(UNTITLED) MAISON MARTIN MARGIELA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET U, NICHE. Een reactie plaatsen

TERUG NAAR HET GROEN

VAN DE JAREN ZEVENTIG

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 30/03/10

Neus: Daniela Andrier

Flaconontwerp: Fabien Baron

Martin Margiela wie is dat eigenlijk? Niet makkelijk daar een antwoord op te geven omdat hij letterlijk een anoniem leven leidt. Google zijn naam en de kans is heel klein dat je een portret van hem vindt. Wel natuurlijk veel collecties van deze in 1957 geboren ontwerper die studeerde aan de Antwerpse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten waar hij samen met Walter Van Beirendonck, Ann Demeulenmeester, Dries van Noten, Dirk van Saene en Dirk Bikkembergs ‘de Antwerpse Zes’ vormde. Hij werkte in de jaren tachtig voor Jean Paul Gaultier en van 1998 tot 2004 voor Hermès.

Maar ‘bekender’ is Margiela vanwege zijn eigen maison. Ik zet bekender tussen haakjes omdat hij toch een echte nicheontwerper is vooral favoriet bij modeontwerpers – Marc Jacobs geeft ruiterlijk toe dat hij zich veel heeft laten inspireren door Margiela – en ‘modemensen’. Zijn werk is namelijk avant-gardistisch, conceptueel en omringd met een intellectueel en filosofisch aura. Draagbaarheid is niet direct een eerste vereiste, het is vaak een statement die Margiela met zijn kleding maakt. Hij is een deconstructivist die bijvoorbeeld met ‘oud materiaal’ – denk pruiken, denk handschoenen – nieuwe anti-glamourcouture maakt.

Opvallend: in zijn confectielijnen zie je een aantal classics – leren jacks, truien – elk seizoen in ander materiaal of andere kleuren weer terug. En nu zijn eerste geur. Die werd – let op!- gemaakt zonder actieve participatie van de ontwerper. Want een persbericht in december 2009 maakte duidelijk dat Martin Margiela zijn huis heeft verlaten. (Untitled) is ‘een herformulering van de vergeten groene geuren die de vrouwelijkheid van de jaren zeventig symboliseerden’. En moet het gevoel oproepen ‘van een armvol groene planten geplukt na een regenbui’. De neus Daniela Andrier voegt hier aan toe: ‘Ik weet dat parfum niet een mode of een trend moet volgen maar een instinct. (untitled) is een expressie van vrouwelijkheid die niet in de klassieke categorieën valt’. Ik voeg hier aan toe: niet helemaal waar. Ruik aan de groene geuren waarop (untitled) is geïnspireerd en je weet genoeg. En: de geur heeft voor mij een hoog androgyn karakter.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

(untitled) is niet alleen groen gekleurd, maar ruikt ook ongekend groen. Dat komt voornamelijk op conto van galbanum (tekening), een hars met een ongekende groene, beetje bittere frisheid plus een zwoel balsemachtig fond. Lekker. Heerlijk. Voor deze explosie van start gaat, eerst even een lichte noot van oranjebloesem.

Om dit groen iets bitter-zoeter en leerachtig te maken werd mastiek toegevoegd. Voor de bloemige noot staat jasmijn garant (die altijd mooi samengaat met galbanum). De afronding met witte musk is zacht, zalvend, zwoel maar maakt de totaalcompositie van (untitled) niet minder groen. Zou dat door de wierook komen?

RUIK & VERGELIJK

Zing met z’n allen mee: ‘In het groene, groene, groene, parfum, parfumland daar ruiken de geuren helemaal niet parmant, want de een die ruikt naar groen, groen, groener gras en de ander naar galbanum…’

Oud groen:

Balmain Vent Vert (1945)
Carven Ma Griffe (1945)

Groene geuren waarop (untiteld) is geïnspireerd:

Lancôme Ô (1969)
Chanel N°19 (1970)
Givenchy III (1970)
Dior Diorella (1972)
Estée Lauder Alliage (1972)
Estée Lauder Private Collection (1973)
Yves Saint Laurent Eau Libre (1975)
Sisley Eau de Campagne (1975)

Nieuw groen:

Mona di Oiro Amyitis (2008)
Issey Miyake A Scent (2009)

EAUDEMOISELLE GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 24, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E. Een reactie plaatsen

ALS EEN MET DAUW BEDEKTE ROOS

Jaar van lancering: 2010

Laatst bijgewerkt: 06/07/12

Neus: François Demachy

Model: Magdalena Frackowiak

Fotografie: Liz Collins

Met Eaudemoiselle (leuke naam) komt voor het eerst de creatieve inbreng van de huidige ontwerper (Riccardo Tisci) naar voren. Zie het model gehuld in een zwarte cape. Gothic chic in ‘couture’ – de signatuur die Tisci aan het huidige Givenchy-imago heeft gegeven.  Waar bevindt deze aristocratische, maar rebelse en gracieuze ‘demoiselle’ zich, die zich ‘bevrijdt heeft van de beperkingen door haar milieu oplegd en wiens innerlijke kracht haar in staat stelt en de moed geeft conventies te doorbreken?’

Givenchy: ‘In een Franse kasteeltuin houdt een jonge, in het licht badende vrouw halt op een pad langs een waterpartij omringd met eeuwenoude beelden. De allure en natuurlijke elegantie van deze fiere en geraffineerde vrouw weerspiegelen haar aristocratische afkomst. In dit majestueuze decor is ze thuis’. En : ’Haar verrassende en onverwachte aanwezigheid is nog bevreemdender door de kleren die ze draagt: tot aan de hals gehuld in een zwarte cape. Die verwijst naar de beweging en frisheid van het water – dichtgeknoopt met een brede strik’. Snap ik niet helemaal.

En wat kijkt ze conform de huidige parfumpromotiewetten weer onnodig moeilijk en afstandelijk. Hoe groot hiermee contrasteert de flacon. Die is vintage, vertrouwd en had als het ware door Hubert de Givenchy in de jaren vijftig ontworpen kunnen worden. En dat is precies de bedoeling: ‘Op het kruispunt tussen traditie en moderniteit richt Eaudemoisselle zicht tot de jonge vrouw met een subtiel uitgesproken karakter en persoonlijkheid… niet toevallig de eigenschappen van de geur waarvan de frisheid al de allure van een parfum heeft’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zo omschrijft François Demachy de compositie: als een met dauw bedekte roos met een intense bloemen- en muskglans’. Het is in feite een exercitie in less is more. Niet revolutionair, maar aangenaam klassiek. Ga maar na: Eaudemoiselle opent met een hesperidentoets van mandarijn en Italiaanse wintercitroen (extra fris). Voor de groene noot: shiso. Volgens Givenchy ook wel bekend als Japanse basilicum. Dan het hart: de ontluikende sensualiteit van een roos vermengd met lelie, ylang-ylang en oranjebloesem – kan het klassieker? Zwevend tussen bloemig en sensueel dus. Dit boeket ontwikkelt zich tot een lichte roes in de basis vastgehouden door niet nader gespecifieerd hout, musk, ambrette en tonkaboon.

En blijkbaar is deze eau voor veel demoiselles toch iets te zwaar, daarom presenteert Givenchy in 2012 Eaudemoiselle Eau Florale geopend met een frisse golf van roze grapefruit en peer die in het hart een stralend-frisse toets krijgt door hedione (waterjasmijn).

De florale noot is in dit geval hamanasu – Japanse roos. Zie foto. De basisnoten zijn niet echt uitgesproken (hout en musk) waardoor deze roos kan blijven voortwiegen op hedione.

RUIK & VERGELIJK

Is Eaudemoiselle het verfrissende parfum voor de generatie van nu, ‘oude’ Givenchyparfumfans zweren nog steeds bij:

Givenchy Eau de Givenchy (1974)

En een tijdje geleden had Givenchy nog een ander ‘eautje’ in het assortiment. Bijna niet meer verkrijgbaar:

Givenchy Eau Torride (2004)

A SCENT EAU FLORALE ISSEY MIYAKE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 23, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

EEN NIEUWE EXPRESSIE,

EEN SENSUALITEIT VAN OMHULLENDE ZOETHEID

Laatst aangemaakt: 23/03/10

Neus: Annick Menardo

Had ik niet verwacht: een eau de parfum-versie van A Scent. Vond het wel mooi zo. Bedoel ik niet negatief. Mooi groen, misschien iets te onbestemd, maar door zijn sterke galbanum-noot anders. Tenminste als je A Scent vergelijkt met alle andere onschuldige en onbestemde geuren. De kloeke presentatie werkt natuurlijk ook wel een handje mee. Maakt de geur niet cliché-vrouwelijkheid terwijl A Scent Eau de Parfum Florale dat wel is.

Sterker, het wordt omschreven als ‘een variatie op het thema vrouwelijkheid’. Zoals een ‘kunstwerk onder een andere lichtval, nieuwe stemmen bij een bestaande melodie’. Ofwel: ‘vrouwelijker, weelderiger; een rijke overvloedige weldaad’. Ik zeg: lekker, fris, zoet, voorjaar. En toch ook bij deze eau de parfum-versie heb je bijna het gevoel met een onzichtbare geur vandoen te hebben.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Dit staat in het persbericht: ‘De structuur van A Scent Eau de Parfum Florale is geïnspireerd op de originele creatie maar verrijkt met bloemige en zonnige nuances die met meer warmte uiting geven aan vrouwelijkheid’. Nu heel eerlijk gezegd: ik ruik de originele creatie niet echt.

Wat ik wel ruik is een zachte bloemigheid direct opgeroepen door jasmijn omringd door zoete roos, frisse hyacint, bloemig-zoete pioenroos (foto) die sensueel worden ondersteund door ylang-ylang, Heel klassiek eigenlijk. Ook de toevoeging van een ‘fluweelzacht perzikaccent’. Heel erg voorjaar. En deze weelde krijgt een fris-groen aura van galbanum. Het geheel wordt al even klassiek afgerond met patchoeli, ‘ambrox’ (de synthetische variant van ambergris) en mos. Aangenaam, maar minder overtuigend dan zijn uitgangspunt

RUIK EN VERGELIJK

Zoek en ruik de verschillen:

Issey Miyake A Scent (2009)

SPORT FOR MEN JIL SANDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 23, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

EEN NIEUWE KIJK OP SPORT

EEN GEUR VOOR DE MINIMALISTISCHE MAN

MET EEN SPORT(IEF) GEVOEL

Jaar van lancering: 2005

Laatst bijgewerkt: 23/03/10

Neus: Nathalie Lorson, Thierry Wasser

Jil Sander en sport. Op het eerste gezicht geen logische combinatie. Maar als je goed naar collecties van de afgelopen seizoenen kijkt, dan zie je toch veel sportieve elementen. Want bij Sander is sport geen activiteit om in een gezonde conditie te blijven, maar meer een (levens)stijl. En een kijk op – om het groots en meeslepend te zeggen – ambitie en wilskracht. Ofwel: de vreugde van het presteren. Voor Jil Sander kun je het begrip sport vertalen met totale concentratie, controle over lichaam en geest, spontane uitbundigheid en persoonlijke vrijheid.

Het Sport-geurenduo – er is ook een vrouwelijk versie – verbindt de spirit van Jil Sander met de spirit van sport. Aan de presentatie van Sport for Men moet je trouwens duidelijk zien dat het concept van ‘the german queen of minimalism’ afkomstig is: ‘de heldere flacons met uitdagende neonkleuren zijn gereduceerd tot het essentiële: spiegelglad glas, stralend zilver’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Jil Sander vertaalde Sport for Men in een koel-kruidige geur met houtaccenten. De geur gaat sportief van start met het superfrisse citroen vermengd met gember en cedernaalden – een herinnering aan een klassieke cologne. Het hart staat voor energie: peper en kardemon in evenwicht gebracht door – heel bijzonder – de geur van papyrus. De basis is elegant door sandel-, ceder- en hinokihout.

RUIK & VERGELIJK:

Kardemon geeft aan geuren een zeer eigen specifieke frisheid: een combinatie van groen, munt en peper die helder blijft. De geur is hierom zeer populair bij neuzen. Ruik ook een duidelijke kardemonnoot in:

Calvin Klein ck One (1994)
Cartier Déclaration (1997)
Carolina Herrera Chic for Men (2003)
Canali Canali dal 1934 (2009)

 

SWEET SUN DIOR BRONZE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 23, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S. 1 reactie

EEN WATER DAT WELDOET IN DE ZON

Jaar van lancering: 2004

Laatst bijgewerkt: 23/04/12

Neus: François Demachy

Mooie naam. Mooie flacon. Mooie geur. Zo kun je Sweet Sun, omschrijven. Het is ontstaan door het succes van het zonnegamma Dior Bronze gelanceerd in 1997. Uit onderzoek bleek dat maar liefst 89 procent van de gebruiksters erg gecharmeerd was van de geur. Hierdoor kwam Dior op het idee om een volwaardige zonnegeur te ontwikkelen.

Maar Sweet Sun doet en wil meer: ruikt niet alleen aangenaam, maar heeft ook nog eens een positieve invloed op lichaam en geest. Dior spreekt zelf van waar ‘concept de bonheur’. Het geheim van dit geluk schuilt hem in de zogenaamde ‘pleziermoleculen’ die zich volgens Dior van nature ook in de huidstructuur bevindt. Breng je je eigen pleziermoleculen in contact met die van Sweet Sun dan ontstaat er het zogenaamde 1+1=3-effect.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sweet Sun is een bloemengeur met een oosterse touch, ofwel een floriental die als doel heeft de huid te strelen. De geur opent met zongerijpte mandarijn en sinaasappel – een vitaminecocktail voor de huid aldus Dior. Het hart zit boordevol met absoluut van zonnig-zwoel tiaré (foto) en zonnig-sensueel jasmijn. De basis combineert gember en ‘gevanilleerde’ musk wat de geur een zowel een prikkelend als zoet-zwoele fond geeft. En verdomd als het niet waar is: donkere wolken verdwijnen, de zon verschijnt, je voelt je direct een opgewekter mens!

RUIK & VERGELIJK

Er zijn weinig geuren die een zonversie hebben of speciaal voor ‘in de zon’ werden ontwikkeld. De Duitse ontwerpster Jil Sander was trouwens de eerste die een geur ontwikkelde die zonder gevaar voor verkleuringen volop in de zon gebruikt kan worden.

Jil Sander Sun (1989)
Lancaster Sunwater (1997)
Dior J’Adore Eau d’Eté Parfumée (2005)

SYCOMORE – LES EXCLUSIFS – CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 23, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NEO NICHE. 1 reactie

VETIVER KRIJGT COUTURE-BEHANDELING BIJ CHANEL

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 27/06/12

Neus: Jacques Polge, Christopher Sheldrake

Ik had ze wel eens willen ruiken, de Chanelparfums die af en toe genoemd worden in boeken en je voorbij ziet komen op internet. Sycomore en Une Idée (beide 1930), Ivoire en Jasmin (beide 1932), Glamour (1933), Three Moods (1935), Beige, Rouge, Blue (dit trio stamt uit 1940 en vertegenwoordigen samen de Franse vlag), Mademoiselle Chanel N°1, Mademoiselle Chanel N°2, Mademoiselle Chanel N°31 (alle drie 1945), N°46 en Cynique (beide 1946). Van enkele kun je sinds een paar jaar weer genieten.

Maar alleen in naam. Hoe de geuren oorspronkelijk hebben geroken, weten ze bij Chanel ook niet meer. En aan sommige parfums wordt liever helemaal niet meer gerefereerd. In het bijzonder die uit 1945 en 1946: die lanceerde Coco Chanel buiten medeweten en goedkeuring van haar vaste ‘parfumpartners’.

Ook van Sycomore is geen recept bewaard gebleven. Ook onbekend wie de  neus was. Wat ze wel weten bij het couturehuis: Sycomore presenteerde Coco Chanel in 1930. Is nu de elfde geur in de neo-nicheserie Les Exclusifs, die zich door de meer intellectuele benadering en het gebruik van de meest verfijnde ingrediënten onderscheidt van de meer ‘marketing driven’ geuren – zoals Coco Mademoiselle (2001) en Chance (2003). Verder vermeldt Chanel dat ‘mademoiselle reeds in 1930 droomde van een houtachtig parfum, eenvoudig maar mysterieus’. Jacques Polge en Christopher Sheldrake brengen Sycomore weer tot leven: ‘standvastig als een boom, krachtig en edel. Is het een weerspiegeling van de alom bekende vastberadenheid van Coco Chanel?’

‘Het is in ieder geval een perfecte illustratie van haar uitzonderlijke gevoel voor elegantie: deze luxueuze vetiver, met zijn subtiele, kruidige touch, verleidt door zijn aristocratische eenvoud, en laat een langdurige, warme bries na’. By the way: sycomore is de naam van een ‘legendarische en magische’ boom, de ficus sycomorus. ‘Bij ons’ beter bekend als de vijgenmoerbei. De vrucht, die lijkt op een vijg, zou bij nuttiging een hallucinerend en lustopwekkend effect hebben. Sommige geleerden beweren zelfs dat het niet de appel was die aan de boom der kennis in het paradijs groeide maar de sycomore-vijg (anderen beweren de banaan, maar dit terzijde).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Getrokken uit warme, vochtige aarde deze vetiver. Maar ook ‘streng’ en groen-scherp. Dat laatste komt volgens mij op conto van jeneverbes en roze peper. Ook elegant: de extra, bijna luchtige groene-houtige toets – bij vlagen waarneembaar – van cipres. Nog eleganter: het toegevoegde sandelhout versterkt en verzacht tegelijkertijd het houtige effect – eigen aan vetiver. En als Sycomore langer op de huid is, lijkt het net als of de vetiver ‘spontaan’ begint te roken en te branden. En dat schijnt weer eigen te zijn aan vetiver uit Haiti. Klasse.

RUIK & VERGELIJK

De ene vetivergeur is de andere niet. Of toch wel? Hou vijf verschillende versies onder mijn neus… ik twijfel of ik ze blind zou herkennen. Hieronder een paar andere, recente vetivers.

Giorgio Armani – Armani Privé – Vetiver Babylone (2007)
Tom Ford Grey Vetiver (2009)
L.T. Piver Vetiver (2009)
Prada Infusion de Vetiver (2010)

20 L’EAU GUERRIERE PARFUMS GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 22, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN GEWAPENDE GEUR

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 22/03/10

Neus: Pierre Guillame

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

De macht van het woord gecombineerd met de kracht van een parfum. Het stuurt van tevoren – zonder nog aan een geur geroken te hebben – je gedachten.

Een goed gekozen naam is als het ware de eerste uitnodiging. Het is vooral de nichesector geweest die de platgetreden paden van parfumnamen – midden jaren tachtig zoveel bewandeld; in gang gezet door Obsession (1985) van Calvin Klein – heeft verlaten.

Geen flauwe verwijzingen naar de liefde, seks en al die clichés zoals in negen van de tien keer het geval is. Wel namen die beroep doen op je fantasie, die prikkelen en nieuwsgierig maken. Voor je het weet waan je je in een andere wereld… ga je de strijd aan. Je bent tot je tanden toe gewapend.

Je betreedt het strijdperk. Kogels vliegen om je oren, granaten ontploffen, oef dat scheelde niet veel. Je zoekt dekking. En terwijl de kruitdampen optrekken zie je aan de horizon de vredesvlag gehesen worden! Dit speelt althans door mijn gedachten wanneer ik ruik aan L’Eau Guerrière – vrijvertaald  ‘strijderswater’. Het donkere ‘strijdgewoel’ komt vooral goed tot zijn recht door de hoofdrolspeler in deze gewapende geur. En dat is…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… wierook dat met een beetje fantasie ruikt naar ‘oorlogsgeur’: een door vuur en kruit bezwangerde lucht. Hoewel een van de oudste ingrediënten in de industrie, zijn er weinig geuren waarin het de hoofdrol speelt. Zou dat komen omdat mensen het eerder associëren met ‘kerk’. L’Eau Guerrière – onderdeel van de Collection Privé – is ook tot aan de rand gevuld met het rokerig-houtige-etherische wierook, alleen laat Pierre Guillaume er een luchtige wind overheen waaien.

Doet hij met een stevige een aldehyde-ozonnoot (met een merkwaardig terpetijn/chloor-effect!) omringd door citrusnuances. Mooi aan de geur is de verwerking van agarhout (ook wel bekend als oud; het nieuwe fetish-ingrediënt in de parfumerie). Gaat heel mooi samen met wierook. Hoe het toegevoegde cinchona-hout ‘an sich’ ruikt, weet ik niet. Het versterkt in ieder geval de sterke houtbasis die door musk een zacht-sensuele toets krijgt.

RUIK & VERGELIJK

‘Per fumum’ is Latijns voor ‘door rook’. Met het verbranden van kostbare houtsoorten en harsen (waaronder wierook) werd in de oudheid bij diverse culturen wereldwijd geprobeerd om de goden gunstig te stemmen. Hiervan stamt ‘ons’ woord parfum af. De katholieke kerk nam later dit gebruik over, maar dat was meer – zo wil het verhaal – om met wierook de stank ten tijde van de middeleeuwen te maskeren van de in kathedralen toegestroomde gelovigen.

Giorgio Armani bewaart aan het bijwonen van talrijke missen met zijn grootmoeder de mooiste ‘rokerige’ herinneringen. Hij verwerkte het in een ‘heftig’ en bedwelmend wierookparfum. Voor de liefhebbers:

Etro Messe de Minuit (2000)

Armani Privé Bois d’Encens (2004)

Annick Goutal Encens Flamboyant (2007)

CALINE GRÈS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 22, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C. Een reactie plaatsen

JONGE GEUR VOOR

JONGE GRES-MEISJES

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 22/03/10

Geur: Thierry Wasser

Model: onbekend

Bij het in Nederland een beetje in vergetelheid geraakte Grès hadden ze een probleem wat geuren betreft: er ontbrak nog een voor jonge meisjes. Caline – Frans voor liefkozend, vleiend en aanhalerig – moet hierin verandering brengen. En het meisje dat Caline verbeeldt is zoals vele jonge meisjes zichzelf graag zien volgens het couturehuis: flitsend, strelend, hartelijk, liefhebbend, stralend, romantisch, onweerstaanbaar, charmant, naturel, verfijnd, vriendelijk, enthousiast, vrolijk  – mag het ietsje minder! – en naarstig op zoek naar haar eerste ‘eigen’ parfum! Caline wordt omschreven als ‘een geurige omhelzing voor bijzondere momenten’ en presenteert zich als een waardevolle edelsteen opgeborgen in een juwelendoosje.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Caline is een zoete, fruitige bloemenpracht die zijn eerste sensaties openbaart met veel appel, grapefruit en mandarijn op een bedje van klimop. Groen en fris. In het hart bloeien zonnig jasmijn, ‘waterige’ lotus samen met rijpe pruim voorzien van een ‘zijde-extract’. De finish is als een krachtige en verleidelijke omarming van tonkaboon, musk en ‘knapperige’ bonbon.

RUIK & VERGELIJK

Grès weet welke jonge meisjes het met Caline wil verleiden. De onderstaande geuren hebben daar zo hun eigen mening over.

Cacharel Anaïs Anaïs (1978)
Yves Saint Laurent Baby Doll (1999)
Ralph Lauren Ralph (2000)
Annick Goutal Quel Amour! (2002)
Chanel Chance (2003)

 

FEVER CELINE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 21, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

‘FELINE CELINE’

Jaar van lancering: 2005

Laatst aangepast: 21/03/10

Neus: Béatrice Piquet

Model: Mini Anden

Soms denk je waarom niet iemand eerder op het idee gekomen is een geur een bepaalde naam te geven. Neem: Fever. Ben de archieven ingedoken. Wat blijkt? Nooit eerder werd ‘een staat van koortsachtige opwinding’ gebruikt. Celine doet het voor het eerst. En dat is slim en logisch, want in Fever smelten verleiding, aantrekkingskracht, sensualiteit en erotiek – vier belangrijke ‘verkoopprikkels’ in de wereld van geuren – samen. Daarnaast past Fever helemaal in de nieuwe wereld van Celine, het ooit zo tuttige en brave Parijse kinderschoenenlabel dat werd opgericht in 1945 door Céline Vipiana. In de loop der jaren kwamen daar verschillende lijnen bij – schoenen voor volwassenen, tassen, kleren – die wat braafheid niet voor elkaar onderdeden.

Toch werd het merk in de jaren zestig en zeventig als hip gezien doordat het als eerste een winkel opende in het rive gauche-district van Parijs. De moccassins met hak en de beroemde Celine-halsketting – geïnspireerd op de zware metalen ‘anti-parkeer’-kettingen die de Arc de Triomphe sieren – werden door toenmalige celebs veel gedragen. In 1996 wordt het bedrijf overgenomen door LVMH en snel afgestoft. In gang gezet door de Amerikaanse ontwerper Michael Kors.

Wat geuren betreft: de eerste stamt uit 1964: Vent Fou en werd door LVMH uitgebreid met Magic (1996), Celine for Woman (die ook een aantal zomerversies kende) en Celine for Men (beide 2002).  Fever is het eerste parfum helemaal in sync met de uitstraling van de vrouw dat het merk in de kleding sinds een aantal jaren toont: veel glamour, veel chic, gelardeerd met een flinke dosis sexyness. Of zoals Celine hetzelf zegt: ‘Fever is een parfum met veel beloften bedoeld voor chique, ietwat vileine vrouwen die er niet voor terugdeinzen hun klauwen te gebruiken mocht dit hun verleidingskansen vergroten’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Fever is een floriental (een combinatie van floral en oriental) die ‘rood’ opent door mandarijn, sinaasappel vermengd met een ruime dosis bloedsinaasappel. Jasmijn zorgt voor de vrouwelijke en bloemige noot. Frangipani-bloesems voor de sensuele noot die door vanille nog eens wordt versterkt. Amber en sandelhout garanderen een warme nasleep.

RUIK & VERGELIJK

Iedereen die gek is op sinaasappel weet het verschil tussen een gewone en een ‘bloedje’ wat smaak betreft. Voor diegenen die het niet weten: de laatste is wat vuriger en prikkelender. De vurigrode geur die de bloedsinaasappel daarnaast verspreidt, inspireert steeds meer neuzen. Niet alleen in Fever ruik je de rijpe, volgeurige bloedsinaasappel maar ook in:

Yves Saint Laurent Baby Doll (1999)
Cacharel Amor Amor (2003)
Guerlain – Aqua Allegoria – Orange Magnifica (2005)

Meer recent:
Prada Infusion de Tubéreuse (2010)

MAGIE NOIRE LANCOME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 20, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET M, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN. 1 reactie

ZWARTE MAGIE

Jaar van lancering: 1978

Laatst bijgewerkt: 20/03/10

Neus: Gerard Goupy

Flaconontwerp: Pierre Dinand

Opium van Yves Saint Laurent dompelde de (parfum)wereld in 1977 onder in een golf van donkere en duistere begeerte. Alles wat decennia in parfum had ontbroken, bracht de couturier weer tot leven: mysterie, verboden verlangens en sensualiteit. Voor inspiratie had Saint Laurent rondgeneusd in de wereld van de Oriënt. Voor velen het symbool van verfijnde verleiding gehuld in voiles, zwart omrande en smachtende blikken.

De concurrentie kon niet achterblijven. Lancôme kwam een jaar later met een aantrekkelijk alternatief: Magie Noire, en werd begeleid met de slogan ‘un étrange pouvoir’. Ofwel een vreemde, wonderlijke kracht. En dat is 110 procent waar. Het is een verborgen schat die onbegrijpelijkerwijs door Lancôme in de schaduw wordt gehouden. Heel erg jammer. Want Magie Noire is een parfum dat blijft fascineren. Duister, intens door die prachtige bloemige en ‘dierlijke’ golven die heen en weer blijven wiegen.

Het heeft zoveel lagen. Ze spelen samen een intrigerend spel, ze draaien om elkaar heen om na verloop in de basis tot rust komen. Dit zegt Lancôme via zijn site trouwens over de geur: ‘Oosters tot diep in het hart, het meest betoverend aroma. Het mysterie en de charme van het Oosten in een flacon, pure extase voor de geest, betoverend’. En: ‘De vrouw geeft zich over aan de meest hartstochtelijke liefde, de man raakt verstrikt door een ongekende kracht’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Beetje onduidelijk. Volgens de Lancôme-site is Magie Noire een samenkomen van ‘Bulgaarse roos overgoten met het elixer van zwarte bes’. De middennoot: ‘Een onweerstaanbare combinatie van mirre en goddelijk wierook met de sensualiteit van ylang-ylang en jasmijn in overvloed’.

Dan: ‘De verleidelijke en opwindende basisnoot voelt als velours aan op de huid, een samensmelting van warm amber geurende noten en de chique zachtheid van patchoeli’. Maar er is volgens mij meer aan de hand. Met name in de basis.

Maar het kan zijn, dat ik ruik aan een flacon (met parfumextract) die stamt uit het begin van de jaren tachtig. Want in de opening ruik je ook heel even bergamot. En in het Magie Noire-hart ruik je naast bovengenoemde smaakmakers ook hyacint, tuberoos en narcis. Die geven samen dat overrompelende en sensuele bloem-effect dat in de basis met cistus labdanum (met zijn ‘natuurlijke’ ambergrisgeur) en de dierlijke ingrediënten – castoreum, civet, musk – juist nog overrompelender wordt. Nu nog een keer ruiken!

RUIK & VERGELIJK

Nog meer reacties op Opium:

Etienne Aigner Super Fragrance (1978)
Rochas Mystère (1978)
Estée Lauder Cinnabar (1978)
Dior Dioressence (1978)