GEURENGOEROE

CLOSER HALE BERRY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 1, 2013

Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET C. Getagd: jacques cavallier. Een reactie plaatsen

UP, CLOSE(R) & PERSONAL

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 01/07/13

Neus: Jacques Cavallier

Model: Halle Berry plus onbekende stevige armen van een anonieme man

Fotografie: Alexei Hay, Francis Lawrence

Zou ze het weten? Ik bedoel dat ze exclusief te koop is bij Het Kruidvat? Of zou ze persoonlijk aan de onderhandelingstafel hebben gezeten? Zou er zelf niet echt blij mee zijn, was ik haar. Ik weet niet hoe het in Amerika met gelijksoortige drugstores zit, maar voor mij is Het Kruidvat toch meer een opvanghuis voor geuren die het niet gehaald hebben of een toevalsplek voor populaire parfums die worden betrokken via het parallelcircuit.

Kan altijd nog als Closer zijn beste tijd heeft gehad lijkt me. Trouwens, het loont zich wel de moeite af en toe deze keten te bezoeken, en Etos en de Kijkshop. Je weet nooit wat ze op de kop hebben weten te tikken.

Ik vond haar parfumpremière – Halle uit 2009 -, niet slecht. De geuren die volgden hebben niet allemaal Europa bereikt volgens mij. Daar zaten interessante tussen, afgaande op de ingrediëntenlijst, maar ik ben nu ook weer zo’n fan van haar dat ik er speciaal naar op zoek ga.

Closer gaat over een gedeelde connectie, een wederzijds gevoel van verlangen. Halle Berry: ‘Ik wilde een unieke geur voor vrouwen creëren die mannen ook aanspreekt. Geuren spelen een belangrijke rol bij gevoelens van verlangen en aantrekkingskracht en vind het idee van een parfum dat man en vrouw samen kan brengen geweldig. Closer creëert een nieuw niveau van intimiteit door de kracht van geur’.

Dit zie je, als het goed is, terug in de ‘prachtige provocerende reclamecampagne’ waarin Berry ‘speelt met diezelfde aantrekkingskracht tussen mannen en vrouwen. Gehuld in een wit mannen overhemd – bedrukt met haar initialen – loshangende zwarte stropdas en dito sexy kanten bh kijkt ze vol zelfvertrouwen recht in de lens. Om haar lichaam liggen de blote, gespierde armen van een man’.

En: ‘Beiden worden aangetrokken door haar parfum, een wederzijdse aantrekkingskracht die niet kan worden ontkend. Een geur die net zo aantrekkelijk is voor vrouwen als voor mannen. Een geur die het gevoel van verlangen op een unieke manier interpreteert. Een geur die je smeekt om dichterbij te komen…’

Toe maar: net zoals het parfum een lust voor de neus is voor vrouwen én mannen, is het design een lust voor het oog voor hen. Sterker: ‘Een echte klassieker. Flacon en verpakking zijn uitgedost met een complex lijnenpatroon dat de contouren van het mannen- en vrouwenlichaam imiteert. Deze provocerende welving komt terug in de flacon als een verleidelijk spel van tegenstellingen dat een perfecte eenheid creëert’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In Closer ruik je dit wederzijds verlangen ook. Ofwel, een bloemengeur rustend op een ‘mannelijk’ fougèrefond dat dus zowel vrouwen als mannen moet bekoren. Hale Berry wist hiervoor Jacques Cavallier te strikken. Hij geeft Closer de nu ‘verplichte’ zoete roodfruit-opening met ‘wilde’ framboos verweven met een ozonakkoord en zacht-zoete waterlelie. Met de laatste kom je direct in een bloemige sfeer die in het hart wordt voortgezet met een zeer klassieke vrouwelijke (en mooie) combinatie.

Viooltje en mimosa (op de foto; een van de favoriete bloemen van Halle en in al haar parfums aanwezig is) dus. De zoetheid van het viooltje krijgt een elegante zonnige warmte door de mimosa en cederhout (die ook weer de houtachtige groene nuance ook eigen aan mimosa benadrukt). Dit zonnige hout is de opmaat voor ‘een mannelijke touch volmaakt voor vrouwen’ dat in de basis wordt voortgezet met mahoniehout.

Te masculien wordt het echter niet, de geur is niet voor niets bestemd voor vrouwen. Dus vanille en ‘kasjmier-musk’. Dus zoet, dus superzacht. En de ozonnoot blijft door de hele geur niet storen, maar prettig present. Voor het geld geen slechte geur.

RUIK & VERGELIJK

Het parfumportofolio van Halle Berry:

Halle Berry Halle (2009)

Halle Berry Halle Pure Orchid (2010)

Halle Berry Reveal (2010)

Halle Berry Reveal the Passion (2011)

OPUS VII – THE LIBRARY COLLECTION – AMOUAGE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 30, 2013

Geplaatst in: ACHTERGROND, GEURENALFABET O, NICHE. Getagd: alberto morillas, amouage, library collection, negrin. Een reactie plaatsen

HARMONIE VERSUS CONFLICT

EEN ONTMOETING TUSSEN GALBANUM, HOUT EN HARSEN

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 30/06/13

Neus: Alberto Morillas, Pierre Negrin

Concept & realisatie: Christopher Chong

Geopend in 2000 met drie delen, is de Library Collection van Amouage geïnspireerd op herinneringen die we opdoen tijdens onze ‘reis’, op fragmenten in ons leven die we collectief delen en die als het ware het geheugen van de mensheid vertegenwoordigt. Toe maar.

En waar liggen veel van deze, vaak vergeten schatten opgeslagen waarvan we kunnen leren en ‘ervaren’? Juist, in bibliotheken waar we, bladerend door boeken, herinneringen en belevenissen ontdekken die duidelijk maken dat wat we in ons eigen leven voelen en meemaken door de eeuwen en millennia heen ook door anderen, geestverwanten is verwoord, geschilderd, gebeeldhouwd, getekend, geëtst en gefotografeerd. Vandaar de naam.

Elk parfum – ‘artistic ingenuity guised as haute parfumerie’ – uit de reeks heeft het streven tijdloos te zijn, vrij van modes en trends. Opus VII is, volgens het persbericht, een evocatieve studie in de verhouding tussen menselijke processen en de interpretatie van kennis. Pardon? Kunt u dat even uitleggen Christopher Chong?

Hij antwoordt: ‘Ik ben altijd gefascineerd geweest door de strijd van de menselijke kritische natuur en zijn lange reis die leidt naar de dominantie van de geest en de interpretatie van kennis. Hoe tumultueus ook deze kennis is vergaard, we onderwerpen ons graag aan deze krachtige sensatie van bevrijding en euforie’.

Wijze woorden voorwaar, die volgens mij neerkomen op het simpele maar ware feit: kennis is macht. Hoe meer kennis je opdoet, des te beter begrijp je het leven, des te meer voldoening. Maar hoe vertaal je deze – toch wel – hoogdravende gedachte in een geur gemaakt met de ware parfumconnaisseur in gedachten? Volgens Chong ‘door een juxtapositie (samenvoeging) van harmonie (eensgezindheid) met de intensiteit van de conflicterende gedachten en overtuigingen’.

Eerlijk gezegd: ‘Best wel moeilijk meneer Chang. Misschien werkt het verhelderend als u het ingrediëntenwijs kunt toelichten?’ Chang: ‘De pracht en glans van galbanum en warme houtsoorten contrasterend met de hevige reïncarnatie van harsen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

In Opus VII gebeurt heel veel, is moeilijk, complex. Vraagt tijd om te ontdekken en te begrijpen. Donker, sterk, mysterieus en sensueel. Je wordt getrakteerd op rijke schakeringen die verrassen, maar die ik niet direct kan plaatsen (draag de geur al een week). Voor mij een goed voorteken.

Kort door de bocht: een houtachtig leerparfum. Lang door de bocht: de geur opent met een ingrediënt dat de nicheparfumerie steeds meer omarmt en in zich in Opus VII presenteert als een explosie: galbanum met zijn prachtige en zuivere frisgroene noot (voorafgegaan door een minimale wierooknoot die later weer terugkomt).

Die krijgt een fris gepeperde injectie met roze peper en kardemon, waardoor de galbanum metaalachtig en koel wordt. Dan begint alles donker te worden, alsof de galbanum achter een kruidige wolk gevuld met fenegriek en nootmuskaat verdwijnt.

Deze wolk blijft hangen boven een ‘vochtig’ bos vol edele houtsoorten waar de bodem is bedekt met lichte animale geursporen: patchoeli, costus, oud, sandelhout en cypriol (nagarmotha): laatste twee zorgen ervoor dat de Opus VII een bloemachtige nuance krijgt. Het animale: ambergris, leer en musk waarover een krachtige wierookwolk wordt geblazen. En amber zorgt dat alles baadt in een aangename warme gloed.

Hoewel de geur voor man en vrouw is gemaakt, slaat voor mij Opus VII door naar mannelijk. Want geen bloemen. Hoewel de laatste jaren is geprobeerd om nieuwe, sterke houtgeuren voor de vrouw te ontwikkelen – met als ‘pionier’ Estée Lauder Sensuous uit 2008 gevolgd door in hetzelfde jaar gelanceerde Magnifique van Lancôme – vindt de ‘gemiddelde’ vrouw dit blijkbaar toch te stoer en dus mannelijk. Beide waar niet echt een succes.

En opvallend: voor mij komt, hoewel droger, Memoir (2010) voor de man, en hoewel zoeter en zachter, Interlude (2012) voor de man van Amouage in de buurt van Opus VII. Wel is duidelijk: de geur komt zijn bedoelingen na: ‘artistic ingenuity guised as haute parfumerie’

RUIK & VERGELIJK

Bombay wood en nut grass zijn in het Engels bijnamen voor cypriol/nargamotha (fot0) dat bij neuzen geliefd is om zijn rijke boeket: houtachtig zwevend tussen cederhout, vetiver en patchoeli met kruidige accenten die vaag doet denken aan een blend van wierook en kaneel.

En als ‘extra’ een zoetbloemige noot. De plant is gerelateerd aan papyrus en heeft zijn habitat in India, de Bengalen, maar ook in Australië. Volgens de Vashikarana-leer uit India ben je verzekerd van a whole lot of succes in de liefde als je de geëxtraheerde olie op je voorhoofd wrijft en de volgende mantra zegt: ‘Om hrim kaali kapaline ghoornadeenee vishvam vimohya jagnamohya sarva mohya mohya thah thah thah swaha ll’. Heeft Tom Ford er ook op deze manier kennis mee gemaakt?

Hij verwerkte het in ieder geval in zijn For Men uit 2007 en omschrijft de geur als een ‘slightly dirty, sensual, sexy smell… Not the same as natural musk used to be, but it has a bit of something that some people would think slightly dirty… I think it’s warm and sensual’. Ook te ervaren in:

Givenchy Xeruys (1986)

By Kilian Beyond Love (2007)

Tom Ford For Men (2007)

Lancôme Magnifique (2008)

Annick Goutal – Les Orientalistes – Musc Nomade (2008)

Amouage – The Library Collection – Opus VI (2012)

FLEUR DE NUIT ANTONIO VISCONTI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 28, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET F, NICHE. Een reactie plaatsen

DE STILLE – SENSUELE – KRACHT

Jaar van lancering: 2005?

Laatst aangepast: 28/06/13

Neus: onbekend

Concept & realisatie: ‘Antonio Visconti’

Bij deze geur vraag ik me af hoe het komt dat niemand eerder deze naam aan een parfum heeft gegeven. Ligt zo voor de hand. Heb even mijn parfumnamendatabase gecheckt en verdomd, Antonio Visconti is de eerste. Een naam die, als je een gevoelige en poëtische inborst hebt, je laat dromen.

Ik ‘droom’ van Louis Couperus’ roman (waarvan dit jaar herdacht wordt dat hij 150 jaar geleden is geboren en 90 jaar geleden is overleden): De Stille Kracht uit 1900. ‘De volle maan, tragisch dien avond, was reeds vroeg, nog in den laatsten dagschemer opgerezen als een immense, bloedroze bol, vlamde als een zonsondergang laag achter de tamarindeboomen der Lange Laan en steeg, langzaam zich louterende van hare tragische tint, in een vagen hemel op. Een doodsche stilte spande alom als een sluier van zwijgen, of, na de lange middagsiësta, de avondrust zonder overgang van leven begon’.

Je hoeft je ogen maar te sluiten om je over te geven aan de overrompelende bloemenweelde van de tropen – ook opgeroepen in het boek: de vreemde, onverklaarbare geluiden en de snel voorbij vliegende schimmen van magische geesten, die volgens de oorspronkelijke bewoners van de Indonesische archipel de stille kracht vormen.

In deze setting plaats ik Fleur de Nuit omdat de geur twee witte nachtbloeiers bevat – jasmijn en tuberoos – die ‘bewust’ in het donker hun parfums verspreiden om insecten (waaronder bijen en hommels), vogels en zelfs vleermuizen aan te trekken die voor het transport van het stuifmeel (dat aan hun blijft plakken) zorgen: komt dit terechtkomt op de stamper van een andere bloem van dezelfde soort, dan groeit vanuit de stuifmeelkorrel een lang buisje naar binnen dat contact maakt met de eicel die dan bevrucht wordt door het genetisch materiaal uit de korrel, zodat de plant zaad kan ontwikkelen.

En wij uiteindelijk kunnen blijven genieten van deze bloemen. Alleen hoe lang nog, gezien de desastreuze en verontrustende bijensterfte waarvoor de wetenschap nog geen adequaat redmiddel heeft gevonden. Interessant: bijenkorven geplaatst op daken in het centrum van Parijs, blijken een gezondere honing op te leveren dan de ‘ruches’ op het platteland van Frankrijk.

Fleur de Nuit is overrompelend oriëntaals: vol, rijk met niet een nadruk op vanille, maar op krachtige kruiden die versmelten met een basis bijna uit zijn voegen barstend van zwoele harsen. En doet me qua boodschap en kruidenrijkheid denken Magie Noire (1978) van Lancôme, Estée Lauders Cinnabar (idem), N° 2 Oeillet – The Exclusives – van Prada (2003) en Nohiba (2009) van E. Coudray. En zelfs L’Instant de Guerlain pour Homme (2004) en eigenlijk ook J-H-L van Aramis (1982) – want dat is weer een bijna getrouwe kopie van Cinnabar. Alle vijf door mij reeds besproken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

‘Mag drie ons nootmuskaat en een onsje peper?’ Wat een ‘spicebomb’ de opening! Zo sterk, dat ik geen bergamot waarneem. Wel heel zacht en zoetjes de mandarijn-sinsaasappelnoot.

En dan openbaart zich de sensuele weelde. Je krijgt de indruk direct doorgesluisd te worden naar de basis… maar is deze donkere wolk gesetteld op de huid, dan ruik je de stille kracht van Fleur de Nuit. Inderdaad de nachtbloeiers jasmijn en tuberoos (ook wel bekend als nachthyacint, vandaar) en inderdaad ‘stil’, niet te, mooi ondersteund door ‘gepeperde’ anjer en bloemig-zachte roos. Origineel accent: steranijs (foto). Geeft het bloemige hart en de basis een modern-zoete toets.

En de basis valt bijna omver door het ‘gewicht’ aan harsen: oud, bezoïne, tonkaboon en amber. Maar blijft overeind door de eveneens krachtige houtbasis: vetiver, sandelhout en patchoeli. Vanille en musk zorgen voor een verzachting van het geheel (witte honing eveneens, maar die ruik ik niet echt) zonder dat de temperamentvolle kruidigheid en gloedvolle sensualiteit verloren gaat. Fleur de Nuit komt wellicht over als een ambergeur. Maar dan wel een amber die heel gelaagd is.

RUIK & VERGELIJK

Al besproken van dit huis met die toch wel op z’n zachtst gezegd merkwaardige ontstaansgeschiedenis:

Antonio Visconti Bois de Gaiac (2005)

Antonio Visconti Le Sens du Plaisir (2005)

Antonio Visconti Tabarom (2005)

NEROLIA BIANCA – AQUA ALLEGORIA – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 27, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET N. Getagd: aqua allegoria, eau de cologne, orange flowers. Een reactie plaatsen

FRISSE FINESSE IN AL HAAR EENVOUD

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 27/06/13

Neus: Thierry Wasser

Concept & realisatie: Guerlain

Het blijft me verbazen: de aanhoudende interesse van parfumhuizen voor oranjebloesem. Ik dacht dat het wel voorbij zou zijn, maar als Guerlain fleur d’oranger ook promoveert tot hoofdversierder voor een nieuwe Aqua Allegoria, dan weet je zeker: orange flowers are here to stay. Zal het de veelzijdigheid van de pomerans zijn? Van colognefrisheid, naar een meer groene sprankeling, overlopend in een bloemige zonnige intensiteit die sensueel en zelfs animaal kan eindigen? Ik denk zelf het eerste voor de meeste liefhebbers: ruiken aan een pure oranjebloesemgeur, roept een vertrouwd gevoel op en tegelijkertijd een gevoel van frisheid en schoonheid – in de zin van proper.

Thierry Wasser, in house nose bij Guerlain, ziet zijn zijn Nerolia Bianca als ‘een nieuwe interpretatie van frisheid en delicatesse, een olfactorische reis naar het hart van concentraten en absolu, die worden verkregen uit de bittere sinaasappelboom’. Het idee dat hij voor ogen had: ‘Een siësta in de schaduw van een sinaasappelboom omringd door de heerlijke geuren van bloesemblaadjes en citrus’. Om dit te bereiken moest de hele boom er aan geloven: van wortels tot kruin, alles gaat in de flacon.

Het effect – Guerlain is een van de weinige parfumhuizen die zo treffend de wereld van geuren elegant én verklarend weet te omschrijven: ‘Nerolia Bianca onthult geleidelijk de geraffineerde en tijdloze frisheid van een eau de cologne, de intensiteit van een eau de parfum en het mysterie van een parfum’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Thierry Wasser is bij deze compositie heel dichtbij de oranjebloesem (foto) gebleven. Hij is niet in de verleiding gekomen om iets vreemds of onverwachts te doen – door een gourmandnoot toe te voegen of bijvoorbeeld wierook (laatste deed de neus Mathilde Laurent in 2000 met – ook een Aqua Allegoria – Flora Nerolia. De indrukken bij mij (in volgorde van opkomst): snoeperig (zuurtje), frisse lakens, zacht, zon, vreugdevol met op de achtergrond en een merkwaardige, aangename minerale toets.

Hij gebruikte hiervoor ‘de vrucht (via het concentraat van bittere sinaasappel), de bloesem (via de absolu van oranjebloesem en het concentraat van neroli) en tenslotte tak en blad (via het concentraat van petit grain)’. Als je het hierbij laat, krijg je een simpel verfrissend genoegen. En dat is niet goed genoeg voor Guerlain.

Daarom voegde Wasser om de frisheid te verlevendigen in de opening munt en in het hart ylang-ylang toe waardoor de sensualiteit, eigen aan oranjebloesemabsolu, benadrukt wordt. Maar heel subtiel. Guerlain noemt deze fruitige en honingzoete noten ‘een strelende sensualiteit’ die samen ‘een uiterst zinnelijke vrouwelijkheid’ onthullen. Is dat zo? Ik bedoel vrouwelijk, want voor mij blijft ondanks dit Nerolia Bianca een androgyne geur. En daaraan verandert de basis ook niet veel: witte musk ‘genuanceerd door een akkoord van witte amber en cederhout’.

Met laatste twee mogen we blij mee zijn, het geeft de geur een comfortabele, maar weer subtiele warmte. Want alleen maar witte musk kan een oranjebloesemgeur te schoon en te clean maken – dat ervaar je bijvoorbeeld heel goed in Néroli (2013) van Yves Rocher uit de Secret d’Essences-serie (al besproken). Nerolia Bianca is voor mij very klassiek, om niet te zeggen traditioneel én finesse in al haar eenvoud

RUIK & VERGELIJK

Wil je Nerolia Bianca misschien graag iets fris-fruitiger of misschien wel fris-groener, layer de geur dan respectievelijk met:

Guerlain – Aqua Allegoria – Pamplelune (1999)

Guerlain – Aqua Allegoria – Herba Fresca (1999)

HEDONIST VIKTORIA MINYA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 26, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET H, NICHE, PORTET. 3 reacties

ZEER AANGENAAM VERRAST DOOR EEN EXCELLENT DEBUUT

OFWEL, EEN CLASSIC IN THE MAKING

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 26/06/13

Neus: Viktoria Minya

Concept & realisatie: Viktoria Minya

Ik val als Geurengoeroe vaak in herhalingen. Logisch: de parfumindustrie doet het aan de lopende band; presenteert variaties op een thema, ik bespreek die dienovereenkomstig. Toen ik persoonlijk door de Hongaarse Viktoria Minya werd benaderd of ze haar debuut mocht sturen – ‘je veux bien’ – en vervolgens haar ging googelen, dacht ik wat ik vaak denk: ‘Weer een teleurgestelde neus die, moe van het werk voor de groten in de industrie, heeft besloten voor zichzelf te beginnen’.

Ook: ‘Dat anno nu’. Alsof er geen genoeg nieuwe nichehuizen zijn. Alsof er geen economische crisis is. Maar hier schijnt de parfumindustrie geen van last te hebben. Althans, huizen die zich focussen op de consument die alleen het beste van het beste wil – het zij ingegeven door snobgedrag, het zij door pure fascinatie om via nichehuizen de ware essentie van parfum te ontdekken. Ben blij zijn dat Minya dit besluit heeft genomen. Haar première is in al zijn ‘bescheidenheid’ overrompelend. Gebeurt niet vaak dat ik zo aangenaam ben verrast, juist door deze bescheidenheid in Hedonist. Terwijl naam en presentatie het tegenovergestelde nastreven.

Hedonisme is in de filosofie de leer binnen de ethiek die stelt dat genot (in algemene zin) het hoogste goed is. Een belangrijke vraag hierbij: ‘Wat geeft het meeste genot?’ Ook de eventuele nadelen ervan in beschouwing genomen. Daarnaast kent de psychologie de hedonistische persoonlijkheid, een karaktertype gekenmerkt door een bovengemiddeld streven naar directe lustbevrediging.

‘Hé, meneer Geurengoeroe, waarom gaat u zo analytisch op de naam in?’ Het antwoord: ik vind de geur niets hedonistisch hebben. Ruikende aan Hedonist, worden mijn lustgevoelens niet aangewakkerd. Krijg eerder een intens tevreden gevoel. Verwonder me of hoe het toch komt waarom het zo excelleert. Ik heb het antwoord gevonden: zie verderop.

Eerst Minya’s carrière in het kort: nadat ze haar diploma’s haalde aan de Oxford Brookes University (nooit van gehoord) en bij New York Advertising Agency (idem), en werkte voor HR Management (idem), besloot ze zich in te schrijven voor de Grasse Institute of Perfumery waar ze cum laude slaagde. Werkte vervolgens voor verschillende producenten en begon in 2011 haar huis. Grappig detail: ze houdt kantoor naast de flagship store van huis dat door velen nog steeds wordt gezien als ‘dé parel in de kroon’ van de Franse parfumerie, Guerlain. Op nummer 66 dus.

Haar filosofie in a nutshell: geen parfums voor elke dag, elke gelegenheid. Laat staan sportgeuren of – erger – parfums ‘voor naar het werk’. Parfum is voor haar, zo las ik in interviews, ‘a celebration, it should be crowning your day, be a moment of pure joy. I created Hedonist according to these values. I wanted it to be a piece of beauty; not only an enchanting olfactory experience, but an overall celebration of the infinite delight of the senses’.

Dat verklaart ook de – soi disant – rijke presentatie: de op de zijkanten gefacetteerde flacon is gevuld met Boheemse kristallen en verpakt in een handgemaakt houten coffret afgewerkt met zwarte ‘slangenleer’. Dat schijnen veel vrouwen rijk, overvloedig en etc te vinden. Prima, alleen die dop. Is weer zo’n plastic lichtgewicht gevalletje. Maar dat vergeef ik haar ‘dan maar’ omdat de inhoud zo superbe is.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Om heel eerlijk te zijn: eerst dacht ik: ‘What’s new?’ Vervolgens: ‘Eigenlijk best wel goed’. Daarna: ‘Ruik steeds iets anders’, nadat ik de geur al enkele dagen op mijn linkerpols heb. Nu: ‘Heel fijnzinnig, klassiek en ook weer niet’. Want Hedonist mag dan iets vertrouwds hebben – oranjebloesem -, zelden heb ik haar zo edel behandeld gezien.

Van de andere kant: de geur is niet mysterieus of sprookjesachtig. En dat komt omdat ik zo’n puurheid ruik – de kwaliteit van ingrediënten zijn stuk voor stuk zuiver. Zoals de opening: een tedere mix zwevend tussen perzik en abrikoos verkwikt door een lichte citrusnoot die vervolgens Minya’s fetish-ingrediënt aankondigt: oranjebloesem (foto). Die is niet colognefris (zoals meestal) maar verkondigt haar andere boodschap als absolu, dus: sensueel, zacht, bloemig, honingachtig, licht animaal, bijna vloeibaar.

De osmanthus ervaar ik niet echt, maar misschien versterkt die de perzik- en abrikoosnoot, want daar lijkt deze bloem olfactorisch op. Minya zegt dat ze graag vrouwelijke nuances contrasteert met mannelijke. Ervaar je in de basis, maar subtiel. Op een bedje van cederhout (uit Virginia), patchoeli (Indonesië) en vetiver (uit Haïti) rusten tabak en rum.

Dat verklaart volgens mij de prominent aanwezige honingachtige noot – zit namelijk eveneens in deze zwoele ‘mannelijke’ smaakmakers. De compositie wordt afgerond met vanille, maar is meer vanille die als het ware ‘van zichzelf’ ook in de tabak en rum zit.

RUIK & VERGELIJK

Heel vreemd: Viktoria Minya is geen Serge Lutens, geen Mona di Orio. Toch heeft Hedonist iets ongewoons eigens. Klassiek, elegant en – ook prettig – zeer draagbaar. Een parfum gemaakt door een vrouw die weet wat haar seksegenoten (die verstand hebben van parfums) aangenaam vinden. Kortom, Minya kom maar snel met een nieuwe geur.

Misschien vreemd, maar door de zachtfruitige perzik- en abrikoosnuances doet Hedonist me denken aan de volgende geur (parfumextract welteverstaan die ik nog in mijn collectie heb), en al een tijdje ter vergelijk om mijn rechterpols draag.

Yves Saint Laurent Yvresse (voorheen Champagne) (1993)

CANDY L’EAU PRADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 25, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET C. Een reactie plaatsen

GLOEDVOL ‘GEKARAMELISEERD’ WATER

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 26/06/13

Neus: Daniela Andrier

Model: Léa Seydoux plus twee ‘beaus’

Fotocampagne: onbekend

Videocampagne: Wes Anderson en Roman Coppola

Dat de eerste variatie op Candy (2011) niet zo maar een vluchtig tussendoortje is, bewijst het feit dat voor deze geur een nieuwe videocampagne, zeg maar gerust (erg leuke) short movie, werd ontwikkeld. Liet Léa Seydoux zich in Candy nog verleiden tot een wilde Parijse dans, in Candy L’Eau heeft ze last van liefdesperikelen.

Zit namelijk zo: in het bonchic-bongenre-district (rive gauche) van de Lichtstad, weet ze niet, wispelturig als ze is, wie van de twee mannen zij moet kiezen om hopeloos verliefd op haar te laten worden. Wat niet echt meewerkt, sterker, het is rampzalig: ze blijken elkaars beste vrienden te zijn. Julius of Gene? Gene of Julius?

Het is een hoogst delicaat dilemma – een ménage à trois dan maar? – die gelijkenis oproept met de autobiografische roman die bijna iedereen in Frankrijk heeft gelezen.

Jules et Jim (1953) van Franz Hessel dat in 1961 zo mooi werd verfilmd door François Truffaut met een van de (atypisch) mooiste vrouwen van de Franse cinema in de hoofdrol: Jeanne Moreau. Ik zou zeggen: huur de dvd of loadt hem down en kijk of de gekarameliseerde popcorn en verjaardagstaart etende Léa Seydoux overeenkomsten heeft met La Jeanne.

Als je het persbericht leest, zou je het bijna denken: ‘Frisheid en joie de vivre vormen het uitgangspunt voor Prada’s jongste creatie waarbij het fictieve karakter van een jonge vrouw centraal staat. Candy is aanlokkelijk en onverwacht, raadselachtig en vrolijk. Laat je door haar meenemen op haar speelse reis van verleiding, rivaliteit en ‘verjaardagstaart’. De film is een feest voor de zintuigen’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Maar, je zou het bijna vergeten, het draait natuurlijk om de geur. Prada noemt de witte musksoorten, benzoïne en karamel van Candy een ‘iconisch drieluik’.

Beetje overdreven lijkt me: tegenwoordig wordt bijna alles wat zich – zelfbenoemd – onderscheidt in de mode- en parfumwereld met deze ‘huldeblijk’ getagged. Candy is in ieder geval een mooi, warm en ‘rond’ parfum dat bijna op alternatieve wijze het gourmandprincipe hanteert. Kan wellicht voor sommigen too much zijn door het ontbreken van frisse (in de opening) en bloemige noten (in het hart).

En die worden nu toegevoegd. In de opening is het dus citrus: Siciliaanse mandarijn en organische citroen – ‘een ware explosie voor de zintuigen’. Alleen explosie? Nee, ik zou eerder zeggen zeer gedoseerd, omdat je op de achtergrond direct het ‘iconische drieluik’ al lichtjes waarneemt dat deze citrusnoten eigenlijk direct tempert, laat vloeien.

In het hart ontmoeten we een van de meest lieftallige bloemekes (die ik ken): lathyrus, ofwel siererwt (foto). Teder, onschuldig maar toch met een duidelijke bloemennoot die poederig, musky en zonnig is.

Niet fris. Gaat wonderwel samen met de basispartituur van Candy: karamel. Het bewijst voor mij maar weer eens wat een eigenzinnige neus Daniela Andrier is en blijft. En die, by the way, voor veel Prada-geuren tekende. Ook voor de minder bekende The Exclusifs-lijn (alleen te koop in de Pradaboetieks). Want jasmijn, oranjebloesem en roos hadden in dit geval zo voor de hand gelegen om Candy toegankelijker te maken. Candy L’Eau is geen frisse bloemengeur geworden, maar een lichte sensuele sluier. Om in termen van gourmandgeuren te blijven: een gloedvol ‘gekarameliseerd’ water, een smeltend karamelsorbet.

RUIK & VERGELIJK

Nog een geur waarin lathyrus de oorspronkelijke eau de parfum-versie (Si uit 2009) de sensuele harsen oplicht:

Lolita Lempicka Si Eau de Toilette (2011)

FOREVER MARIAH CAREY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 24, 2013

Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

‘MOMENTS OF HAPPINESS’ IN EEN INTERESSANTE GEUR

INMIDDELS TE KOOP VOOR EEN DUMPPRIJS

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 24/06/13

Neus: Olivier Gillotin

Model: even goed kijken en… verdomd t-is-niet-waar

Fotoshopping in overdrive: anoniem (terecht)

Concept & realisatie: Elizabeth Arden Inc

In 1984 lanceerde Revlon een parfum opgedragen aan de nimmer van haar (tweede of derde) fictieve Dynasty-man (Blake Carrington) wijkende Krystle – Grant Jennnintons – Carrington. Soap goes perfume. Name: Forever. In 1995 lanceerde Alfred Sung zijn vierde geur voor de vrouw. Naam: Forever. In 1998 lanceerde Yardley zijn weet-ik-niet-hoeveelste geur. Naam: Forever. Gelijktijdig lanceerde het legendarische couture- en parfumhuis Patou een met dezelfde naam.

In 2009 lanceerde Mariah Carey haar derde ‘grote’ geur. Naam: Forever. Vijf maal voor altijd. Het bewijs dat de tijd for ever voorbij is dat parfummerken hun namen juridisch in beton laten vast gieten. Terzijde: ligt een naam ‘wettelijk’ vast, maar vind je die toch geschikt; ga er mee spelen: Forever and Ever heette de taxfree-geur in 2001 van Dior die vervolgens is 2009 werd opgewaardeerd, want opgenomen in de vintagecollectie Les Créations de Monsieur Dior. Miracle Forever was dus de naam van de flanker van Lancôme’s Miracle (2000) in 2006.

Mariah Carey’s Forever wijkt stylistisch en inhoudelijk af van haar voorgangers. Heeft te maken met het feit dat ze zich toen in een ‘vernieuwende’ periode van haar leven bevond. Want: wedding bells. Dus symboliseert Forever haar ‘satisfaction on how well her life is going’ en haar ‘moments of happiness’.

Carey: ‘I am in a wonderful place right now, surrounded by all the things I love. Forever captures this moment in time’. Hoe je de geur op de beste manier kunt aanbrengen: zie onderstaand promotie-interview van Carey bij Ellen.

De geur zelf heeft iets. Inhoudelijk dan. Volwassen; een echte geur. De look: weet het niet. Carey herself: bijna scary deze ‘RTL-make-over’: nog nooit zo’n glad overgeverfd gezicht gezien. Alsof je naar een schilderij kijkt in plaats van naar een foto.

Flacon is wel weer leuk: heel erg vintage, heel erg art deco – Carey’s favoriete stijlperiode. Dergelijke flacons vind je nog vaak op rommelmarkten, gemaakt van hetzelfde soort grove, zo niet botte glas. Al die geslepen facetten zouden meer tot recht komen, was het materiaal kristal. Zo oogt de flacon op de foto, in het echt: grof glas. Geldt ook voor de geur. Aanzet en idee zijn interessant en het werkt, als nu alleen de ingrediënten van een meer verfijnde kwaliteit waren geweest dan had je zo maar te maken kunnen hebben met…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… een klassieker in wording, in ieder geval in de celeb-categorie. Alleen, deze kwalificatie nu nog verdienen, is bijna onmogelijk gezien de al decennia aanhoudende omloopsnelheid van geuren. Maar toch, deze geur heeft iets. Want om ‘ordi’ appel te linken aan de ‘couture-chique’ tuberoos en gardenia is origineel en gedurfd.

Interessant om de classificatie te lezen van Forever: ‘modern opulent floral’. Modern: ja, want in 2009 gemaakt. Opulent. Hiermee wordt tegenwoordig in Amerikaanse parfumkringen niet vol en rijk bedoeld, maar waterig. Noem het ‘vol’ water, vloeibaar fluweel. Floral: inderdaad. Gebeurt niet vaak dat celebgeuren zo duidelijk voor deze over-klassieke, ladylike, dus volwassen bloemencombi kiezen. Tuberoos (foto) en gardenia dus.

Die linken voor ze echt beginnen te bloeien mooi met de verkwikkende groene appelnoot omringd door citrus- en groenachtige noten. Alsof je ze vers uit de koeler haalt, klaar om gebruikt te worden als corsage op de jurk die Carey voor de advertentie draagt. Dan komen ze tot leven, ruik je een tijdje die typische, volbloemige, sensuele en beetje boterachtige noten: opulent dus.

Maar niet zoals je zou hopen. De reden: achter deze weelde zit stiekem een fruitige ‘sfeer’ verborgen die de zwoelheid er uit haalt. De reden: de basis. Die is weer zo clean en sec. Heet heel chic ‘blanke houtsoorten’ met katoenzachte musk. Maar er is verschil tussen vers gesneden cederhout, romig sandelhout en dit. Maar er is verschil tussen musk en musk. En sensuele sfeerverhogers zoals cistus labdanum, tonkaboon en vanille ontbreken. Gelukkig weer wel: de geur wordt niet uitgeleide gedaan door de verplichte gourmandinjectie bij zoveel celebgeuren. Je krijgt in vergelijk met deze met Forever meer parfum voor je geld, vooral als je die zoals ik…

RUIK & VERGELIJK

… voor slechts € 14,99 (50ml) heb gekocht. De tien procent kassakorting niet eens meegerekend. Bij de Kijkshop. Verbazingwekkend hoe dit bedrijf stunt met geuren. Zou je helemaal wanhopig van worden – zeker als concurrerende keten. Om over de zelfstandige parfumerie maar te zwijgen. En vergelijk je Forever bijvoorbeeld met onderstaande geuren – ja zelfs die van Madonna -, dan lijkt het net of Mariah Carey de geur door Weight Watchers heeft laten ontwikkelen: Tuberose & Gardenia Light. Alle ‘room’ en ‘boter’ – eigen aan met name tuberoos – is er uitgejogt en -gezweet.

Michael Kors Micheal Kors (2000)

Estée Lauder – Private Collection – Tuberose Gardenia (2007)

Madonna Truth or Dare (2012)

PINK FRIDAY NIKAI MINAJ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 24, 2013

Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET P. Getagd: elizabeth arden inc, lady gaga. Een reactie plaatsen

PLASTIC FANTASTIC VA-VA-VOOM

Jaar van lancering: 2012

Laatst aangepast: 24/06/13

Neus: onbekend

Model: Nikai Minaj

Flaconontwerp: Lance McGregor (Paul Meyers and Friends)

Muziek: inderdaad ook

Concept & realisatie: Give Back Brands/Elizabeth Arden Inc

Commercial: Howard Huang

Mijn neef Roland (nu zestien) liet me vorig jaar kennismaken met Nikai Minaj. Wat een grappige, weirdo maar ook interessante verschijning. Haar presentatie is bewust plastic fantastic, haar muziek zweeft zeer tussen dans- en klapbaar – Pound the Alarm – en uiterst bizar en vervreemdend: Come on a cone. Ze heeft binnen een paar jaar een sterrenstatus bereikt grenzend aan die van Lady Gaga. Alleen, dit terzijde, ik vind Minaj eigenzinniger, ze komt voor mij af en toe zelfs in de buurt van moderne kunst, terwijl dat ‘gekke vrouwtje’ zich maar als echte kunstenaar blijft promoten, met voor mij als historisch parfumdieptepunt de presentatie van haar debuut Fame (2012) in het MoMa in New York. Echt: very, very much ado about nothing, nothing.

Nu heeft deze geur wel overeenkomsten met de eerste van Nikai Minaj: ook de inhoud van Pink Friday (genoemd naar haar eerste album uit 2009) is dertien in een dozijn, doet eerder beroep op het reukvermogen van kleuters die spelen met barbiepoppen dan op die van volwassenen. De bedoeling? Feit is dat Minaj zich eigenlijk niet zo gerealiseerd heeft hoe waanzinnig populair ze is bij kleuters en jonge tieners. Zie bijvoorbeeld de afleveringen van de Amerikaanse talkshow Ellen waarin twee van die giechelende en gillende dreumesen (die haar in het echte leven constant imiteren) oog in oog met hun number one-artiest komen te staan.

Dit zei Minaj bij de introductie – doet wat clichés betreft niet onder voor Lady Gaga en al die andere celeb-femmekes die de ene geur na de andere geur uitspuwen in het onder- en middensegment van de markt: ‘Pink Friday is a celebration of my life at this moment; it is a reflection of me as a creator, and expression of me as a woman. I know my Barbz (zo noemt ze heel irritant haar fans, Lady Gaga noemt die van haar my little monsters – even erg) will connect with and appreciate each aspect – from the name, to the outrageous bottle design, to the vibrant colors that create their own song’.

Verder: ‘Pink Friday shows off my personality and style; it’s exciting to express my voice through another dimension. I was involved in every aspect of the decision-making process – it seems easy because I always get this feeling inside: I know if something is right or wrong. Each detail needs to ‘wow’ me or it is not an option; that’s my way of composing perfection’.

Toe maar, want op deze perfectie valt wel wat af te dingen. Zo klopt de flacon niet helemaal, helemaal niet vind ik. In die zin dat de borsten te klein zijn in vergelijk met de ‘echte’ van Nikai Minaj en dat de flacon wel erg nikseg wordt als je hoofd en pruik (de dop) eraf trekt. Was toch leuker en origineler geweest als de verstuiver in de linker- of rechtertiet (of beide) had gezeten en de verstuiverknop in de pruik was verwerkt. De promoclip is helemaal des Minaj: over the top, plastic-fantastic gecombineerd met het klassieke romantische parfumsausje.

Er zijn er trouwens twee: in een loopt ze als een Godzilla door New York en doordat ze haar Pink Friday rondsprayt, heeft iedereen het ineens nog leuker (zelfs de houtige dansers) en veranderen die ook in mega-versies van zichzelf. In de ander zien we Minaj ‘laying in a field of black roses. She then cuts herself by touching the thorn of a rose, and bleeds of pink blood. The roses become pink, and so do her eyes, as her skin apparently slowly turns gold, as matching the design of the bottle that’s then being shown while the name being whispered calmly’.

De geur heeft in Nederland en België niet echt een serieuze kans gekregen omdat de geur al snel bij de Kijkshop in de ramsj lag (50 procent goedkoper, plus vijf procent kassakorting), nog voor de importeur van Elizabeth Arden een plan kon trekken. En ik ben bang, niet echt natuurlijk, dat het met celebgeuren steeds meer deze kant op gaat: zo snel mogelijk, zoveel mogelijk er doorheen proberen te jassen, om na enkele seizoenen ingewisseld te worden door de nieuwe lichting sterren-stralen-overal-sterren. Fame ligt inmiddels ook in de ramsj en wie herinnert zich Celine Dion nog, wat geuren betreft dan.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Over de inhoud zegt Nikai Minaj: ‘I like scents that feel summery, but have a va-va-voom, I want to smell like a sexy and confident woman, not like candy’. Confident… ? Wat een ‘outside barf’-opmerking in dit verband. Want het ruikt naar een blast van scherp en zoet fruit… in dit geval braam, mandarijn en karambola, die verdrinkt – ‘hellup, hellup’ – in een romige basis van gekaramelliseerde peer, vanille, musk en ‘hout’… Ik weet niet of hierdoor je zelfvertrouwen toeneemt – als je die als tiener/twen al hebt.

En tussendoor word je nog getrakteerd op lotus (foto) en jasmijn – tuurlijk. Ik ruik het niet: ik ruik trouwens heel weinig, ik ruik een fruitige noot, ik ruik een bloemige noot, op het eind vermengd met een flink schep ‘white – trash – musk’. Het ruikt, dus moet je het een geur/parfum noemen. Maar Pink Friday komt, zoals zoveel andere celebgeuren op basis van fruit, vage gourmandnoot en witte musk, eerder in de buurt van een shampoo. Nikai Minaj ziet het natuurlijk iets anders. Wat stond er ook al weer op de Elizabeth Arden aangeleverde promotalk… ‘smelling like angels playing’.

Voor de echte fans: dit jaar verschijnt een limited edition – kan Lady Gaga niet van Fame zeggen, dat dan weer wel – Pink Friday Special die ‘adds a bit of dimension en playfulness to the scent’. Wordt geleverd door appel en grapefruit in de opening en kamperfoelie in het hart.

RUIK & VERGELIJK

‘The battle of the bitches’, zo was volgens mij neef Roland de verhouding tussen Nikaj Minaj en Mariah Carey die samen in de jury zaten van American Idol. Volgens hem was het over en weer-gesneer in scene gezet, onderdeel van de pr. Valt natuurlijk buiten het onderwerp, maar als Carey echt had gewild, had ze haar concullega neer kunnen sabelen: ‘To name your debut scent after some of mine, how daring, how very daring…’.

Mariah Carey M (2007)

Mariah Carey M Gold (2008)

Mariah Carey Luscious Pink (2008)

Mariah Carey Luscious Pink Deluxe Edition (2009)

Mariah Carey Ultra Pink (2009)

Mariah Carey Forever (2009)

Mariah Carey Lollipop Bling, Ribbon, Mine Again (2010)

Mariah Carey Lollipop Splash: Inseparable, Never Forget You, Vision of Love (2011)

Mariah Carey Dreams (2013)

TERRIFIC OUD TERRY DE GUNZBURG

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 23, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET T, NICHE. Getagd: francis kurkdjian, giorgio armani, OUD. Een reactie plaatsen

FAR OUD

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 23/07/13

Neus: Jean-Michel Santorini

Concept & realisatie: Terry de Gunzburg

De grote Franse jongens in de industrie – Chanel, Givenchy, Guerlain (afgezien van de parfumolie Oud Sensuel for Men uit 2009), Hermès – durven het niet, of vinden misschien wel dat ze echt te laat zijn: nu nog een oud-geur lanceren is wel heel erg ‘me too’, wel heel erg trendvolgend in plaats van trendsettend. Giorgio Armani en Dior hebben er minder last van. De eerste deed het al in 2010 met Oud Royal in zijn Privé-serie, de tweede met Fahrenheit Absolute in 2009 een jaar later gevolgd door Leather Oud in La Collection Christian Dior.

Ik begin bijna te gapen als ik hoor dat een nichehuis, gewoon huis of masstige-merk besluit nog een oudcreatie toe te voegen aan het bestaande repertoire. Ik kan volgens mij wat dat betreft beter tijdelijk onderduiken want we staan aan de vooravond van een tweede, derde of is het nu al de vierde oud-golf…? De voorzet wordt onder meer genomen door Maison Francis Kurkdjian (drie stuks) en Terry de Gunzburg. Je moet wel van heel goede parfumhuize komen wil je er een originele draai aan geven. De Gunzburg doet het alleen in naam Terryfic Oud – leuk of flauw? Ik weet het niet – voor de rest geen eigen verhaal. Ze geeft gewoon ‘haar interpretatie van oud, het mysterieuze, donkere, intrigerende en krachtige ingrediënt dat een stevige plaats heeft ingenomen in het olfactorische universum’. En dat de geur ‘de zintuigen betovert’ en ‘ongelofelijk’ is.

Is maar net hoe je het laatste interpreteert. Wat ik ongelofelijk vindt: weer een oudgeur die zich in een blindtest volgens mij met gemak laat verwisselen met een van de concurrent. Maar toch kleeft er iets interessants aan de geur, tenminste als je de moeite neemt je neus er dieper in te steken, want…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… het lijkt wel of Terryfic Oud een omgekeerde piramide-opbouw heeft. Vanaf de opening verspreidt oud zijn donkere, ruwe, houtachtige sensaties ondersteund door sandel- en cederhout, papyrus en patchoeli, die na verloop van tijd steeds bloemiger en zoetiger worden.

Daarom neigt de geur eerst naar stoer-mannelijk om vervolgens steeds vrouwelijker te worden, maar niet te. Tenminste als je daaronder de mix van roos en rood fruit verstaat (rode bes, framboos omringd door een nauwelijks te detecteren bergamot). De roos is trouwens krachtig en krijgt een typische niche-behandeling door haar te versieren met saffraan, komijn en iris. Alle drie poederig, alle drie stoffig, alle drie op hun eigen manier een beetje zoet. Wat my in Terryfic Oud het meeste aantrok: de verwerking van civet (zie tekening).

Die moet als het ware de geur een beetje vies, beetje animaal maken. Maar daarvoor is de dosering toch te laag, en de dosering van de sensuele gladmakers – musk, amber en cistus labdanum – te hoog. En je moet heel, heel diep ruiken om het bevergeil te pakken te krijgen, maar het kan ook ‘wens is de vader van de gedachte’ zijn. Mooi gedaan, vaker gedaan en vraag je je dus wel af waarom… En toen zongen onderstaande labels unisono in koor: ‘It’s the economy stupid!’

RUIK & VERGELIJK

‘Kan ik u helpen, meneer en mevrouw?’ ‘Dag, we zijn op zoek naar een nieuwe oud-geur, welke zijn er nieuw?’ ‘Heeft u even… deze volgende heten niet alleen zo, maar ze ruiken er ook naar, maar ik kan u verzekeren dat in veel andere geuren ook flink met oud wordt rondgestrooid.’

Dolce & Gabbana – The Velvet Collection – Velvet Desert Oud (2012)

Dolce & Gabbana – The Velvet Collection – Velvet Tender Oud (2012)

Jovan Intense Oud (2012)

LM Parfums Black Oud (2012)

Memo Luxor Oud (2012)

Mona di Orio – Les Nombres d’Or Exclusive Intense Collection – Oud (2012)

Ormonde Jayne – The Four Corners of the Earth Collection – Nawab of Oudh (2012)

Reminiscence – Les Classiques – Oud (2012)

Van Cleef & Arpels – Collection Extraordinaire – Precious Oud (2012)

Comptoir Sud Pacifique – Voyages en Orient – Oudh Sensuel (2013)

Lancôme L’Autre Oud (2013)

Maison Francis Kurkdjian Oud Silk Mood (2013)

Maison Francis Kurkdjian Oud Cashmere Mood (2013)

Maison Francis Kurkdjian Oud Velvet Mood (2013)

Montale Aoud Greedy (2013)

Rania Oud Assam (2013)

Roberto Cavalli Oud Edition (2013)

Versace Pour Homme Oud Noir (2013)

EAU SOLEIL PARFUMS DE NICOLAÏ

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 23, 2013

Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Getagd: neroli, orange flowers, ylang ylang. Een reactie plaatsen

ORANJEBLOESEM – WEER – IN HET ZONNETJE GEZET

Jaar van lancering: 2013

Laatst aangepast: 23/07/13

Neus: Patricia Nicolaï (foto onder)

‘Ei, ei, ei en we zijn zo blij, maar niet omdat jarig is maar om de geursnoeperij’. Dit speelt door mijn hoofd terwijl ik ruik aan de nieuwste geur – Eau Soleil – van een van de meest symphatieke én vaardige neuzen die ik ken: Patricia de Nicolaï. En hoewel wat ingedrediëntkeus betreft niet echt origineel (neroli), het verhaal idem (Anne-Marie de Trémouille aan wie neroli zijn naam dankt, meer weten: toets haar naam in de zoekfunctie van geurengoeroe), vergeef je het Patricia Nicolaï omdat je weet dat ze er het beste uithaalt (de neroli), er het beste aan toevoegt (jasmijn) en er een eigenzinnige maar klassieke draai (alsem, tijm, ylang-ylang, patchoeli) aan geeft.

Want, my god wat is oranjebloesem de laatste jaren toch veel in het zonnetje gezet, bijna overexposed. Toch opvallend voor een ingrediënt dat ‘tot voor kort’ alleen in de opening of als onderdeel van de klassieke cologne werd gebruikt. Eau Soleil vormt onderdeel van de Eau Fraîche-collectie waar Eau d’Eté (1997), L’Eau Mixte (2010), L’Eau Chic (2011 al besproken) and L’Eau à la Folie (2012 al besproken) ook onder vallen. Ik zou graag eigenlijk alle geuren van Patricia Nicolaï al hebben beschreven, maar daar ontbreekt me het gewoon aan tijd. Terwijl ze het wel waard zijn. De reden: ze zijn zo verdomde lekker. Van simpel en eenvoudig tot uiterst geraffineerd en verbeeldingsvol. Zonder bij het laatste te abstract en onduidelijk te worden: haar liefde voor pure ingrediënten behoedt haar er vanzelf voor.

Eau Soleil is in feite een verfijning van haar bedspray Brume d’Oreiller (jaartal onbekend). Patricia de Nicolaï: ‘Seeing the success of it – inspired by orange flowers oil – I thought it would be interesting to create a fragrance which used the same citrus characteristics. This is why I imagined Eau Soleil as an ideal summer fresh fragrance in which the neroli reminds us of the smells of our childhood’.

Ik vind het heel erg jammer dat dit parfumhuis in Nederland nauwelijks te koop is – Annindriya Perfume Lounge en parfummaria.com – en bij onze zuiderburen helemaal niet. Je kunt natuurlijk online bestellen. Maar de geuren van Patricia Nicolaï gaan pas echt leven als je ze met elkaar kunt vergelijken. En dan valt ook haar klasse pas op. Dus…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE YLANG YLANG

Er zit iets eigenaardigs groen in de citrusknallende opening van citroen, mandarijn, bergamot en petitgrain die een beetje muntachtig overkomt. Zou dit komen door de laatste toevoeging (gewonnen uit tak en plant van de oranjebloesemboom) gecombineerd met tijm en alsem?

Zorgt er in ieder geval direct voor dat de frisheid mooi onderbouwd, niet te citrus is en de overgang naar het hart naadloos verloopt: hier bloeit dus de neroli (fris, zonnig, crisp, sprankelend) opperbest omringd door bloemen die haar bloemigheid versterken zonder dat de frisheid verloren gaat: Egyptische jasmijn en ylang-ylang (geeft mooie sensuele warmte – zie foto) van de Comoren.

In de basis wordt aan de zonnige frisheid warmte toegevoegd. Komt op basis van patchoeli. Gelukkig, die garandeert tevens dat de witte musk niet te veel haar katoenpluizerige warmte en frisgewassen effect kan opvoeren. Want dat maakt een geur vaak ‘dood’ en juist ‘onfris’ voor mij. Kortom, een stralende zonnigheid in een flacon voor tijdens de zomer die nog steeds op zich laat wachten.

RUIK & VERGELIJK

Neem voor de lol de proef op de som met de eerste. En dan zal je het opvallen hoe elegant(er) en ‘onderdanig(er)’ de witte musk zich bij Eau Soleil tot de neroli verdraagt. De tweede heeft ervoor gezorgd dat ‘pure oranjebloesem’-geuren, bij weer een andere doelgroep voor het eerst echt in de smaak valt: consumenten die zich bij hun parfumkeuze eerder door modenamen dan door parfumnamen laten leiden. De laatste maakt duidelijk dat voor authentieke parfumeurs neroli een inspirerende bloesem blijft.

Yves Rocher – Secret d’Essences – Néroli (2013)

Elie Saab Le Parfum (2011)

Guerlain Aqua – Allegoria – Neroli Bianca (2013)

GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

CLOSER HALE BERRY

OPUS VII – THE LIBRARY COLLECTION – AMOUAGE

FLEUR DE NUIT ANTONIO VISCONTI

NEROLIA BIANCA – AQUA ALLEGORIA – GUERLAIN

HEDONIST VIKTORIA MINYA

CANDY L’EAU PRADA

FOREVER MARIAH CAREY

PINK FRIDAY NIKAI MINAJ

TERRIFIC OUD TERRY DE GUNZBURG

EAU SOLEIL PARFUMS DE NICOLAÏ

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta