‘BOHEMIAN RHAPSODY’ IN GEUR

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 29/10/16

Neus: Christophe Raynaud

Model: Félix Guesnouin plus rockchick Esther Heesch

Foto/videografie: Scott Cooper

Concept & realisatie: Peter Dundas

Wat is dat toch met die zwakte, voorliefde die veel modemerken voelen voor de wereld van seks, drugs and rock’n roll? Is het iets waar de ontwerpers zelf naar verlangen? Velen houden er trouwens een dergelijke, ‘degelijke’ levensstijl op na als je de roddel- en lifestylerubrieken van glossy’s mag geloven. Of denkt de marketingafdeling dat de consument dit in het diepst van zijn gedachten ook wil. Een groot gedeelte van de consumenten doet daar trouwens niet stiekem over: een gezellige feessie, dance-event of rave overleven zonder pilletje(s) is eerder uitzondering dan regel.

Opvallend: Mick Jagger en zijn kornuiten worden het vaakst als ‘aspiratiemodel’ gebruikt. Lekker handig: dan link je de bedoeling van een collectie of een geur direct met een ‘vintagetoets’ – die goede jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw: ‘I know it’s only rock’n roll but I like it, like it, yes I do’. Burberry’s Brit for Men (2004) is een ode op Mick Jagger. Dior gebruikte de Rolling Stones’ hit Sympathy for the devil voor een campagne van Homme (2005). Prada haalde Mick Jagger, naast Roger Daltrey, aan als voorbeeld van de ‘peacock dandy’ voor de promotie van Infusion de Vetiver (2010).

Nu is het Roberto Cavalli. De net aangestelde ontwerper Peter Dundas en regisseur Scott Cooper lieten zich voor de multimediacampagne van Uomo inspireren door het inmiddels mythische verblijf van de Rolling Stones aan de Cóte d’Azur in 1971.

Omdat de bandleden – Mick Jagger staat bekend als een ‘zunige knieperd’ – geen zin hadden om de 93 procent inkomstenbelasting te betalen die de Engelse regering had opgelegd, besloten ze in 1971 te ‘emigreren’ naar Frankrijk. Keith Richards huurde voor – toenmalige prijs – $2,500 per maand Villa Nellcôte, een 16 verblijven tellende belle épogue-villa. De Franse fotograaf Dominique Tarlé werd uitgenodigd deze zes maanden durende houseparty van seks, drugs en rock ‘n roll vast te leggen. Zie ook: http://www.messynessychic.com/2014/12/23/then-and-now-the-rolling-stones-french-villa-of-debauchery/

Met een korte film – weliswaar een erg brave interpretatie van Tarlé’s tijdsdocument – wordt dit verblijf gekoppeld aan de nieuwe Cavalli-wereld, de nieuwe Cavalli-geur. Zie het Franse model Félix Guesnouin: hij vertolkt de essentie van de dandy-rock lifestyle van de Cavalli-man. In de elegante omgeving van een majestueuze Italiaanse villa verdeelt hij zijn tijd tussen vrienden, zijn streven naar perfecte harmonie en de vrouw van wie hij houdt. Aan zijn zijde dus – verplichte accessoire voor een rockdandy – een muze, een rockchic. En wie is dat? Esther Heesch, het nieuwe gezicht van Roberto Cavalli’s Signature Fragrance.

WAT UOMO IK EIGENLIJK?

Uumo is een ‘rock ‘n roll’-charmeoffensief in geur. Christophe Raynaud stelde zich een verleidelijke oriëntaalse melodie met sterke houtbasis voor die synchroon loopt met het uiterlijk en het leidmotief van de drager. Deze ‘bohemian rhapsody’ opent met de bloem die wordt geassocieerd met de dandy en tevens Raynauds geliefde ingrediënt is: het donkerpaarse naar zwart neigende viooltje.

Zoeterdezoet dus, maar getemperd door een aura van frisse noten, maar getemperd door de chique ‘stroefzoete’ kruidigheid van saffraan. Dit alles wordt ondergedompeld in een meeslepende ‘gitaarriff’ van zongezoete honing en zomersbloemig lavendel. Laatste zorgt er ook voor dat Uomo ‘mannelijk’ blijft – geeft een soort van klassieke herkenning. In de finale verandert de gitaar in een citar: krachtig cederhout gecombineerd met percussieslagen van aards patchoeli en cymbalen van oosterse-sensuele tonkaboon.

Wat mij betreft had de patchoeli wat sterker mogen resoneren. Want met name dit ingrediënt wordt geassocieerd met de lieflijke flower power hippy’s van de jaren zestig. Alleen, nichekringen uitgezonderd, een stevige patchoeli-injectie schrikt de gemiddelde, huidige rock dandy af.

DOLCE FAR NIENTE & LA DOLCE VITA GECOMBINEERD

Jaar van lancering: 2016

Laatst aangepast: 25/10/16

Neus: Aurélien Guichard Alberto Morillas

Ambassadeur: Ben Barnes

Dilemma: welke geur vandaag recenseren? Qual der Wahl zoals de Duitsers het noemen. Een echt interessante nieuwkomer (wat zijn de maatstaven?) of een algemeen ‘geurgevalletje’ (wat zijn de maatstaven?). De oplossing: iemand anders de keuze laten maken. Een vriendin was op bezoek met nihil interesse voor parfum. Ze bestaan nog dat soort mensen – gelukkig. Ze spuit op wat ze cadeau krijgt. Er zijn dagen dat ze niet spuit omdat ze het gewoon vergeet. Ze pakte dus lukraak zonder op de merken en de verpakkingen te letten: Uomo van Salvatore Ferragamo.

Met deze geur wordt voor de zoveelste keer de Italiaanse cultuur gevierd, op een voetstuk geplaatst. Want ‘dolce far niente’ gecombineerd met ‘la dolce vita’ blijft een van beste exportproducten van Italië. Salvatore Ferragamo schroomt het cliché niet, want het luxe label ‘inspireert de eigentijdse man’. Hij is ‘een moderne heer met een typisch Italiaanse uitstraling: zeer charismatisch, creatief en stijlvol waar hij ook gaat’. Dit en meer feitjes en weetjes kun je lezen in de ‘Uomo Salvatore Ferragamo de krant voor de man’. Redactioneel wordt de meeste aandacht besteed aan ‘Scent of Life’ in combinatie met de Italiaanse manier van leven. En dat blijkt dus voor de Ferragamo-man ‘een houding, een staat van zijn; hoe hij het leven benadert waarbij hij altijd streeft naar het beste’.

Dus met ‘een dosis ironie en optimisme, een oog voor stijl en schoonheid’. Deze benadering vindt je volgens Ferragamo overal ter wereld, de reden dat het huis het ‘Scent of Life’-project lanceert die ‘jonge talenten uitnodigt een foto te nemen waarin hun Italian way of living naar voren komt’ – zie: www.parfums.ferragamo.com. Mocht je niet voldoende inspiratie hebben – Ben Barnes brengt je in de juiste stemming.

WAT UOMO IK EIGENLIJK?

Ik vraag me je af hoe het overleg tussen de twee neuzen is gegaan. En hoeveel tijd de ontwikkeling van de geur in beslag heeft genomen. Ik denk: niet veel. Het is een ‘intikkertje’, een crowdpleaser die nu in de ketenparfumerie doorgaat voor chic-klassiek. Het is een volgens mij een kwestie van op een paar knoppen drukken om de nu zo geliefde ambroxan-sandel-kasjmier-houtbasis te voorzien van wat ‘onderscheidende’ smaakmakers.

Wel leuk: je kunt alle hoofdlijnen detecteren. Classificatie: een houtgeur met sensuele finish. Opening: fris-pittig. Een pingpongspel tussen zwarte peper en kardemon, bergamot en oranjebloesem die vloeibaar overgaat in de zojuist genoemde houtbasis. Die is strak en droog gelardeerd met tiramisu – hoe Italiaans. Dat moet je niet al te letterlijk nemen, het is de opgevoerde tonkaboon met op de achtergrond een aantal niet genoemde smaakmakers: een lactone-noot (denk aan de room van tiramisu) waaraan accenten van kaneel, nootmuskaat en cacao kleven.

Is dit toetje op, dan manifesteert zich de ambroxan-sandel-kasjmier-houtbasis helemaal zoals het hoort: stoer en mannelijk zonder de verfijning, ‘gladheid’ te verloochen. En dat is toch interessant; langer op de huid meen ik een lichte noot van oudh te herkennen. Het zal wel de som der delen zijn. Toch leuk.