GEURENGOEROE

EEN ZWOEL-WARME GEUR VOOR KOUDE DAGEN

EEN ZWOEL-WARME GEUR VOOR WARME DAGEN

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 06/01/12

Neus: Pierre Guillaume (foto onder)

Indochina was voor Frankrijk wat voor ons Indonesië ooit was: een unie (anno 1887) van koloniën/protectoraten (Tonkin, Annam, Cochinchina, Cambodja en vanaf 1893 Laos). Het viel na de Tweede Wereldoorlog uiteen, maar de verschillende gebieden bleven geassocieerd met Frankrijk tot aan hun onafhankelijkheid in 1954. Net zoals veel Nederlanders hebben ook veel Fransen een geromantiseerd beeld ‘van die goede oude koloniale tijd’.

En zie je steeds meer terug op expo’s, in docu’s, in films, in boeken, in vakantiefolders en in ‘vergeten’ familiealbums uit lang vervlogen tijden. Pierre Guillaume liet zich voor zijn 25^ste geur (!) inspireren door een serie vergeelde foto’s uit 1920 waar een reisje langs de rivier Mekong op de gevoelige plaat werd vastgelegd. Je hebt niet veel fantasie nodig om je daar iets bij voor te stellen. Iets moeilijker wordt het om deze gestolde herinneringen vast te leggen in een geur. Waar kies je voor: buigend bamboe wiegend in de zonnige rivieren, de bezwangerde lucht van tropische bossen weldra bevrijd door een regenbui, lokale kruiden die je opsnuift op die ‘zo enige en authentieke marktjes’?

Guillaume kiest voor het laatste. Hij brengt 25 IndoChine geurtechnisch in kaart door het mengen van inheemse en geliefde culinaire en ‘decoratieve’ bestanddelen: honing uit Laos, peper uit Cambodja, kardemon uit Ceylon en tanakha-hout uit Birma dat wordt gebruikt in cosmetica en qua geur veel overeenkomsten schijnt te hebben met sandelhout alleen wat groener.

Maar 25 IndoChine draait eigenlijk om één ingrediënt dat in de parfumwereld door zijn complexe karakter – kruidig, ‘vanillezoet’, zwoel, aards, poederig – zeer geliefd is en voornamelijk in de basis wordt gebruikt ter fixering/afronding/bevordering van het sensuele karakter: benzoïne afkomstig van de styraxboom uit Siam.

Ook geliefd en belangrijk als onderdeel van wierook: in het Arabisch heet het lubān jāwī, ofwel ‘wierook van Java’. Moorse handelaars verbasterden het tot benjawi, Italianen tot benjuì om uiteindelijk ‘internationaal’ bekend te worden als benzoë.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik weet niet of ik gestuurd werd door de vergeelde en ‘verbruinde’ foto’s, maar 25 IndoChine roept een sterk sentimenteel gevoel op. Ook heel raar: ik heb associaties met Shalimar van Guerlain uit 1925, alleen is 25 IndoChine ruwer, ‘lokaler’, minder westers en dus minder gepolijst dan dé oriëntaalse klassieker van de 20^ste eeuw.

Prachtig om te ruiken hoe het balsemachtige benzoïne (foto), qua zoetheid rijker en dieper dan vanille, zich omringt met honing die de duidelijk waarneembare kruidigheid van kardemon en peper wat tempert. Wat nog eens versterkt wordt door het zachte hout. Ook fijn: de geur wordt niet gesmoord in vanille en amber – logisch die worden niet van nature in Indochina gevonden – wat met veel oosters geuren vaak het geval is, waardoor de gelaagdheid van benzoïne in 25 IndoChine zich beter kan verspreiden.

Een ding: ondanks de zeer geslaagde poging om met alternatieve ingrediënten een oosterse en mystieke geur zonder een te nadrukkelijke gourmand ‘bijsmaak’ te creëren, heb ik er toch een hoog geurkaars-gevoel bij en met een glas cognac voor de open haard met of zonder familie en/of goede vrienden. Maar dat zegt waarschijnlijk meer over mij.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik dacht ‘ik heb eerder van tanakha gehoord, eerder geroken’. Nadenken, nadenken en toen rook ik de geur als het ware weer:

Kenzo Amour (2006)

Dat het Verre Oosten ook een helder, regenachtige impressie als parfum kan opleveren zonder aan kruidigheid in te boeten, bewijst:

Hermès Un Jardin après la Mousson (2008)