NICHE

CEDRE L.T. PIVER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 14, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

KLASSIEKE CEDERHOUTGEUR

VAN KLASSIEK PARFUMHUIS

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 14/04/2010

Neus: onbekend

Een van de oudste parfumhuizen – anno 1774 – keert met een geurkwartet terug naar de essentie van mannengeuren. Vetiver, Epices, Cuir en Cèdre vervelen niet, maar verbazen doen ze ook niet (echt). Goed voor mannen die, moe van alle toptiengeuren, meer willen.

Zeg maar, een rijpere meer volwassen geurervaring zonder dat de presentatie het pure ruiken te veel in de weg staat. Voor kenners voor wie dit al de normaalste zaak van de wereld is, zullen na ruiken beamen dat de geuren ‘niet verkeerd’ zijn, maar ook niet meer. Geldt ook Cèdre. Toch blijft het interessant om te ruiken, hoe een parfumhuis ‘puur’ cederhout interpreteert.

Deze conifeersoort is verwant aan de den en de spar, waarmee hij de kegelvormige groeiwijze gemeen heeft. Hij komt van nature voor in de westelijke Himalaya en het Middellandse Zeegebied. Niet alleen is de boom in de parfumwereld geliefd om zijn harmonieuze geur –  de olie wordt gewonnen uit houtsplinters en zaagsel, en laten een warme en volle indruk na – maar ook omdat hij het vermogen heeft om andere geuren te fixeren. Uit de tientallen cederboomsoorten (die afhankelijk van de soort zoet tot ‘zuur’ kan ruiken) worden de Cedrus atlantica (voornamelijk gekweekt in het Atlasgebergte), Juniperus virginiana (Virginia)) en Cedrus libani (Libanonceder) het meest in parfums verwerkt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Cèdre is als ‘een boswandeling langs cederhout (foto), sandelhout en musk-harmonieën’ die fris van start van gaat met bergamot en bes (onduidelijk welke). De wandeling wordt voortgezet langs een haag van jasmijn en iris. Pas in de basis ‘verraadt’ de geur zich. Ofwel, het cederhout ontplooit zich met sandelhout, patchoelie en musk. Warm, volledig, zonnig. Zoals gezegd: klassiek mannelijk. Nog niet gezegd: elegant.

RUIK & VERGELIJK

Puur cederhout kan warm, zonnig, kruidig en natuurlijk houtig ruiken. Zelfs een beetje zoetig. Wat wel duidelijk is: wordt gezien als typisch mannelijk. En dat vond Serge Lutens maar niks. Zijn Féminité du Bois (tot 2010 verkocht onder de naam Shiseido) maakt voor het eerst hout vrouwelijk. ‘Zoethoutig’ zeg maar.

(Ceder)hout voor de vrouw:

Serge Lutens Féminité du Bois (1992)
Dior Dolce Vita (1994)

(Ceder)hout voor allebei:

06130 Cèdre (2003)
Serge Lutens Cèdre (2005)
Giorgio Armani – Armani Privé – Cèdre Olympic (2009)

NOIR PATCHOULI HISTOIRES DE PARFUMS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 11, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET N, NICHE. Een reactie plaatsen

IS DIT WEL EEN PATCHOELIPARFUM?

Jaar van lancering: 2005

Laatst bijgewerkt: 11/04/10

Neus: Gérald Ghislain

Hoe meer patchoelie-geuren in het niche-segment verschijnen, hoe moeilijker het wordt te determineren wat nu werkelijk een echte patchoeli is. Noir de Patchouli (onderdeel van de Parfum de Couleurs-serie van Histoires de Parfums) maakt het niet makkelijk(er). Een ding is zeker: de geur is goed, maar de patchoelie wordt in dit geval gemaskeerd door een bloemenboeket met de nadruk op (een zoete) roos. Aangenaam, that’s for sure… maar ik heb niet het gevoel dat ik puur patchoeli ruik. Dat krijg ik wel bij Patchouli van Reminiscence (‘the one and only’ uit 1970).

In een iets mindere mate bij Etro’s Patchouly (1989): toch ruik je bij deze geuren dat aangename pure, donkere, aardse en bijna ‘muffige’. Alsof je ruikt aan een oud kledingstuk jarenlang verborgen in een reiskoffer op zolder. Gérald Ghislain omschrijft Noir Patchouli als volgt: ‘De patchoeliebloem gekweekt in het Verre Oosten verspreidt met zijn bladeren een intens en betoverend parfum. Deze bos-chypre is als een elixer dat de zintuigen stimuleert. Een vleugje mysterie zo donker als het zwart dat het licht absorbeert’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Wat mij betreft: Noir Patchouli vind ik geen patchoeligeur, eerder een chypre. En zeker geen zwarte patchoeligeur. Het kruid laat Gérald Ghislain hechten aan een pergalo waaraan hij andere ingrediënten laat groeien. Niet dat de geur niet goed en elegant is. Het tegendeel: bij de opening ruik je direct de patchoeli snel gevolgd door een ‘onbestemde’ volbloemige noot met roosaccent.

Dit alles sierlijk omringd met kruidige noten – koriander, kardemon, jeneverbes – in de basis goed opgevangen door ‘zwarte’ patchoeli. En – ook wat mij betreft – door de duidelijke chyprenoten als vetiver en mos. De toevoeging van vanille (ruik je goed) en vooral leer (idem) versterkt het chyprekarakter. De musknoot ontgaat me een beetje.

RUIK & VERGELIJK

Pure patchoeli:

Reminiscence – The Classics – Patchouli (1970)
Etro Patchouly (1989)
Serge Lutens Borneo 1834 (2005)

Gekleurde patchoeli:

Tom Ford – Private Blend – Purple Patchouli (2007)
Tom Ford White Patchouli (2008)

En ruik voor de lol ook eens aan, als je hem nog kunt vinden, wat klassieke chypre-bloemen-patchoeli-combi betreft:

Rochas Mystère (1978)

EAU RADIEUSE HUMIECKI & GRAEF

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 11, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN FUTURISTISCHE KIJK OP COLOGNE

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 11/04/10

Neus: Christophe Laudumiel, Christophe Hornetz

Artistic director: Sestbastian Fischeich, Tobias Müksch

Je moet maar durven: in deze warrige tijden nog een nieuw parfummerk oprichten met een andere kijk op niche. Sestbastian Fischeich en Tobias Müksch durfden het twee jaar geleden. Ze noemen hun huis naar de familienamen van hun grootmoeders – als eerbetoon. Het idee achter Skarb, Geste, Clemency, Multiple Rouge, Askew en Eau Radieuse (dit jaar uitgebreid met Bosque): ‘elke geur reflecteert een facet van het gehele spectrum van de menselijke emotie’. Een gewaagd uitgangspunt. En: hoe vertaal je zoiets in een geur?

Volgens Sestbastian Fischeich en Tobias Müksch door de neuzen tijdens de ‘inspiratiesessies’ een keer geen cliché’s voor te houden. Zoals: ‘We zoeken een geur voor de verliefde en onafhankelijke vrouw’. Of een meer marketinggestuurd verlangen: ‘We willen een geur die in de buurt komt van de nummer een in de taxfree toptien’. Deze alternatieve kijk – de menselijke emoties dus – had een groot en inspirerend effect op de neuzen. Chrsitophe Laudumiel licht toe: ‘Het uitzonderlijke verfijnde concept en idee voor elke geur was zo krachtig dat ik met de bestaande conventies moest breken. Het was noodzakelijk elke geur absoluut individueel te creëren, iets wat erg ongewoon is de huidige parfumwereld’.

Tijdens de ontmoeting met Sestbastian en Tobias onlangs in Amsterdam werd me duidelijk wat ik me daar bij moest voorstellen. Ze spraken namelijk tijdens de toelichting van de diverse geuren over het ‘deconstrueren’ van klassieke ingrediënten. Tja, hoe doe je dat? Dat is natuurlijk het geheim van de neus. Maar wat zeker opvalt aan deze geuren – we beginnen met Eau Radieuse die de emotie verlangen moet verbeelden – is dat je zeker telkens iets anders en ongewoons ruikt. Maar naar verloop van tijd, als de transformatie van de geur op de huid heeft plaats gevonden, blijkt dat het eigenlijk heel klassieke geuren zijn, maar dan letterlijk en figuurlijk modern-minimalistisch verpakt. En daar iets niets mis mee.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Eau Radieuse is inderdaad een moderne cologne. Want de klassieke citrussensatie – goed voor instantfrisheid – bepaalt niet, maar ondersteunt de ‘anderszijnde’ ingrediënten die samen toch voor een ongekende verfrissende ‘emotie’ zorgen. Wat direct opvalt is de combinatie van heel munt en heel veel rabarber. Heel eenvoudig en ‘sec’ omringd met clementine en Italiaanse citroen. Als je nog iets vreemds ruikt, dan is dat banaanschil en bamboe. De eerste versterkt volgens mij de bittergroenheid van rabarber, de laatste versterkt volgens mij de groenheid van munt.

RUIK & VERGELIJK

Raar maar waar: wat groen-dan-anders-groen-sensatie betreft, moet ik denken aan:

Cartier Eau Concentrée (2001)

Nog drie modernistische colognes:

Thierry Mugler Cologne (2001)
Frederic Malle L’Eau d’Hiver (2003)
Acqua Colonia Royal Riesling (2009)

 

EAU DE LAVANDE ANNICK GOUTAL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 11, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET E, NICHE. Een reactie plaatsen

PROVENCE-CLICHE BIJ UITSTEK

KRIJGT NICHEBEHANDELING

Jaar van lancering: 1981

Laatst bijgewerkt: 11/04/10

Neus: Annick Goutal

Niche… daar had niemand nog in 1981 in combinatie met parfums van gehoord. Annick Goutal, die toen de deuren van haar parfumerie opende, wellicht ook niet. Toch deed ze toen, waarmee nu niche vooral geassocieerd wordt: het vervaardigen van parfums die (weer) meer de nadruk legden op de inhoud dan op de presentatie. En voor de inhoud had Annick Goutal als stelregel: met de best denkbare ingrediënten oude, ‘vergeten’ parfumconcepten weer tot leven wekken. Eau de Lavande, dat ze tegelijkertijd met Eau de Monsieur en de inmiddels moderne klassieker Eau d’Hadrien lanceerde, is klassiek in het kwadraat. Want: pardon, lavendel… dat is toch iets wat je koopt tijdens die leuke zomermarkten in de Provence. Een vers bosje, stukje zeep, een eenvoudig watertje.

Annick Goutal dacht (ze is trouwens niet de enige) daar anders over. Ze stelde een lavendelwater samen dat opvalt door zijn enorme zacht-warme afronding. Een vriendin van me die over een uitzonderlijk goede neus beschikt, vond dat je in Goutals Eau de Lavande als het ware de warme aarde van de Provence waarin de lavendel groeit rook.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel simpel: ‘wilde’ lavendel uit Grasse slechts verfijnd met coumarine, tonkaboon en vanille. That’s it. Het effect volgens Annick Goutal van Eau de Lavande: ‘Een klassieke geur die viriliteit en gedistingeerdheid combineert met verfijning en frisheid’. Wat dat laatste betreft: die frisheid komt niet alleen op conto van lavendel. Het is ook coumarine: het heeft de geur van hooi en gedroogd gras en was vroeger steringrediënt in het klassieke varenparfum.

RUIK & VERGELIJK

Nog een paar klassieke lavendelgeuren:

Yardley English Lavender (1910)
Mont St. Michel Lavande (1920)
Roger & Gallet Lavande Royal (1991)
Caron Les Plus Belles Lavendes de Caron (2008)

 

PATCHOULY ETRO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 8, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE. Een reactie plaatsen

HOE RUIKT PATCHOELI EIGENLIJK? ETRO GEEFT ANTWOORD

Jaar van lancering: 1989

Laatst bijgewerkt:  08/04/10

Neus: onbekend

Er zijn de laatste tijd een aantal ‘gekleurde’ patchoelie-geuren verschenen, dat ik uit louter twijfel weer eens ben gaan ruiken aan flacons die mij weer op het rechte patchoelie-pad brachten. Flacons waarvan de inhoud me weer in herinnering brengen hoe een puur patchoelieparfum eigenlijk moet ruiken, gevrijwaard van ‘overbodige’ bloemen en bijtjes die de ware essentie maskeren. Een goede ‘stijloefening’ is dan Patchouly van Etro: ruw, stoffig, houtig, droog en warm. Nou vooruit, zelfs een beetje muf. Alsof je ruikt aan een oude kasjmier foulard van je (groot)moeder jarenlang verborgen in een kledingkist op zolder. Dit zegt Etro over Patchouly: ‘Adonis liet Aphrodite, zelf godin van de liefde, verliefd op hem worden. De mythe zegt dat hij zo mooi was dat hij iedereen verblindde die naar hem keek. Sterker, ze waren sprakeloos en overweldigd door zijn good looks’.

Patchouly heeft hetzelfde effect volgens Etro: ‘Het verovert de zintuigen en vermindert tegelijkertijd de spanning, waardoor we het vertrouwen terugwinnen om van onszelf te houden en van anderen’. Nog sterker: ‘Het geeft ons het vermogen om anders naar jezelf en anderen te kijken’. Tjonge, tjonge. En alsof dat nog niet genoeg is: ‘Patchouly manifesteert zich niet mondjesmaat, het is een wapen vol allure. Het zet de omgeving in vuur en vlam. Wie dit sensuele en potente parfum draagt moet weten dat hij/zij anderen verleidt en zichzelf/haarzelf. Het vergroot het karakter van de drager/draagster die zijn/haar enthousiasme voor het leven niet fluisterend, maar schreeuwend verkondigt’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Nu het vreemde: om dit droge, houterige en ‘stoffige’ resultaat te bereiken, volstond niet alleen patchoeli (foto). Deze, een van de heftigste patchoeli’s die ik ken, werd omringd (in de opening) met fris-bloemig bergamot, zoetzonnig sinaasappel, crispy  citrus limoen en friszonnig lavendel. Ruik je inderdaad kortstondig. Het hart werd gevuld met salie, cipres en geranium – groen en donker. Voor de bloemige noot werd zelfs jasmijn geplukt – ruik je moeilijk. Dan is er ook nog de afronding met sandelhout, vanille en musk – neem ik ook waar want Patchouly wordt uiteindelijk zacht en zalvend op de huid. Maar wat blijft is het donkere, mossige, kamfer- en houtachtige patchoeli.

Mooi: als de patchoeli gesettled is, neem je af en toe ook de aroma’s van de opening – lavendel – en het hart waar. Let wel: deze geur is zo ‘puur’ (en lekker) dat het zich uitstekend laat mengen met andere (Etro)geuren. En dat is ook de bedoeling van Etro. Het moedigt je aan Patchouly te layeren met Sandalo (1989), Lemon Sorbet (idem), Heliotrope (idem) of Vicolo Fiori (1996). Mijn tip: meng het met Messe de Minuit (2000): Patchouly wordt hierdoor licht(er) en ‘hemels(er)’.

RUIK & VERGELIJK

Pure patchoelie:

Reminiscence – The Classics – Patchouli (1970)
Serge Lutens Borneo 1834 (2005)

Gekleurde patchoelie:

Histoires de Parfums Noir de Patchouli (2005)
Tom Ford – Private Blend – Purple Patchouli (2007)
Tom Ford White Patchouli (2008)

08 UNE ROSE CHYPRÉE ANDY TAUER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 8, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET U, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN CHYPRE-ROOS BLOEIEND IN DE ORIENT

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 08/04/09

Neus: Andy Tauer

In aanloop naar mijn bespreking van ‘An evening with Andy Taurer’ afgelopen 23 september at http://www.parfumaria.com hier een oude bespreking van een mijn Tauer-favorieten.

ANDY TAUER ROSE CHYPREEWanneer spreek je anno 2010 van een goed parfum? Voor mij: als je het qua sensatie en gevoel terugbrengt naar de periode toen het samenstellen van parfums werd gezien als een kunstproces en gevrijwaard was van marktconforme wetten: de jaren dertig, veertig en vijftig van de vorige eeuw. Creativiteit, fantasie en vakmanschap stonden toen in dienst van een hoger doel: het vervaardigen van parfums die minder inspeelden op het snobappeal van de koper, maar des te meer op zijn olfactieve behoefte. Kortom: parfums die emoties oproepen die nauwelijks onder woorden kunt brengen. Gewoon ‘stil genieten’.

Dit ‘neo-vintage’-gevoel ervaar ik sinds kort ook op bijzonder aangename wijze met de geuren van Andy Tauer. Een auto-didact die zijn huis in 2005 opende en heel langzaam, maar gestaag zijn oeuvre uitbreidt. Het leuke aan hem: hij is vrij van glamour, celebrities en ‘lifestyle’. Iets waar de parfumwereld zich de laatste decennia zo graag in wentelt. Hij doet precies wat telt: klassiek vakmanschap koppelen aan moderniteit. Dus komen bij Tauer geuren op de eerste plaats. Dat zie je (de presentatie mag van mij iets ‘grootser’), maar ruik je vooral. En dan heb je geen overdreven en vergezochte verhalen nodig.

Ruik aan 08 Une Rose Chyprée en de geur ‘vertelt’ zichzelf… er was eens een roos uit het Westen die zich lostrok uit zijn met chypre-noten doordrenkte aarde en vertrok naar het Nabije Oosten om zich daar te koesteren in de zon en zich te hullen in weelde en warmte… ze arriveerde en assimileerde. Haar bladeren begonnen te stralen, werden zoeter en sensueler zonder de groenigheid van haar roots te verloochenen…. en ze bloeide nog lang en gelukkig!

WAT ROSE CHYPRÉE IK EIGENLIJK?

ANDY TAUER ROSEDeze roos is ‘ruw’ en elegant tegelijkertijd. Komt – na de opening van bergamot, citroen en clementine – door de fusie van een chypre (ongepolijst groen) en een oriental (zacht, fluwelig) die een originele koers neemt door de verwerking van laurier, kaneel en geranium met roos in het hart. De eerste maakt haar donker, de tweede zoet en de derde groen. En al deze facetten worden versterkt door de basis van patchoeli (donker), cistus labdanum (aards-dierlijk) en vanille (zoet), eikenmos en vetiver (groen, aards).

Trouwens de roos in 08 Une Rose Chyprée is niet zomaar een roos, maar een melange van absoluut en essentiële olie van rosa damascena: elke flacon bevat één pond rozenblaadjes gedestilleerd op traditionele wijze. Dat ruik je! 08 Une Rose Chyprée valt in de serie Ménorables – ik weet niet of dat anno nu nog het geval is – die volgens Andy Tauer zijn ‘als een praline, aangeboden in een 15ml-flacon met de hand gebotteld en verpakt’.

Ook interessant: volgens oude ‘parfumwetten’ is de charme van een chypre gebaseerd op de connectie tussen bergamot in de opening en eikenmos in de basis. Die vormt als het ware de pergola waaraan de bloemen in het hart zich hechten. Ervaar je op bijzondere wijze in Une Rose Chyprée.

ANDY TAUER LOGO

 

CUIR L.T. PIVER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 4, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET C, NICHE. Een reactie plaatsen

LEERPLICHTIG

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 04/04/10

Neus: onbekend

Wat mij betreft: er kunnen geen genoeg leergeuren worden gemaakt. Ik spreek nu niet voor mezelf, maar voor ‘de wereld’. Want hoe meer ‘leermomenten’ de verschillende parfumhuizen geven, des te meer mensen kunnen kennismaken met dit verwaarloosde lid in de parfumfamilie. Ik juich dus Cuir van L.T. Piver – dat samen met Vetiver, Cèdre en Epices verscheen – toe. Alleen jammer dat hierdoor de bekendste geur van het huis – Cuir de Russie, toevallig ook een leergeur waarvan het exacte geboortejaar onbekend is – uit de roulatie wordt genomen. Volgens mij krijgt het in 1774 opgerichte L.T. Piver hier spijt van. Maar toch: Cuir is voor ‘starters op de leermarkt’ een goede manier om deze familie te ontmoeten. Door de overige ingrediënten wordt het leer als het ware gepolijst en strak getrokken.

Omringd door kruidige en houtachtige accenten, blijf je het leer gelukkig wel goed ruiken. En dat is goed en maar goed ook. De geur heet niet voor niets Cuir. Ik schrijf dit omdat bijvoorbeeld bij de leergeuren van Etienne Aigner – In Leather uit 2003 – je echt naar de leernoot moest zoeken.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Heel even in de opening die frisse noot van bergamot en clementine die snel vervliegt om je op een kruidig spoor te zetten van peper en kardemon dat in het hart in contact komt met oranjebloesem, berkenteer (vroeger het basisingrediënt voor leergeuren) en andere noten die Cuir steeds donkerder maken: laurier, patchoeli, sandelhout en natuurlijk leer. De afronding versterkt deze donkere kruidigheid: mos, wierook, leer en ‘animale noten’ – ik meen civet te ruiken. Mooi, elegant, beschaafd.

RUIK & VERGELIJK

Voor velen staat een leergeur gelijk met mannelijk. Daar denken ‘sommigen’ anders over en al heel lang – zoals Coco Chanel. Zij lanceerde haar Cuir de Russie in 1924. De nichesector denkt daar trouwens ook zo over.

Leer voor gevorderden:

Santa Maria Novella Peau d’Espagne (1901)

Klassiek leer:

Chanel Cuir de Russie (1924, 1983)
Knize Knize Ten (1924)
Lancôme Cuir (1936, 2007)

Niche-leer:

Serge Lutens Cuir Mauresque (1996)
Giorgio Armani – Armani Privé – Cuir Améthyste (2004)
Parfum d’Empire Cuir Ottomane (2006)
Tom Ford – Private Blend – Tuscan Leather (2007)

1873 HISTOIRES DE PARFUMS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 31, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN PARFUM VOOR SIDONIE-GABRIELLE COLETTE

Jaar van lancering: 2001

Laatst bijgewerkt: 05/06/12

Neus: Gérald Ghislain

Hoe meer ik me in de geuren van Histoires de Parfums verdiep, hoe interessanter – ik – ze – vind – worden. Bij de eerste kennismaking vond ik het een beetje (te) ver gezocht, geboortejaren van beroemde mensen koppelen aan een geur… maar gezien de uitkomsten zeer verfijnd zijn, maakt duidelijk dat de bedenker, Gérald Ghislain, zich echt heeft verdiept in het leven van ‘former celebs’.

De geuren zijn als het ware op maat voor ze gemaakt en je kunt je indenken dat ze heel tevreden met het resultaat zouden zijn geweest. In ieder geval vereerd. Zo ook Sidonie-Gabrielle Colette waarschijnlijk met 1873. Ze was een van de meest veelzijdige vrouwen uit de Franse geschiedenis die wordt gezien als heldin van het feminisme: naaktdanseres, music hall-vedette, biseksueel, oorlogscorrespondente en romanschrijfster.

Grootgebracht in de provincie door een onconventionele moeder trouwde ze op twintigjarige leeftijd met de vijftien jaar oudere schrijver Willy. Samen hielden ze in Parijs een literaire salon en schreef tussen 1900 en 1904 de eerste vier delen van de autobiografische Claudine-cyclus, over een net opgevoed Bourgondisch meisje dat het vrije leven ontdekt in Parijs. Haar vrijzinnige kijk op de seksuele moraal beschreef ze in een aanstekelijke en originele stijl. Ze propageerde erotiek als machtsfactor en vond dat volwassenen nooit hun jeugdigheid in beleving van seks moesten verliezen. Kun je lezen in Chéri (1920) en La fin de Chéri (1951) waarin ze vertelt over een voormalige hoer en haar jongere minnaar. Toen en ook nu nog gewaagd. Het bekendst werd Colette door de verfilming van haar roman Gigi in 1968. Ze overleed in Parijs in 1954.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Grappig dat begin. Ruikt een beetje ‘sauna-achtig’ deze mix van grapefruit, sinaasappel, citroen, bergamot en limoen. Heel langzaam ruik je vervolgens aan een ruig gestyled boeket van voorjaarsfris lelietje-van-dalen, zonnig-fris oranjebloesem, zoet viooltje en en zacht-bloemige lavendel. Samen: fris, zacht, zonnig. Dat laatste wordt versterkt in de nasleep, maar dan warm en sensueel: een mix van vanille, karamel en witte musk. Het maakt van 1873 een zacht gestemde gourmand.

RUIK & VERGELIJK

Mona di Orio zegt dat Colette zo beeldend over parfums kon praten, dat je ze als het ware kon ruiken. Vooral over tuberoos kon ze vol vuur vertellen. Ze heeft trouwens ook een parfum aan Colette opgedragen.

Mona di Orio Carnation (2006)

Gevolgd door:

Tocca Colette (2010)

(UNTITLED) MAISON MARTIN MARGIELA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 30, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET U, NICHE. Een reactie plaatsen

TERUG NAAR HET GROEN

VAN DE JAREN ZEVENTIG

Jaar van lancering: 2010

Laatst aangepast: 30/03/10

Neus: Daniela Andrier

Flaconontwerp: Fabien Baron

Martin Margiela wie is dat eigenlijk? Niet makkelijk daar een antwoord op te geven omdat hij letterlijk een anoniem leven leidt. Google zijn naam en de kans is heel klein dat je een portret van hem vindt. Wel natuurlijk veel collecties van deze in 1957 geboren ontwerper die studeerde aan de Antwerpse Koninklijke Academie voor Schone Kunsten waar hij samen met Walter Van Beirendonck, Ann Demeulenmeester, Dries van Noten, Dirk van Saene en Dirk Bikkembergs ‘de Antwerpse Zes’ vormde. Hij werkte in de jaren tachtig voor Jean Paul Gaultier en van 1998 tot 2004 voor Hermès.

Maar ‘bekender’ is Margiela vanwege zijn eigen maison. Ik zet bekender tussen haakjes omdat hij toch een echte nicheontwerper is vooral favoriet bij modeontwerpers – Marc Jacobs geeft ruiterlijk toe dat hij zich veel heeft laten inspireren door Margiela – en ‘modemensen’. Zijn werk is namelijk avant-gardistisch, conceptueel en omringd met een intellectueel en filosofisch aura. Draagbaarheid is niet direct een eerste vereiste, het is vaak een statement die Margiela met zijn kleding maakt. Hij is een deconstructivist die bijvoorbeeld met ‘oud materiaal’ – denk pruiken, denk handschoenen – nieuwe anti-glamourcouture maakt.

Opvallend: in zijn confectielijnen zie je een aantal classics – leren jacks, truien – elk seizoen in ander materiaal of andere kleuren weer terug. En nu zijn eerste geur. Die werd – let op!- gemaakt zonder actieve participatie van de ontwerper. Want een persbericht in december 2009 maakte duidelijk dat Martin Margiela zijn huis heeft verlaten. (Untitled) is ‘een herformulering van de vergeten groene geuren die de vrouwelijkheid van de jaren zeventig symboliseerden’. En moet het gevoel oproepen ‘van een armvol groene planten geplukt na een regenbui’. De neus Daniela Andrier voegt hier aan toe: ‘Ik weet dat parfum niet een mode of een trend moet volgen maar een instinct. (untitled) is een expressie van vrouwelijkheid die niet in de klassieke categorieën valt’. Ik voeg hier aan toe: niet helemaal waar. Ruik aan de groene geuren waarop (untitled) is geïnspireerd en je weet genoeg. En: de geur heeft voor mij een hoog androgyn karakter.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

(untitled) is niet alleen groen gekleurd, maar ruikt ook ongekend groen. Dat komt voornamelijk op conto van galbanum (tekening), een hars met een ongekende groene, beetje bittere frisheid plus een zwoel balsemachtig fond. Lekker. Heerlijk. Voor deze explosie van start gaat, eerst even een lichte noot van oranjebloesem.

Om dit groen iets bitter-zoeter en leerachtig te maken werd mastiek toegevoegd. Voor de bloemige noot staat jasmijn garant (die altijd mooi samengaat met galbanum). De afronding met witte musk is zacht, zalvend, zwoel maar maakt de totaalcompositie van (untitled) niet minder groen. Zou dat door de wierook komen?

RUIK & VERGELIJK

Zing met z’n allen mee: ‘In het groene, groene, groene, parfum, parfumland daar ruiken de geuren helemaal niet parmant, want de een die ruikt naar groen, groen, groener gras en de ander naar galbanum…’

Oud groen:

Balmain Vent Vert (1945)
Carven Ma Griffe (1945)

Groene geuren waarop (untiteld) is geïnspireerd:

Lancôme Ô (1969)
Chanel N°19 (1970)
Givenchy III (1970)
Dior Diorella (1972)
Estée Lauder Alliage (1972)
Estée Lauder Private Collection (1973)
Yves Saint Laurent Eau Libre (1975)
Sisley Eau de Campagne (1975)

Nieuw groen:

Mona di Oiro Amyitis (2008)
Issey Miyake A Scent (2009)

20 L’EAU GUERRIERE PARFUMS GENERALE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op maart 22, 2010
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN GEWAPENDE GEUR

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 22/03/10

Neus: Pierre Guillame

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

De macht van het woord gecombineerd met de kracht van een parfum. Het stuurt van tevoren – zonder nog aan een geur geroken te hebben – je gedachten.

Een goed gekozen naam is als het ware de eerste uitnodiging. Het is vooral de nichesector geweest die de platgetreden paden van parfumnamen – midden jaren tachtig zoveel bewandeld; in gang gezet door Obsession (1985) van Calvin Klein – heeft verlaten.

Geen flauwe verwijzingen naar de liefde, seks en al die clichés zoals in negen van de tien keer het geval is. Wel namen die beroep doen op je fantasie, die prikkelen en nieuwsgierig maken. Voor je het weet waan je je in een andere wereld… ga je de strijd aan. Je bent tot je tanden toe gewapend.

Je betreedt het strijdperk. Kogels vliegen om je oren, granaten ontploffen, oef dat scheelde niet veel. Je zoekt dekking. En terwijl de kruitdampen optrekken zie je aan de horizon de vredesvlag gehesen worden! Dit speelt althans door mijn gedachten wanneer ik ruik aan L’Eau Guerrière – vrijvertaald  ‘strijderswater’. Het donkere ‘strijdgewoel’ komt vooral goed tot zijn recht door de hoofdrolspeler in deze gewapende geur. En dat is…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

… wierook dat met een beetje fantasie ruikt naar ‘oorlogsgeur’: een door vuur en kruit bezwangerde lucht. Hoewel een van de oudste ingrediënten in de industrie, zijn er weinig geuren waarin het de hoofdrol speelt. Zou dat komen omdat mensen het eerder associëren met ‘kerk’. L’Eau Guerrière – onderdeel van de Collection Privé – is ook tot aan de rand gevuld met het rokerig-houtige-etherische wierook, alleen laat Pierre Guillaume er een luchtige wind overheen waaien.

Doet hij met een stevige een aldehyde-ozonnoot (met een merkwaardig terpetijn/chloor-effect!) omringd door citrusnuances. Mooi aan de geur is de verwerking van agarhout (ook wel bekend als oud; het nieuwe fetish-ingrediënt in de parfumerie). Gaat heel mooi samen met wierook. Hoe het toegevoegde cinchona-hout ‘an sich’ ruikt, weet ik niet. Het versterkt in ieder geval de sterke houtbasis die door musk een zacht-sensuele toets krijgt.

RUIK & VERGELIJK

‘Per fumum’ is Latijns voor ‘door rook’. Met het verbranden van kostbare houtsoorten en harsen (waaronder wierook) werd in de oudheid bij diverse culturen wereldwijd geprobeerd om de goden gunstig te stemmen. Hiervan stamt ‘ons’ woord parfum af. De katholieke kerk nam later dit gebruik over, maar dat was meer – zo wil het verhaal – om met wierook de stank ten tijde van de middeleeuwen te maskeren van de in kathedralen toegestroomde gelovigen.

Giorgio Armani bewaart aan het bijwonen van talrijke missen met zijn grootmoeder de mooiste ‘rokerige’ herinneringen. Hij verwerkte het in een ‘heftig’ en bedwelmend wierookparfum. Voor de liefhebbers:

Etro Messe de Minuit (2000)

Armani Privé Bois d’Encens (2004)

Annick Goutal Encens Flamboyant (2007)