MENTAFOLLIA – AQUA ALLEGORIA – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 14, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

VOLMAAKT GELUK

GULZIGE FRISHEID

Jaar van lancering: 2004

Laatst bijgewerkt: 14/01/10

Neus: Jean-Paul Guerlain

Flaconontwerp: Robert Granai

Mijmer mee met Jean-Paul Guerlain: ‘Het was het eind van de middag zoals je je die voorstelt in zuidelijke gebieden, wanneer het lijkt of de zinderende hitte zich terugtrekt om plaats te maken voor alles wat leeft en geurt. Ik zat rustig onder het gebladerte van een weelderig begroeide tuin, bij het huis van vrienden. Ik snoof de geuren van de tuin op die waren afgekoeld door de avondbries’. Vervolgens: ‘Bij vlagen werd mijn neus geprikkeld door de geur van de mandarijnboom die doorboog door de overdaad aan vruchten. Om mij heen schoten grote hoeveelheden geurig bloeiende rozen omhoog uit de lage scheidingsmuurtjes. Het volmaakte geluk! Ver verwijderd van het gewoel van de wereld, en met de smaakpupillen op scherp, liet ik mij afglijden in mijn dagdroom, een glas ijsthee in de hand. Heel geleidelijk doemden geurige beelden op, eerst vaag, toen steeds duidelijker…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… ‘en in mijn gedachten begon een parfum vorm aan te nemen. Ik nam de kopnoot waar, die gedomineerd werd door de mandarijnschil en de groene en frisse geur van de ruwe blaadjes van Marokkaanse munt. Vervolgens voelde ik hoe de frisheid van de geur afvlakte en het hart boog onder het rijke aanbod van rozenblaadjes en weelderige jasmijn gekieteld door de noot van groene thee. Al mijn zintuigen werden door deze geuren gewiegd en voortbewogen naar een basis waarin de verfijning van cederhout uit het Atlasgebergte samenging met een frisse, houtachtige geurnoot. Een paar weken later ontstond Mentafollia, een frisse aromatische geur!’

RUIK & VERGELIJK

We zijn gek op munt. De reden: de bladeren geven een ongekende frisheid met een peperige nuance. En daarom wordt dit kruid – waarvan de oorsprong in Azië en Zuid-Europa ligt – veelvuldig gebruikt  in tandpasta, in mondwater, in thee en in zomerse salades. Bijna overbodig te zeggen dat munt – waarvan de vluchtige olie voor zestig procent uit menthol bestaat – door geschiedenis heen ook werd voorgeschreven als medicijn. Munt in geuren is redelijk nieuw, maar er komt op dit gebied steeds meer vergelijkingsmateriaal.

Geuren met een opvallende muntopening voor de man:

Cartier Pasha (1992)
Versace Green Jeans (1995)
Burberry For Men (1997)
Givenchy Very Irrésistible Men (2005)

Geuren met een opvallende muntopening voor de vrouw:

Yves Saint Laurent Yvresse (1993)
Kenzo L’Eau par Kenzo (1996)

Geuren met een opvallende munttouch voor man én vrouw

Guerlain – Aqua Allegoria – Herba Fresca (1999)
L’Occitane en Provence Thé Vert à la Menthe (2005)

SUBLIME BALKISS THE DIFFERENT COMPANY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 12, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN NEO-CHYPRE ONDERGEDOMPELD IN ‘CASSIS’

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 12/01/11

Neus: Céline Ellena (foto onderaan)

Artistic direction: Thierry de Bachmakov

Of ze echt bestaan heeft, daar zijn historici het nog steeds niet over eens: de koningin van Sheba. Over haar wordt geschreven in de Hebreeuwse bijbel, het Nieuwe Testament en de Koran. In het laatste heilige boek wordt ze Balkiss (of Balqis) genoemd. Eén historicus – Titus Flavius Josephus – weet haar bijna exacte geboortedatum: 5 januari 1000 v. Chr. Ze regeerde over Arabia Felix (het huidige Yemen) en zou eens met groot gevolg en met karrenvrachten vol geschenken naar koning Salomon van Israël zijn gereis om te luisteren naar zijn wijze woorden. De ene historicus zegt dat ze geliefden werden, anderen bestrijden het. Kortom, ze blijft in mysteriën gehuld, en dat verklaart waarom haar naam ook nu nog tot te verbeelding spreekt. En als je de naar haar vernoemde ouverture hoort van Georg Friedrich Handel, dan denk je bijna dat ze zowaar voorbij komt in haar grootse staatsie….

Want noem haar en het grote sprookjesboek opent zich vanzelf, ook in de wereld van geuren: ‘Er was eens een neus – Céline Ellena – die een chypre wou maken, alleen was ze een beetje ontrouw. Ze besloot namelijk om de traditionele eikenmosnoot in de basis – ook wel bekend als evernyl – te vervangen door het groen van viooltjesblad. Zouden de klanten het geloven en met Sublime Balkiss weglopen? Nou geurengoeroe wel, al was het alleen maar omdat Sublime Balkiss een zeer goed geslaagde exercitie is, want…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… direct bij aanbrengen krijg je al een all over-impressie van een oude chypre (heel knap gedaan) om vervolgens een glimp op te vangen van de donkere en aardse patchoeli- en groen viooltjesblad-basis. En dan, heel merkwaardig, word je in Sublime Balkiss ondergedompeld in een bad van braam, zwarte (cassis) en blauwe bes. Zelfs paarse bes, maar die bestaan volgens mij niet. Jezus, wat lekker. Nog nooit zo rijk, nog nooit zo overvloedig bes geroken. Zoet, donker, beetje likeurachtig – crème de cassis.

En dit gaat heel mooi samen met de zoete centifoliaroos (rosa damascena). De bloemige frisheid van de sering neem ik lichtjes waar, maar die wordt – eerst – een beetje overschaduwd door de roos en later door de aardse noten van de basis, maar kun je na verloop van tijd toch duidelijk onderscheiden.

Céline zegt voor Sublime Balkiss twee soorten patchoeli te hebben gebruikt. De klassieke soort en een nieuw ‘uitgepuurde’ versie die een lichte cacoanoot zou hebben. En dat verklaart wellicht de zoetheid – ook in de afronding – die een beetje aan vanille doet denken.

Je ruikt allerlei herinneringen aan geuren: een beetje Angel van Mugler (1992) wat betreft de ‘cacoa-patchoeli’, een beetje Midnight Poison van Dior (2007) wat betreft de roos en patchoeli. Zelfs een beetje de geur waar voor het eerst de zwarte bes in zulke grote hoeveelheden werd gestopt: Hermès Amazone Eau de Fraîcheur (1996). Toch staat Sulbime Balkiss eigenzinnig op zichzelf. Volgens mij een nieuwe klassieker in wording.

RUIK & VERGELIJK

Dat Céline Ellena ‘stiekem’ geen eikenmos wou gebruiken voor een chypre, heeft te maken met het feit dat eikenmos nauwelijks nog gebruikt mag worden in geuren, vanwege kans op huidirritatie (1ml op de 100ml). En ze is niet de enige. Steeds meer huizen richten zich op de nieuwe chypre – ook wel roze/neo chypre genoemd – waarin de het eikenmos wordt vervangen door patchoeli, iris, vanille en harsen. Zoals recent:

Serge Lutens Chypre Rouge (2006)

Guerlain – Les Elixirs Charnels – Chypre Fatal (2008)

Lancôme Hypnôse Senses (2009)

01 NOMAD ODIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 11, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET N, NICHE. Een reactie plaatsen

ZOEKTOCHT NAAR DE HOGER GELEGEN GEBIEDEN

VAN DE HIMALAYA TOT DE WESTELIJKE OEVERS VAN INDIA

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 11/01/11

Neus: Kevin Verspoor

01 Nomad… leuke naam voor een geur. Wat zeg ik: superslim, superstoer! Dat een ander parfumlabel er niet eerder op is gekomen om de reislust, pioniersgeest en ondernemingslust die in zoveel mannen schijnt te huizen hiermee te verwoorden. Want geur, reis en man is een geliefde combi in parfumland. Een tijdje terug waren dat bijvoorbeeld: L’Artisan Parfumeurs L’Eau du Navagateur (1982), Fahrenheit van Dior (1988) en Voyageur van Patou (1995). Recent: Adventure van Davidoff (2008) en Voyage d’Hermès (2010).

Interessant en chic: een reis kun je ook spiritueel ondernemen – gedenk Nemo van Cacharel (1999). Daarom wordt parfum vaak ook als een reis voorgesteld. Als begeleider naar het (of je eigen) verleden, als begeleider naar de (of je eigen) toekomst.

De reislust en zoektocht van Eddy Chai en Pul Birardi (oprichters van Odin) leidde wat 01 Nomad betreft naar ‘hoger gelegen gebieden van de Himalaya’ tot ‘de westerlijke oevers van India’. Beetje onduidelijk deze geografische aanduiding of hebben de oprichters alleen in gedachten gereisd…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

01 Nomad is qua geur niet onduidelijk. Wat ik al eerder heb geschreven over de andere Odingeuren, gaat ook voor deze op: goed van kwaliteit en merkwaardig dat een label met een laagdrempelige luxe-uitstraling voor een niche-geurbenadering kiest. Lekker de opening van wrang-fris jeneverbes en bergamot vermengd met cederblad uit de – daar zijn we weer – ‘hoger gelegen gebieden van de Himalaya’. Alleen, hoe ruikt cederblad? Groen voorwaar, maar hoe groen?

Dan ‘mysterieus’ palmarosa-rietgras met haar fris-zachte bloemige aura dat de geur van geranium en roos benadert met een vleugje citroen. Gaat mooi samen met vanillezoet heliotroop (de enige bloemnoot in de geur). Om het niet al te zacht te maken is er zwarte peper. Deze pittigheid gaat weer mooi samen met de jeneverbes… krijgt hierdoor een alcoholische link. De drydown maakt 01 Nomad ‘bold and beautiful’ én mannelijk door sandelhout – daar zijn we weer – afkomstig ‘van de westelijke oevers van India’. Tonkaboon en ambergris treden op als licht-sensuele en verzachtende omstandigheden die uiteindelijk heel, heel zacht op de huid beklijven.

RUIK & VERGELIJK

Ik ga op reis en neem ook mee:

Dior Fahrenheit (1988)

Cacharel Nemo (1999)

Davidoff Adventure (2008)

Hermès Voyage d’Hermès (2010)

L’EAU DE AMOUR KENZO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 10, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

‘EEN INHALEERBARE STRELING’

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 10/01/11

Neus: Olivier Cresp, Daphné Bugey

Flaconontwerp: Karim Rashid

Artistic direction: Patrick Guedji

Wennen: dit jaar geen lichte of zomerse interpretatie van Kenzo’s Flower (2000). Hiervoor in de plaats: een frisse, maar nog altijd sensuele interpretatie van Amour (2007) waarvan ‘het boeket van geurige gewaarwordingen nu wordt verbogen naar een nieuwe vervoering, frisser, nog altijd sensueel, als een inhaleerbare streling’.

Zo stelt Kenzo zich L’Eau de Amour in gedachten voor: ‘Glimlachen naar de voorbij waaiende wind. Zich laten gaan voor het plezier van de ontdekking van een geur of opnieuw verliefd worden op Amour, maar dan anders’.

Grappig: hoe meer ze zich bij Kenzo over de flacon buigen, hoe mooier en ‘etherischer’ hij wordt. Dit keer kun je er doorheen kijken, en met een beetje fantasie zie je het hart van de flacon ‘blozen’ van plezier in een paarsachtige nevel. Mooi gedaan.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Valt direct op: de witte musk van L’Eau de Amour in de basis neem je vanaf de eerste spray goed waar. Hoe langer op de huid hoe geprononceerder, hoe zachter het effect. Maar voor het zover is: eerst een zachtfrisse ontmoeting tussen bergamot, thee en pomerans (ofwel citrus aurantium, ofwel bittere sinaasappel).

In het hart zorgen de frisbloemige en zoete pioenroos en acaciabloesem (denk aan zonnig mimosa maar dan houtiger) ervoor dat de kenmerkende signatuur van exotische bloemen (ylang-ylang en frangipane) zo eigen aan Amour ‘de sensuele, zonnige signatuur versoepelen’, aldus Kenzo.

Alleen: ylang-ylang komt volgens mij niet voor in de originele partituur. Naast frangipane wel kersenbloesem… Hoe het ook zij: dit alles hult zich in een transparante wolk van witte musk met zoete nuances van vanille en rokerig wierook – laatste neem je alleen heel subtiel waar.

RUIK & VERGELIJK

Amour wordt binnenkort opnieuw gepresenteerd in een verhaal geschreven door Patrick Guedji, creative director Kenzo Parfums, waarin hij actrice Gabriella Wright volgt en ‘de liefde tussen de man en de vrouw laat zien, maar ook de liefde voor de wereld en voor het leven’. En ondertussen, onderga en ervaar Amour op diverse manieren…

Kenzo Amour (2006)

Kenzo Amour Le Parfum (2008)

Kenzo Amour Indian Holi (2008)

Kenzo Amour Florale (2009)

BAUDELAIRE BYREDO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 9, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

WIEROOK WAAIEND OVER HET KLASSIEK-OOSTERS PARFUM

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 08/01/11

Neus: Yann Vasnier

Artistic direction: Ben Gorham

Interessant de discussies op niet-Nederlandse parfumblogs: de over het algemeen lauwe ontvangst van Byredo (kritiek: prijs niet in verhouding tot wat je krijgt), terwijl die van Maison Francis Kurkdjian de lucht in worden geprezen. Ofschoon zijn creaties te mager, te weinig eigenheid, maar wel te synthetisch worden gevonden door velen. Ik ben zowel verbaasd over Byredo – de eerste vier vond ik leuk, maar niet echt bijster – als Maison Francis Kurkdjian: daar had ik ook meer van verwacht gezien.

Byredo (meer weten: klik Chembur) revancheert zich wat mij betreft met Baudelaire (ben een van de weinigen). Een geur die ik links liet liggen door mijn bevooroordeeelde ‘niet bijster’-oordeel. Ik rook hem deze week in Skins Laren en was direct verkocht. Wat naam betreft: past beter bij het merk dat zich laat inspireren door historisch belangrijke personen – Histoires de Parfum. Byredo ging hem voor. Beetje flauw dat wel. Hij had de geur anders kunnen noemen. Maar weet: de dichter Charles Baudelaire (1821-1867) wordt net zoals zijn collega Marcel Proust (1871-1922) door huizen te pas en onpas van stal gehaald om geuren een literair en artistiek aura te geven.

Gebruikt men Prousts madeleine (het koekje waar de schrijver al aan ruikende een vergeten wereld weer zag opdoemen), bij Baudelaire is het het erotisch getinte Les Fleurs du Mal (1857) om een decadent-verfijnde wereld op te roepen die verveeld en melancholisch is en waarin kunst ‘het heelal van de droom oproept, van de verbeeldingskracht, waar de geest regeert en ontsnapt aan tijd’. Vervang kunst door parfum en je bent er…

Hoe ruikt Charles Baudelaire? Ik moet aan etherische dingen denken, die snel vervliegen en ‘ontsnappen’. En aan veel drank: de groene fee. Byredo kiest voor een indringend, aards en ‘realistisch’ parfum dat je in een bad gooit waarin een aantal zeer gewaardeerde oosterse parfums ronddrijven ondersteund door een stevige wierook en leer-injectie.

Heb je een gevoelige inborst, geloof je in het idee dat parfum je kan brengen naar een wereld waarin je je eigen decadente fantasie gesublimeerd ziet tot kunst, dan is Baudelaire het toegangsbewijs.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Geen klassiek-frisse opening. Dat is waarin Baudelaire zich onderscheidt van zijn ‘inspiratiebronnen’. En alles lijkt in een keer ‘tot geur’ komen. Wat een explosie van zwarte peper (vooral in het begin), karwei (goed voor de groene noot), papyrus (houtig), patchoeli (ruik je goed), leer en ‘zwarte’ amber waarover intens wierook wordt geblazen.

Mooi: de toevoeging van jeneverbes, deze fris-wrange geur hecht zich op het eind mooi aan de leernoot. Raar en wel of niet waar: hyancint ruik ik niet. Ik zeg: excellent modern-oosterse geur (die ook associaties oproept van tabak en asbak) voor stoere mannen én vrouwen niet bang voor intens rokerige en kruidige elixers.

RUIK & VERGELIJK

Het verwijt dat Byredo op veel blogs wordt gemaakt: Baudelaire haakt te veel in op de zware jongens van de jaren tachtig: Polo van Ralph Lauren (1978), Diors Jules (1981), Chanels Antaeus (1981) en bijvoorbeeld Davidoffs Davidoff (1984). Alleen: die waren lichter en wateriger. En: bijna onmogelijk nieuwe geuren te maken die niet ruiken naar reeds bestaande.

Dus: meng onderstaande parfums door elkaar doe er Bois d’Encens uit de Armani Privé-serie (2004) bij en wat Cuir Mauresque (1998), grote kans dat je ruikt aan Baudelaire volgens mij.

Guerlain Shalimar (1925)

Yves Saint Laurent Opium (1977)

Estée Lauder Cinnabar (1978)

Frédéric Malle Musc Ravageur (2000)

Chanel – Les Exclusifs – Coromandel (2007)

 

VANITAS VERSACE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 7, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

PARFUM DER IJDELHEDEN:

VERSACE FAIR, VANITY FAIR

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 07/01/11

Neus: Dora Baghriche-Arnaud

Model: Lindsey Wixson

Fotografie: Craig Mcdean, Fabien Baron

Wist je dat het latijnse woord vanitas ook een negatieve ‘bijklank’ heeft? Vooral in noordelijke contreien. Betekent naast ijdelheid ook leegheid. Logisch dat het een populaire inspiratiebron is bij kunstenaars. Vooral in stillevens. Met akelige schedels, definitief gedoofde kaarsen, verwelkte bloemen, bijna uitspattende zeepbellen, van ellende uit elkaar vallende boeken, ‘stilstaande’ klokken en omgevallen glazen wordt de ijdelheid, tijdelijkheid en zinloosheid van het aardse de toeschouwer ingewreven en moedigt hem aan zich in het hier-en-nu al te richten op het hierna: vanitas vanitatum, omnia vanitas.

Niet zo vreemd dat in de wereld van de schone schijn – die vaak het beste gedijt waar de zon meer of volop schijnt – de negatieve link met vanitas wordt omgebogen tot iets positiefs: geniet van het leven het duurt maar even. Maar dan wel echt genieten. Met hoofdletters. Wat telt is het nu. Après moi le déluge. Hoe dat ijdele bestaan op zijn best geleefd werd en wordt: Italië. Goed voorbeeld: volg la dolce vita van de vrouw die sinds de dood van haar broer Gianni – 1997 – het luxehuis met verve bestiert: Donatella. Je zou haar de belichaming van Italiaanse ‘vanity fair’ kunnen noemen.

Origineel, maar misschien niet bedoeld, van haar een geur Vanitas dopen. Want als er één ding vluchtig is… Donatella ziet het zo: ‘IJdelheid en schoonheid geportretteerd in een schitterend, verleidelijk parfum dat zowel tastbare als ongrijpbare gevoelens oproept. Zwevend door de lucht wordt zijn talmende allure waargenomen door de neus die het transformeert tot iets wonderbaarlijk realistisch. De meest vrouwelijke kant van het ego is nu een parfum: Vanitas’.

Over de flacon: ‘Exclusief als een haute couture-creatie uit atelier Versace’. Weet ik zo net nog niet. ‘De zachte lijnen van de glanzende, goudkleurige decoratie doen denken aan een ontblote schouder van een vrouw’. Dat verbeeldt de flacon. Zie je dat niet, weet dat je dit ook ziet in de campagnefoto: ‘De verleidelijke, aangeboren schoonheid en nonchalante vrouwelijkheid van Lindsey Wixson op het moment dat ze zich omdraait. Haar ontblote schouder drukt natuurlijke sensualiteit uit en reflecteert dezelfde harmonie als die van de flacon’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De neus over Vanitas: ‘Stel je natte bloemblaadjes voor delicaat aangeraakt door de dauw. Een bloem, onzichtbaar en ongrijpbaar. Emoties uitgedrukt met tactiele sensaties. Italiaanse, mediterrane elementen gaan een verbintenis aan met tiaré – de hoofdrolspeelster (foto) – die elegantie, warmte en authenciteit aan het parfum geeft’. Maar voor deze vol-sensuele bloem tot volle bloem komt in Vanitas wordt ze voorafgaan door een aangename frisse golf van limoen en fresia, en uitgeleid door de zacht melkachtige noot van cederhout en tonkaboon met zijn sensueel, ‘rumachtig’ aroma.

Wat overblijft: een aangenaam luchtig, bloemig en zonnig parfum dat lang aanhoudt. Minder exotisch, minder ‘sandel’, minder intens dan je zou kunnen verwachten, afgaande op de naam. Jammer dat Vanitas ook niet in parfumextract wordt geleverd, dat is pas vluchtige ijdelheid in een flacon.

RUIK & VERGELIJK

Leuk wist ik nog niet weetje. Volgens Versace betekent tiaré bloem in het Tahitiaans. Mannen en vrouwen in Tahiti zijn gewend om een bloem op hun rechteroor te dragen om aan te geven dat ze vrij zijn. Op het linkeroor gedragen, betekent dat hun hart al is veroverd. En wat bloeit de tiaré overvloedig de laatste jaren in parfums. To name a few:

Cacharel Anaïs Anaïs Eau Légère (2006)

Gucci Gucci by Gucci (2007)

Vera Wang Princess (2008)

Ormonde Jayne Tiare (2009)

Dior Escale aux Marquises (2010)

BOSS ORANGE MAN HUGO BOSS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 6, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET B. Een reactie plaatsen

FEEL‐GOOD GEUR VOOR VRIJE GEESTEN

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 06/01/11

Neus: onbekend

Model: Orlando Bloom

Flaconontwerp: Eyan Allen creative director Boss Orange

Artistic direction: idem

Fotografie: Steven Klein

Eyan Allen over de flacon: ‘We hadden een designmeeting in een Berlijns café en had Boss Orange Woman (2009) in mijn hand. Ik merkte op dat de flacon er zo vrouwelijk en modern uitzag, dat de mannelijke versie net zo inspirerend moest zijn. In een paar minuten had ik een ontwerp op een servetje getekend. We hadden allemaal een goed gevoel. Toen we het prototype zagen, wisten we dat het geweldig zou worden. Als licht op de flacon valt, lijkt het flesje echt een strakke sixpack’.

Allen over de inspiratie: ‘De geur vormt de belichaming van het vrije, optimistische karakter van de Boss Orange-man. Spontaan, gepassioneerd, energiek, casual en relaxed; een echte vrije geest.’ Allen over de uitstraling van Boss Orange (de mode): ‘Staat voor een nieuwe vorm van onafhankelijkheid en zelfvertrouwen. De stijl is stoer én ongepolijst, verfijnd én gevoelig’.

Allen over de ambassadeur: ‘De passie, warmte, eerlijke en expressieve persoonlijkheid van Orlando Bloom brengen het unieke karakter van het merk tot leven. Boss Orange staat voor moderne, casual kleding die zich aanpast aan de levensstijl van de moderne man. Orlando Bloom heeft een coole en relaxte uitstraling passend bij zijn manier van leven. Hij volgt zijn smaak en toont persoonlijkheid in zijn manier van kleden. Dat maakt hem een geweldig Boss Orange-ambassadeur’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Deze ‘krachtige nieuwe geur’ is geïnspireerd op een jeugdherinnering van de – anonieme – neus: de fluit van zijn broer werd bewaard in een doos gemaakt van zeldzaam bubinga (foto) uit West Afrika. Ook wel bekend als Afrikaanse rozenhout, akume en waka. Bij opening, steeg een heerlijk romige, diepe houtgeur op, zo bijzonder dat het hem altijd is bijgebleven. Het werd de basis voor Boss Orange Man. Dit hout wordt omringd met de geur van frisse knapperige appel en wierook. En in de basis van Boss Orange Man werd vanille toegevoegd. Dat merkwaardigerwijs het opgewekte, optimistische gevoel van het merk karakteriseert.

Orlando Bloom over Boss Orange Men: ‘Een heerlijke geur. Er zit diepte in en wordt lekkerder naarmate je hem langer draagt. Ik doe hem graag op, omdat hij zowel stijlvol als relaxed is’. Geurengoeroe over Boss Orange Men: interessante geur. Meer uitgesproken dan bijvoorbeeld Bottled. Leuk: alle ingrediënten ruik je direct duidelijk bij de opening – met name hout en vanille – en lijken daarna achter elkaar aan te hollen.

Dan weer ruik je bubinga, dan weer de zachte noot van vanille, dan weer frise appel, dan weer het rokerige wierook. Heel opvallend: ik bespeur ook een duidelijk kardemon-noot, maar die wordt niet opgegeven. Misschien is het de combinatie van appel, wierook en bubinga. Nu nog een intense versie!

RUIK & VERGELIJK

Van de talloze mannengeuren die onder het label Hugo Boss zijn verschenen, blijktn een moderne klassieker te zitten. Niet alleen qua geur, maar misschien nog wel meer qua het ‘neerzetten’ van een sterk, modern ‘geurgevoel’ voor de man.

Hugo Boss Bottled (1998)

SIENNE L’HIVER EAU D’ITALIE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 5, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET S, KLASSIEKERS VAN DE TOEKOMST, NICHE. Een reactie plaatsen

WINTER IN SIENA IS WARM

WINTER IN SIENA IS ‘HARTIG-GOURMAND’

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 05/01/11

Neus: Bertrand Duchaufour

Weer zo’n merk dat ik al lang geleden had moeten behandelen. Maar het kwam er niet van. Hoewel ik ooit twee flacons kreeg toegestuurd die verloren zijn gegaan. De reden: de presentatie. Een beetje pover in vergelijk met de ‘rest’ die de twee mensen – Marina Sersale en Sebastián Alvarez Murena – achter het label ook doen: runnen van het vijfsterrenhotel Le Sirenuse in Positano op Amalfi in de Middellandse Zee. Had ik daar doorheen kunnen kijken, dan had ik al langer kunnen genieten van geuren die worden gewaardeerd om hun eigenzinnige niche-verfijning.

De twee mensen: Sebastián Alvarez is Argentijn. Op zijn visitekaartje staat journalist en entrepeneur. Dat laatste doet hij onder andere met Marina Sersale (voormalig filmmaker en -producent) voor Le Sirenuse. Zij is dochter van een van de vier adelijke Sersale-broers die in 1951 besloten hun 18de eeuws familiepaleis te veranderen in een hotel, dat nu geldt als ‘de essentie van Italiaanse stijl’. Om het vijftigjarig bestaan hiervan te vieren, werd te midden van alle feestelijkheden een geur onthuld: Eau d’Italie. Een enorm succes, dus werd naam van de geur, naam van een nieuw parfumhuis.

Sienne l’Hiver is een romantisch. Wil zeggen: het wil beelden oproepen van van Siena, de ‘historische’ stad in Toscane met zijn rijke verleden, tijdens de winter. Je ruikt geen citrus, cipres vermengd met bloemen. Het lijkt een geur ‘achter gesloten deuren’. Het leven op straat is tot stilstand gekomen. En besluit je dan een wandeling te maken door de verlaten straten, dan ruik je – als het goed is – een melange van zachte, aardse en zelfs een beetje muffe (gunstig in dit geval) noten lichtjes verwarmd door de winterzon. Verdiep je je meer in Sienne l’Hiver, dan merk je dat je een nieuwe, niet vaak geroken sensatie opsnuift die ik niet anders kan omschrijven dan ‘hartig gourmand’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Misschien denk je: ‘Wat is hier zo bijzonders aan?’ De reden: Sienne l’Hiver is onbestemd en ‘onduidelijk’ omdat het geen gebruik maakt van duidelijke herkenbare en bekende ingrediënten en niet wil opvallen met goedkope knaleffecten. Het geheim van Sienne l’Hiver volgens mij: de combinatie van iris (stroef-zacht, poederig) en wierook (rokerig en melkachtig) ‘zacht gemaakt’ door witte truffel (foto). De neus gebruikt voor laatste dimethylsulfide, ofwel een chemische verbinding van maïs, kool, rode biet en zeedieren en -planten. Het effect: een ‘ongename’ geur die ruikt naar gekookte kool (heb ik nooit vies gevonden) en soms gebruikt als smaakmaker in de voedselindustrie.

Interessant: iris en wierook bedekken deze ‘koolgeur’ waardoor een aardse geur overblijft die je associeert met paddenstoel en truffel. Die een sensueel-warme en romige ondertoon krijgt door witte musk, cistus labdanum, hooi (ofwel coumarine) en guaiac (hout ruikend naar roos en viooltje).

De fris-groene opening met geranium, ‘varen’ en viooltje in de opening verdwijnt snel. Laatste bloemeke komt trouwens wel terug als Sienne l’Hiver langer op de huid zit, mede dankzij guaiac. Merkwaardig: volgens de ‘gevaarlijke’ en invloedrijke perfume critic Chandler Burr van The New York Times zit in Sienne l’Hiver ook mimosa en natuurlijk civet. De eerste zou volgens hem verantwoordelijk zijn voor het ‘oily green-and-black-olive aroma’, de tweede voor ‘right touch of the sweaty armpits of the merchants and traces of leather from the guards’ saddles and the sweat in their horses’.

Mimosa ruik ik niet echt, wel een heel licht-bloemige noot. Civet idem. Of in zulke kleine hoeveelheden en getemperd door de overige ingrediënten, zodat het waarlijk animale effect verloren gaat. Het is volgens mij het ‘officieel’ opgevoerde cistus labdanum. De hars van het zonneroosje met haar ambergris-achtig parfum. Eén ding is zeker: als ik zoveel woorden nodig heb om een geur te beschrijven, dan kun je er vanuit gaan dat we met een belangrijke te maken hebben. Sienne l’Hiver valt voor mij in de categorie Klassiekers van de Toekomst.

RUIK & VERGELIJK

Ik heb al eerder een paddenstoel-truffel-ervaring gehad in een geur. Ook van Italiaanse makelij:

Profvmvm Roma Oxiana (2009)

ACQUA DI GENOVA D.FRECCERI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 4, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE, VINTAGE. Een reactie plaatsen

EEN VERKWIKKENDE ‘VINTAGE-COLOGNE’ UIT GENUA

Jaar van lancering: 1853

Laatst aangepast: 04/01/11

Neus: Stefano Frecceri

In de parfumerie geldt al decennia de gouden verkoopregel: news means business. Geldt inmiddels ook voor de nichebranche. Nieuwe handel kan in dit geval ook oud betekenen. De hele wereld lijkt nu wel te zijn afgekamd op ‘vergeten’ parfumhuizen alleen maar bekend bij een kleine clientèle. Zoals S. Frecceri; een van de eerste herontdekte huizen op wie het etiket niche en vintage werd geplakt.

Het dankt zijn voornamelijk, regionale bekendheid aan slechts één geur Acqua di Genova, gecreëerd voor het koninklijk huis van Savoye (waarvan Umberto II – 1904-1983 – de laatste koning van Italië was en dat slechts voor 33 dagen tot 12 juni 1946). Als je de verhalen moet geloven, is Acqua di Genova naast Columbus hét exportproduct van Genua.

Dit plotselinge wakker schudden en de toegenomen populariteit, zorgde ervoor dat van het huis meer lekker geurigs werd verwacht: news means business. Nou vooruit dan. Een passende gelegenheid: het 150 jarig bestaan van Acqua di Genova. Naast een feesteditie van de geur ook twee nieuwe: Acqua di Genova Gold en Acqua di Genova Silver die ik nooit geroken heb. Gevolgd door La Superba, een geursextet dat hulde op de stad Genua brengt. Ook nog nooit geroken.

Wel en heel vaak Acqua di Genova, vooral wanneer ik instantiebehoefte heb aan ongecompliceerde en eenvoudige colognefrisheid. Of als ik onder de douche vandaan kom zonder een geparfumeerd all over shampoo. Meestal het geval.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het huis beweert nog steeds het originele boeket te gebruiken. Nou, dat geloof ik graag. Want bergamot, sinaasappel, lavendel en rozemarijn zijn nog steeds ruim voorhanden. Ook in puur natuur-vorm. En dat ruik je! De ingrediënten lijken vers geplukt en de schillen ervan vers geraspt. Wel iets zoeter is Acqua di Genova dan de gemiddelde klassieke cologne gemaakt van bijna dezelfde receptuur. Ook prettig: na gebruik zie je zon de opkomen!

RUIK & VERGELIJK

In 1853 verscheen nog een cologne die de smaak des tijds heeft doorstaan:

Guerlain Eau de Cologne Impériale (1853)

SENSUAL JIL JIL SANDER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op januari 3, 2011
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

SENSUEEL VOLGENS JIL SANDER

Jaar van lancering: 2011

Laatst aangepast: 03/01/11

Neus: Olivier Polge

Model: Julia Restoin Roitfeld

Fotografie: Jan Welters

Haar geur onthult haar sensualiteit. Haar geur onthult haar vrouwelijkheid. Haar geur onthult haar aantrekkingskracht. Haar geur onthult haar elegantie. En die is mysterieus en verleidelijk. Dat laatste is het nieuwe facet dat de Jil-vrouw vanaf nu onthult en waarmee ze haar extraverte (en dus sensuele) kant toont. Hoe kun je de draagster van Sensual Jil het beste typeren?

Dit zegt het persbericht: ‘Hoewel ze volop van het leven geniet behoudt ze ook hier haar mysterieuze uitstraling’. Geurengoeroe zegt: ‘Het ene hoeft het andere niet uit te sluiten’. Maar dit terzijde. Sensual Jil wordt gelijk Jil belichaamd door Julia Restoin Roitfeld – dochter van de hoofdredactrice van de Franse Vogue (Carine Roitfeld) en nu een van de meest geliefde modellen wat sensuele uitstraling betreft. Mooi en aangenaam als je naar haar kijkt: ‘De kleding die ze draagt benadrukt de natuurlijke schoonheid van haar vrouwelijke lichaam – onmiskenbaar maar met respect’. Terzijde: ik kan het woord respect in combinatie met glamour, mode en lifestyle niet meer horen…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Sensual Jil is ‘gecomponeerd rond de moderne identiteit van de orginele Jil’. Het grootste verschil: minder ‘helder-bloemig’, minder fris in de opening door de zachte verfijning die Olivier Polge met de ingrediënten gebruikt om tot deze Jil Sander-sensualiteit te komen. De neus hanteert ook hier weer zijn less is more-benadering van geuren. Eerst de zoetsappige noot van braam. Opvallend: hierdoor heen ruik je de houtnoot van Sensual Jil in de basis direct op de achtergrond. Het hart wordt verrijkt met een gulle dosis van het superzachte, superlieflijke naar vanille neigende heliotroop. Eveneens een gulle dosis hout-aards patchoeli in de basis. Met andere woorden: een mooie ontmoeting tussen zoetbloemig en ‘zachthoutig’.

RUIK & VERGELIJK

Die andere Jil:

Jil Sander Jil (2009)