Zal wel

Alledaagse nichegeur

Interesante ingrediënten met saaie uitkomst 

Wat was ik me toch enthousiast toen tussen de tweede nichegolf Atkinsons zat. Een oud degelijk merk en voormalig hofleverancier midden 19^de eeuw van het Engelse koningshuis, dat op het juiste moment het roer radicaal omgooide en van een inmiddels geworden middle of the road-merk opklom tot niche. Een ‘zijtak’ trouwens produceert nog steeds English Lavender (1799) naar ik heb begrepen.

Alles vond ik leuk: de mallotige storytelling, hun running gag (een beer), de sterke link met the English heritage met die typische Engelse understated humor. En natuurlijk de geuren. 

Heb menig flacon tot op de bodem leeggespoten – zie mijn diverse recensies. Maar de lol was er snel vanaf toen het merk doordraaide: te veel geuren in te kort tijdspanne. Meer dan veertig geuren binnen dertien jaar tijd die nu vaak met enorme kortingen worden aangeboden. Niet leuk voor de klant die trouwe fan werd – die kan zich zo maar beetgenomen voelen.

Moeilijk om dan nog met veel enthousiasme een geur van het merk te analyseren en je erin te verdiepen. Zal wel. Inspiratiebron voor Gold Fair in Mayfair: ‘De unieke en tegelijkertijd dynamische sfeer van de meest exclusieve wijk van Londen’. Verdomde origineel. Maar dan wel ‘verfijnd en geraffineerd’ vanzelfsprekend. Ronkende voortzetting: ‘En met zijn uitstraling van glamour en ingetogen elegantie gepresenteerd in een schitterend decadente gouden flacon – gaap, gaap – is het zonder meer duidelijk dat dit geen alledaagse geur is’.

Nou dat valt te bezien, met name de allerlaatste constatering. Vreemd eigenlijk omdat de ingrediënten contrastrijk zijn en je bij het lezen ervan denkt: ‘Dit kan wat interessants opleveren’. Ga maar na: absinth (groenig-wrang), nootmuskaat (kruidig-stoffig), iris (poederig), salie (bittergroen) en cacao (stoffig zoet), ambrox (amber, musk en hout verenigd), vetiver (houtig-hooiig- fris, wierook (rokerig-ijl). 

Het is er wel, maar allemaal heel even, ik zie ze geen ‘dialoog’ met elkaar aangaan. Het is in dit geval de som der delen. Met als resultaat een eendimensionale warme, houtachtige ambergeur (geurkaars-associatie!) met exotische accenten op die je al tig, tig, tig maal hebt geroken – ook al in 2018 toen Gold Fair in Mayfair verscheen. En of je deze geur nu als niche, neoniche moet classifiëren? Daarvoor is die toch echt iets te alledaags – Hugo Boss en Giorgio Armani voor Vaderdag.