TOONBEELD VAN TOM FORDS IDEE
VAN MANNELIJKE ELEGANTIE:
A GENTLEMAN IN A GREY SUIT
Jaar van lancering: 2009
Laatst bijgewerkt: 13/09/09
Neus: Tom Ford en…?
Model: Tom Ford
Als er een luxebrand is die aantoont dat het ideaalbeeld van mannelijke schoonheid – zowel in uiterlijk als in stijl – statisch is en nauwelijks in een nieuwe vorm te dwingen, dan is het Tom Ford wel. Natuurlijk heb je de ‘new look’ van de Diormannenmode ingezet door Hedi Schlimane. Hierdoor kantelde het beeld een weinig. Maar dat was voornamelijk door de neo-punkuitstraling, de kleding zelf was eigenlijk als je goed keek, zo klassiek als maar kon.
Tom Ford weet ook dat je de moderne man (ook die met verfijnde smaak) klassiek moet inpakken. Zie zijn collecties die hij onder eigen naam presenteert: The Great Gatsby revisited. Ruik aan zijn ‘mainstreamgeuren’ die hij onder zijn naam presenteert: beschaving in optima forma en om niet voor al te klassiek te worden versleten voorzien van een dissonante noot of nog nooit eerder verwerkt natuurlijk ingrediënt.
Grey Vetiver is voor Tom Ford de essentie van de filosofie van zijn mannencollectie waarvan de geur op basis van vetiver – ‘het equivalent van de klassiek blauwe blazer, een prachtig horloge’ – dat bij hem een beeld oproept van een klassieke, zelfverzekerde man die in de traditionele betekenis weet ‘what is means to be a man’. Kijk naar het model en je weet wat Major Tom bedoelt.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Grijs slaat op de kleding, niet op het aroma van vetiver. De droog-frisse en houtige geur van deze wortel – oorspronkelijk afkomstig uit India – is door ‘zijn tijdloosheid’ en ‘aardsheid’ een van Tom Fords geliefde ingrediënten. Het heeft volgens hem ‘enorm veel karakter en iedereen herkent vetiver en associeert het ergens mee’ – maar dat geld in feite voor de meeste ingrediënten.
Tom Ford zegt dat traditioneel vetiver vooral een rol op de achtergrond speelt. Klopt. Hij plaatst het in het centrum van Grey Vetiver. Het is samengesteld ‘uit de meest authentieke verkrijgbare vetivernoot’ die door een niet nader genoemde, maar revolutionaire en voor het eerst toegepaste extractiemethode werd verkregen. De overige toegevoegde smaakmakers zijn er slechts om de vetiversensatie te verhogen.
Het begin: de frisheid van vetiver wordt benadrukt door oranjebloesem en grapefruit. Het intens groene salie zorgt aldus Tom Ford voor een masculiene noot. Het hart: iriswortel garandeert dat vetiver warmte en ‘comfort’ schenkt. Nootmuskaat en peper verlevendigen het geheel en zorgen voor een ‘clean effect’.
De afronding: nog meer vetiver nu omringd door ‘amberhout’ en eikenmos die samen het groene en aardse aspect ervan benadrukken. Het effect volgens Tom Ford: de geur wordt niet te aards, niet te aanwezig en versmelt mooi samen met de lichaamswarmte van de drager.
RUIK & VERGELIJK
Toen ik voor het eerst van deze naam hoorde, dacht ik ‘wordt grijs het nieuwe zwart in parfumland?’ en, moest ik denken aan de geur die voor veel mannen al decennia het symbool van mannelijke elegantie is:
Geoffrey Beene Grey Flannel (1976).
Tom Ford is niet de enige die vetiver heeft bevorderd tot hoofdsmaakmaker. Wat opvalt bij de nieuwe lichting: de donkere en warme kant van vetiver wordt nu geprefereerd in plaats van de licht-frisse toets.
Serge Lutens Vetiver Oriental (2003)
Kenzo Air Intense (2005)
Paul Smith Story (2006)
Chanel – Les Exclusifs – Sycomore (2008)
De laatste paar jaar is meer bekend geworden over Robert Piguet (1899-1953). Ook wel ‘the prince of fashion’ en ‘le plus parisien des couturiers’ genoemd. En deze faam is in parfumkringen grotendeels te danken aan Bandit (1944) en Fracas (1949). Toen de productie ervan stopte (eind jaren zeventig volgens mij) waren ze gehuld in mysterie. Je hoorde wel eens verhalen over hoe bepalend ze waren.
Korte biografie: de in Zwitserland geboren couturier gold met Pierre Balmain als de voorloper van de New Look waarmee Christian Dior in 1947 wereldnieuws werd. Zijn atelier was een broedplaats voor talent: Christian Dior (zie foto onder), Hubert de Givenchy en Marc Bohan leerden bij hem de fijne kneepjes van het vak. En ik altijd maar denken dat Chanel het alleenrecht had op the perfect executed ‘little black dress’: Robert Piguet ontwierp de allerkleinste versie voor ‘la plus petite chanteuse française’: Edith Piaf (142 cm, 40 kg).
De nieuwe Baghari is op basis van de oude aldehydeformule gemaakt. Direct bij de opening ruik je dat: de aldehyden knetteren je tegemoet, zijn als vuurwerk met elektrische vonkjes – crisp and sparkling. En die prikkeling blijft lang present, ook als de bergamot en neroli ze begeleiden van opening naar hart. Vergeleken daarbij is N°5 – beschouwd als het eerste aldehydenparfum – het verlegen zusje van Baghari. Zachter, beschaafder.
Als kind keek ik altijd uit naar een film op de televisie: The Time Machine (1960) naar het boek van H.G. Wells dat hij in 1895 publiceerde. Het prikkelde mijn fantasie enorm. Wat in de toekomst lag, interesseerde me niet zo. Daar zou ik zelf voor een bepaalde tijd onderdeel van zijn. Het verleden daarentegen; ik zou er veel voor geven even met een tijdmachine ‘terug’ te mogen. Ik moest hier aan denken bij het verschijnen van Eau Suave.
Wat zou ik daar graag rond geflaneerd hebben met haar aan mijn zijde terwijl ze me de 250 verschillende soorten (!) toelichtte. Of als het lot me minder gunstig gezind was geweest, wat had ik er graag als tuinman rond geschoffeld. Moet trouwens een leuke menagerie zijn geweest afgaand op getuigenissen.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
