GEURENGOEROE

VAN EXPLICIET SEKSUEEL NAAR BEHAAGLIJK SENSUEEL…

MAAR WAT HEEFT ADELE BLOEMENDAAL DAARMEE VANDOEN…

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 26/02/12

Neus: Alessandro Gualtieri

De parfums van Alessandro Gualtieri hebben bondige namen. Eén of twee woorden geven uitdrukking aan de inhoud. Geen poëtisch gemijmer en sentimentele verwondering. Puur, rauw als zweepslagen. En bovenal erotisch. En toch: mijn fantasie kan er wel door op hol slaan, uit de bocht raken. Kreeg ik direct bij het ruiken van Nuda. Naakt, huid, parfum, poederig en vooral… geil. Doet me denken aan het lied Na de seksuele revolutie van Adèle Bloemendaal.

Hoewel het voor Elly, de persoon die Bloemendaal speelt, elke keer weer op een sof uitdraait, zingt ze: ‘Toen-ie naast me plaatsnam aan de bar, dacht ik: Leuk, die slagen in zijn haar. Ook al zijn het er niet meer zo veel. En die mond is reuze sensueel’.

Even verder: ‘Elly, dacht ik, laat-ie fijn zijn meid, want jouw bedje is vannacht gespreid’. En weer wat verder: ‘Ik schoof mijn kruk wat dichterbij, en sloeg een arm om hem heen. En zei, terwijl mijn andere hand terechtkwam op zijn bovenbeen. En daarna slinks verdwaalde ergens in zijn kleren, vooruit stuk, laten we meteen gaan copuleren.’

Zo gedraagt Nuda zich ook. Geen langzaam opgevoerde versieringspoging die langzaam, stap voor stap, elegant het geheim van de geur onthult. Nee, een, twee drie, hupsake. Komt natuurlijk door de jasmijn die Gualtieri opvoert. Niet vrolijk, dartel en voorjaarsfris jasmijn, maar sensueel, dierlijk en op het randje van: ‘ruik ik nu wel of niet faeces?’

Er wordt beweerd dat de geur een hommage is aan de klassieke Franse parfumerie en de neus Dominique Ropion in het bijzonder. Met name zijn Fleur de Cassie (2000) die hij maakte voor Frederic Malle. Dat is inderdaad een vooroorlogse Guerlain revisited door de nadruk op volle bloemen in het hart afgerond met een sierlijke leernoot. Ook wordt als voorbeeld Thierry Muglers Alien uit 2005 (die Ropion samen met Laurent Bruyère samenstelde) aangehaald waarin hij sambacjasmijn in overdrive, zij het cleaner, combineert met een cashmeran wederom in overdrive. Valt wat voor te zeggen, met dien verstande dat Nuda heftiger en meer resoluut en minder ‘nice crowd pleasing’ is.

Opvallend aan Nuda: het is eigenlijk een ‘omgedraaide’ geur. Na de volle mep in de opening, transformeert de geur tot een zacht, verfijnd bijna ladylike parfum met een sterke vintage-connotatie. Van expliciet seksueel naar behaaglijk sensueel, door zijn romig-houtige nasleep. Je zou bijna denken dat Tom Ford aan deze geur heeft geroken toen hij Violet Blonde, Jasmin Rouge en Santal Blush (alle drie 2011) ontwikkelde. Ook extreem in hun opulentie, maar door het ‘bijgeleverde’ beeldmateriaal meer ‘inleefbaar’ dan het zonder toeters en bellen gepresenteerde Nuda.

Maar neem gewoon Adèle Bloemendaal (foto) als ‘verbeelding’ zoals ze was in de jaren zeventig: volgens mij zonder dat ze het in de gaten had, ongelooflijk stylish en sexy. ‘Zoiets’ wordt nu – hellup! – een fashion icon genoemd. En: een leuke bevestiging van de oude, ongeschreven parfumwet dat blonde vrouwen witte bloemenparfums moeten dragen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit is een vrije interpretatie, want Alessandro Gualtieri geeft zijn ingrediënten niet prijs. Door het volle dierlijke jasmijnabsoluut ruik je in Nuda eerst een kleine groene siddering (beetje minty, beetje fruity), maar de jasmijn (foto) speelt zijn spel overtuigend. Het is een overrompeling wellicht geholpen door ylang-ylang die als het ware het sensuele en animale aspect van jasmijn versterkt.

Nuda wordt getemperd door poederig iris en melkig sandelhout – beide ook van een uitzonderlijke kwaliteit. Musk en een leernoot lijken de geur te verzegelen. Maar beide zijn heel sierlijk, lijken omringd met bloemige nuances – ik moet denken aan Musc (2010) van Mona di Orio waarin ze speelt met heliotroop.

RUIK & VERGELIJK

Er zijn waarschijnlijk nog talrijke andere geuren waarin het dierlijke aspect van jasmijn wordt benadrukt, maar ik ken er slechts twee op dit moment:

Etro Royal Pavillon (1989)

Serge Lutens A la Nuit (2000)