Ooit was de L.T. Piver synoniem met topparfums vergelijkbaar in kwaliteit en presentatie met die van Guerlain, Lubin, Caron, Roger & Gallet en andere gerespecteerde Franse parfumhuizen. Vooral tussen 1900 en 1940 beleefde het huis – anno 1774 – zijn hoogtijdagen. De klassiekers: Pompeia (1919) en Rêve d’Or (1925) voor de vrouw. Voor de man: Cuir de Russie (rond 1900). Na de Tweede Wereldoorlog gaat het allemaal minder. De reden: blijft giswerk. Concurrentie? Mismanagement? Eerlijkheid gebied te zeggen: heb me er niet echt in verdiept. Jammer wel: de klassiekers die dan nog verkocht worden, krijgen b-kwaliteit allure.
Twee jaar geleden werd het huis overgenomen door een groep investeerders. En die past op L.T Piver dezelfde tactiek toe als op E. Coudray waarvan het ook eigenaar is. Dat wil zeggen: na een grondige schoonmaak, opstrakken van de huisstijl en versobering en/of opdoeken van het bestaande assortiment worden nieuwe geuren gelanceerd. Voor de mannen vier in één keer: Cuir, Cèdre, Vetiver en Epices in het persbericht omschreven als ‘elegant, verleidelijk, avontuurlijk en gedistingeerd… voor een clientèle die houdt van discrete luxe, subtiele elegantie en warmte’.
Klopt. Wat aan dit rijtje ontbreekt? Mannelijk en klassiek. De kwaliteit is zeker ‘niet verkeerd’ en gevrijwaard van synthetische scherpte en ozonakkoorden die, verkeerd gedoseerd, geuren vaak zo kil en kaal maken. Een goed begin voor de man die genoeg begint te krijgen van parfumtoptiengeuren, maar voor wie bijvoorbeeld Creed en Penhaligon’s net iets te niche, net iets te exclusief en dus net iets te duur is.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Epices is aangenaam, met een mooie balans tussen top, hart en basis. Verdomd scherp-frisse opening trouwens. Komt omdat bergamot (de Italiaanse), citroen (de Californische) en lavendel (de Russische) begeleid worden door kardemon (de Guatamalaanse). Vervolgens maakt de naam van de geur zich waar: ‘rose berry’ (herkomst onbekend, geur ook) en heel veel nootmuskaat. In het hart versterkt door ‘pimento’-blad, kaneel en Saint Thomas-bes (herkomst wellicht Saint Thomas, maar hoe deze bes ruikt…). Lekker is het toegevoegde geraniumblad, zorgt voor een fris-groene onderlaag.
De basis is stoer en mannelijk en krijgt een opvallend dierlijke finish met bevergeil, musk, ambergris en cistus labdanum die mooi samengaat met de sterke houtnoot van vetiver, ceder- en sandelhout. Opvallend en gewaagd: de bevergeil wint het van de andere animale krachten naarmate Epices langer op de huid zit. Aangenaam: de geur blijft lang hangen.
RUIK & VERGELIJK
Alleen nog Cèdre en dan heb ik het hele kwartet beschreven.
Modellen: Brenda Costa, Shalom Harlow, Gabrielle Lazure, Fernanda Tavares, Natalia Vodianova, Heather Stewart White en de Nederlandse Linda (weet haar achternaam niet meer ze staat op de foto onderaan)
Artistic direction: diverse groten
Oeps! Denk je dat je een van de meest legendarische parfums al lang geleden hebt beschreven. Niet dus! Bij deze. In de parfumwereld worden kreten als romantisch, zwoel en sprookjesachtig veelvuldig gebruikt om parfums – maakt niet uit welke – aan te prijzen. Het zijn inmiddels zulke uitgeholde begrippen geworden die nog maar weinig mensen echt serieus nemen. Dat is jammer voor parfums op wie deze omschrijvingen wel van toepassing zijn. Shalimar van Guerlain bijvoorbeeld, een van de grootste oriëntaalse parfums van de vorige eeuw.
Shalimar betekent in het Sanskriet ‘tempel der liefde’ en is tevens naam voor de sprookjesachtige tuinen die Sjah Djahan, groot mongul van India (1627-1657), uit liefde voor zijn favoriete vrouw Muntaz Mahal naar haar dood liet aanleggen. Shalimar was een stukje hemel op aarde waar Muntaz Mahal en Sjah Djehan elkaar te midden van zeldzame bloemen, fonteinen en marmeren terrassen na de dood weer samen ontmoetten… wat liefde al niet teweeg kan brengen. Dit romantische gegeven inspireerde Jacques Guerlain tot het gelijknamige parfum dat hij in 1925 voltooide. Shalimar, een geurige ode op de liefde, is de geschiedenis ingegaan als hét klassieke voorbeeld van een oosterse geur. Veel populaire parfums zijn Shalimar dan ook schatplichtig.
Shalimar was voor de officiële introductie al un succès fou. Toen Raymond Guerlain en zijn vrouw met de oceaanstomer Le Normandie naar de Verenigde Staten reisden, waren Amerikaanse passagiers zeer enthousiast over de geur die mevrouw Guerlain op had. Zo enthousiast zelfs, dat het gerucht de ronde deed dat er in Parijs in nieuw parfumhuis was geopend: Shalimar.
Wat zeker aan de wereldwijde faam heeft bijgedragen is de schitterende flacon. Zo worden ze tegenwoordig nog maar zelden gemaakt: vrouwelijk en verfijnd. Ook dit zijn cliché’s, maar in de ware zin van hun betekenis zeker van toepassing op het best verkochte parfum – dat sinds 2002 in een nieuwe flacon is gegoten – van Guerlain. Onlangs werd Jade – dochter van Mike – Jagger gevraagd (model, sieraadontwerpster, party-organiser, interieurstyliste) om haar visie op de beroemde flacon te geven. En die komt gelukkig heel dicht in de buurt van het origineel.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Simpel in opbouw, maar zoals het een goed parfum betaamt, geeft Shalimar zich langzaam prijs. De geur opent met bergamot – fris en bloemig tegelijkertijd. Vervolgens zijn het roos en jasmijn beneveld met iris-akkoorden, die voor een poederachtige verfijning zorgen. Pas in de basis openbaart Shalimar, dankzij tonkaboon, opoponax, vanille en Guerlinade – de geheime formule die van een parfum een echt Guerlainparfum maakt – zijn zwoel en oriëntaals karakter. En hoe mee ik aan het parfumextract ruik, des te meer het me opvalt hoe belangrijk opoponax voor de geur is. Maakt Shalimar donker en duister, en om nog maar een cliché in de strijd te gooien: mysterieus. Guerlain vindt het trouwens jammer dat een nieuwe generatie moeite heeft met uitgesproken geuren zoals Shalimar. Om die toch kennis te laten maken, bedacht het parfumhuis met Shalimar Eau Légère Parfumée in 2004 een ‘valstrik’ in de vorm van een lichtere versie.
En die is ‘niet helemaal hetzelfde, niet helemaal anders’. Het jaar daarvoor was er ook al een lichte variatie: Eau de Shalimar samengesteld door Mathilde Laurent. De ‘verlichting’ onderga je direct al in de opening. Aan bergamot werd groene citroen en sinaasappel toegevoegd die lang hun frisheid verspreiden zonder het karakter van Shalimar te maskeren. Want door al deze zomerse frisheid heen, ruik je toch duidelijk de essentie van Shalimar.
Nieuw in 2010: Shalimar Ode à la Vanille samengesteld door Thierry Wasser. Is met gemengde gevoelens ontvangen. Sommige fans menen dat deze versie – gelukkig – dichter bij de oorspronkelijke versie uit 1925 ligt. Sommige teleurgestelde fans zien het als een pure vanillebom. Ik weet het niet. Zweef er tussen. Het heeft – gelukkig! – niet een gourmandnoot, zoals in Spiritueuse Double Vanilleuit 2007. De vanille is in Shalimar Ode à la Vanille voller, rijker en ‘droger’, wat de geur chiquer en statiger maakt voor mij. Alleen: als een geur af is, dan is een geur af. Moet je niet allerlei variaties gaan lanceren die als verrijkingen worden gepresenteerd. Misschien ga je hierdoor twijfelen aan de originele receptuur. En leuk aan onderstaande clip is dat Guerlain zich met Shalimar niet altijd zo serieus heeft gedragen als de laatste jaren.
Een andere manier om op een jongere manier Shalimar te ontdekken, verscheen in 2011: Shalimar Parfum Initial. Voor wie dit nog te heavy, te zwaar, te zwaar is, verscheen in 2012 Shalimar Parfum Initial L’Eau. Nog teveel van het goede? Dan ben je gewoon geen fan van oosterse geuren.
RUIK & VERGELIJK
Ben je gek op oosterse geuren, maar onbekend met Shalimar? Maak deze ‘fout’ snel goed. Met Shalimar weet je hoe een oosters parfum moet ruiken. Ontdek hieronder andere oosterse getinte parfums.
Miller et Bertaux (foto onderaan) is een chic-alternatief luxelabel dat in 1985 werd opgezet door Francis Miller en Patrick Bertaux. Alleen via de homesite kom je niet veel te weten over wie het zijn en waarom ze het doen? Als je de naam googelt word je ook niet veel wijzer. Hoeft natuurlijk ook niet. Mijn indruk: Miller et Bertaux heeft een hoog happinez-magazine-gehalte en laat zich inspireren door oosterse wijsheden. Het zoekt esthetiek en symboliek in kleine dingen: twijgjes, oude munten, door de elementen ‘geslepen’ stenen, vergeelde foto’s. De boodschap: schoonheid ligt in de natuur, die hoef je niet mooier te maken dan ze is. Dat soort werk.
Dit alles wordt versterkt door de kleinschalige uitstraling, de simpele kleren en dito accessoires die door de speciale setting bijzonder worden. Opvallend aan de kleding: vaak veredelde werkmanskleding waarvan de jassen soms zijn voorzien van poëtische tekstflarden: ‘Avec nos pensées nous créons le monde’. Of deze: ‘Si tu ne trouve pas quelqu’un prêt à cheminer avec toi, marche seul’. Dat soort werk.
Zelfs in niche-parfumkringen is Miller et Bertaux nog een geheimtip. De geuren zijn qua inhoud en qua presentatie vaak geïnspireerd op de Indiase cultuur (zoals Om inspire… and smile… uit 2010 en Shanti, Shantie uit 2008). De presentatie komt op de tweede plaats, want volgens de oprichters draag je een parfum, geen flacon. En de parfums vallen op door de hoge kwaliteit. Je hebt echt het gevoel dat je mooie geuren koopt, geen gelikte marketingconcepten.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
N° 1 Parfum Trouvé is een complexe geur die ‘merkwaardig’ begint met een lekkere kruidigheid van komijn en ‘chutneykruiden’ waarachter zich een prachtig ceder-, sandel- en rozenhoutbos bevindt die je in de opening al lichtjes waarneemt. Maar voor je hier voluit kunt genieten, onderga je een eerst volbloemige noot van (witte) lelie, (zwarte) iris en ylang-ylang. Hoe langer de geur – die opmerkelijk lang aanhoudt – op de huid hoe intenser het verbond tussen het hout en de bloemen wordt.
Een lichte musktoets zorgt ervoor dat N° 1 Parfum Trouvé niet aan sensualiteit wint, maar juist helder en transparant wordt. Ook ‘merkwaardig’: N° 1 Parfum Trouvé heeft een lichte gourmand-alcoholische noot: rozijnen ondergedompeld in rum lijkt het wel. Lekker en aangenaam.
RUIK & VERGELIJK
Een heel merkwaardige gewaarwording, maar toch waar:
Helemaal over het hoofd gezien deze nieuwe Gucci. Hoe zou dat toch komen… In ieder geval: interessant om te zien dat huidig artistiek directeur Frida Giannini een minder uitgesproken kijk op geuren voor de vrouw heeft dan haar voorganger. Schreeuwden die van Tom Ford om seks, die van haar zijn op z’n hoogst sexy, eerder beschaafd-sensueel wat inhoud betreft. Dus vrouwelijker, zachter, meer in lijn met de huidige parfumtrends – fruity floriental – en daardoor ook (gebruiks)vriendelijker.
Geldt ook voor Guilty, dat qua naam trendwise een beetje passé is en wel heel erg cliché-erotisch wordt gepresenteerd: vrouw in een cartoon gothic city-decor rijdt in stretched sportscar met vuurspuwende motor – symbool dat ze al in vuur en vlam is – naar een hunk wachtend in een hotelbar. Vervolgens dollen ze naar een hotelkamer waar ze hot en steamy sex hebben. Daarna neemt Rachel Wood schoongewassen, clean en behoorlijk afstandelijk afscheid. Zie je ook terug in de visual: ze lijkt meer oog voor de camera te hebben, dan zich te verdiepen in wat ze moet uitstralen: een verboden liefde die haar schuldig laat voelen.
De veronderstelde passie die Guilty moet oproepen, is in ieder geval niet echt van Rachel Wood en Chris Evans af te lezen. Of verbeeld ik me dit, zoek ik spijkers op laag water, ben ik gewoon jaloers… Rachel Wood werd gekozen omdat ze een ‘21 first century beauty’ is: jong, een durf-al die zich onderscheidt en van volle teugen van het leven geniet. En: sexy plus een ietsie-pietsie gevaarlijk… Het wachten is op Guilty for Men. Als Chris Evans die dan ‘opdoet’, misschien slaat dan de vlam wel over.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Ik vind de geur iets te understated en iets te gemakkelijk voor een over de top luxemerk als Gucci. En dat geldt zeker als je een geur Guilty noemt. Een dergelijke naam schreeuwt – zoals Tom Ford het deed – om een brutaler en meer gedurfd geurstatement.
Guilty opent met een prikkelende hint van mandarijn, sinaasappel en roze peper die overgaat in een ‘idee van vers fruit’. Rijp, dus zoet fruit gekocht op de markt en gestopt in een blender. Je kunt ze niet stuk voor stuk detecteren, maar het ‘ruikt naar’ braam, framboos, aardbei en meer siroop-fruitigs waaruit eindelijk de perzik als zachte winnares naar boven komt die heel mooi samengaat met de enige bloem in de geur: sering (foto).
De frisgroene nuance van geranium ontgaat me omdat de basis zich vervolgens snel aandient: veel amber met vanille-accenten. Dat zorgt ervoor dat de perzik-seringnoot een poederachtige en tegelijkertijd ‘olie-achtige’ ondertoon krijgt die merkwaardigerwijze ook clean en schoongewassen aandoet. En met zoals zoveel neo-chypres, ruik ik in Guilty ook niet echt patchoeli in de basis. Ook niet na een uur. Guilty is niet sexy, maar beschaafd sensueel.
RUIK & VERGELIJK
Guilty is qua naam erg Tom Ford. Niet qua geur: ruik maar eens aan:
Model: Alexa Chung ‘met twee bevriende collega-modellen’
Fotografie: onbekend
Waar kun je het effect van Joy of Pink het beste mee vergelijken? Volgens Lacoste met ‘de aanstekelijk band die hechte vriendinnen vaak hebben’. En dan volgt een omschrijving die je maar al te vaak leest in girly glossies. Want de geur is ‘de volmaakte accessoire voor uitstapjes met vriendinnen, of het nu een marathon-shoppingsessie is, een nacht vol glitter en glamour of een weekendje weg vol actie’.
Maar wie is deze ‘Lacoste-vriendin’? Lacoste: ‘Ze is positief en straalt jeugdig optimisme uit. Speels, dol op plezier’. Met name op: ‘quality time met haar beste vriendinnen’. Let wel: ‘individualiteit blijft belangrijk voor haar’. Let wel: ‘geur is de belangrijkste finishing touch van haar chique imago en een essentieel kenmerk van haar eigen unieke stijl’.
Weet je wie daar in ruime dosis over beschikt? De 25jarige Alexa Chung. Daarom vroeg Lacoste deze onafhankelijke, creatieve, koele, gevatte en intelligente in New York wonende Britse tv-presentatrice/model, mateloos populair in de ‘fashion community’ door haar spitsvondige en individuele stijl (én ook nog eens uitgeroepen tot Vogue UK’s Best Dressed 2009) ambassadrice te worden van Joy of Pink.
Wat denk je wat haar antwoord was…? Toch niet: ‘Ik voel me erg gevleid dat Lacoste me heeft gevraagd model te staan voor Joy of Pink. Ik heb altijd gehouden van het casual chic imago van het merk en vind het geweldig dat ik het in deze campagne mag vertegenwoordigen’. Toch wel. En ze nodigde direct ‘twee bevriende collega-modellen’ uit om mee te spelen in de begeleidende videoclip.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Het idee: de energie en exotiek van een Curaçao-cocktail vertaald in een geur. Eerst een citrusexplosie (gedomineerd door grapefruit) die heel langzaam plaatsmaakt zonder echt te verdwijnen voor de ‘prinses van de voorjaarstuin’ (de pioenroos). In de afronding van Love of Pink ontmoeten cederhout en musk elkaar in een zachte omhelzing. Heel simpel in opbouw en al vaker geroken (moet denken aan die aan citrus-infused geur voor ‘vriendinnen’, I Love Love van Moschino uit 2004).
RUIK & VERGELIJK
Met Joy of Pink is volgens Lacoste de ‘geurengarderobe’ van de Lacoste-vriendin compleet, want dit is ‘de ideale geur om vrolijkheid en zelfvertrouwen op te roepen die ze voelt wanneer ze in het gezelschap van haar beste vriendinnen is’.
Heeft ze hier even geen tijd voor omdat ‘haar onafhankelijkheid wil verkennen’, dan kiest ze voor:
Lacoste Touch of Pink (2004)
En wil ze haar romantische kant benadrukken, dan is het tijd voor
Het is een geliefde vraag van journalisten. Met name aan mensen met een groot zwak voor of actief in de wereld van de schone kunsten: ‘Welke tien boeken en/of cd’s zou u meenemen naar een onbewoond eiland?’ Jammer dat journalisten nooit vragen: ‘Welke tien wijnen zou u inpakken?’ Te weinig diepgravend waarschijnlijk, terwijl ‘een goed glas wijn’ juist de perfecte begeleider is van genieten van literatuur en muziek. Helemaal ondenkbaar: ‘Welke tien parfums?’ Dat parfum meer is dan luchtig genot en – oh cliché – het vermogen heeft herinneringen op te halen, dat gaat ‘serieuze’ journalisten hun pet nog steeds te boven. Ik zou het benauwd krijgen bij deze vraag. Wat ik wel weet: favorieten die je alleen al bij het uitspreken van de naam ruikt – zoals Après L’Ondée van Guerlain (1906), Bandit van Robert Piguet (1944) – laat ik thuis.
Nieuwe klassiekers als En Passant (2000) van Frédéric Malle en Oiro (2006) van Mona di Orio… die gaan direct de koffer in. Verder een leergeur, een sprankelende cologne en een mooie groene geur. Welke? Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Deze gaat ook zeker mee: Nuit de Noël. De reden: omdat deze geur voor mij, nog meer dan Chanel N° 5 (1921), het parfumgevoel van de vooroorlogse jaren verbeeldt. Nuit de Noël wordt gepresenteerd als een kunstwerk, waar je van geniet als een kunstwerk. Ingrediënten samengesmolten tot een sensatie – eerst abstract, later ‘herkenbaar’ om tenslotte weer op te gaan in een ondefinieerbare sensatie die je een bijzonder prettig, gelukzalig gevoel geeft. Nu de naam: Nuit de Noël vat de sfeer samen van een perfecte kerstavond.
Ernest Daltroff creëerde het voor zijn geliefde Félicie Vanpouille die ‘dol’ was op de stille en serene sfeer van kerstavond en de geuren die hiermee worden geassocieerd. De kou wordt buitengehouden door een gloedvolle openhaard. Sneeuw kleeft als poeder op de ruiten. Een kerstboom schittert in volle glorie door echte (!) kaarsen die de kamer subtiel verlicht. Smaakvol geklede gasten verzamelen zicht rondom de perfecte aangeklede tafel. Glinsterend kristal, gesteven wit damast, vers gepoetst zilveren bestek, breekbaar wit porselein van het servies… je mag als familielid of gast het nodige op je hart hebben – menig kerstdiner ontaardt in een kijvende familietwist – maar onder de indruk van de sfeer, voel je je betovert, je wilt dit moment ervaren, vasthouden. Die sluimerende ruzie ontploft volgende week wel…
En deze vredige sfeer wil Nuit de Noël oproepen. Daarin is Ernest Daltroff, oprichter van Caron, wonderwel geslaagd. Wil bij jou wat dat betreft de vonk niet overslaan, dan kun je ook zonder deze info genieten van een warm-poederige geur die voor velen in eerste instantie wellicht als te zwaar en dus te ouderwets overkomt. Maar geef de geur kans zijn poederachtige verfijning te verspreiden… voor je het weet ben je bevrijd van je vooroordeel en wordt Nuit de Noël ook voor jou een favoriete vintagegeur die recht heeft op het predikaat ‘grote klassieker’.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Prachtig, maar ‘scherpe’ opening van zonnig ylang-ylang (foto) ondergedompeld in aldehyden die deze ‘bloem der bloemen’ een volle opwaardering geven en – mooi en vertederend – op de achtergrond neem je al een lichte poederige noot waar. Samen zorgen ze toch voor een ‘abstract gevoel’ dat wil zeggen: je ruikt eigenlijk een stemming, geen ingrediënt afzonderlijk.
Die neem je in het hart wel waar: jasmijn en roos omringd door eenzelfde poederige noot. Deze klassieke bloemencombi gaat vervolgens op in de zacht-donkere basis van sandelhout, cederhout, eikenmos, vetiver en amber.
Ik bespeur naast musk ook een licht animale noot (civet), maar dat kan ook de mix van amber, jasmijn en ylang-ylang zijn. Ik geloof dat deze poederige noot een ‘signature’ van Caron is die je ook ruikt in zowel een ander ‘oudje’ – Tabac Blond (1913) als Nocturnes (1981). Het maakt Carongeuren ‘droog’ en niet too obvious sensueel. Wel chic, statig én een beetje nostalgisch.
RUIK & VERGELIJK
Heb het lange tijd ook geloofd: Chanel was de eerste die aldehyden – verkregen uit alcohol en plantenmaterialen – in een parfum verwerkte. En wel in N° 5. Maar hoe meer je je in de materie verdiept, des te duidelijker wordt dat L.T Piver met Rêve d’Or en Caron met Infini (1912) haar zijn voorgegaan. Aldehyden zijn zo geliefd omdat ze door hun musk- en poederachtige basis een extra dimensie aan geuren geven en bepaalde ingrediënten (zoals bloemen) kunnen versterken. Ze geven daarnaast neuzen de kans parfum als een harmonieus en abstract concept te creëren gebaseerd op ‘noten’ niet afkomstig uit de natuur. In de loop der jaren is de formule van N° 5 aangepast. Lichter van toon, minder poederig, geen enkele animale noot meer in de basis. Ruikende aan Nuit de Noël, denk ik dat ‘het best verkochte parfum ooit’ ooit zo moet hebben geroken.
Parisienne Laurice Rahmé woont al meer dan 35 jaar in New York. En is al meer dan tig jaren actief in de parfumwereld. Ze was directeur van de Amerikaanse tak van Creed en werkte voor Lancôme (training director) en Annick Goutal (introduceerde het huis in de VS). Haar idee voor Bond N° 9 New York kreeg ze na 9/11/2001. Ze wou iets ‘terugdoen’ voor de stad die haar had ‘geadopteerd’. Ofwel: de diversiteit van the big apple vertalen in geuren. Haar eerste missie: ‘to make New York smell good again’.
Zo ontstond in 2003 Bond N° 9 New York, genoemd naar de straat waar de eerste boetiek werd geopend en waar het hoofdkantoor zich bevindt. Laurice Rahmé’s tweede missie: het terugbrengen van artisticiteit in geuren. Maar daaraan heeft het volgens mij nooit echt ontbroken.
Inmiddels heeft bijna elke buurt zijn ‘eigen’ geur. Laurice Rahmé liet zich inspireren door de klassieke Franse parfumerie die ook af en toe parfums vernoemde naar geliefde buurten, beroemde straten of gewoon het huisadres van parfumhuizen en luxelabels in Parijs. Maar dat was altijd incidenteel: Balenciaga’s Le Dix (1947), Yves Saint Laurents Rive Gauche (1971), Guerlains Jardins de Bagatelle (1983), Hermés’ 24, Faubourg (1995).
Zij pakt het breder aan: je kunt nu op meer dan 30 manieren New York ‘inademen’. Daarnaast verkent Laurice Rahmé inmiddels andere steden in Amerika – zoals Saks New Orleans uit 2009 – en is ze in 2007 een samenwerking aangegaan met de Andy Warhol Foundation for the visual arts. Resulterend tot nu toe in vijf geuren, waaronder het erg grappig getitelde Succes is a job in New York (2009) die ik binnenkort bespreek.
Nu Bleecker Street. Waarom? Door zijn Nederlandse link en omdat ik er prettige herinneringen aan heb. Want daar heb ik – begin jaren negentig – met een toen in New York wonende Amsterdamse vriendin de lekkerste hamburger ooit gegeten. Bleecker Street is volgens Laurice Rahmé een ‘woody gourmand oriental… kunst, mode, verleiding en een toetje in vloeibare vorm. Een warm en sensueel afrodisiacum die van de dag in de nacht glijdt’. Alleen ontgaat me dat een beetje, ruikende aan de geur.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Bleecker Street start met een (voor mij) duidelijk en scherp zeeluchtakkoord dat niet snel daarna voor een groen-kruidig vervolg kiest. En wel met viooltjesblad (foto) en het niet veel gebruikte tijm dat geleidelijk aan warmer wordt. Tijm in een zonnige kruidentuin. De opgevoerde zwarte bes-noot neem ik niet echt waar. Mannelijk tot zover. En dat blijft zo, ondanks de jasmijn omringd door een hint van kaneel. In de drydown wordt de geur donker bosachtig dankzij de cederhout en patchoeli. Amber en vanille zorgen voor een verzachtend effect, nog eens versterkt door een lichte suède-noot.
Bleecker Street is eigenlijk heel mannelijk, heel Amerikaans door zijn heldere en crispy all over-impressie en daardoor heel toegankelijk. Minder niche qua geur dan ik had verwacht. Wel woody, maar niet echt gourmand en oriental. Ik hoop dat de andere Bond N° 9 New York-geuren me meer verrassen.
RUIK & VERGELIJK
The Big Apple is natuurlijk al eerder ‘geurtechnisch’ in kaart gebracht. Maar dan betrof het meer het lifestyle-aspect van de trendsettende en modebewuste bewoners van de city that never sleeps.
Toen Jean-Claude Ellena vaste huisneus van Hermès werd in 2004, hoefde hij niet lang te denken aan wie hij het parfumorgel van The Different Company (dat hij in 2001 oprichtte met Thierry Baschmakov en Luc Gabriel) moest doorgeven: zijn dochter Céline (zie foto). Ze heeft er inmiddels acht geuren gemaakt, waaronder Oriental Lounge. Is er een overeenkomst tussen vader en dochter, is er een verschil? Moeilijk. Mijn eerste indrukken: Céline benadert geuren minder abstract en intellectueel. De geuren zijn hierdoor toegankelijker. Maar dat laatste kan ook verbeelding en/of wishful thinking zijn.De namen die ze verzint voor de geuren prikkelen in ieder geval meer de fantasie – zoals Un parfum de charme et feuilles (2006) – en maken soms gebruik van woorden/begrippen die het ‘goed doen’ in de wereld van hip en trendy: Oriental Lounge.
Hoewel zelf geen grote fan van oriëntaalse parfums, ontbrak deze tak aan de parfumboom nog in het assortiment. En als ze aan Oriental Lounge denkt, ziet ze een schilderij van Vladimir Tretchikoff (1913-2006) voor zich. Ofwel: zwart gelakt hout, cocktailglazen, flikkerende kaarsen in kandelaars van rood die schaduwen op de muren toveren, gepassioneerde vrouwen in het voorbijgaan behangen met juwelen. Dat klinkt erg ‘nu’, klinkt erg als een sfeervolle modereportage in een glossy. Maar als je de werken van deze kunstenaar bekijkt, dan snap je niet dat Céline dit allemaal voor zich ziet. Maar dit terzijde.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
In een interview zei Céline Ellena dat ze het oosters parfum wou ontdoen van zijn clichés – met de nadruk op ‘vettig’ amber, veel vanille en ‘vol’ patchoeli in de basis – en tóch een oosters signaal afgeven. Daarin is ze met Oriental Lounge geslaagd. Maar toch: voor mij blijft de geur aangenaam oosters klassiek die bij vlagen herinneringen oproept aan Guerlains Shalimar, Malle’s Musc Ravageur, Chanels Coromandel en zelfs Belle d’Opium van Yves Saint Laurent.
De opening, inderdaad heel klassiek: de bloemig-frisse noot van bergamot. De moderne toets die om de hoek komt kijken is peper en kerrieblad die met name in Tamil Nadu (India) verplicht onderdeel vormt van de curry. Maar wat het voor een geur afscheidt… volgens Céline groen, fris en metaalachtig maar niets met het aroma van een curry vandoen heeft. Erg druk hoef je je hier niet over te maken, gezien via het hart vol roos je snel de ‘taboesfeer’ in wordt getrokken van de basis vol beproefde oriëntaalse ingrediënten: cistus labdanum, tonkaboon (foto), amber en satijnhout (volgens Céline een mix van synthetisch sandelhout en poederige noten).
Mooi aan de geur: de subtiele gourmandnoot die het totaal oproept – een melange van geroosterde noten, honing, amandel, rum, gesuikerd fruit – zonder dat het plakkerig en ‘kermiszoet’ wordt. Oriental Lounge: niet te zwaar, niet te licht; een kamer vol oosterse specerijen en zoete lekkernijen waar door de geopende balkondeuren de wind zon en zwoele frisheid aanvoert.
RUIK & VERGELIJK
Je ontkomt niet aan de volgende geuren als je Oriental Lounge ruikt – vind ik:
Denk vaak: hoe kan ik zo casual mogelijk een huis ter sprake brengen dat ik al lang had moeten recenseren, maar waarvoor me het aan tijd ontbrak door de constante stroom aan nieuwe geuren waarvan er zoveel ook besprekengswaardig zijn. Dit tijdsgebrek heeft ook een zekere meerwaarde: schaft het kaft van het koren.
Een nieuw huis mag vol trots zijn deuren openen; het blijft afwachten of klanten de stap over de drempel wagen. En voor je het weet zijn de deuren al weer gesloten. Kun je niet van Lorenzo di Villoresi zeggen. Sterker: hij is een van de eersten in de branche die het nicheconcept (1990) introduceerde. Ook prettig: hij lanceert niet de ene na de andere creatie. Gestaag bouwt hij aan zijn collectie waarvan sommigen tot moderne klassiekers worden gerekend. Zoals Piper Nigrum (1990) en Teint de Neige (2000).
Laatste: prachtnaam, waarvan Guerlain en Chanel het misschien wel betreuren dat ze die naam niet bedacht hebben voor een… foundation. En deze make up-associatie verklaarde op de een of andere manier mijn ‘hinder’ deze geur te willen ontdekken.
Stom, stom, stom! Het was trouwens wel de bedoeling van Lorenzo als je de inspiratiebron leest: ‘De kleur van sneeuw, de delicate roze waas van een bepoederd gezicht. De geur van geparfumeerd poeder, de geur van talk; zacht, lief en toch intens en persistent. Versterkt door de rijkheid van kostbare bloemenextracten die herinnert aan de teint, het licht, beelden en sfeer van de belle époque’.
En hiermee was Lorenzo Villoresi ook een van de eersten die de neo-boudoirsfeer- en styling in de parfumerie introduceerde (Vivienne Westwood ging hem in 1998 jaar voor met… Boudoir). Laat je niet misleiden door de naam: Teint de Neige is geen typische wintergeur. Geschikt voor alle seizoenen, voor alle momenten als je zin hebt in een parfum dat je hult in een poederzacht cocon.
Dat Lorenzo Villoresi inmiddels tot de groten wordt gerekend, blijkt uit het feit dat hij in 2006 werd onderscheiden met de Prix François Coty. In parfumkringen de meest prestigieuze prijs uitgereikt aan neuzen als dank voor hun vakmanschap, betekenis en creativiteit. Neuzen die hem voorgingen zijn onder meer: Francis Kurkdjian (2001), Maurice Roucel (2002), Jacques Cavallier (2004). De eerste vrouwelijke neus, Sophie Labbé, ontving de prijs in 2005.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Wat een zachtheid, wat een verfijning! En geen ijskoude opening, terwijl de naam het misschien doet vermoeden als je de inspiratiebron niet kent.
Je wordt direct ondergedompeld in een behaaglijke en sierlijk-zoete en sierlijk-sensuele bloemennoot van jasmijn, roos en ylang-ylang die door veel musk en nog meer heliotroop (foto) – de geheimcombi volgens mij – in de basis een poederzacht, poederzachter, allerpoederzachtst aura krijgt. Ben wel benieuwd wat het effect was geweest als Villoresi lathyrus had toegevoegd…
RUIK & VERGELIJK
Wintergeuren is een nieuwe categorie. Een soort antwoord op zomergeuren. Ze voorzien populaire geuren van een warme gloed. Soms zijn het 100 procent nieuwe geuren. Wordt – gelukkig of helaas? – nog niet massaal omarmd.
Steeds populairder in de VS: geuren van afro-american female celebrities. Na Patti Labelle, Hale Berry en Queen Latifah zijn het nu vooral Beyoncé Knowles en Mary J. Blige die een run op hun premièreparfum hebben gezien. Niet alleen via counters in warenhuizen, maar nog meer via directe verkoop tijdens concerten (Beyoncé’s Heat verkocht zo in de eerste weken 70.000 keer) of via telesell.
Op deze manier kun je alleen My Life van r&b-zangeres Mary J. Blige kopen, genoemd naar haar tweede album uit 1994. Op onderstaande clip kun je zien hoe snel de omzet gaat (let op de steeds stijgende verkoopcijfers) en hoe betrokken (in ieder geval bij de promotie) Mary is. En fans, in de buurt van hun grootste ster, komen vanzelfsprekend woorden te kort om My Life te beschrijven.
Opvallend: de presentatie. Niet rauw en edgy (zoals haar stem), geen ode aan de bling bling-trend, maar een ‘een droom die uitkomt’-verhaal van een zangeres opgegroeid in een achterstandsbuurt die door haar talent nu een ‘sprookjesachtig leven’ leidt – private jets, walk in closets waarin je kunt verdwalen – waarvan veel fans van haar alleen maar kunnen dromen.
My Life heeft een hoog Celine Dionparfum-gehalte. Dat wil zeggen: het beantwoordt aan alle clichés van succes. Het verschil: de queen of hiphop soul presenteert deze gedroomde soft focus-wereld, net iets overtuigender. Je hebt het idee dat je een ‘echt’ parfum koopt. En niet alleen voor personal enjoyment, want 1 dollar van elke verkochte flacon wordt overgemaakt naar May J. Blige’s Foundation for the Advancement of Women Now.
WAT RUIK IK EIGENLIJK?
Kreeg via een Amerikaanse kennis een proefje van My Life toegestuurd. Niet verkeerd. Ik vraag me alleen af hoe de geur geroken zou hebben, als de kwaliteit van de ingrediënten van een iets hoger niveau waren geweest. Eerst een lichtfrisse opening van peer en fresia – leuke combi – die overgaat in een sensueel hart van gardenia, tuberoos, jasmijn, lelie en abrikoosbloesem. Deze witte bloemenweelde krijgt in de basis van My Life een originele afronding. De kasjmierhout-noot wordt rokerig en melkig door wierook omlijst door een aparte gourmandnoot van walnoot en bonbon.
RUIK & VERGELIJK
Queen Latifah heb ik nog niet geroken en dus nog niet besproken. Deze wel:
GEURENGOEROE 