ROCKIN’RIO – THE BEST OF 20 YEARS OF SUMMER FRAGRANCES – ESCADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 23, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET R. Een reactie plaatsen

THE NEW GIRLS FROM IPANEMA

Jaar van lancering: 2005/2012

Laatst aangepast: 23/04/012

Neus: Phillipe Romano

Veel mensen hopen het ooit te zullen doen: op vakantie naar Zuid Amerika en, als het even kan, een bezoek brengen aan Rio de Janeiro om daar te zonnen, feest te vieren, te dansen – salsa! – en te flirten op het beroemde Copacabana-strand. Kortom: louter lol en genieten van het tropische dolce vita.

Dit verlangen stopte Escada in haar zomergeur 2005 en doet het nu voor een tweede keer ter viering van het feit dat in totaal 20 zomerse edities verschenen. Samen met Sexy Graffiti (2002) en Island Kiss (2004) – de drie populairste geuren.

Ruik aan Rockin’Rio en er verschijnen beelden van avonden en nachten dansen, flirten en pralen in deze dynamische metropool. Net zoals het meisje uit Ipanema: bruin, mooi en gezegend met nonchalante glamour. Alle zintuigen komen tot leven. Het zicht: je ziet alleen maar vrolijke mensen. Het gehoor: de aanstekelijke muziek die je de hele dag omringt. De tast: je voelt de zon je huid strelen. En natuurlijk de reuk: een cocktail van tropische bloemen, vruchten en drank.

Met Rockin’Rio vier je volgens de creative director van Escada het feit dat je je goed en fit voelt. Brian Rennie: ‘Zongebruinde Ipanema-meisjes terwijl de zon ondergaat in de meest sexy en kleurige kostuums. Draaiend, lachend en dansend op de muziek, overspoeld door levenlust. Deze way of life heeft me geïnspireerd tot deze zomergeur’. Mocht je de geur kopen, dan raad ik de 100ml versie aan, die is in verhouding tot de 50ml, bespottelijk goedkoop. Volgens de officiële verkoopprijs scheelt dat maar 16 euro!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Rockin’Rio is als een zomerse cocktail. Bij de eerste sip proef je mandarijn, ananas en papaya. Bij de tweede slok ruik je de ‘dama da notta’ (ofwel: de leliesoort de koningin van de nacht) in volle bloei, pina colada vermengd met suikerruit en kokosnootsap (foto) waar overheen een zeebriesje heeft gewaaid.

Bij de laatste slok ervaar je de geur van musk, sandelhout en – heel byzonder – drijfhout dat ‘gerijpt’ is door de tropische oceaan. Hele eigenaardige en leuke geur: wat een tropische fruitzoetheid ondergedompeld in sprankelend water! Anders. Lekker.

RUIK & VERGELIJK

Hoewel je zou verwachten dat kokosnoot om zijn volle, zoete melkachtige aroma veel in parfums wordt verwerkt. Niet dus. Er zijn maar enkele geuren waarin een gulle dosis kokos is verwerkt. Zoals:

Chopard Casmir (1991)
Rochas Tocadilly (1997)
Serge Lutens Datura Noir (2002)
Jennifer Lopez Miami Glow (2005)

SEXY GRAFFITI – THE BEST OF 20 YEARS OF SUMMER FRAGRANCES – ESCADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 23, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

SEXY, SWEETY

Jaar van lancering: 2002/2012

Laatst bijgewerkt: 23/04/12

Neus: Laurent Bruyère, Dominique Ropion

Het begon in 1993 met Chiffon Sorbet: een limited edition die qua sfeer paste bij de zomercollectie van Escada. Het was zo’n succes dat werd besloten het het volgende voorjaar te herhalen met Summer in Provence. Hiermee zette Escada een voorbeeld (sterker: ontketende een revolutie) dat bijna door ieder merk werd gevolgd en de consument hiermee overspoelde met eenmalige zomergeuren wel of niet gebaseerd op populaire parfums. In 1995 presenteerde Escada Ocean Blue gevolgd door geuren die steeds minder een link hadden met de kledingcollecties: Jardin de Soleil (1996), Que Viva Escada (1997), Sunny Frutti (1998), Loving Bouquet (1999), Lily Chic (2000), Tropical Punch (2001), Sexy Graffiti (2002), Ibiza Hippie (2003), Island Kiss (2004), Rockin’ Rio (2005), Pacific Paradise (2006), Sunset Heat (2007), Moon Sparkle (2008), Ocean Lounge (2009), Marine Groove (2010) en Tai Sunset in 2011. En denk je: ‘Ik tel er maar 19!’ Klopt: Sunset Heat kende ook een mannelijke versie.

Om bij deze 20 successen stil te staan, herlanceert Escada nu de drie meest geliefde, dus best verkochte geuren naar ik aanneem: Sexy Graffiti, Rockin’ Rio en Island Kiss. Ik heb me verbaasd – vol bewondering – over het feit dat heel veel van deze zomerse geuren zo’n originele kijk op het vak van parfumeur lieten zien.

Niets was de neuzen vreemd: alles wat maar omgezet – exotische cocktails, suikerriet, tropisch warm zand – kon worden in geur, werd omgezet. Met voor mij vaak een ‘niche’-effect tot gevolg wat originaliteit en gedurfdheid betreft. Gaat iets minder op de geur met een voor mij een van de vreemdste namen ooit bedacht in het masstige-segment: Sexy Graffiti. Als ik me dit letterlijk probeer voor te stellen, gebeurt er niets, terwijl de naam wel iets heeft in figuurlijke zin: als of de straattekeningen zijn gemaakt door de meisjes/jonge vrouwen/vrouwen voor wie de geur bestemd is.

Escada ziet het zo: ‘Het magische zomermoment als de avondzon in New York plaatsmaakt voor een fun partysfeer – spannende cocktails worden geschonken, de juiste muziek gedraaid en mooie mensen bezoeken hippe clubs. Je geniet van de sfeer, de ondergaande zon, de muziek die je weghaalt uit de drukte van de stad en je meeneemt naar verre oorden’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

‘Deze avond staat voor altijd gegrift in je geheugen als puur plezier’ en kun je in 2012 opnieuw beleven. Voor zijn tijd was de geur vernieuwend door de verwerking van rood fruit – nu doet bijna iedereen het – in de opening: wilde aardbei (foto) en framboos. Een ‘zoetsappig’ begin die frisheid krijgt door grapefruit en pit door munt. Samen geven de zachtzoete en frisse bloemen in hart een rode glans (lelietje-van-dalen, pioenroos, viooltje). En die zoetheid houdt aan doordat de basis van kasjmierhout en musk ‘gelakt’ is met vanille. En dat maakt van Sexy Graffiti eigenlijk een sexy sweetie geur!

Mocht je de geur kopen, dan raad ik de 100ml versie aan, die is in verhouding tot de 50ml, bespottelijk goedkoop. Volgens de officiële verkoopprijs scheelt dat maar 16 euro!

RUIK & VERGELIJK

Dat rood fruit nu heel erg hip, bewijst wel Thierry Mugler: zijn eau de toilette-versie Womanity loopt in de opening van wilde aardbei:

Thierry Mugler Womanity Eau pour Elles (2012)

Heel veel rood fruit ruik je ook in:

Jil Sander Sun Sorbet (2012)

TRUTH OR DARE MADONNA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 22, 2012
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET T, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

TUBEROOS EN GARDENIA REVISITED…

NICHEGEUR VOOR PARFUMKETEN-PRIJS

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 22/04/12

Neus: Stephen Nilsen

Model: Madonna

Fotografie: onbekend

Flaconontwerp: Fabien Baron vanzelfsprekend in samenwerking met Madonna

Exclusiviteit in de wereld van parfums wordt door internet steeds meer een wassen neus. Ici Paris XL claimt dat het voor Nederland alleen de eerste geur van Madonna in zijn assortiment heeft. So what, denk ik dan. Niets makkelijker om ‘bij ons’ (nog) niet verkrijgbare geuren te bestellen via internet.

En wat wordt er eigenlijk tegenwoordig nog verstaan onder exclusief? Madonna is het zeker niet gezien celebrity fragrances eigenlijk over hun hoogtepunt heen zijn. Nu pas lanceert ‘the queen of pop’ Truth or Dare. Waarom? Ze is al vaker benaderd, maar geen enkele producent kon haar garanderen dat haar ‘van nature’ dure parfumsmaak niet opgeofferd zou worden aan een massmarket-smaak. Coty wel.

De geur is genoemd naar haar docudrama uit 1991 waarin ze de fan een kijkje achter de schermen gunt tijdens haar Blind Ambition-toernee. Ook niet echt origineel.

Dan de draai die ze ‘geurtechnisch’ aan de naam geeft: ‘Truth: tweeledigheid. Zonde is mijn tweelingzus. Tegenpolen stoten elkaar af en trekken elkaar aan. Dare: het onderliggende blootleggen. Oneindig veel mogelijkheden. Binnen dit spanningsveld ligt onze ware ik’. Tja. Ik zou dan zeggen: Truth ánd Dare, anders kun je die dualiteit nooit ervaren, en het onderste niet naar boven halen.

Over geuren in het algemeen zegt ze: ‘Er is iets primitiefs en mystieks aan onze reukzin. Geuren roepen herinneringen, nostalgie op, laten ons dromen en fantaseren. Ik ben altijd al geobsedeerd geweest door geur en ik wil al jaren iets persoonlijks creëren dat een uiting is van mijzelf, maar waar anderen zich ook in kunnen herkennen. Iets klassieks en tijdloos, maar toch modern. Mijn oudste herinnering aan mijn moeder is haar geur. Die draag ik overal bij me. Ze rook altijd naar gardenia en tuberoos. Een bedwelmende combinatie. Vrouwelijk en mysterieus. Ik wilde die geur reproduceren, maar met een fris en vernieuwend tintje. Eerlijk maar toch gedurfd. Vandaar de naam Truth or Dare’.

Ook niet echt een originele kijk van iemand berucht om haar zorgvuldig geplande onorthodoxe levenswandel. En dan de presentatie. De foto: knap dat je er als fiftysomething nog zo jong en ‘dubbel’ kunt ogen. Maar dit ‘dubbelportret’ is geen verbeelding van de ‘Madonna Truth’ zoals ze zich aan ons presenteert en haar tweelingzuster ‘Madonna Dare’. Gewoon twee keer Madonna.

De flacon: ‘Luxueus en klassiek, een prachtig kleurenpalet van goud en wit, een perfecte combinatie van elegantie en verfijning met een gedurfd tintje. Het witte deel van de flacon en het logo staat voor waarheid en spiritualiteit. De verrassende kralenversiering geeft het een pikante touch’. Heel eerlijk: zal wel, maar ik had meer verwacht. Voor het geld hoeft ze het niet te doen, dus waarom niet over the top uitgepakt én ingepakt. Een presentatie waarin bling bling samenvloeit met handwerk en dan bijvoorbeeld in een oplage van 999 – teken van duivel, de tweelingbroer van Zonde – voor 999 dollar. Slaat het aan, er zijn er zo 9999 en nog meer bijgemaakt. Laten Madonna’s diehard-fans het afweten, kan ze nog altijd antwoorden met: ‘Niemand begrijpt echte verfijning meer’ en de niet verkochte flacons uitdelen aan vrienden en bekenden.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dan de geur. Er bestaat een site – www.celebrity-scents.com – die via het ‘horen-zeggen-schrijven’-circuit categoriseert welke ster welke geuren gebruikt. Hieruit blijkt dat Madonna als favorieten heeft (in chronologische volgorde): Fracas (1949) Robert Piguet, Estée Lauders Youth Dew (1953), Fleurissimo (1972) van Creed, Lily of the Valley van Penhaligon’s (1975), Tubéreuse Indiana (1980) weer Creed, Eau d’Hadrien en Folavril – beide 1981, beide Annick Goutal. Premier Figuier van L’Artisan Parfumeur (1994), Spring Flower van Creed, Grand Amour van Annick Goutal (beide1996) en Hypnotic Poison (1998) van Dior. Wat kunnen we hier uit opmaken?

Naast fris-groene, voorjaarsachtige geuren en enkele oosterse elixers, gaat Madonna’s voorkeur uit naar klassieke, volle bloemengeuren opgebouwd rondom – inderdaad – tuberoos en gardenia. Niche-klassiek dus. En deze combinatie blijft bij haar ook traditioneel, geen ‘hippe ingrediënten’ zoals gember, zoals zoethout, die Truth or Dare een gedurfde toets kunnen geven.

De totaalindruk: ‘koppiggroene’ sensuele gardenia (foto) die zich mengt de übersexuele tuberoos. Dit verleidingsduo staat garant voor een romige, boterachtige maar bovenal erotische zachtheid die iets meer nodig heeft om saaiheid en ‘gladheid’ te voorkomen. Daarom wordt om de bloemennoot te verlevendigen jasmijn, oranjebloesem en lelie toegevoegd. De eerste is zonnig en toch sensueel, de tweede is zonnig, fris en toch sensueel, de derde overrompelend sensueel. De afronding versterkt de romigheid van de tuberoos en de sensualiteit van de andere bloemen: benzoëhars, vanille, ‘gekaramelliseerd amber’ (is volgens mij een ambernoot met vanille) en musk.

Qua rijkheid, volheid en boodschap komt Truth or Dare wat recente lanceringen betreft in de buurt van Tom Fords Violet Blonde en Jasmin Rouge (2011). Alleen, heeft Madonna voor een lagere prijspositionering gekozen. Jammer. Als ‘queen of celebrities’ moet je eigenlijk ver boven je concollega’s uitstijgen, een kaartje voor een concert van haar zweeft ook rond de 75-100 euro naar ik heb begrepen. Het leuke dan weer wel: je hebt een nichegeur voor een ketenparfumerie-prijs.

Eén ‘geluk’ voor haar: de eerste geur van haar directe celebrityconcurrent – Lady Gaga – wordt voor de onderste kant van de markt gereserveerd.

RUIK & VERGELIJK

Ben benieuwd hoe Truth or Dare het gaat doen. Dat het niet gemakkelijk is om de gevaarlijke tuberoos-gardenia-combinatie populair te maken bij een groter en jonger publiek blijkt wel uit Versace’s Blonde (1995) en Jean Paul Gaultiers Fragile (1998): niet echt gelukt. Beide zijn trouwens geïnspireerd op de tuberoosklassieker: Fracas van Robert Piguet. En uit onderstaande lanceringen blijkt dat tuberoos en gardenia toch echte ‘nichebloemen’ zijn, die meestal samen in geuren worden verwerkt omdat de laatste met haar sensualiteit de erotiek van de eerste tempert.

Isabeay Gardénia (1924)

Chanel – Les Exclusifs – Gardénia (1925)

Annick Goutal Tubéreuse (1984)

Annick Goutal Gardénia (1989)

Serge Lutens Tubéreuse Criminelle (1998)

Frederic Malle Carnal Flower (2000)

Michael Kors Michael (2000)

Marc Jacobs Marc Jacobs (2001)

Il Prvfumo Gardenia Royal (2004)

Jo Malone Vintage Gardenia (2004)

Parfumerie Générale N°17 Tubéreuse Couture (2006)

Estée Lauder – Private Collection – Tuberose Gardenia (2007)

Tom Ford – Private Blend – Velvet Gardenia (2007)

By Kylian Beyond Love (2007)

Thierry Mugler – Miroir Miroir – A travers le Miroir (2007)

Guerlian – L’Art et la Matière – Cruel Gardénia (2008)

Prada Infusion Tubéreuse (2010)

Histoires de Parfums Tubéreuse Trilogie (2010)

L’Artisan Parfumeur Nuit de Tubéreuse (2010)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or – Tubéreuse (2011)

HOMME COSTUME NATIONAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 21, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET H, NICHE. Een reactie plaatsen

SENSUELE ‘SPICEBOMB’

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 21/04/12

Neus: Dominique Ropion

Model: onbekend

Fotografie: onbekend

Je verwacht het niet van een chique-alternatief merk, maar ook Costume National weert de clichés niet in de beschrijving van ‘hun man’. Is natuurlijk geen cliché-man, dat zie direct je aan de collecties van het Italiaanse luxelabel. Beetje artistiek, beetje bohemien, beetje bewust niet meegaan met de flow.

Wel – zo meldt een beschrijving op internet die ik even heb vrij vertaald: ‘Een bewoner van een symbolische grootstedelijke jungle die uit emoties lijkt opgebouwd. Hij houdt van soberheid en omringt zich met unieke dingen die een diep onderzoek verraden naar kwaliteit en design. Zijn stijl is minimalistisch en innovatief, hoewel hij nooit de ‘rock & roll-energie’ vergeet. Hij combineert dingen die schijnbaar in tegenspraak zijn, hiermee een nieuwe balans creërend tussen nacht en dag, tussen ernst en transgressie’.

Klinkt intellectueel, bombastisch en af en toe gewoon krom – ‘best wel’ moeilijk om te begrijpen. Ook voor de Costume National-man. Gelukkig eindigt de omschrijving dan ook met: ‘Hij is verleidelijk, mysterieus en boven alles uniek’. Kijk, daar kun je wat mee. En dat gaat in zekere zin eveneens op voor Homme. Uniek lijkt me overdreven, verleidelijk en mysterieus niet. Ik zou willen toevoegen: elegant en uitgesproken.

Ruikend aan Homme, lijkt het net alsof je in India op een markt verdwaald bent geraakt, overrompeld als je bent door alle geuren van kruiden en specerijen. Homme is een kruidenwolk, een kruidenbom met een prachtige zalvende en balsemachtige onderlaag die wordt verhoogd door de zuivere kwaliteit aan ingrediënten. Alleen wat de – voor mij overbodige – begeleidende slogan beweert ‘a new approach to fragrance’ is het natuurlijk niet. De reden: Homme is het niet. Als je vindt dat ik dit moet toelichten, laat me het weten.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Kruiden ondergedompeld in cistus labdanum (foto); het hars met zijn natuurlijke muskachtige parfum. Homme kent een hele kleine frisse opening: een zuchtje van grapefruit en bergamot. Maar tegelijkertijd verschijnt er een wolk van kaneel: zacht, zoet en een beetje stroef en houtig. En deze wolk blijft lang drijven en zuigt zich vol met groenig en ‘aards’ tijm en kruidnagel. En tussendoor ruik je persistent zonder dat het hinderlijk wordt de droog-frisse geur van kardemon.

De afronding verleent de geur een zwoele toets, maar ingehouden. De vochtige, bossige noten van patchoeli gaan mooi samen met zonnig en melkachtig sandelhout. En die zwoele toets wordt geleverd door cistus labdanum (ook wel bekend als zonneroosje). Die geeft Homme een sensueel laklaagje. En ondertussen blijft de ‘K3’-combinatie (kaneel, kruidnagel, kardemon) zich verdiepen. En: Homme zou het ook heel goed doen als geurkaars… En: Homme is voor mij heel erg niche.

RUIK & VERGELIJK

Qua geur en sfeer moet ik heel erg denken aan de geuren van Miller & Bertaud – die zijn ook erg India minded, en aan, hoewel zoeter:

Serge Lutens Feminité du Bois (1992)

Ook interessant ter vergelijking: de geur die kruiden meent te laten exploderen voor de man. Wat is meer kruidenbommerig? Homme van Costume National of:

Viktor&Rolf Spicebomb (2012)

TABAROM ANTONIO VISCONTI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 20, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Een reactie plaatsen

NICHE MET EEN MERKWAARDIGE ONTSTAANSGESCHIEDENIS

Jaar van lancering: 2005

Laatst bijgewerkt: 20/04/12

Neus: onbekend

En ik vond dat Tom Ford in 2007 al behoorlijk breed uitpakte met zijn Private Blend: hupsakee dertien stuks. Als ik een beetje beter en eerder had rondgeneusd, dan had ik daar minder vreemd van opgekeken. Want twee jaar daarvoor lanceerde Antonio Visconti – heeft u even – vijftien geuren. Tja, wat zal ik er van zeggen, los van de geuren. Ik vertrouw de ontstaansgeschiedenis niet helemaal.

Dit lees je op de Franstalige homesite – onder het kopje histoir (in plaats van histoire – ook zo iets): in 1857 opent de uit Florence afkomstige parfumeur-gantier Averdo Visconti zijn atelier in Parijs aan de Faubourg Saint-Honoré – alleen: geen huisnummer wordt vermeld. Natuurlijk wordt alles gemaakt van de beste kwaliteit leer en in elkaar gezet door de vaardigste werklui.

Logisch gevolg: ‘tout Paris’ tijdens het Tweede Keizerrijk bestelt er zadels, paardentuig, reiskoffers en handschoenen. Alleen: geen voorbeelden van roemruchte klanten. Begin 1900 verplaatst de familie zijn activiteiten naar Grasse. En, hoe toevallig, in de hoofdstad van de Franse parfumerie, ontdekt het de wereld van geuren en raakt er in geïnteresseerd. Met name Antonio. Een zoon neem ik aan, of kleinzoon? Hij volgt een opleiding tot neus. Et voilà: Rebel, Le Sense du Plaisir, Fleur de Nuit en Tabarome – to name a few of the fifteen – zien het licht. That’s it. Geen vermelding hoe deze geuren het al die jaren hebben ‘overleefd’ tot 2005 en of het bedrijf nog in familiehanden is.

Ook opvallend: welk naslagwerk ik ook raadpleeg, nergens een vermelding van Antonio Vivaldi, oeps, sorry, Visconti. Nog zoiets: in het midden van de 19de eeuw kende de lichtstad tientallen bedrijven – waar ook ‘tout Paris’ kocht – gespecialiseerd in paardentuig, koffers en andere noodzakelijke reisnécessaires, waarvan er slechts enkele hun deuren niet hebben gesloten zoals Hermès (1837), Louis Vuitton (1854) en Perrin (1893). Dus: nothing special. Nog zoiets: waarom zijn er geen craquelé portretten en/of vergeelde foto’s bewaard gebleven van de familie, van de winkel, van de flacons? Nog zoiets: internet heeft zoveel geschiedenisbronnen vrijgemaakt, maar hoe ik ‘internationaal’ ook google op zoek naar achtergrondinformatie, ik kom constant terecht bij www.parfumaria.com, de in Nederland gestarte internetwinkel van ‘Maria van Geuren’, die zo lijkt het, elke week wel weer een nieuw nichelabel in huis weet te halen…

Volgens mij is het ‘huis’ bedacht door zakenmensen die weten dat je met nichegeuren geld kunt verdienen als water. Dit is geen kritiek, maar een constatering. En om het gebrek aan echte info te maskeren, wordt je op de site getrakteerd op het productieproces van parfums – wisten we nog niet – en dat de op de maan geïnspireerde flacons heel moeilijk te vervaardigen zijn – tis niet waar! – en hiervoor de hoogste kwaliteitseisen in acht worden genomen – zal niet…

Mag ook wel gezien de prijs: rond de 170 euro voor 100ml. Het enige wat je van Antonio Visconti kunt zeggen: de geuren zijn erg goed van kwaliteit. En ben hierdoor alleen al benieuwd welke neuzen deze geuren – wel of niet uitgaand van overgeleverde receptuur – hebben samengesteld. Maar niets daarvan.

Geldt ook voor Tabarom. Ik neem deze geur als eerste omdat kenners weten dat hier toch wel sterk wordt gerefereerd aan Tabarome van Creed. De legendarische tabaksgeur die speciaal voor Winston Churchill (1874-1965) werd gecreëerd, zegt de een. De ander geeft als jaar van lancering 1875 toen Churchill net was geboren. Anyway, Tabarome (en dus Tabarom) is een samentrekking van tabac en arome. Met andere woorden: denk aan Winston Churchill in een leren clubfauteuil paffend aan zijn sigaar nippend aan een zoete cognac. En dat is Tabarome en Tabarom iets minder want…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… deze als oosterse varengeur omschreven compositie heeft minder tabak (foto) en is over het geheel zoeter. En het fougère-concept? Niet echt aanwezig: geen coumarine, geen lavendel. Tabarom is oosters. Heel mooi is de opening van kaneel ‘beplakt’ met mandarijn-zest gecombineerd met een lichte theenoot. Maar ik ruik meer: iets chocolade-achtigs, iets ijls (jeneverbes?) en bittergroens (alsem?). Deze fris-kruidige zoetheid wordt bloemig-zoet in het hart door jasmijn en heliotroop, en krijgt een masculien karakter door – daar is ie – tabak en patchoeli. Mannelijk, maar niet stoer want de oosterse toon wordt in de basis voortgezet met musk en tonkaboon ondersteund door cipres- en sandelhout. Elegant, dandy, alleen de prijs… Wil je er toch mee kennismaken, maar niet de volle mep betalen, net zoals ‘het buitenlandse’ The Perfumed Court, levert sinds kort lokaal ook http://www.parfumaria ‘proefsprays’ van 10 ml.

RUIK & VERGELIJK

Kan d’r maar één zijn. Alleen: Tabarome schijnt gediscontinueerd, zelfs de versie uit 2000, aangezien de familie Creed vindt dat ze niet meer die kwaliteitsingrediënten kunnen vinden die beantwoorden aan hun strenge criteria: geroken en te licht bevonden. Of is het een bezuinigingsoperatie in disguise…

Creed Tabarome (1875, 2000)

WOMANITY EAUX POUR ELLES THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 19, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET W, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

ZOET-ZOUT, ZOUT-ZOET

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 19/04/12

Neus: Serge Majoulier, Christine Nagel

Modellen: onbekend

Fotografie: Ellen von Unwerth

Het getuigt in nichekringen al een jaar of tien van goede smaak als je parfums lanceert die opvallen door hun merkwaardige inspiratiebronnen en die dus dientengevolge de meest vreemde en weirdo geuren opleveren. Bloed en sperma? Wat schrijft u? Ja, inderdaad bloed en sperma. Het resulteerde bij Etat Libre Orange tot Sécretions Magnifiques (2007). Comme des Garçons maakt er helemaal een parfumpotje van. De Series-lijn van het avant-garde merk excelleert er in, met als hoogtepunt Series 6 Synthetic (uit 2004 volgens mij). Laat je met Garage, Soda, Dry Clean, Tar en Skai respectievelijk genieten van…

… schrik niet, de geuren die opsnuift in de garage, bij een schoonmaakmiddel, in de kledingstomerij, van teer en nepleer. Ach en waarom ook niet marihuana? Je kunt het opsnuiven in Cannabis Flower (2006) van Demeter in de Herbology-serie en Cannabis (2010) van Il Profvmo. Voor de meeste geurgebruikers is dit toch nog te veel een ‘ver-van-mij-neus’-ding, en die worden in de reguliere parfumerie ook niet echt onthouden van onverwachte en dus vernieuwende ingrediënten.

Goed voorbeeld: Womanity van Thierry Mugler (2011). Ik als doorgewinterde neus, verbaas me nog steeds over deze geur. Vreemd, maf en vernieuwend die best wel wat vraagt van de gemiddelde bezoeker in de ketenparfumerie. Voor het eerst een zoute gourmand die het niet zoals Muglers vernieuwende gourmand Angel (1992) moet hebben van zoete banketbakkerijsmaken, maar als het ware op bezoek gaat in de exclusieve viswinkel door de geur van kaviaar als hoofdsmaakmaker te presenteren. Zelfs de nieuwe zomerse versie nu, die als attractie de bosaardbei opvoert, mag de geur dan iets toegankelijker maken, toch blijft de oprechte verbazing bij mij nog steeds aanwezig: niche in de ketenparfumerie.

En dan neem ik het achterliggende op de koop toe: ‘Verenigd door overeenkomsten en gemeenschappelijke belangen tonen sprankelende vrouwen een hechte en oprechte relatie. In een luchtige sfeer vullen ze elkaar aan, tonen hun bijzonderheden… samen. De karakteristieke ketting symboliseert hun unieke band. Samen vieren ze hun vrouwelijkheid met Womanity Eau Pour Elles’.

Sterker, ik vind door de ‘vreemde’ en ‘verwarrende’ inhoud de geur niet echt typisch vrouwelijk, eerder ambivalent. Alleen hoe vertaal je het in het Nederlands dat ‘elles’ – water voor de ‘haren’…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De verandering ruik je direct in de opening van Womanity Eau pour Elles. De twee neuzen Christine Nagel en Serge Majoulier kozen voor aardbei. Past natuurlijk helemaal in de rood fruit-trend van nu. Maar het is niet zo maar een aardbei: wel de mara des bois (foto). Ofwel, de bosaardbei die zoeter, ‘roder’ en natuurlijker ruikt dan de zomerkoninkjes die we gewend zijn.

Het effect: door deze fruitige zoetheid wordt de vijg en de kaviaar in het hart getemperd, waardoor Womanity Eau Pour Elles minder sensueel, minder ziltig, minder ‘marine’ ruikt. Maar toch: de merkwaardige zoutsensatie blijft overeind.

Vindt Christine Nagel ook: ‘De witte vijg geeft de geur nu andere, meer plantaardige sensatie waardoor je een luchtige vorm van sensualiteit krijgt, terwijl de smakelijke kaviaarnoot toch duidelijk present blijft’. Maar, heel eerlijk gezegd: het zoetsappige idee van de witte vijg ontgaat me, het is toch meer de combinatie van ‘kaviaar’ (zout) en aardbei (zoet).

RUIK & VERGELIJK

Correct me if I’m wrong, maar ik ken geen andere geur die zo ‘nouvel’ gourmand, zo zoet-zoutig is.

Thierry Mugler Womanity (2011)

LYS SOLEIA – AQUA ALLEGORIA – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 18, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

DE FRISSE SCHADUW VAN LELIES OP DE HUID

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 18/04/12

Neus: Thierry Wasser

Ik geloof dat ik niet de enige ben die de lelie parfumtechnisch voornamelijk associeert met een zware, bijna verstikkende geur, gelijk wierook, vaak te ruiken op begrafenissen én bruiloften. Niet dat het onaangenaam is, maar gewoon te veel. Heb eigenlijk zelden een leliegeur geroken die licht én luchtig is én straalt als een zachte zon die na een verfrissende regenbui weer tevoorschijn komt om het leven, de huid en de neus te strelen.

Lys Soleia geeft me dat gevoel wel. Sterker, Thierry Wasser verkeerde tijdens de samenstelling in bijna dezelfde sfeer: ‘Een geurtuin gehuld in frisheid en gestreeld door de zon die ons te midden van de natuur brengt’. Guerlain merkt terecht op dat Lys Soleia doet denken aan Ylang & Vanille uit 1999, het jaar waarin het parfumhuis ons met een kwintet voor het eerst trakteerde op ‘lente- en zomergeuren die je meenemen op het geurende pad van de geïnspireerde parfumeur, de weg verkennend tussen lachende akkoorden van bloemen, fruit, gebladerte en plantensappen’ – het uitgangspunt van Aqua Allegoria.

Alleen was Ylang & Vanille (heb die nog steeds in mijn collectie, wil wat zeggen) wat simpeler, minder gelaagd doordat de nadruk lag op het verhogen van de sensualiteit van ylang-ylang door vanille.

Lys Soleia is als het ware een uitgepuurde versie van Ylang & Vanille. Alsof je een orangerie betreedt waar Thierry Wasser liefdevol witte bloemen – met de lelie als hoofdattractie – besprayed met een mist van groene, frisse noten om te ervaren wat het olfactorische effect is, want zo ziet hij de Aqua Allegoria-serie: ‘Een terrein voor de onderzoekende parfumeur en geurverzamelaar die met respect de natuur disciplineert door kunst’. En dat in volle vrijheid zonder remmen: ‘In genre, in stijl, in draagbaarheid’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Mooi gezegd en mooi uitgevoerd. Je ruikt de sensuele lelie eerst omringd door de ‘zurige zeste’ van bergamot en citroen, groen gemaakt door ‘knapperig’ palmblad.

Deze frisheid blijft de hele geur present, ondanks dat de lelie zich laat vergezellen door de nog sensuelere ylang-ylang en nog nog sensuelere tuberoos, ondanks de basis van vanille en musk die samen het gevoel moeten oproepen van warm zand. Het effect aldus Guerlain: ‘Een spel van licht en schaduw dat een moment van frisheid onder een boom, beschut tegen de zon oproept. Een moment van genot en zachtheid alsof de natuur zelf een pauze inlast’.

En dat heel bescheiden, het is alsof je een schaduw van de lelie op je huid draagt. Maar wat voor Lys Soleia geldt, gaat ook voor de andere Aqua Allegoria’s samengesteld door Thierry Wasser op: ze richten zich meer op de vrouw dan op de man. En dat is jammer: want ook de man gevoelig voor verfijnde geuren heeft recht Aqua Allegoria’s van zijn hand. Ik kan niet wachten op een variatie waarin galbanum door Wasser wordt verkend – Galbanum Grandioso bijvoorbeeld?

RUIK & VERGELIJK

Dat de pure leliegeur het ‘moeilijk’ heeft, blijkt wel uit de geringe oogst van de laatste jaren. En even voor echte ‘parfumdetectives’: men zegt dat niet Jean Paul Guerlain, maar Mathilde Laurent de neus achter Ylang & Vanille is. Als dat zo is, dan heeft ze als huisparfumeur van Cartier, deze geur als vertrekpunt genomen voor haar Baiser Volé.

Donna Karan Gold (2007)

Van Cleef & Arpels – Collection Extraordinaire – Lys Carmin (2009)

Ineke Gilded Lily (2010)

Givenchy – Harvest Collection – Amarige L’Ylang-Ylang des Comores (2011)

Cartier Baiser Volé (2011)

Calvin Klein Beauty (2011)

A*MEN PURE SHOT THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 17, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

OP WEG NAAR DE OVERWINNING

Jaar van lancering: 2012

Laatst bijgewerkt: 17/04/12

Neus: Jacques Huclier

Model: Oscar Pistorius

Fotografie: Raymond McCrea Jones

Soms heb ik bij het schrijven van een recensie een erg déjà vu- en déjà senti-gevoel. Niet zo vreemd: de meeste geuren doen olfactorisch niet voor elkaar onder en richten zich op dezelfde groep. Maar nog nooit stonden de neuzen van de producenten wat mannengeuren betreft in dezelfde richting als de laatste jaren: sport. De een doet het direct omdat hij zich niet schaamt voor deze makkelijke weg, de ander presenteert zijn sportieve geur als een maskerade omdat hij het niet echt chic vindt om zo direct op de man te spelen.

Zoals bijvoorbeeld Yves Saint Laurent met La Nuit de l’Homme Frozen Cologne (2012), zoals bijvoorbeeld Thierry Mugler. Zijn 2012-variatie op A*Men (1996) is inhoudelijk zeer sportief, alleen noemt hij het niet bij de naam maar laat er toch geen misverstand over bestaan door het model dat de geur promoot: Oscar Pistorius – ‘the fastest man on no legs’.

Deze Zuid-Afrikaanse atleet verloor op dertienjarige leeftijd zijn onderbenen die werden vervangen door protheses waarmee hij jaren later de ene overwinning – in het paralympics-circuit – na de andere behaalde, culminerend in een halve finale-plaats op de 100 meter tijdens de WK atletiek voor ‘validen’ in 2011 in Zuid-Korea. En de grootste uitdaging wacht ‘the blade runner’ dit jaar: hij komt voor zijn land uit tijdens de ‘gewone’ Olympische Spelen in Londen.

Zijn statuur en uitstraling past natuurlijk perfect in de filosofie van Thierry Mugler. Door van zijn handicap zijn kracht te maken is hij getransformeerd tot een man met bovenmenselijke krachten, een humanoid, een alien: ‘Hij is half man, half god. Zijn wilskracht om te slagen overheerst, niets weerhoudt hem’. Daar past natuurlijk geen pats-boem-hupsakee-hola-di-jee-braaf-braaf geurtje bij. En dat is A*Men Pure Shot dan ook niet.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wel: een pure stoot ijzig koude kracht! En dat bereik je geurtechnisch met twee ingrediënten: jeneverbes (foto) en peper. Beide zijn in overvloed present in A*Men Pure Shot. De eerste is intens ijl en zelfs etherisch, en wordt ondersteund door munt: fris, groen, verkwikkend. Een originele combinatie. De jeneverbes wordt in hart gekoppeld aan witte peper. De ‘rilling’ die hierdoor ontstaat houdt lang aan, ondanks de houtige basis van sequoia-hout en patchoeli die na verloop van tijd de geur een ingehouden warmte geeft. A*Men Pure Shot is een goed voorbeeld van een nieuwe beweging in geuren: die worden steeds helderder en straight van opbouw. Geen overvloed aan ingrediënten, maar met minder een maximaal effect.

RUIK & VERGELIJK

Heb het al eerder geschreven en zal het nog wel een paar keer doen: ieder merk zijn eigen sportgeur. Donatella Versace, David Beckham waar blijven jullie?

Chanel Allure Pure Homme Eau Sport Extrême (2012)

Dolce & Gabanna The One Sport (2012)

Hugo Boss Botteld Sport (2012)

Issey Miyake L’Eau d’Issey pour Homme Sport (2012)

Yves Saint Laurent met La Nuit de l’Homme Frozen Cologne (2012)

Kenzo Pour Homme Sport (2012)

ESPRIT D’OSCAR OSCAR DE LA RENTA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 17, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

ESPRIT D’OSCAR OSCAR DE LA RENTA

DE GEEST WEER IN DE FLES BIJ OSCAR

Jaar van lancering: 2011

Laatst bijgewerkt: 17/04/12

Neus: Frank Voelkl, Ann Gottlieb

Zie op Facebook een link van een bevriende geurengek uit Antwerpen dat in Düsseldorf tijdens voor de vierde keer gehouden The fourth Global Art of Perfumery and Cosmetic Innovations Fair de Prix de Parfum Artistique is uitgereikt aan L’Enfant Terrible van Jovoy (2011, nog niet geroken). Deze twee grepen er net naast: Ylang in Gold van M Micaleff (idem, binnenkort verkrijgbaar) en Acqua Universalis Forte (2011) van Maison Francis Kurkdjian (wel).

Ik heb geen idee wie er in de jury heeft gezeten en wat de status van deze prijs is – iedereen kan een prijs in het leven roepen. Maar wat mij opviel van de overige 30 inzendingen was dat ik daarvan ‘slechts’ veertien ken en dat er één geur niet tussen zat: Esprit d’Oscar van Oscar de la Renta.

Ik had deze geur een prijs gegeven – hors concours! – al was het alleen maar omdat je hiermee andere merken aanzet hun beetje verfomfaaide reputatie weer op te vijzelen.

En als bewijs dat een herformulering geen ‘knieval’ hoeft te zijn voor de belangrijkste doelgroep in de parfumerie de laatste jaren: jonge meisjes. Want Esprit d’Oscar, hoewel massmarket, is niet een dertien in een dozijn spray-sniff-and-buy-geur. Nog een reden: het is van de meest ‘serieuze’ vernieuwde versies van Oscar (1978). Deze klassieker is nog steeds te koop – ook op de site van Oscar de la Renta – en inmiddels een paar keer onder handen genomen, waardoor de tuberoos minder sensueel werd, de kruidigheid afnam en er een soort zeepnuance werd toegevoegd. Minder subtiel, nog steeds ‘sort of’ aangenaam, maar geen echte oude Oscar.

Esprit d’Oscar hinkt op twee gedachten. Het moet Oscar bevrijden van zijn old lady like-imago – dat is tegenwoordig bijna elke geur waarin geen manden met rood fruit wordt leeggestort – en tegelijkertijd het chique en uitgesproken raffinement – eigen aan de grote geuren die eind jaren zeventig verschenen – bewaren. Wat is er dan veranderd? Als je goed ruikt eigenlijk heel weinig. Het is alsof de geur op vakantie is geweest en goed uitgerust en vol energie weer terugkeert, alsof je de geur weer voor de eerste keer ruikt.

Esprit d’Oscar heeft voor mij een nichekwaliteit. Ja, parfumsnobs onder u, het gebeurt nog steeds in de masstige-sector: het maakt duidelijk dat een goed geconstrueerd parfum eigenlijk een kunstwerk is. Heel voorzichtig wordt je in een wereld geïntroduceerd, die wellicht in eerste instantie vreemd is, maar je gaandeweg leert begrijpen en waarderen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel erg prettig: geen rode intro voor de jonge meisjesconsumenten die volgens de parfumindustrie geen krachtig parfum – meer – weten te waarderen. Wel een lichte citrusopening als een rilling (citroen, bergamot, limoen, bergamot) begeleid door een zoete noot (die zich tot een krachtige heliotroop ontwikkelt) die direct aansluiting zoekt met een zeer wit en zeer klassiek bloemenhart: jasmijn, oranjebloesem en tuberoos (foto). En als je deze toon combineert met waterige smaken en groene noten, dan was de geur volgens de wetten van herformulering af geweest.

No way bij Esprit d’Oscar. De tuberoos wordt wispelturig, is niet ‘klassiek’ volzonnig en sensueel, niet ‘modern’ fris-groen, maar ‘vol van schaduw’: donker, peperig en kruidig. Komt volgens mij op conto van vetiver en musk. Ik had anjer, kardemon, basilicum en nootmuskaat verwacht, maar die ontbreken in de officiële lijst.

Dan bij vlagen eist heliotroop (lichtjes ondergedompeld in tonkaboon) met haar vanillezoete toon haar rol glanzend op. Dan bij vlagen sandelhout dat de romigheid van de tuberoos versterkt. En – wonder of merkwaardig? – heeft Esprit d’Oscar ook iets viezigs, iets aldehyde-achtigs, iets civetterigs, iets smeulends, alsof de bloemen onder een laag vochtige compost heeft gelegen. Nee, jonge meisjes met een rood fruit-geurenvoorkeur, dit is niet vies, dit is lekker, dit is parfum!

RUIK & VERGELIJK

Ja, duidelijk:

Oscar de la Renta Oscar (1977)

Of met parfums – de originele versies welteverstaan en de oriëntaalse elixers niet mee gerekend – in de ketenparfumerie die echt ‘parfum’ waren en het begrip niche nog niet echt op geuren werd toegepast:

Van Cleef & Arpels First (1976)

Guy Laroche J’ai Osé (1977)

Etienne Aigner Super Fragrance (1978)

Cacharel Anaïs Anaïs (1978)

Rochas Mystère (1978)

HIBISCUS – TROPICAL SPLASH COLLECTION – MARC JACOBS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 16, 2012
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

EEN BLOEM DIE NIET RUIKT, TOCH LATEN RUIKEN

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 16/04/12

Neus: Richard Herpin

Dit seizoen combineert Marc Jacobs de instantfrisheid van een splash met tropische geursensaties. Om preciezer te zijn: hij laat je de geuren ervaren die je kunt opsnuiven in een denkbeeldige ‘oase op een warm eiland’. Leuk: in The Splash Tropical Collection zit een ‘oudje’: Rain (al beschreven). Werd vanwege het door vele fans als zeer prettig ervaren ‘tropische regenakkoord’ op veler verzoek opnieuw gebotteld. Nieuw: Kumquat (al beschreven) en Hibiscus. Deze struik met zeer rijke bloemenoogst is bij ‘ons’ bekender als de Chinese roos.

Alleen scheidt, net zoals veel bloemen in parfums, deze ‘roos’ geen geur af. Ga maar na: Kenzo heeft bijvoorbeeld zijn klaproos. Flower uit 2000. Ruikt niet. Tom Ford zijn zwarte orchidee. Black Orchid uit 2006. Ruikt niet. Marc Jacobs heeft zijn madelief. Daisy uit 2007: ruikt heel, heel lichtjes naar bloem, gras en stro. En nu Hibiscus. Deze ‘non-odorantes’ worden meer gebruikt om het idee, staan symbool voor een bepaald gevoel en/of stemming. Dus Marc Jacobs + hibiscus = exotische en tropische zomers gecombineerd met onbekommerde parfumpret.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een hele licht-fruitige en frisbloemige geur die als het ware een aantal trendy smaken van nu combineert. Dus rood fruit. In Hibiscus is dat framboos die een frisse toets krijgt door mandarijn. Dus pioenroos: vertegenwoordigt in deze splash eigenlijk de niet ruikende hibiscus: zacht, bloemig een beetje roosachtig. Dus: tiaré (foto). Bloemig, zwoel exotisch. Hierbij: het minder trendy fresia, die voor ‘het idee’ roze van kleur is (maakt wat geur betreft niet uit). De afronding van witte musk en met name de exotische houtsoorten, ruik je goed – inclusief vetiver – als Hibiscus langer op de huid zit .

Zeg het nog één keer: vanaf nu kun je minder lang van de inhoud van één flacon genieten en gaat omgerekend er meer voor betalen. Het antwoord van de ontwerper op de crisis? Jacobs brengt ze terug van 300 naar 100ml. Richtprijs: € 45,00x 3 = € 135,00. In het persbericht staat ook dat deze flacon ook makkelijk is om mee te nemen. Maar je neemt dan wel iets mee: voor een 100-mlletje behoorlijk gewichtig.

RUIK & VERGELIJK

Meer geuren met hibiscus als inspiratiebron:

Acca Kappa Hibiscus (2004)

Bvlgari Omnia Corale (2012)