BLUE DE CHANEL CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 3, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

DE ANDERE KLEUR VAN CHIC

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 03/08/10

Neus: Jacques Polge

Model: Gaspard Ulliel, Larry Kaplan, Ingrid Schram (de blonde), Amalie Bruun (de bruine)

Parfumclip: Martin Scorsese

Muziek: She Said Yeah, Rolling Stones

Met bijna elke kleur had Coco Chanel een associatie. Zo was marineblauw voor haar ‘de andere kleur van chic’. Het vormt de inspiratiebron voor Blue de Chanel, wat geur betreft. Het verhaal achter dit blauw is vaker verteld en populair in de wereld van geuren. Heeft een erg filmisch karakter. Kort door de bocht: de conflicten van de moderne man in de huidige maatschappij. Let wel: het betreft hier een luxeprobleem. Want, hoofdrolspeler: een charismatisch acteur met rebelse geest geboren onder een gunstig gesternte.

Hoewel hij zich tijdens zijn carrière nooit plooide naar de conventies, voelt hij zich gedwongen een leven te leiden, waarvan hij het bestaan niet had vermoed. Want, vast in een valstrik, probeert hij een vorm van geestelijke zelfontplooiing te vinden te midden van een industrie per definitie non-spiritueel, waarvan de sirenes der corruptie hem in gevaar brengen, maar hem ook de vrijheid geven zich volledig te uiten. En ondertussen zit hij vast aan het verleden door een speciale vrouw, Sofi. Zijn eerste liefde die hem zoveel passie en inspiratie heeft gegeven die hij nodig had bij de uitoefening van zijn beroep. Nadat hij haar weer na een lange tijd ziet, vraagt hij zich af of hij nog van haar houdt, of niet een droom najaagt. Hij moet een beslissing nemen. Hoe dat afloopt…

Een ding is zeker: hij bevrijdt zich van alle twijfel en concentreert op datgene waar hij het beste in is: verrassen. De vraag: gunstig voor Sofi, gunstig voor de filmwereld? Martin Scorsese, niet de minste, weet het.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Vanaf het begin weet je volgens Chanel dat deze geur je zal brengen naar een onverwachte plek. Reis mee. Eerst een uitbarsting van hesperiden: citroen en sinaasappel (foto) waarvan de geur ‘tussen het blauw van de hemel en het blauw van de zee zweeft’. Dan grapefruit  omringd door roze peper, munt en muskaat. Heel bescheiden neem je een gembernoot waar, die volgens Jacques Polge de bitterheid van de grapefruit versterkt.

Dan openbaart zich in Blue de Chanel met al zijn kracht het cederhout (foto), met ‘zijn droge elegantie en zijn ingehouden warmte’. Voorzien met een zonnige toets van jasmijn, voorzien van een muskachtige toets van cistus labdanum. In de afronding krijgt Blue de Chanel zijn definitieve mannelijkheid door vetiver, patchoeli en wierook. De geur bereikt zijn eindbestemming, daar waar aarde en boomstronken lichtjes verschroeien ‘in het grote blauw van de zomer’.

RUIK & VERGELIJK

Man, geur, hout. Laatste ruik je ook goed als alle fruit, bloemen, kruiden en harsen in lucht zijn opgegaan, in:

Kenzo Homme Boisée (2010)

Lolita Lempicka L’Eau au Masculin (2010)

Marc Jacobs Bang (2010)

PASSAGE N° 4 LA COLLECTION PARTICULIÈRE DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

TWEE JUBILEA, EEN MODEL EN DE ROOS

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 30/07/10

Neus: François Demachy

Model: ‘France’

Flaconontwerp: Fernand Guérycolas, Hervé Van der Straeten

Ze had volgens Christian Dior een perfect figuur: het silhouet van een Griekse godin. Hij zei over haar: ‘Ze was zo’n typische Franse vrouw uit Parijs dat ik altijd zei dat wanneer je haar bewonderde, je tegelijkertijd een hommage aan mijn land bracht’. Voor een Française was ‘France’ lang: 1.75. Met haar koninginachtige allure was ze de belichaming van elegance. Christian Dior: ‘Ze was het langste model dat ik ooit heb gehad. En ze was zich wel bewust van het effect dat haar lengte, slanke figuur en blonde haren had’.

Omdat John Galliano in 2007 vierde dat hij tien jaar in dienst was bij het couturehuis werd hem gevraagd hoe hij de drie favoriete modellen van Christian Dior, die ter inspiratie dienden voor het Passage-trio, in een gemoderniseerde versie zag. Dus wat als France een hedendaags supermodel was en ze Passage N° 4 zou dragen?

Galliano stelt haar voor als een originele en aristocratische schoonheid, beetje androgyn met een charmante dandy-achtige flair. Ze heeft ook een naam: Stelle Tennant. En als France een bloem was? John Galliano is duidelijk: ‘Een roos. Mooi en Engels met doornen getooid zodat ze alleen met zorg geplukt kan worden’. En als de moderne France een muziekcompositie was? Galliano: ‘She belichaamt Mozart tot in perfectie, of misschien een nocturne van Chopin’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ook Passage N° 4 is voor François Demachy een less is more-exercitie. Dus bouwde hij rondom een rozenelixer – ik vermoed rosa damascena (zijn lievelingsroos op de foto geplukt in Iran) – dat tot leven komt met – eerst – een beheerste dosis sinaasappel. Dan begint de roos te bloeien, zoeter dan zoet, vol zon, vol levenslust.

En om haar ‘doornse’ karakter te benadrukken voegt hij een peperachtige noot toe. Werkt goed. Werkt extra sensueel. En ‘ze’ blijft heel lang op de huid – weet van geen ophouden. De afronding is amber-muskachtig waardoor de majestueuze roos een fluweel-warme toets krijgt.

Ruik & vergelijk

In 2007 presenteerde Dior nog een rozengeur, dit keer gecombineerd met een intense patchoeli-noot plus mooie gourmand-finish.

Dior Midnight Poison (2007)

PASSAGE N° 8 – LA COLLECTION PARTICULIERE – DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 29, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN HUIS DAT ZESTIG JAAR BESTAAT,

EEN ONTWERPER TIEN JAAR IN DIENST,

EN EEN MODEL GENAAMD LUCKY

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 29/07/10

Neus: François Demachy

Model: Lucky

Flaconontwerp: Fernand Guérycolas, Hervé Van der Straeten

Over de amfoorflacon waarin dit parfum huist (en twee andere) heb ik al geschreven – zie Passage Nº 9 op deze blog. En net zoals die andere twee, is ook Passage Nº 8 door Dior gelanceerd ter herinnering aan het feit dat het couturehuis in 2007 zijn zestigjarig bestaan vierde én dat John Galliano tien jaar in dienst is als hoofdontwerper bij Dior. Bij elk parfum staat een model centraal waar Christian ‘vraiment’ gecharmeerd van was. Voor Passage Nº 8 is dat Lucie Daouphars, beter bekend als Lucky (foto). In 1950 begon ze, bij toeval zo wil het verhaal (niet wordt uitgelegd waaraan dat toeval lag), haar carrière bij Dior. Ze was een en al ‘gesofistikeerheid’: lang, bruingehaard, hoge jukbeenderen en donkere amandelgevormde ogen. Wanneer ze en Dior-creatie droeg, werd ze ‘Dior’. Ze kon een jurk veranderen ‘in een komedie of in een tragedie wanneer ze het wou’. Ik weet niet precies wat ik me daar bij moet voorstellen, maar a la.

John Galliano werd gevraagd hoe hij een moderne incarnatie van Lucky zou interpreteren. Zijn visie: ‘Een moedwilllige, ondeugende vrouw. Soms provocerend, maar altijd ongrijpbaar’. Hem werd ook gevraagd of hij haar in een stof kon vertalen. Hij stelt voor: ‘een heerlijk zacht en glinsterend satijn. Zonder enige moeite glijdt ze door het leven’. Ofwel: Kate Moss. En John, stel dat de hedendaagse Lucky een dier zou zijn, wat dan? Zijn antwoord: ‘Een kat, het ene moment kronkelt ze zich al spinnende in welbehagen om vervolgens tot de aanval over te gaan’. Kan hij er zich ook nog een kleur bij voorstellen? Of course: ‘intens blauw, donker en stralend tegelijkertijd – een middernachtelijke coutureblauw’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Alle bovenstaande info moest François Demachy verwerken in een exclusief parfum. Hij kreeg – gelukkig! – van Galliano wel een impressie: een mix van twee bloemen die hun ‘blauwheid’ ieder op zich op een uitzonderlijke manier verspreiden. En wel het viooltje (foto) en die iris die volgens hem ‘een droom, een uitbarsting van geluk’ vertegenwoordigen. Dat is ook wat je ruikt. Opvallend: aan La Collection Particulière is dat ze zich niet verliezen, zoals je misschien zou verwachten bij een haute couture-geur, in overdaad en overrompeling. Nee, met een paar ingrediënten, weliswaar van de beste kwaliteit, wordt een beeld opgeroepen van verfijning en gratie.

Dus werd voor Passage Nº 8 de poederige iriswortel slechts gekoppeld aan het zoete, satijnzachte viooltje. Dat levert een wonderlijk effect: droog en zoet tegelijkertijd. En om de sensualiteit van beide te versterken werd ambrette toegevoegd met zijn muskachtige nuance.

RUIK & VERGELIJK

I like the old fashioned flowers, violets all for me, have them made in diamonds by the man at Tiffany’s, zong Eartha Kitt ooit…

Een grote geur waarin het viooltje prachtig bloeit:

Guerlain Après L’Ondée (1906)

Grote geuren waarin de iris oppermachtig bloeit; ze zijn in de nichesector eerder regel dan uitzondering de laatste jaren. Waar het allemaal mee begon volgens mij:

Serge Lutens Iris Silver Mist (1994)

PASSAGE N° 9 – LA COLLECTION PARTICULIERE – DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 29, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

2 JUBILEA, EEN MODEL

EN DE MEEST SENSUELE BLOEM

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 29/07/10

Neus: François Demachy

Model: Victoire

Flaconontwerp: Fernand Guérycolas, Hervé Van der Straeten

In 2007 stond het couturehuis Christian Dior stil bij het feit dat de oprichter 60 jaar geleden de deuren van zijn salon opende aan de avenue Montaigne (Parijs) én dat John Galliano in 1997 werd aangesteld als hoofddesigner. Een passende gelegenheid voor een exclusief parfumtrio: Passage Nº 4, Passage Nº 8 en Passage Nº 9. Alleen te koop in 30 geselecteerde Diorboetieks. Elke geur is opgebouwd rondom een klassiek parfumingrediënt en gegoten in een moderne versie van de beroemde amfoorflacon van Baccarat waarin de eerste twee Diorparfums in 1947 en 1949 waren gehuld: Miss Dior en Diorama.

Christian Dior zelf had een ‘speciale band’ met de amfoor. Voor hem was de vorm de kwintenssens van klassieke charme. Daarnaast kwam de vorm voor Dior overeen met het ultieme vrouwelijke silhouet en paste dus perfect bij zijn revolutionaire en architectonische New Look waarmee hij in 1947 de wereld verbaasde én veroverde. Galliano pakt nu de amfoor weer op – het ontwerp werd gemoderniseerd door de juwelier Hervé Van der Straeten – en combineert voor deze feestelijke gelegenheid de drie geuren met drie modellen waarmee Christian een speciale band had. Voor Passage Nº 9 is dat Victoire.

Haar echte naam was Jeanne (achternaam onbekend). Het merkwaardige: ze had geen typische mannequin-allure. Ze meette ‘slechts’ 1.63. Konden pers en de eerste Dior-klanten, volgens het verhaal, in eerste instantie niet waarderen. Maar Christian geloofde in haar, want ‘ze bracht een hint van Saint-Germain-des-Prés’ in de couturesalon. Uiteindelijk werd Victoire een idool van het huis, zelfs een celebrity – ook wel ‘the Dior bombshell’, ‘queen of the busty look’ en ‘Nouvelle Parisienne’ genoemd.

Galliano ziet haar in 2007 als een ‘voluptueuze en sensuele vrouw met een lichaam gelijk een sculptuur’. Ofwel Gisela Bundchen. Was ze een kleur, dan straalde als ze de meest eeuwige en meest trotse: opaline. Want, ‘welk seizoen het ook is’, deze nuance van wit melkglas reflecteert de moderne Victoire ‘die straalt als een eeuwige zonnegodin’. Was ze een van de zintuigen? Galliano kiest dan voor ‘zicht’ omdat haar ogen diep in die van jou én in de ziel staren: ‘Ze ziet alles en vertelt geen leugens’.

WAT RUIK IK EIGENLIk?

Was deze vrouw een bloem, dan denkt Galliano aan de meest sensuele die bloeit: de tuberoos. Maar dan wel een ‘dazzling’ variant gelegen op een bed van romige houtsoorten. Ofwel: vuurwerk dat schittert in de nacht. Gewoonlijk krijgt een puur tuberoosparfum gezelschap van andere witte bloemen om haar temperamentvolle karakter te temmen, luchtiger en ‘bloemiger’ te maken: oranjebloesem, roos en bijvoorbeeld jasmijn. Of fluweliger, dan gardenia. François Demachy plukte alleen jasmijn. Het effect: Passage Nº 9 komt hierdoor in de buurt van een echt solifleur-parfum. Ook laat Demachy haar ook niet voorafgaan door een frisse wind en voelt hij er weinig voor haar te laten verdrinken in een overdosis aan sensuele ingrediënten. Want de basis is ‘clean’ en ‘sec’: aards patchoeli verankert de tuberoos (foto), en alleen vanille garandeert dat ze een zacht-zoete nasleep krijgt.

RUIK EN VERGELIJK

Tuberoos is toch echt een ‘niche-ding’. En: je moet over hele goede neus beschikken om ze inmiddels blind van elkaar te kunnen onderscheiden. Want het worden er steeds meer.

Robert Piguet Fracas (1949)

L’Artisan Parfumeur Tubéreuse (1978)

Annick Goutal Tubéreuse (1984)

Versace Blonde (1995)

Serge Lutens Tubéreuse Criminelle (1998)

Jean Paul Gaultier Fragile (1998)

Frederic Malle Carnal Flower (2000)

Parfumerie Générale N°17 Tubéreuse Couture (2006)

Estée Lauder Private Collection Tuberose Gardenia (2007)

By Kylian Beyond Love (2007)

Histoire de Parfums Tubéreuse Trilogy (2009)

Prada Infusion Tubéreuse (2010)

HAVANA ARAMIS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 27, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

TOEN HAVANA NOG HAVANA WAS

Jaar van lancering: 1994

Laatst aangepast: 27/07/10

Neus: onbekend

Model: idem

Vorig jaar gelanceerd in Amerika, nu verkrijgbaar in Europa: The Gentleman’s Collection: acht geuren die de essentie van Aramis belichamen. Leonard – zoon van Estée – Lauder begeleidt dit octet met ‘een samenvatting van onze emblematische klassiekers. Ik hou van de gedachte om kennis te maken met oude formules. The Gentleman’s Collection is als een geurengarderobe: een geur voor elke dag, voor elk humeur. Onze trouwe klanten zien het gamma nu in een ander licht, voor onze nieuwe klanten is het gewoon een nieuwe ontdekkingstocht’. De collectie past in de huidige vintagetrend. Alleen bij sommige geuren vraag ik me af of die al recht hebben op deze behandeling. Aramis 900 (1974), Devin (1977), JHL (1981), Tuscany Per Uomo (1984) en New West for Him (1988)… prima. Maar Life (uit 2003 en reeds beschreven) en Always (2006); die zijn voor mij toch te recent om er voor in aanmerking te komen.

Dat geldt niet voor Havana. Ik heb me altijd verbaasd over deze naam, gezien de moeilijke en gespannen relatie die Amerika altijd met dit eiland heeft gehad – remember de Varkensbaai-invasie in 1961? Maar toen deze geur werd gelanceerd in 1994, werd of course een andere kant van Havana belicht. Zeg maar voor de politieke revolutie, in gang gezet door Fidel Castro, toen de hoofdstad van Cuba nog gold als een soort exotische versie van Parijs. Had je een prettig gestemde bankrekening en je wou je bakens eens verzetten, dan boekte je (als Amerikaan) een trip naar dit pre-Castro-paradijs. Je kwam terecht in een wereld vol ‘oude chic’. Prachtige hotels gelegen aan prachtige baaien waar je je ’s avonds als man te goed deed aan het bekendste exportproduct van dit eiland: sigaren.

En dat ruik je ook in de geur (de sfeer van de oude campagnefoto is goed getroffen). Die ook in de nieuwe formule een zeker rokerigheid over zich heeft. Ook opvallend aan deze nieuwe formule: net zoals de oorspronkelijke versie blijft de geur van Havana heel lang aanwezig en daardoor merk je heel mooi het ‘verloop’ van de geur.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het is eigenlijk verwarrend wat heruitgaven van bekende geuren betreft. De reden: het enorme verschil in de opgegeven ingrediënten. Dit moet je ruiken volgens de originele formule. De eerste ontmoeting met Havana: alsem, karwei, mandarijn, sinaasappel en basilicum. Havana’s hart: een sublimatie van anjer, dennenhars, kaneel en tabak (het ‘key element’ van de geur volgens mij). De afronding; sandelhout, patchoeli, eikenmos en vetiver.

Nu de nieuwe versie. De opening: koriander, anijs en jeneverbes die zich sierlijk mengen met mandarijn. Het hart van Havana is nu laurier en peper. De afronding: patchoeli, cederhout, tonkaboon en vanille. Overbodig te zeggen dat zulke verschillen in feite twee verschillende geuren tot resultaat moet hebben.

Maar nu weer het rare: terwijl ik ruik aan de nieuwe versie; herken ik de geur Havana zoals ik me die herinner. Lekker donker, lekker zoet-kruidig, lekker aards met toch een aangename luchtigheid. En niet te vergeten de rokerige tabaksnoot. Vraag: is het mogelijk om met totaal verschillende ingrediënten dezelfde geur te creëren (zou toch knap zijn), of…

RUIK & VERGELIJK

De vintage-trend blijkt de perfecte gelegenheid voor parfumhuizen om hun ‘vergeten’ klassiekers opnieuw te presenteren. Jammer alleen, dat meestal wordt gekozen voor een ‘uniforme’ flacon in plaats van de geuren hun originele presentatie te gunnen. Zou het vintage-gevoel hebben versterkt. Zij die Aramis voorgingen:

Guerlain Les Parisiennes (2005)

Givenchy Les Mythiques (2007)

Dior Les Créations de Monsieur Dior (2009)

KENZO HOMME BOISEE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 23, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

‘DE KWINTESSENS VAN MANNELIJKHEID’

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 23/07/10

Neus: Olivier Polge

Model: Cédric Bihr, Nancy Brunetta

Flacon: Philippe Dapsanse vernieuwd door Icône

Fotografie: Amélie Boutry, Patrick Guedj

Kenzo begint zijn verhaal over Homme Boisée met een verwijzing naar zijn eerste geur voor de man: Kenzo Homme (1991). ‘Een man, vrij, uitkijkend over een buitengewone horizon. Zijn parfum, een blauwe bamboe, vormt een verbinding tussen hemel en zee. Een olfactieve revolutie. Als eerste marineparfum introduceerde het de calone-noot in de parfumerie. De geboorte van een klassieker’. Dat laatste mag waar wezen. Wat betreft de calone-noot dient gezegd te worden dat dit ingrediënt, dat aan geuren een frisse oceaan-nuance met ozoneffect en bloemige noten geeft, al in 1966 is ontdekt en dus ook al eerder, maar relatief laat, in geuren is verwerkt. Een goed voorbeeld: Cool Water van Davidoff (1988) en New West for Her (Aramis) uit 1990. Maar een kniesoor (ik) die daarop let!

Kenzo ‘doet’ dit verhaal om het contrast met zijn nieuwe geur te onderstrepen. Is Kenzo Homme zee, dan is Homme Boisée aarde.

Stel je er dit bij voor: een man, een boom, een vrouw. Samen één met elkaar (de man, de vrouw), samen in perfecte harmonie (de man, de vrouw, de boom). Zie je goed op de sfeervolle en ‘gevoelige’ foto, zo eigen aan de wereld van Kenzo: ‘zonder omwegen zie je de impact van een echte blik, het vredige, gelijktijdige bestaan van betrokken krachten’. Laatste slaat natuurlijk op de man én de boom – hun onderlinge synergie als het ware. Want ‘de kracht van hout rijst van de wortels tot de boomtoppen. Als een boom put de Kenzo-man zijn kracht uit de energie van de aarde. Zijn blik vindt een weg naar de hemel. Zonder barrière. Zonder limiet’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het is bekend: mannen houden over het algemeen van geuren met een sterke houtbasis. En die ontbrak nog in het ‘parfumportefolio’ van Kenzo. Slim dus, deze ‘klassiek per definitie, aromatische houtgeur’. Want Kenzo moet niet veel hebben van geurtjes met ‘mode-effecten’. Sterker, hij is er verre van. Daarom creëerde Olivier Polge voor Homme Boisée een driestaps-geur die begint met een ‘levendige uitbarsting’ van verse munt en basilicum. Aangenaam groen, maar nog geen hout.

Deze kruidigheid krijgt pit, ‘een gespierde vibratie’, door zwarte peper uit Madagascar en rozemarijn uit Tunesië. En dan waar het om gaat in Homme Boisée, vind je in de basis: een ontmoeting met de aarde, met het hout. ‘Geïdentificeerd in overdosis’, cederhout uit het Atlasgebergte (helder, droog, zonnig) en vetiver uit Haïti (diep, donker, groen – foto). En wat krijg je dan volgens Kenzo: ‘de kwintessens van mannelijkheid’. Mooi vind ik de link tussen basilicum en peper. Laatste versterkt de peperige nuance van de eerste. Ook aangenaam: ondanks de ‘aardsheid’, blijft de geur luchtig; een boom die reikt naar de hemel.

RUIK & VERGELIJK

Man, geur, hout. Laatste ruik je ook goed als alle fruit, bloemen, kruiden en harsen in lucht is opgegaan, in:

Lolita Lempicka L’Eau au Masculin (2010)

Marc Jacobs Bang (2010)

Chanel Blue de Chanel (2010)

IRON MAN ONLY THE BRAVE DIESEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 22, 2010
Geplaatst in: Uncategorized. Een reactie plaatsen

VAVAVOOM!

WOOSH!

YEAAAAH!

BAM!

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 22/07/10

Neus: onbekend

Model: Iron Man

Beetje laat. Excuses… Volgens Diesel zijn superhelden niet typisch iets voor kleine jongens. Hoe oud ze ook worden, in hun gedachten leeft hij voort, gebaseerd op ‘een explosieve cocktail van Proustiaanse herinneringen’. Ook voor kunstenaars is de superheld een onuitputtelijke inspiratiebron: ‘Onvermijdelijk omdat ze onoverwinnelijk zijn’. En dan hebben we het alleen over de kunstenaars van de twintigste eeuw. Van Roy Lichtenstein tot Guy Peellaerts, van David Lachapelle tot Jeff Koons.

Dé superheld volgens Diesel: Iron Man, bedacht in 1963 door Stan Lee (schrijver van Spiderman, Daredevil en The Fantastic Four). In de stripserie zien we Iron Man (in zijn dagelijks leven gewoon een brave burger met de naam Anthony Stark) met al zijn ‘mutant’ kracht het kwaad der wereld bestrijden. Moven, of anders: Vavavoom!, Woosh, Yeaaaah!, Bam! En inderdaad blijft Iron Man populair. Hiervan getuigt niet alleen de verfilming in 2008, het vervolg afgelopen april, maar ook de nieuwe geur – een limited edition – van Diesel.

Ik weet het is een kwestie van smaak, maar de flacon van Iron Man vind ik fantastisch omdat het op een humoristische manier de bling-bling-mode tot een hoogtepunt brengt. Bad taste, but beautifully done. Brutaal, strak en met slechts één boodschap: ‘kom maar op als je durft!’. Hoe dat precies in zijn werk gaat, baan je een, links en rechts rake klappen uitdelend, weg naar: http://www.onlythebrave-ironman.com

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Een heroïsche geur vraagt om een duidelijke signatuur. En dat is Iron Man bijna. Hoewel omschreven als een fusie van het planten- en dierenrijk, is de geur niet zo brutaal als je zou verwachten. Na een vriendelijke opening van citroen en viooltje, wordt je direct naar het hart van deze heldengeur getrokken; een mix van leer (foto), styrax (bekender als siam benzoine, een hars met een poeder-vanilleachtig aroma) en cistus labdanum (met zijn ‘natuurlijke’ ambergris-noot). Moe, maar voldaan van de strijd komt Iron Man tot rust in een wereld waar cederhout en amber voor harmonie zorgen. Ik zeg bijna, omdat er andere geuren zijn die ook leer, styrax en cistus labdanum combineren, maar dan in overdrive. En dan kom je terecht in de wereld waar Iron Man waarschijnlijk niet zoveel feeling mee heeft: de verfijnde en exclusieve nicheparfumerie.

RUIK & VERGELIJK

Thierry Mugler heeft, wat mannengeuren betreft, zich ook laten inspireren door superhelden uit Amerikaanse cartoons. Het beste voorbeeld:

Thierry Mugler B*Men (2004)

 

GLICINE ACCA KAPPA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 21, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NICHE. Een reactie plaatsen

ZOETE BLOESEMS VAN DE WISTERIA

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 21/07/10

Neus: onbekend

Acca Kappa? Acca wat? Nou, Acca Kappa; een luxemerk uit Italië met een behoorlijke staat van dienst – anno1869. Sinds een aantal jaren produceert het ook geuren waarvoor, aldus het merk, ‘ingrediënten worden geselecteerd op natuurlijke of plantaardige basis’. Is het onverantwoord die te gebruiken dan wordt naar alternatieven gezocht die mens en milieu ook zo min mogelijk belasten. Ben je geïnteresseerd in de geschiedenis, lees dan onderstaand verhaal. Zo niet scroll vier alinea’s verder. Midden 19de eeuw ontdekte de jonge Pruisische handelaar Hermann Krüll tijdens een verblijf in Venetië en Savona, dat er bij de veeleisende bewoners van deze welvarende steden een grote hang en vraag was naar luxe-artikelen. Hij begon met de import van parels en borstels uit het Verre Oosten. In 1869 richtte hij H. Krüll & Co op en opende een fabriek in Treviso, ten noorden van Venetië waar hij persoonlijke verzorgingsproducten, borstels en scheerkwasten onder de naam Acca di Kappa produceerde. In korte tijd bouwde hij het bedrijf uit tot een van de meest toonaangevende op zijn gebied.

Hermann Krüll kende trouwens veel pech. Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd hij onteigend. Hij moest het bedrijf na de vrede terugkopen en weer opbouwen. Daarin was hij succesvol tot zijn dood in 1936. Zijn kinderen overkwam hetzelfde lot tijdens de daaropvolgende oorlog. Nu maakt het bedrijf producten onder het Acca Kappa-label (afgeleid van H en K, zoals die in het Italiaans worden uitgesproken). Staat niet alleen voor de initialen van oprichter, maar vooral voor eerlijk, vakmanschap, toewijding en passie. En dus, aldus Acca Kappa, synoniem voor het Made in Italy-kwaliteitslabel.

Glicine is de Italiaanse benaming voor blauwe regen. Je hebt Wisteria sinensis (ook bekend als de Chinese Wisteria) en je hebt Wisteria floribunda (ook bekend als de Japanse Wisteria). Volgens Acca Kappa staat wisteria in de wereld van bloemen voor zachtheid en is het zowel in China en Japan symbool voor vriendschap. Leuk om te weten: wisteria is door de Engelse botanicus Thomas Nuttall (1786 –1859) als eerbetoon genoemd naar de Amerikaanse wetenschapper en botanicus Caspar Wistar the younger (1761–1818).

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wie ooit onder een blauwe regen heeft gestaan en vervolgens eens goed heeft (in)geademd, weet wat een prachtige lichtzoete geur de overdadig bloeiende bloesems verspreiden die een beetje lijkt op de geur van het viooltje alleen iets voller en met hooi- en houttoets. Hieraan toegevoegd in Glicine: een lichte hesperidetoets, ‘exotische’ fruitsoorten (neem je heel vaag waar) en sandelhout. De vanille in de basis versterkt het overzoete aura van deze vriendelijke all day, all season eau de cologne.

RUIK & VERGELIJK

Ik dacht dat de blauwe regen nauwelijks in geuren werd verwerkt. Ben even mijn archief ingedoken. En wat blijkt? Het regent ook blauwe bloesems in:

Nina Ricci Belles de Ricci (1995)

Emanuel Ungaro Fleur de Diva (1997)

Fiorucci Sniff & Smile! (2001)

Lanvin Eclat d’Arpège (2003)

Versace Versace (2007)

Celine Dion Paris Nights (2007)

PLAY FOR HER GIVENCHY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 19, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

NA EEN GEUR VOOR DE MODERNE ‘PLAYBOY’,

NU OOK EEN VOOR ZIJN ‘PLAYGIRL’

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 19/07/10

Neus: Emile Copperman, Lucas Sieuzac ‘onder de vleugels’ van François Donche, Givenchy’s geurspecialist

Model: Noot Sear

Flaconontwerp: Serge Mansau

Regisseur: Pierre Morel

Fotografie: To Munro

In zijn rol als ambassadeur voor de geur Play (2008) heeft Justin Timberlake een vriendin gevonden: Noot Sear. Naast veelgevraagd model waardoor de grootste modefotografen zijn gefascineerd – Peter Lindbergh, Paolo Reversi – ontpopt ze zich ook als actrice. Zo is ze te zien als sensuele Heidi in Twilight. En Timberlake heeft volgens Givenchy met haar geboft. Want ze is ‘van nature verleidelijk en nieuwsgierig naar alles’ en heeft er niets tegen om met hem ‘een extra tikkeltje magie aan het leven toe te voegen’. Boffen voor hen beiden: ‘tussen hen heerst geen monotonie, enkel energie, een saamhorigheid tegen alles bestand en daardoor in staat de wereld uit te dagen’. Let’s play.

Samen hebben ze een credo: gek op uitdagingen. Samen hebben ze een lifestyle: spontaan. Samen hebben ze een playground: Parijs. Hier vond ook de opname plaats van de promotieclip. Hand in hand flaneren door de Lichtstad die ze in vuur en vlam zetten. Op het hoogtepunt beklimmen ze de Eiffeltoren. Justin waagt zijn kans en spreekt zijn ‘toverwoord’ uit: ‘Play!’ Leuke flacon: lijkt wel een chique mobieltje, soort van iphone, maar dat is natuurlijk ook de bedoeling, gezien de naam. In de roze flacon zit het eau de parfum, in de aubergine gekleurde het eau de parfum intense.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Net zoals Play, kent de geur twee versies. Play for Her Eau de Parfum en Play for Her Eau de Parfum Intense. Wat ze gemeen hebben, en je ook ruikt in Play, is amaryshout, ook wel bekend als kaarshout doordat de essentiële olie in het hout, dit hout zachtjes laat branden (als je het aansteekt). Wordt gezien als goed alternatief voor het echte en steeds schaars wordende sandelhout uit India. Qua geur zweeft het tussen sandel- en cederhout met een zoet-warme, beetje sensuele toets.

Andere ‘hoofdrolplayers’ in beide versies: roze bes in de opening en de bloem nu ongekend populair, tiaré in het hart. Het verschil ruik je direct in de opening: in Play for Her Eau de Parfum naast roze bes, bergamot, witte perzik en siererwt.

Het effect: superzacht, bloemig en licht fris, en daardoor lichter dan de opening van Play for Her Eau de Parfum Intense. Naast roze bes is dat alleen oranjebloesem. Zwoel, zoet en bloemig en die als het ware het hart van tiaré, magnolia en orchidee versterkt.

Het amaryshout zorgt in beide versies voor licht-houtige en sensuele toets. In de basis van Play for Her Eau de Parfum  versterkt door sandelhout en musk. De basis van Play for Her Eau de Parfum Intense is – inderdaad – beduidend intenser én sensueler. Naast sandelhout doen hier het aardse patchoeli, de vanillezoete tonkaboon en het muskachtige benzoë hun vervoerende werking.

RUIK & VERGELIJK

Tiaré (foto) wordt ook wel de gardenia van Tahati genoemd. Door de oorspronkelijke bevolking van dit eiland – de Monoï – al eeuwen gebruikt als guirlandes die worden geschonken aan gasten en gebruikt tijdens ceremoniën. De bloesems verspreiden een sensuele en overwelmend zoete geur, vandaar de bijnaam. In het westen kun je van deze bloesems stééds meer genieten:

Estée Lauder Azurée Eau Fraîche (2007)

Gucci Gucci by Gucci (2007)

Vera Wang Princess (2008)

Thierry Mugler Alien Eau Luminescente (2008)

Chantal Thomass Osez-moi! (2010)

Dior Escale aux Marquises (2010)

HYPNOTIC POISON EAU SENSUELLE DIOR

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 16, 2010
Geplaatst in: Uncategorized. Een reactie plaatsen

VANILLE EN HYPNOTIC POISON:

EEN MAGISCH EFFECT

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 16/07/10

Neus: François Demachy

Model: Monica Bellucci

Fotografie: Tyen (directeur createur make-up Dior)

Ik heb Hypnotic Poison altijd een mooie, maar vooral interessante geur gevonden door de originele interpretatie van het gourmand-concept. Komt hierdoor in de buurt van een grensverleggende geur. Geen schalen vol bonbons, karamel, meringue en suikerspinnen, maar een krachtige essence van bittere amandel gecombineerd met karwij en vanille die de overdosis sambacjasmijn eigenzinnig ‘bitterzoet’ laat ruiken.

Nu presenteert Dior een sensuele variatie, want François Demachy ‘keerde terug naar de botanische orsprong van vanille en kon beslag leggen op de oorspronkelijke orchidee om Hypnotic Poison in een nieuwe bloemenversie uit te brengen’. Mijn vraag: wat is dat eigenlijk de oorspronkelijke orchidee en hoe leg je daar beslag op… door ruzie te maken met andere neuzen ook op zoek naar vanille.. Het effect in ieder geval aldus de hoofdneus van Dior: ‘Hypnotic Poison Eau Sensuelle brengt de zintuigen in verwarring’. En geurengoeroe raakt helemaal in verwarring door de nieuwe verschijning van Monica Bellucci (waarvan het geboortejaar niet 1984 maar 1964 is volgens mij). De ‘huisstylist’ van Dior is toch iets te ver doorgeschoten met het reshapen van gezicht van Monica Belluci en haar als droomvrouw te presenteren die de gewone vrouw moet overhalen Hypnotic Poison Eau Sensuelle aan te schaffen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De typische kruidige noten van de oorspronkelijke Hypnotic Poison herken je nog wel. Vooral in de opening, maar dan al snel ruik je de ‘confectionering’ van François Demachy. Dat wil dus zeggen bloemen. En wel een klassiek coutureboeket van oranjebloesem (zonnig, zwoel), roos (helder en zoet) en ylang-ylang (overrompelend). Heel sensueel. Het doet de naam Hypnotic Poison Eau Sensuelle eer aan.

In de basis vindt de sensualiteit zijn bekroning met een gulle dosis vanille (foto). ‘Erotisch’ gemaakt door musk, ‘melkig-zacht’ door sandelhout. En dan ruik je dat de typische kruidige noten van de oorspronkelijke versie naar de achtergrond zijn verdwenen. Geef mij maar de oorspronkelijke versie!

RUIK & VERGELIJK

Raar maar waar. Ondanks haar sensuelere verschijning is Hypnotic Poison Eau Sensuelle voor mij toch het timide zusje van Hypnotic Poison.

Dior Hypnotic Poison (1998)

Dior Hypnotic Poison Elixir (2007)

Dior Hypnotic Poison Extrait de Parfum (2009)