LOVE-LI
AQUAREL-HAIKU
Jaar van lancering: 2015
Laatst aangepast: 24/04/15
Neus: Jean-Claude Ellena
Stijgende of dalende economie, feit blijft dat een kleine, maar gestaag groeiende groep Chinezen über-puissant rijk is en nog meer kapitaal zal vergaren. En die kun je echt niet meer verleiden met Prada, Louis Vuitton en Hermès – zelfs niet met hun op maat service waarvoor vaak een wachtlijst geldt – schijnt chic te zijn om daarop te ‘mogen’ staan.
Daar hebben deze made in China-miljardairs geen tijd voor, die zijn ondertussen op zoek naar nieuwe exclusieve merken die nog geen last hebben van namaakwaar – en daardoor in het straat beeld nog meer zichtbaar – puur om het feit omdat de namen ervan het hardwerkende (Chinese) volk nog helemaal niets zegt. Houden zo. Le Jardin de Monsieur Li, hoe mooi en chic ook gepresenteerd, is volgens mij een duidelijke poging van Hermès om zich nog meer met de gewone Chinezen met smaak te verbinden.
De parfumpotentie is dan ook enorm: als slechts tien procent van de kinderen het leuk vindt een geur aan hun vader cadeau te doen ‘genoemd’ naar zijn achternaam dan streeft volgens mij Le Jardin de Monsieur Li Christian Diors J’adore (1999) voorbij om N° 5 (1921) van Chanel van de eerste plaats te stoten van ’s werelds best verkochte parfum. Want Li (of Lie, Lee, Yi of Rhee getranslitereerd) is na Wang de meest voorkomende achternaam in China en de meest voorkomende ter wereld. En dan laten we Li (Lee) als voornaam achterwege. Betekenis: rechter of justitie. Nu de poëzie:
Een tuin aanleggen
Zo sprak de wijze
Is als het opstellen van een pagina
Weelderig, ragfijn
Zwart, wit
Wolken, rotsen
Inkt, papier
Maan, stipje
Water, Horizon
Dingen, ideeën
Planten, paviljoen
Lijnen, tussen de lijnen
Leeg, vol
Een tuin samenstellen
Om je te verheffen uit het wereldse lijden
Ver van alle verplichtingen
Verblijven in je tuin
Je onderdompelen in de schoonheid van de wereld
Een samenvloeien met zijn afdruk
In hemelsnaam, wat een verlangen spreekt Hermès hier uit. En hoe zelden wordt dat in (de) werkelijkheid gerealiseerd. Ga op tournee langs de (internationale) tuincentra en aanschouw wat voor een prut en prullaria daar onder het mom van accessoires – waarvan heel veel made in China – wordt verkocht. Lijkt wel een 365/24/7 Koningsdag-rommelmarkt. Dat is niet alleen aanslag op de mens die in een tuin bovenstaande poëzie zoekt, maar ook op de natuur.
Dan maar geen tuin met vergezichten en je verlangen bevredigen in het lezen van ‘tuingedichten’, het bezoeken van goed onderhouden parken of te bezichtigen privétuinen, in plaats amateuristisch yinnen en yangen in je tuin, op je balkon, op je platje met een plastic Boeddhabeeld en/of -hoofd, ‘wijze’ stenen en een lekkende kraan op de achtergrond als klanksymbool voor de ‘rivier van het leven’.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Natuurlijk vertrok Jean-Claude naar China ter inspiratie met het aldaar bekende gezegde in gedachten: ‘Het leven begint op de dag dat je een tuin aanlegt’. En dat is niet gelogen: google deze zin en zie wat er gebeurt. In zijn parfumlab(oratorium) creëerde Ellena zijn eigen ‘jardin chinois’. En zoals hij de geur omschrijft, kun je die denkbeeldig in je opnemen en ruiken.
Ellena: “Ik herinner me de geur van de vijvers, de geur van jasmijn, de geur van vochtige stenen, die van pruimenbomen, kumquats en reuzenbamboe. Alles zat in de geur, zelfs de karpers, die in hun meertjes rustig tijd namen – volgens Geurengoeroe hebben vissen geen tijdsbesef – om honderd jaar oud te worden. De struiken met szechuanpeper waren net zo stekelig als de rozenstruiken, en de bladeren verspreidden een citroenachtige geur. Ik hoefde alleen nog maar een nieuwe tuin aan te leggen, een tuin die al die andere in zich had.”
Le Jardin de Monsieur Li is een aquarel-haiku geschreven op geschept papier – het blanke hout in de geur – dat alle geel- en groenvariaties van de ‘ecoline’ in zich opzuigt om er vervolgens ‘etherisch’ uit te verdwijnen. Mooi is dat je zo zuiver de kumquat (zoeter en scherper dan de gemiddelde citrusvrucht) in de opening ruikt omringd met een groene waas die de scherpte heeft van zowel munt als peper – maar geen pepermunt is.
Maar het zijn de over het water hangende jasmijnstruiken die achter de bloeiende pruimenbomen (verantwoordelijk voor even rozig bloemig zijn van de geur) staan opgesteld die toch de toon bepalen. De jasmijn (hedione denk ik) blijft ondanks het weghalen van de indolen ‘Oosters’ geel gekleurd – is niet Europees wit. Het rozenblad ‘met citroenachtige geur’ doet sterk denken aan geraniumblad (dat ruikt soms meer naar roos dan roos). Je moet echt met je neus tot op de bodem van de in tuin aangelegde vijver duiken om de minerale en ‘steenachtige’ geurtoetsen – een van Ellena’s handelsmerken – te ervaren.
Juist door het water dat door de geur stroomt – Le Jardin de Monsieur Li heeft iets, ik kan het niet anders omschrijven, actiefs – moet ik eerder denken aan een theegeur, waar Ellena de uitvinder van is: Eau de Cologne au Thé Vert uit 1992 van Bvlgari. In dit geval jasmijnthee. Mooi en elegant, maar door zijn cologne-achtige impressie ook een snel etherisch-vervliegend genoegen.
Dat je direct in de amber zit als de ‘whif’ van bergamot voorbij is. Let op: Ambra is een eau de toilette. Dus de gloedvolle warmte ‘gedraagt’ zich eerder als een sluier dan als een kasjmier-plaid en komt mooi langzaam op gang.
Een clichébeeld verscheen aan de horizon van de Middellandse Zee, want iedereen met lifestylesmaak, iedereen die feilloos aanvoelt waar dé holidays places to be zijn, zet sinds enkele seizoenen met zijn jacht – met de boulide is zó ‘ik heb de loterij gewonnen’-bourgeois – koers naar Amalfi.
GEURENGOEROE 