor deze vrouw een parfum. De ontwerper liet zijn publiek zo lang op Angel wachten – zijn directe concurrent Claude Montana lanceerde zijn inmiddels bijna vergeten Parfum de Peau in 1986 – omdat hij met het parfum direct een klassieker wilde neerzetten. Parfum is in zijn ogen geen product dat je kunt lanceren en promoten om het vervolgens te vervangen (daar denkt hij inmiddels anders over – zie Ruik & Vergelijk). De prachtige flacon met Hollywood-allure in de vorm van een hemelse ster – volgens Mugler het aardse symbool van schittering en succes – is door hem zelf ontworpen en sommige edities zijn navulbaar. Want in veel parfumerieën staat namelijk een ‘engelbewaarder’ waarin het parfum ligt opgeslagen. Hiermee werd een oud gebruik in de parfumwereld in ere hersteld.

De band met de vaste Angel-klant wordt bovendien versterkt door het zogenaamde Star System: via email wordt de draagster op de hoogte gehouden van bijzondere uitgaven. En die zijn spectaculair. Zo was er in 1999 de millennium-editie Big Bang en tijdens het tienjarig jubileum in 2002 waren er drie in gelimiteerde oplage: A Star is Born, Once upon a Star en Fatal Star. Ook leuk en geheel anders: Angel versterkt met ‘cognac’, de limited edition La Part des Anges ter gelegenheid van het vijftienjarig jubileum.

Deze bijzondere presentaties, de opvallende ambassadrices en zorgvuldige georkestreerde marketing heeft van Angel een klassieker gemaakt die pas vier jaar na de introductie echt goed begon te lopen. Het moment wanneer licentiehouders meestal ongeduldig worden en dus de geur in de ramsj doen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Muglers meest verradelijke vrouw stond ook model voor zijn eerste parfum. De slogan – Méfiez-vous des Anges – is een waarschuwing die ook op de geur slaat. Angel is namelijk een vernieuwend oriëntaals parfum doordat voor het eerst geuren uit de banketbakkerij erin werden verwerkt: honing, karamel en chocolade.

Maar eerst is er een lieflijke, klassiek-frisse aanzet van bergamot en mandarijn die overgaat in een zwoel-zacht fruitakkoord van passievrucht, perzik en abrikoos. Dan, we zitten in de nasleep, wordt de ‘engel’ duivelachtig en ontplooit haar authentieke karakter: een ‘overdosis’ patchoeli verdronken in een bad van vanille, chocolade, karamel en honing. Opvallend: elke keer als ik de geur ruik, ben ik weer verrast: blijft bijzonder en gaat niet vervelen.

RUIK & VERGELIJK

Angel heeft voor een revolutie in de parfumerie gezorgd. Want door ‘banketbakkerij’ in geuren te stoppen, werd het pallet van de neus enorm uitgebreid. Thierry Mugler laat je sinds 2005 op nieuwe manieren genieten van deze klassieke gourmandgeur.

Thierry Mugler Peony Angel (2005)

Thierry Mugler Lily Angel (2005)

Thierry Mugler Violet Angel (2005)

Thierry Mugler Rose Angel (2006)

Thierry Mugler La Part des Anges (2007)

Thierry Mugler Angel Sunessence (2008)

Thierry Mugler Angel Liqueur de Parfum (2009)

Thierry Mugler Angel Sunessence Blue Lagoon (2009)

Thierry Mugler Angel Sunessence Océan d’Argent (2011)

Thierry Mugler Angel Taste of Fragrance (2011)

Thierry Mugler Angel Aqua Chic (2012)

TRIBUTE ATTAR AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 4, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

HET RAADSEL PARFUM: GEURGENIETEN IN DE OVERTREFFENDE TRAP

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 04/04/12

Neus: onbekend

De BBC heeft op zijn klassieke radiozender sinds 1942 een uitzending getiteld Desert Island Discs waarin bekende mensen wordt gevraagd naar lp’s (inmiddels cd’s) die ze mee zouden nemen naar een onbewoond eiland. Mogen er niet meer zijn dan acht. Lijkt me leuk om een dergelijk programma te presenteren maar dan met, juist, parfums. Stel me zelf ook wel eens de vraag welke ik als een moderne Robinson Crusoe in mijn koffer zou pakken. Pfff… dat wordt steeds moeilijker gezien de constante flow van nieuwe geuren die indruk maken – vooral in de nichesector.

Zoals de geuren van Ormonde Jayne en Mona di Orio. De beste optie: parfums (en dan alleen het extract) die het meest verfijnd één familie vertegenwoordigen. Voor aldehyden: N°5 (1921) van Chanel – of toch maar N°22 (1922)? Voor oriëntaalse geuren: Shalimar (1925) van Guerlain, of voor de fun Shocking (1937) van Elsa Shiaparelli. Chypres: Bandit (1944) van Robert Piguet of kies ik nu voor Mystère van Rochas (1978)? Voor pure florals: een parfum dat ik net heb ontdekt: Diorama (1949) van Dior of toch maar – hier slaat de twijfel weer toe – Trois Fleurs (2009) van Parfum d’Empire?

Voor de citruscologne: Guerlains Cologne du Parfumeur (2010) of Eau d’Hadrien (1981) van Annick Goutal? Leergeuren ook zoiets: Peau d’Espagne (1901) van Santa Maria Novella of Cuir van Lancôme (1936). Heb nu al teveel bagage. En nog geen mannengeuren: Fougère Royale (1883) van Houbigant, Knize Ten (1921), Habit Rouge (1965) van Guerlain en Chanels Antaeus (1981). Oh, help: Guerlains Jicky (1889) kijkt me ook zo verwachtingsvol aan…

Is bijna niet te doen, zoals dat heet. Maar als je nu slechts één parfum bij je mag hebben? Dan ga je op zoek naar een geur die alles wat parfum vermag in zich heeft, die als het ware symbolisch is voor de kracht en de geschiedenis van parfum, voor wat parfum met je kan doen. En dan kies ik toch voor een attar van Amouage. Attar (عطار ) betekent in het Arabisch ‘kruidenier’, apotheker, alchemist en parfumeur, en geldt als een van oudste manier van parfum produceren die nog steeds – het zij steeds minder – in de Arabische landen en India op de meest onverwachte plekken wordt gedaan. Het is een intens geconcentreerde olie van bloemen, kruiden, specerijen en harsen ‘opgeslagen’ in – meestal – sandelhoutolie. Een attar maken is enorm arbeidsintensief.

Kort door de bocht: een koperen ketel (deg) wordt gevuld met water en verse bloemen/kruiden, die wordt afgesloten met een deksel met opening. Deze deg wordt via een bamboepijp verbonden met een andere koperen ketel (bhapka) gevuld met sandelhoutolie die in een waterbad staat. Dan wordt onder de deg een vuur aangelegd dat het destillatieproces in gang zet: de stoom vloeit via de bamboepijp van de deg naar de naar bhapka. De deg mag niet te heet worden waardoor de bloemen/kruiden verbranden).

En de bhapka moet koel blijven om de stoom goed te laten condenseren. Na vier uur wordt het proces herhaald en vervolgens een nacht afgekoeld. De volgende ochtend worden olie (die de geuren in zich heeft opgenomen) en water gescheiden waarbij het water weer teruggegoten wordt in de deg. Afhankelijk van de soort attar kan dit proces weken duren.

Amouage laat ‘ons’ weer kennis maken met deze meest intense vorm van parfum in 2005: Ohood, Oudh Al Khaloud, Al Andalus en Mukhalat. 2008: Oudh Al Khalood (geleverd in flacons van 12ml met klassiek ‘aanbrenger’ van glas). Toen ik de laatste voor het eerst rook – vorig jaar bij Place Vendôme in Welvegem – dacht ik: ‘Als ik nu doodga, weet ik in ieder geval dat ik de essentie van parfum heb geroken’.

Maar ik leef nog en heb me dus kunnen verdiepen in twee nieuwe attars Homage en Tribute (ook beide 2008). Verschenen ter gelegenheid van het 25jarig jubileum van het huis. What’s in a name en wat een ‘fragrance festivity’! Bij het ruiken, ga je direct terug naar de oerculturen die parfum gebruikten om de goden tevreden te stemmen. En dat werd toen voornamelijk gedaan door verschillende soorten wierook te verbranden – ook de hoofdrolspeler in Tribute.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In grote hoeveelheden (op de foto getapt). Het effect: rijk, warm, zalvend – dus aards. Etherisch en ijl – dus hemels. Heel cliché: als of aarde en hemel samenkomen. Het is alsof je een oude Egyptische tempel betreedt waar dienaren net een offerande hebben gebracht. Tribute heeft iets sacraals, je krijgt de neiging te buigen uit louter deemoedigheid; dat je de kans wordt gegund om zo puur de wierook (afkomstig uit het Dhofar-gebergte van Oman) te ondergaan.

Heel langzaam en bescheiden neem je de bloemige noten waar: de rijkste, volste en zoetst ruikende roos die er bloeit: taïf-roos gecombineerd met jasmijn die door de basis een dierlijke toets krijgt. Heel elegant en erg oosters is de toevoeging van saffraan – ook al eeuwenlang een geliefd parfumingrediënt in Arabische contreien en door ‘onze’ kruisridders naar Europa gebracht. Het geeft Tribute een soort van stroeve, licht zoete ondertoon die in de basis zeer elegant, maar zeer intens linkt met leer (berkenteer) en een zoetige tabak.

Ook de houtnoot van patchoeli, vetiver, ceder- en sandelhout is subliem. Duurt ook even voor je deze noten duidelijk ervaart. Maar op een gegeven momenten ruik je door de wierooksluiers heel subtiel ‘hout’ – met name vetiver. Kortom: parfum in de overtreffende trap.

RUIK & VERGELIJK

Lijkt me eerlijk gezegd onmogelijk. Met dien verstande: ik ben nog niet erg ‘into’ attars. Heb ze voor het eerst in 1999 in India op een lokale markt puur geroken, maar realiseerde me op dat moment nog niet de uitzonderlijkheid. Kocht later twee flacons in Dubai genaamd Attar Al Kaaba (foto) die duidelijk maakten hoe groot het verschil nog is tussen westerse en oosterse parfumtradities: beide tot aan de rand met roos en oud gevuld. En Montale verkoopt inmiddels geuren onder deze naam. Attars vormen een categorie op zichzelf, zijn ‘hors concours’ en heb je van goedkoop tot best wel erg duur – zoals die van Amouage.

Nog iets: ik weet niet of Amouage het klassieke attar-procedé heeft gevolgd. Wat ik wel weet: het is in ieder geval een ‘tribute’ aan de essentie van parfum. En dat geldt ook voor het lichtere en meer toegankelijke:

Amouage Homage Attar (2008)