GEURENGOEROE

P.O.P: POPE OF PERFUMES

  • Home

LAURETTA DANNY SUPRIME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juni 4, 2026
Geplaatst in: Uncategorized. Een reactie plaatsen

EEN VERMOEDEN VAN N° 5

DAT DAN WEER WEL: NEDERLANDS GROOTSTE PARFUMLABEL

ONBEKEND TERECHT ONBEMIND?

Nederland heeft een parfummerk waarvan ik nog nooit had gehoord (toch wel – maar lang geleden – lees verderop). En een omzet dat-ie draait! Één geur uit de omvangrijke collectie zag ik recent op de kaptafel van een vriendin die woont aan (op of in) het Rozenhofje in Amsterdam. Bij de uit-in-gang staat een tafeltje waar de voornamelijk vrouwelijke bewoners overbodige dingen mogen neerzetten als ze aan het ontspullen zijn. Gratis. 

Mijn vriendin verzamelt alle geuren die er worden aangeboden voor mij. Puur voor de grap (heb er al eerder over geschreven). Ze heeft geen verstand van geuren en zit daar totaal niet mee – niet haar ding. Maar ze onderscheidt feilloos – smaak heeft ze – ‘kermis’ wel van couture (alhoewel de nog niet geopende vintage Eau de Rochas haar niets zei).

De enige geur die ze ooit droeg was Coco Mademoiselle omdat ze die van haar man had gekregen, maar sinds ze zijn gescheiden – helemaal niet meer dus. Terzijde: wel was ze verbaasd toen ik haar Suddenly van Madame Glamour liet ruiken – een dupe van Coco Mademoiselle verkocht door Lidl.

Ik kan haar ook dus niet blij maken met een geur en kijkt me wezenloos aan als ik haar vertel dat kamperfoelie – waar ze enthousiast over vertelde omdat die nu op haar platje groeit – een ‘dove’ bloem is. 

Logo Danny Suprime

In ieder geval, ze liet me haar nieuwe oogst zien. Sprong eruit qua grootte: Lauretta van Danny Suprime. Danny, who the f*ck is Suprime? Snel naar http://www. Ik lees: ‘Sinds 1988 is Danny Suprime een familiebedrijf dat staat voor luxe, kwaliteit en vernieuwing in make-up. Met iconische producten zoals Egyptian Powder en Magic Lipstick groeiden wij uit tot een vertrouwd merk in Europa. Wij combineren stijl, betaalbare luxe en hoogwaardige kwaliteit – perfect voor iedereen die wil stralen.’

Verder met de promotie: ‘Onze producten vind je bij Bol.com, beautysalons, drogisterijen, parfumerieën en warenhuizen. Onze slogan Blend, Create, Shine weerspiegelt onze visie: make-up is meer dan een product, het is een ervaring die creativiteit, schoonheid en zelfvertrouwen samenbrengt. Heb jij een winkel of beautysalon en interesse om Danny Suprime in jouw assortiment op te nemen? Neem gerust vrijblijvend contact op. Wij maken graag kennis met nieuwe verkooppunten.’

Soort van ‘verbijsterend’ en crazy ineen toch wel: Danny zwijgt over zijn geuren. Zijn er nogal wat. En ik kom er al ‘Ecosia-end’ – goed alternatief voor Google – achter dat ik al eerder over Danny Surprime heb geschreven. Ik dacht: kan stoppen en dus dit verhaal niet posten, maar dat is toch zonde.

Want als je je even in zijn copycat-collectie verdiept, dan zie je een aantal interessante dingen. Zijn geuren – de beschrijvingen ondermeer te vinden op www.parfumo.com – zijn dus variaties op populaire geuren. En die herken je aan a: de flacon, b: de naam of c – als je geluk hebt en ‘risico’ durft te nemen – de geur zelf. Blue Breeze is Light Blue van Dolce & Gabanna, Trance Pure lijkt me Bright Crystal van Versace. Heroic, afgaande op de flacon, Pour Homme van Givenchy. En ga zo maar door. 

Vreemd: Lauretta kom ik eigenlijk nergens tegen op www. Ergens snap ik het wel. De geur is niet echt om naar huis te schrijven. Geloof zelfs niet naar het adres waar de vrouw aan wie de geur is opgedragen – of is het Lauretta uit Puccini’s Gianni Schicchi? Dan nog, de compositie is eigenlijk geen compositie, is niets. Ik ruik iets wat lijkt op aldehyden. De link met Chanel N°5 is dan snel gemaakt. Maar dan in deodorant-versie. En daarvoor is Lauretta zelfs nog te licht. 

BALENCIAGA 2025

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 26, 2026
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NEO NICHE, NICHE. Een reactie plaatsen

KINDERACHTIGE INVULLING PSEUSO-INTELLECTUEEL UITGELEGD

BURGERMANSBRAAF V/S TRUTTIGHEID TROEF

100 ML 260, 00, 200ML € 220,00, 

Karl Lagerfeld zei over Chanel: ‘Soms moet je een merk afbreken om het weer helemaal op te bouwen’. Pas je dit op ‘de erfenis’ van Balenciaga toe, uitgevoerd onder leiding van Demna Gvasalia (hoofdontwerper 2015-2025), dan weet je gezien zijn status: oppassen geblazen.

De kenmerkende architectonische opbouw van de couture – eigen aan de naamgever van het huis – werd door Gvasalia omvergeblazen. Chiquer uitgedrukt: gedeconstrueerd en vertaald met het bevragen van de maatschappij – wat is rijkdom, het gaat slecht met de natuur & zo – aan de hand van disruptieve kleding die de toeschouwer werd ingepeperd. Ervan uitgaande dat de modepers onwetend is.

Draagbaarheid was geen optie meer. Alles wat in kleding en houding maar zweemde naar smaak, ‘menselijke’, klassieke verhoudingen en proporties werd met de grond gelijkgemaakt. Dus liepen ‘atypische’ vrouwen en mannen door elkaar met ongelukkige, wezenloze blik tijdens de shows.

Extra Insta- en TikTok-aandacht verzekerd door het invliegen van celebs die in Gvasalia’s vaak over-oversized statements in de couturesalon aan Avenue George V ‘catzwalkten’ – zó groot in proporties dat die daardoor gekrompen leken. Snapt u de boodschap nog niet?

Een keer moesten modellen ‘zelfs’ in de salon door speciaal aangesleepte aarde lopen, zeg maar zwoegen. Dat soort werk – wat is rijkdom, gaat slecht met de natuur & zo nog een keer – snapt u de boodschap nóg niet?

Er was zelfs sprake van een muze: Kim die af en toe famous sidekicks toeliet: Nicole en Naomi (zó beroemd, voornamen volstaan). De big bucks kwamen – zoals gewoonlijk in de high end modebranche – van the usual suspects: accessoires, tasjes, sweatshirts, lederwaren. Volgens The Times heeft Gvasalia hiermee ongeveer 1 miljard dollar binnengebracht. 

Wat me heeft verbaasd: tijdens het bewind van Demna Gvasalia was er geen aandacht voor die andere melkkoe van de oude, gerevitaliseerde couturehuizen: geuren. Terwijl de basisvoorraad toch goed gevuld wat met: 

A: vintage klassiekers – Le Dix, La Fuite des Heures. 

B: met na zijn verscheiden gelanceerde geuren – Rumba, Quadrille. Niet vergeten in deze: Ho Hang – sommige oude mannen beginnen te zwijmelen alleen al bij het horen van de naam. 

C: met na overgenomen te zijn door Bogart Parfums: Cristobal, Cristobal pour Homme en Talisman – deze waren voorwaar niet slecht. 

D: daarna ging het afgezien van Florabotanica (inmiddels geproduceerd door Coty) bergafwaarts richting ravijn.

In het jaar van Gvasalia’s vertrek naar Gucci werd een nieuwe parfumcollectie gepresenteerd (weet niet wie de producent is). Tien stuks waarvan acht nieuw. Twee oud qua naam (Le Dix en Cristóbal) – die hebben weinig tot niets vandoen met de oorsponkelijke versies. 

Of Gvasalia zich nog wel of niet met het project heeft bemoeid? De uitkomst is wat namen betreft in ieder geval very trutty-tutti en niet echt in lijn met het subversieve karakter. Ik bedoel: 100%, To be Confirmed, No Comment, Twenty Four Seven, Extra… klinken wel erg cliché. 

Maar misschien is dit wel juist weer dé omkanteling in het licht van Balenciaga’s nieuwe koers: wat als braaf of gewoon wordt gezien, wordt nu het tegenovergestelde bedoeld. Want alles krijgt met een knipoog een andere betekenis. Het wordt ‘gelukkiger’ iets moeilijker met de geuren Muscara en Getaria (geboorteplaats Balenciaga). Lekker makkelijk daarentegen: Incense Perfumum.

Wat ik verbijsterend vind: hoe de potentiële klant op de homesite wordt benaderd. Alsof het kleine kinderen zijn die nog nooit op de hoogte zijn gebracht – door hun ouders bijvoorbeeld – hoe je parfum moet gebruiken: ‘Spray de geur op ongeveer 20 cm afstand van de huid, met name op de polspunten zoals de polsen en de hals. De geur kan op kleding worden aangebracht vanaf een gepaste afstand. Vermijd direct contact met lichtgekleurde stoffen, aangezien dit vlekken kan veroorzaken’. Tuttutut. 

‘En meneer, mevrouw mag ik u er tevens op wijzen dat ‘de geurcontrasten zich op unieke wijze ontwikkelen voor elke drager, waardoor na verloop van tijd een kenmerkende, gelaagde complexiteit aan het licht komt’.

Ook zo nep, so would be: ‘Elk parfum is gescand om elk detail te evenaren van een flacon uit de archieven uit 1947 – geloof ik niet – in een patina-verpakking die de tand des tijds weerspiegelt’. Het kan nog erger: ‘Door gebruik te maken van moderne industriële technologie om een ​​tijdreis door de geschiedenis te creëren, geeft deze bewuste veroudering karakter aan een collectie die wordt gekenmerkt door contrasten en dualiteiten’. Wie heeft dit in hemelsnaam bedacht? 

Erg hip hoor: de collectie doet door dit verouderingsproces bij aankoop al pre-owned aan – sentimenteel symbool van doorleefde chic uit de tijd toen Balenciaga nog leefde? Dat dan weer wel: ik overweeg de discoveryset te kopen: 10 x 10 ml € 320,00 – want ze maken stuk voor stuk toch nieuwsgierig afgaande op de korte omschrijvingen. 

No Comment: ‘versterkte aromatische geur’

Getaria: ‘neomarine’

Twenty Four Seven: ‘oversized amber’

To Be Confirmed: ‘minimalistische bloemengeur’

Muscara: ‘gelakte musk’

Le Dix: ‘reconstructie van het eerste parfum – een vergeten bloemengeur’

100%: ‘onbeschaamd maximaal, uitvergrote bloemengeur’

Extra: ‘onsterfelijke kruiden’

Cristóbal: ‘eerbetoon aan de meest gekoesterde naam van het huis, kostbaar oud’

Incense Perfumum: ‘boodschap door rook, een chromen wierook’

CLUBS OF IRIS RÊVERIE RÉGALIEN 

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 20, 2026
Geplaatst in: GEURENALFABET C, MASSNICHE, NICHE. Getagd: clubs of iris reverie, IRIS, mass niche?, mimosa, niche?, regalien, turkije. Een reactie plaatsen

‘KONDIGT ZICH NIET AAN, MAAR ZWEEFT IN DE LUCHT’

ELEGANTIE COMBI: IRIS & MIMOSA

TE DURE TURKSE IRIS 

Ik dacht even dat ik dit niet kon beweren, maar na Fragrantica te hebben bezocht, schrijf ik nu vol overtuiging: in Turkije schieten de parfumhuizen als paddenstoelen uit de grond. Veertien stuks staan in de lijst. Drie bekenden: Atelier Rebul (1895), Nishane (2013) en Attar al Has (2021).

Nieuw voor mij: Osmassino (2024), Ephemeral Dyadic (2023), Lelas (idem), Alchemist Perfumery (2022), Seven Gates (2021), Nicheend (2018), Pekji (idem), Mes Bisous (idem), Unique’e Luxury (idem), Eyüp Sabri Tuncer (2015), Hunca Cosmetics (1957) – grappig: bij dit oudste merk staat Maurice Roucel als parfumeur te boek. En dit is nog maar het topje van de ijsberg afgaande op andere lijsten op andere sites. 

De meeste parfumhuizen zijn vrij recent opgericht en maakt duidelijk dat er veel investeringsgeld rondgaat én dat Turkije zijn rijke en omvangrijke olfactorische geschiedenis herontdekt. Diverse belangwekkende culturen – we beginnen bij de Hettieten – drukten hun stempel tijdens drie millennia in het gebied dat nu Turkije heet.

Daarnaast kun je stellen dat niche mainstream is geworden. Maar of veel van deze nieuwkomers dit predikaat verdient? Neem Régalien. Anno 2016 in Istanbul opgericht door de broers Bilen en Varol Besen met inmiddels 34 geuren in de catalogus (inclusief een heritage collection – nu al!)

Uit eigen tuin

Inderdaad: hun filosofie is inwisselbaar met andere nieuwkomers. Here we go again: ‘de kunst van parfumerie opnieuw definiëren’, ‘uitdrukking van identiteit en zelfontdekking’, ‘diepe emoties en herinneringen roepen’, ‘met zorg vervaardigd’, ‘oog voor detail’, ‘unieke toewijding aan kwaliteit’, ‘inzet voor innovatie en excellentie’, ‘elke geur een meesterwerk’… blablabla

De veronderstelde chique uitstraling begint met de naam. Alleen ici une petit erreur. Régalien betekent niet ‘behorend tot de koninklijke familie’ zoals de broers beweren, dat is te kort door de bocht. Het gaat verder met ‘zoals rechtspraak, oorlog, vrede, valuta of belastingen’. Ach ja. Tant pis. The french connection wordt verder versterkt door de Bourbon-lelie, het getierelantijn rondom de presentatie en het streven ‘iedereen een gevoel van nobele elegantie en grandeur te geven’. Meer Frans dan Turks voor mijn gevoel.

Dan Clubs of Iris Reverie. Vreemde naam, ik weet niet wat ik me erbij moet voorstellen. Zijn er wereldwijd diverse clubs (resorts) waar je kunt laven aan de wereld van irissen? De homesite gaat er niet op in.

Wel een mooie geur, met dien verstande dat het niet makkelijk is een ‘solo-iris’ te verpesten. Elegant de combinatie van iris en mimosa – de laatste geeft de eerste een zonnig randje. Deze twee hoofdrolspelers worden begeleid door ylang-ylang (versterkt het bloemenakkoord van mimosa) met een soort van romig effect in samenwerking met een oosters akkoord; musk, tonkaboon en vanille.

Hierachter houdt zich een subtiel cederhout-akkoord schuil (strak en droog) dat het geheel vasthoudt. Er wordt ook melding gemaakt van ‘karmaflor’ – een synthetische molecuul dat doet denken aan bedauwd lelietje-van-dalen. Het verklaart wellicht het luchtige effect van de bloemen. Nootmuskaat: wel heel goed snuiven.

Overall impressie: kasjmier, omhullend, warm. Ik hou niet van het woord troostend in relatie tot geur, Régalien wel. Wel leuk omschreven: ‘Kondigt zich niet aan, maar zweeft in de lucht’.

Alleen, de prijs hè. Ik vind € 230,00 voor 80ml ‘best wel’ veel. Voor minder geld koop je bij de concurrentie een iris die je evenveel voldoening verschaft. Ik noem er slechts drie – Le Galion, Acqua di Parma en zelfs die van Chanel: N° 19 Iris Poudré – van de tientallen die de laatste twee decennia zijn verschenen. 

Bilen en Varol Besen

EIGEN GEUR(EN) EERST?

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 16, 2026
Geplaatst in: ACHTERGROND, EDUCATIE, ENTERTAINMENT. Getagd: beautiful storiess, Douglas, home made, huismerk, Lauren Sánchez Bezos, PARFUM, parfumaria, perfume lounge, skins, why?. Een reactie plaatsen

NICHE PARFUMERIEËN PRODUCEREN HUISMERKEN

MOSTERD VOOR, TIJDENS OF NA DE MAALTIJD?

Is het je opgevallen? Nederlandse parfumeriewinkels – Parfumaria, Skins, Perfume Lounge – lanceren ‘steeds meer’ eigen geuren. De een nodigt een populair merk uit voor een exclusieve release, de ander gaat samenwerken met indy parfumeurs. Ook wel co-creatie genoemd.

Een specifieke dutch trend? Ik heb nog geen buitenlandse winkel(keten) ontdekt met dezelfde handelsgeest. Of het moet het New Yorkse Aedes de Venustas zijn. Deze überniche en -gay parfumerie (anno 1995) lanceerde in (2012) zijn eerste signature scent inmiddels gevolgd door weet ik niet hoeveel anderen. 

Het slaat blijkbaar aan, maar ik kan me herinneren dat ik tóen al zo mijn twijfels had. Opborrelende gedachten: ‘schoenmaker hou je bij je leest’ en ‘slager keurt zijn eigen vlees’. Wat ik me ook kan herinneren en nu nog steeds geldt: verdrinken we al niet in de aanhoudende stroom nouveautés, lanceren parfumerieën ook nog eens hun eigen creaties. Kan er ook nog wel bij.

Niet bepaald bevordelijk gezien de heersende keuzestress en gewenste smartphonegebruikvermindering: steeds meer Gen Z-ers TikTokken om zich te laten influencen door tienduizenden amateuradviseurs.

Perfume Lounge

Het idee dat parfum (inclusief niche) nog een exclusief goed is (wat de merken, winkels en ketens ons nog willen laten doen geloven) kon al, maar kan door deze ‘eigen-parfum-eerst’-methode, helemaal door de shredder. U vraagt, wij leveren. En het wordt steeds erger, is al erger: influencers en ‘teleurgestelde’ neuzen, lanceren inmiddels eveneens hun eigen geuren/merken. 

Nog even en iedereen kan dankzij AI aankloppen bij parfumproducenten en -huizen voor een bespoke fragrance – iets wat in het hoogste segment al eeuwen vanzelfsprekend is: Creed dankt er zijn roem aan. En ik kan me niet indenken dat Lauren Sánchez Bezos genoegen neemt met een doorsnee Guerlainnetje.

Even googelen: Lauren Sánchez Bezos favorite perfumes. Best kept secret blijkbaar. AI geeft natuurlijk wel wat vaag blablaba-geneuzel: ‘Ze geeft de voorkeur aan geuren die knus, fris en zacht zijn, in plaats van overweldigende bloemengeuren. Ze draagt vaak warme vanilletonen, zoals de parfumlijn van Miu Miu, en combineert haar geuren met lichaamsverzorgingsproducten zoals de arganolie bodybutter van Josie Maran’. 

Skins

Maar toch, bekijk je dit verschijnsel met cynische blik, dan kun je je afvragen of je als eigenaar van de winkel geen verkeerd signaal afgeeft. Want, dit zou je kunnen denken als consument – tenminste dat doe ik: is het assortiment dat je verkoopt niet goed genoeg, ondermaats? Kun jij het zelf beter? Zijn de geuren die je door bestaande merken laat produceren perfecter?

En niet vergeten: wanneer attendeer je klanten erop aangezien de meesten op zoek zijn naar ‘iets bijzonders’ zonder deze limited ‘huismerkparfums’ in gedachten. En hoe introduceer je ze? Is het mosterd voor, tijdens of na de maaltijd? Ook niet onbelangrijk, wat vinden de ‘andere’ merken hiervan? Uit fatsoen zeggen ze misschien ‘Splendide!’, maar ondertussen wordt de kans kleiner dat men jouw kiest.

Krijg nou wat: zie net dat Douglas ook een huismerk heeft. Wordt geïntroduceerd met een clichéwervende slaapverwekkendheid (toepasbaar weliswaar op álle geuren): ‘met kwalitatieve ingrediënten en unieke samenstellingen biedt Douglas een nieuwe definitie van de wereld van geur. De combinaties stralen zelfvertrouwen, optimisme en positiviteit uit en onderstrepen je karakter. Laat je inspireren door de sensuele geuren, of ze nu bloemig, magisch, verleidelijk, subtiel of wild en mysterieus zijn’. 

Douglas

Gaan we weer, hoe meer je het benadrukt, des te groter de twijfel: kwalitatief, uniek, nieuwe definitie… en – vraagje – zijn alle geuren nu sensueel in deze lijn Douglas? 

De prijs van Beautiful Stories is in ieder geval very sympathiek (50ml € 14,99) en je wordt er zelf niet alleen goed van. Want met de door Givaudan geproduceerde geuren – negen stuks met 99,90 procent ingrediënten van natuurlijke oorsprong – zet Douglas zich via de Givaudan Foundation in voor lokale gemeenschappen die sommige van de ingrediënten produceren door ze te helpen met het beschermen ecosystemen en het bevorderen van de biodiversiteit. Onder anderen op de Comoren (ylang-ylang) en Haïti (vetiver). 

Ik neem in dit geval even aan dat Parfumaria (één geur), Skins (die lijkt er een nieuwe traditie van te hebben gemaakt gezien de verschillende edities) en Perfume Lounge (vijf stuks) zichzelf als het goede doel beschouwen.

Parfumaria

COMÈTE CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 12, 2026
Geplaatst in: GEURENALFABET C, MASSNICHE, NICHE. Getagd: Chanel, Comète, NICHE. Een reactie plaatsen

BESCHEIDEN SCHITTERING IN DE DUISTERNIS

STERRENSTOF

DE CHANELCODE VOLGENS OLIVIER POLGE 

VIER KEER POEDER

Ik zal een jaar of achttien zijn geweest toen ik Le Temps Chanel geschreven door Edmonde Charles-Roux (confidante van Coco Chanel) kocht. Het was een van de eerste boeken over haar leven waarin haar zijn, worden en betekenis aan de hand van de toen voorhanden foto’s, tekeningen, publicaties en kunstwerken wordt uitgelegd.

Alles in zwartwit. Uitgegeven in 1979, dus in het ‘pre-glamourtijdperk’ en het leven van vermaarde kunstenaars en beroemdheden nog niet vanuit de huidige lifestyle-invalshoek werd bekeken. Met de nadruk op bekeken – becommentarieerd en geanalyseerd wordt er anno nu nog nauwelijks. De ‘kritiek’ op de socials van zelfbenoemde criticasters daargelaten (die voor mijn gevoel mode, beauty, lifestyle & whatever vanuit glossip-perspectief benaderen). Maar dat is een ander onderwerp. 

In ieder geval: in Le Temps Chanel wordt ook haar samenwerking in 1932 met de Diamond Corporation Limited (Londen) toegelicht. De wereld toen schokte nog na van de beurskrach van 1929. Alle sectoren verkeerden in misère – inclusief de diamanthandel. Om deze nieuw leven in te blazen, besloot de Corporation Gabrielle Chanel – uitvinder van de zogenaamde costume jewelry – te vragen een diamanten​​collectie te creëren.

Ze zei ja, schakelde haar vrienden Paul Iribe (met wie Chanel de ontwerpen maakte), Jean Cocteau (schreef het manifest) en Robert Bresson (fotografie) in. Of de voor de gelegenheid bedachte spitsvondigheden van Chanel daadwerkelijk door haar zijn bedacht of later in de mond zijn gelegd (zoals wel meer haar toegedichte quotes) is onduidelijk: ‘Ik koos voor de diamant, omdat deze met zijn dichtheid de grootste waarde vertegenwoordigt in het kleinste volume.’ Meer weten: op internet vind je voldoende geschiedenis en promotieverhalen rondom deze collectie. Als adolescent met nog weinig kennis van zaken was ik stupéfait. En ben het nog steeds eigenlijk – zo simpel, zo fantasierijk, zo inventief. 

Of de Bijoux de diamants-collectie daadwerkelijk de wereldwijde verkoop van diamanten deed stijgen, weet ik niet. Wel dat de in de loop der tijd vergeten collectie, nieuw leven werd ingeblazen omdat Chanel sinds het aantreden van Karl Lagerfeld bijna elk aspect van haar turbulente leven in een verkooplijn weet te vatten. Inmiddels is de juwelentak van Chanel serious business met een winkel op Place Vendôme. Zit ook veel niksigs tussen – een juwelencollectie geïnspireerd op N° 5, wel erg kinderachtig en sort of ‘onchic’. 

Dan Comète, genoemd naar één van de juwelen uit de Bijoux de diamants. Tja. Ik heb wat moeite met de geuren van Olivier Polge. Hoe goed uitgevoerd ook, ik vind ze wat braafjes, gezellig mainstream, très crowdpleasing. Ze zijn mooi, harmonieus alleen ontbreekt er voor mij vuur en vlam. Geldt ook voor deze geur uit Les Exclusifs. De compositie doet eerder denken aan sterrenstof – wat Polge en Maison Chanel zelf ook vinden – dan aan een komeet die langs de aarde scheert tijdens de nachtelijke hemel. Dat sterrenstof-gevoel heeft hij wel treffend vertaald – kan ook bijna niet op een andere manier – met een mix van iris en heliotroop (met zijn subtiele gourmandachtige noot). Feitelijk twee keer poeder. 

Poederig ‘gourmand’ heliotroop

Ik kwam deze professionele omschrijving van heliotroop – www.premierepeau.com – tegen die het goed samenvat: ‘Zoet, poederachtig en warm, met amandelpasta en vanille in het middelpunt. Een lichte kersenondertoon, minder harsachtig dan tonkaboon, minder gekarameliseerd dan vanille, met een schone cosmetische poederigheid. Vergeleken met anijs is heliotroop ronder en minder dropachtig. Vergeleken met coumarine: zachter, minder kruidig, minder hooiveld. De geur heeft een zachte, omhullende kwaliteit – warm over de huid gestrooid rijstpoeder.

Of eigenlijk drie keer poeder: want in de basis zit ook een ruime hoeveelheid poederige witte musk die het sterrenstofidee versterkt. Of eigenlijk vier keer poeder: de kersenbloesems werken ook poederig met een vanzelfsprekend rood fruitige nuance. Deze fragiele blaadjes zijn de start van Comète.

De geur zal – hier volgt een ‘mansplainer’ interpretatie – voornamelijk vrouwen aanspreken, en veel vrouwen gezien deze geparfumeerde poederdoos heel toegankelijk is en je weinig doet afvragen omdat er weinig gebeurt. Een nichegeur hoeft van mij niet moeilijk te zijn, maar wel spannend met wat vraagtekens. Comète is eigenlijk geen niche meer.

In mijn gedachten zie ik bij Comète een lichtpijl die door de lucht flitst tijdens de duisternis. Langzaam maar zeker zie je door de telescoop de staart verdwijnen. Maar hoe vertaal je dat olfactorisch? Met een peperinjectie en/of een overdosis aldehyden in de opening? In ieder geval een eerste knal die je versteld doet staan. Kom maar op!

GOLD SUNSET ATTAR AL HAS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op mei 9, 2026
Geplaatst in: GEURENALFABET G, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ELEGANT BLOEMIG HOUTPARFUM 

TUSSEN ZELFOVERSCHATTING EN EIGENDUNK 

TIKTOK PARFUMHUIS

Weer wat geleerd: Attar Al Has betekent ‘persoonlijke geur’ in het Arabisch; ‘attar’ is essentie, ‘al khasu’ privé of persoonlijk. Aldus de homesite.

Wel vreemd: ‘al khasu’ zie ik niet in de naam. Misschien door het merk zelf over het hoofd gezien in de nogal ronkende wervende teksten. Oordeel zelf: ‘Welkom bij Attar al Has, een internationaal geroemd merk dat synoniem staat voor de kunst van verfijnde geuren. Onze reis begon in Istanbul, toen twee visionaire vrienden, elk met 25 jaar diepgaande ervaring in de parfumindustrie, hun krachten bundelden om een nieuwe standaard voor olfactorische uitmuntendheid te creëren’.

Internationaal geroemd, visionair, diepgaand, nieuwe standaard, olfactorische uitmuntendheid… ik bedoel maar. Kan er nog wel bij: ‘eeuwenoude wijsheid’, ‘ongeëvenaard’, ‘tijdloze allure’, ‘met zorg’. Dat lees je achtereenvolgens in: ‘bij Attar al Has combineren we de eeuwenoude wijsheid van de oosterse parfumerie met de innovatie van de moderne tijd, wat resulteert in ongeëvenaarde geuren die de zintuigen betoveren en tijdloze allure oproepen. In samenwerking met gerenommeerde parfumeurs creëren we met zorg kenmerkende geuren die verfijning en luxe belichamen’. 

Dan heb ik nog niet over de clichés gehad. Die laat ik maar achterwege. Nou vooruit twee: gerenommeerd, zorgvuldig. Wel opvallend: al zoveel noten op je zang hebben terwijl je als huis nog maar net om de hoek komt kijken. Opgericht in 2021 en – gaan we weer – dus ‘diepgeworteld in de rijke tradities van de oosterse parfumerie en inspiratie puttend uit de weelderige erfenis van het Ottomaanse Rijk en dit erfgoed combinerend met een moderne genderneutrale benadering’. Laatste is bijzonder omdat de meeste niche parfumhuizen dat vanzelfsprekend en dus niet noemenswaardig vinden. 

Jezus, iemand moet een keer duidelijk maken dat je er als nieuw merk niet geloofwaardiger op wordt met het vermelden van je ‘onwrikbare toewijding aan uitmuntendheid, strenge normhantering in elk aspect van de bedrijfsvoering’. 

Willen we dit weten, moeten we dit allemaal weten van een merk? En dit: ‘We vieren diversiteit en omarmen de rijkdom van individuele achtergronden en overtuigingen’. Mooi streven en mee eens, maar ik hoef het niet van elke fabrikant van (luxe) producten te weten. Een jaarlijkse Kerstkaart gekalligrafeerd met goede bedoelingen gewijd aan goede doelen voldoet. 

Maar als de andere geuren van Attar al Has even goed zijn als Gold Sunset, dan is het typisch zo’n huis dat de laatste jaren zijn deuren hebben geopend, doelgroepend op de groeiende populariteit van nichegeuren onder een nieuwe, jonge generatie Gen Z-ers die nogal onder invloed lijken te zijn van Tiktokkende parfumpromoters. De kwaliteit is goed, maar voor de rest is het een en al cliché. Doet je afvragen of de gemiddelde klant dit wil en verwacht, en het merk – daardoor – niet voor een eigentijdse uitstraling durft te kiezen.

Op veilig spelen met inwisselbare geuren lijkt de maat der dingen geworden in nicheparfumland. Ook kun je je afvragen of hier nog wel sprake is van niche, en niet van massniche. Nog zoiets: zou een dergelijk merk met alle makkelijke pr- en communicatietechnieken van nu voorhanden, ook in het pre-socials tijdperk zo snel hebben kunnen groeien? Maar dat geldt voor honderden andere concurrenten. Attar al Has doet het aardig op dit TikTok; wordt nagepraat door honderden zelfbenoemde kenners – laatii.be krijgt in ieder geval de meeste likes bij zijn promotie: 952.

Nu de geur. Gold Sunset, uit 2022, werd samengesteld door Karine Vinchon Spehner (heeft veel ervaringen met oosterse geuren gezien haar bijdrages voor Amouage). En dat doet ze vakkundig. Mooie prikkelend-frisse noten bepalen de start, zij het bescheiden: zwevend tussen houtig-groen (kardemom, petitgrain), citrus (bergamot) en specerijen: peper en gember. De schoonheid openbaart zich in het hart: aangenaam om weer eens (voor mij dan) een duidelijk tuberoos- en ylang-ylang-combi te ruiken.

Volbloemig, smeuïg, boterachtig (veel tuberoosgeuren van nu zijn vlak en eendimensionaal), maar de euforie slaat niet door omdat de bloemen worden getemd door warm-aardse noten van cistus labdanum, papyrus, patchoeli en sandelhout waardoor de geur – als je dat zo mag stellen – minder vrouwelijk, meer mannelijk wordt.

Ofwel, stoer-strak versus elegant-zwoel. Een toefje vanille ‘verzacht’ het hout. En het hout blijft aangenaam lang nasmeulen als de tuberoos en ylang-ylang is uitgebloeid. Fascinerend: na een tijdje lijkt het als of de kardemon weer tot leven komt, de geur krijgt een subtiele luchtigheid. Wonderlijk. 

Ben het trouwens niet met het idee/het gevoel dat Gold Sunset wil oproepen eens: ‘Een betoverende, frisse avondgeur – fris en warm parfum om te dragen na zonsondergang’ die je kunt vergelijken met ‘de rustige kusten van een Caribisch paradijs dat de essentie van de sereniteit van het eiland vastlegt’. Laten we het hier maar niet over hebben: ‘Elke noot harmoniseert om een rapsodie van zintuiglijke hoogstandjes te creëren en nodigt uit om de ultieme ontsnapping naar het paradijs te ervaren’. Zo kan-ie wel weer. 

The bottle

N° 64 PIERRE ROBERT 

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 30, 2026
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, PARFUM = PARFUN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

DE FLACON VERDIENT EEN WAARDIGER INHOUD

OOK ONLINE ONBEKEND, ONBEMIND

AANGENAAM VANILLE-ACHTIG PARFUM

BRAVE PARIJSE BOURGEOIS CHIC 

Toen ik net in het vak zat, en internet nog in zijn kinderschoenen stond, hield ik een lijst bij van alle ooit gelanceerde parfums. Verzameld uit boeken, catalogi, naslagwerken en magazines uit de jaren 30, 40, 50 en ga zo maar door. Elke gek zijn gebrek. 

Met het vorderen der jaren – internet was inmiddels bijna volwassen, ik ook – kwam online dus steeds meer oude info vrij. Ik las namen van ‘vergeten’ parfumhuizen waarvan ik nog nooit had gehoord met vaak allemaal even interessante geschiedenissen. Niet een stuk of tien maar honderden. Voornamelijk uit de 19de tot en met de jaren dertig van de 20ste eeuw. 

Niet zo vreemd: in de 19de eeuw was door nieuwe technieken (geurmoleculen konden synthetisch gekopieerd worden – denk de befaamde hooinoot coumarine) de industrie niet meer afhankelijk van natuurlijke ingrediënten, wat een enorme verbreding van de markt betekende. Begin 20ste eeuw uitmondend in de eerste commerciële revolutie: in plaats van manueel en artisanaal werd parfum, net zoals de auto T uit 1908 van Henry Ford, een lopende band-product.

Door de parfumbusiness smaakvol, kunstzinnig, eigenzinnig dan wel doodserieus, dan wel humoristisch gepresenteerd om zo de koper het idee te geven dat het nog steeds een handmatig en zeer exclusief productieproces betrof – de prijs was gerechtvaardigd. Wat door de ver-marketing van de parfumindustrie op mondiaal niveau – de tweede commerciële revolutie – alleen maar is toegenomen: ik moet het eerste huis nog tegengekomen dat traditie, handwerk, ‘zorgvuldig geselecteerd’ en ‘exclusief ontwikkeld voor’ níet in zijn manifest met kroontjespen heeft gekalligrafeerd.

Je zou denken dat nu alle ooit opgerichte parfumhuizen wel zo’n beetje in kaart zijn gebracht en dat alle informatie daarover nu wel online is te vinden. Dus niet. Zo kocht ik onlangs op Marktplaats N°64 van Pierre Robert. Flacon ziet er chic uit met die vanzelfsprekende Franse flair. Alleen, dacht ik: ‘Au secours, mon Dieu, y avait-il 63 parfums avant celui-ci?’ Ofwel, ‘Hellup, mijn God, zijn er 63 geuren aan voorafgegaan?’ Hopelijk niet.

Even googelen dacht ik. Quelle déception. Zoek je op N°64 Pierre Robert, dan kom je eerst terecht bij een zo op het oog lekker Frans triple-crème fromage, vervolgens een componist (1618-1699), een Frans ijshockeyspeler, een snuifdoos uit tweede helft 18de eeuw (V&A Museum), een Duits ondergoedmerk en een LinkedIn-lid.

Als je parfum toevoegt, dan kom je vervolgens terecht bij de geur Elysées 64-83 (1946) van Pierre Balmain – een van de meest betekenisvolle geuren uit de vorige eeuw, niet opgenomen in de ge-upgrate Balmaincollectie van The Estée Lauder Companies – vervolgens op de site van het zichzelf weer ontdekte L.T. Piver en Pierre Guillaume. Pas als je naar ‘images’ gaat, verschijnt er iets: PR, naam van een sportgeur vernoemd naar zijn initialen. N°64 nergens te vinden. 

Ik heb met de ‘unboxing’- ik snap nog steeds niet de lol van dit verschijnsel op de socials. Altijd hetzelfde want de meeste unboxers weten wat er inzit, want zelf gekocht dus gespeelde verbazing alom – van de nog verzegelde flacon gewacht totdat ik een gezamenlijke datum wist te vinden met nog twee parfumprofessoren/geurengekken (die anoniem wensen te blijven; het betrof een man en een vrouw). 

We hadden nog net geen witte katoenen handschoenen aan, maar met een zekere plechtigheid ontdeden we in een restaurent de hals van het gouddraad, draaiden aan de stopper en streken voorzichtig de jus met de rechterhand op de bovenkant van de linker. Wat roken we? Alles schoot door ons heen. Lichte citrusnoten, bloemen, licht en beschaafd – lelie, ylang-ylang, roos en jasmijn. Dachten we. Het meest opvallende: een beschaafde injectie van aldehyden die als een sierlijke sluier over het geheel hangt. Niet spannend, eerder klassiek-saai, deftig. Zwevend tussen Madame Rochas en Calèche van Hermès. De vanille op het eind met wat kruidige toetsen – idem dito. Roken we ook sandelhout? 

Kortom, brave bourgeois chic uit Parijs waarvan de statige flacon een waardiger inhoud had verdiend. 

SYNTHETIC NATURE FRÉDÉRIC MALLE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 27, 2026
Geplaatst in: GEURENALFABET S, NICHE. Getagd: estee lauder, feest der herkenning, frederic malle, galbanum, groene golf, seventies, synthetic nature, vent vert. Een reactie plaatsen

VERY VINTAGE VERTROUWD GROEN 

TERUG NAAR DE JAREN ZEVENTIG

(EN)SHITIFICATION VIA EEN OMWEG

Soms wil ik nieuwe geur ontwijken. Dralend tussen teleurstelling, hoop en bevestiging – draai ik er een tijdje omheen. Excuses genoeg: het merk ‘is niet meer wat het was’, de zelfingenomenheid van de oprichter/naam, het storytellgeleuter, ‘alsof er niet genoeg geuren zijn’ en – niet onbelangrijk – de prijs. Drie die op mijn wel-of-niet-lijstje staan: Comète (Chanel), Bois Talisman (Dior) en Synthetic Jungle (Frédéric Malle).

De laatste moet er nu aan geloven. Toen ik er de eerste berichten over las in 2021 – kon ik de geur als het ware ruiken, hoefde hem eigenlijk niet te proberen (vandaar de vertraging). Ik rook hem helemaal toen ik de slogan van – de neus – Anne Flipo later las: ‘A dazzling floral tribute to the iconic fragrances of the seventies’.

Dit combinerend met de naam, dan kom je natuurlijk in de groene geurengolf van die tijd terecht. Men ruike: Private Collection, Diorella, Eau de Campagne, Eau Libre, Givenchy III en eentje die op het puntje van mijn tong ligt, maar er niet op kan komen – daar is-ie: N°19.

Ik was onlangs een paar dagen in Amsterdam en kon dus her en der wat testen. Opvallend: op de parfumerieafdeling van de Bijenkorf zag ik het ambigue personeel voornamelijk druk kijkend en druk toetsend op hun smartphone. Werkten ze nu wel of niet? Erg of niet? Geeft je in ieder geval de kans onbelemmerd te testen. Synthetic Jungle kon ik niet vinden.

Wat blijkt: heet sinds 2024 Synthetic Nature. Fascinerend zo’n beslissing. Zorgt deze meer ‘vertrouwenwekkende’ naam voor hogere omzet? En moet je dan de compositie niet aanpassen? Ik stel me olfactorisch bij een oerwoud iets ‘kleiners’ voor dan bij natuur. Of ben ik nu aan het geurzeuren?

Galbanum: groen, metaalachtig, scherp, fris, elektriserend

In ieder geval: de compositie is een feest der herkenning – dus voor mij niets nieuws onder de horizon. Hoe te vergelijken dit déjà senti-gevoel? Alsof je mozzarella met eerste persing biologische olijfolie, biologische tomaten en basilicum, peper en zout wéér op de menukaart ziet van een net geopend trendy ogend restaurant. 

Qua impressie is erg weinig synthetisch aan de geur, want Synthetic Nature komt zeer natuurlijk over. Niche onderscheidt zich van het masstige-vermaak door het hogere aandeel van natuurlijke ingrediënten (geen garantie voor beter en succesvol trouwens). En dat rechtvaardigt de hogere prijs zegt men – in dit geval € 225,00 50ml. Maar er komt ‘ook nog zoiets’ als creativiteit bij kijken.

In dit opzicht stelt de geur teleur, want het voegt niets toe aan de groene geurentak van de jaren zeventig. Wil niet zeggen dat hij slecht is, au contraire, maar ik had iets meer, iets anders, iets extra’s verwacht waardoor de jus meer in sync met nu is. En dit mag dan kek klinken als verantwoording – ‘een moderne, groene geur die de grenzen tussen het natuurlijke en het synthetische onderzoekt’ – alleen het zegt niets. Holle bolle marketing, want de parfumindustrie doet niet anders. 

Synthetic Nature opent zich als een waaier. Bij de eerste spray kom je in een whirl van fris-kruidig knapperig groen terecht. Je ruikt wat je ruiken wil, en dat is bij mij mijn fetish-ingrediënt galbanum – wat harmoniseert dat toch lekker met het andere groen: basilicum. Geeft de galbanum een nóg prikkelender randje – en het lelietje-van-dalen is gretig om zich hierin te mengen.

Deze drie resoneren lekker met elkaar – met een toets van zwarte bes – alvorens de sprankelende jasmijn zich in het geheel mengt. Geeft de geur zijn bloemige, transparante signatuur. Ylang-ylang zorgt voor warmte. Je denkt: ‘Lente!’ Ik meen ook een lichte hyacint-noot te ruiken. Eindresultaat: het waaier-idee blijft bestaan maar dan omgekeerd: het lijkt of alle noten zich in patchoeli vastzuigen zonder hun eigen karakter te verloochenen. 

Mooi, elegant groen maar toch: been there, smelled that. Ik heb vooral associaties met Estée Lauders Private Collection – dit door galbanum aangedreven bloemenfestijn op amberbasis. Dit brengt me tot de volgende overweging: iedere generatie heeft zijn eigen geurbeleving en krijgt dus zijn door de industrie voorgeschotelde geuren. Maar het blijft – logisch – vaak oude wijn in nieuwe zakken; de mogelijkheden van neuzen blijven ondanks de talloze nieuwe, synthetische ingrediënten die worden ontwikkeld beperkt. 

En dat maakt – als je even doordenkt – vintage- en heritage-uitgaven soort van overbodig. In dit geval dus ook: Vent Vert – voor mij de galbanum der galbanumgeuren. En dat is nou toevallig: laat Balmain Parfums nou zijn opgekocht door The Estée Lauder Companies en die heeft – afgaande op de ingrediëntenlijst – Vent Vert niet ‘aangepast aan de eisen van de tijd’ zoals meestal wordt verteld bij verandering van compositie, maar verkracht.

Call it enshitification. En laat Frédéric Malle nu ook onderdeel zijn van The Estée Lauder Companies. Bij de counter van Estée Lauder in de Bijenkorf moet je echt zoeken naar Private Collection. Vraagprijs: € 117,00 50ml (via Bol.com trouwens € 38,15). Terwijl je voor mijn gevoel dezelfde geurervaring hebt. Zou de prijs meewegen bij Gen Z als je die wijst op de overeenkomsten tussen Private Collection en Synthetic Nature? Of wint het snobappeal?

L’HOMME DE COEUR DIVINE 

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 19, 2026
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

GEURENGOEROE WAANT ZICH ROMANTISCH SCHRIJVER

AANGENAAM NATUREL

VEILIGE CHIC 

INSTAPNICHE

De naam klinkt als een roman van Honoré de Balzac, Gustave Flaubert of Guy de Maupassant waarin de hoofdpersoon na een hobbelig traject van teleurstellingen, pure pech, bedriegerij en – nu we toch bezig zijn – níet beantwoorde liefdes uiteindelijk toch rust in zijn hoofd en hart vindt en zich zonder rancune tevredenstelt met zijn lot. Eén ding had hij gehouden: zijn onvoorwaardelijke – ik ontwijk het komende woord het liefst maar het kan niet anders – passie voor alles wat maar groeit en bloeit. Aangenaam of desastreus voor zijn neus – il s’en fout. 

Toen nam de fantasie van Geurengoeroe een loopje, een time warp… We noemen hem Jérome. Hij had tijdens zijn turbulente leven al heel wat moois, vreemds en eigenzinnigs geroken. Maar de meeste indruk op Jérome maakte nog steeds toch ‘gewoon’ Moeder Natuur. Als hij in zijn buitenhuisje op het platteland even beneden Parijs – we schrijven 1883 – verbleef en door de velden en de bossen liep, en alles in zich opsnoof, dacht hij altijd: ‘Zo moet mijn privéparfum ruiken!’ 

Plus facile à dire qu’à faire: in Parijs had hij menig parfumeur bezocht, menig fles geroken, menig persoon olfactief onderzocht. Maar wat Jérome à la campagne gratis en voor niets rook, had hij nog nooit dans la cité gebottled gezien. Hij had de hoop al opgegeven zijn absolute parfum ooit nog een keer tegen te komen – hoe ouder, des te berustender. Tot het moment dat hij een keer aan het flaneren was met zijn beste vriendin – Yvette – over de boulevard des Italiens.

De avondzon zwoelde nog heerlijk na toen voor hen een paar innig verstrengeld liep – jeune, rêveur et amoureux. Los van het vertederende schouwspel, was het vooral de geur die het stel voor Jérome zo aantrekkelijk maakte: een aura van natuurlijke charme – zacht, lief en teder met toch een kordate finish.

Jérome keek Yvette aan. Zij wist al wat dit betekende, ze was het gewend dat hij af en toe wildvreemden vroeg naar de herkomst van het heerlijke, bizarre parfum dat hij of zij droegen. Le couple amoureux, was blij verrast, en zeiden tegen hem dat ze het vorige week bij een parfumerie, Divine, aan de boulevard Malesherbes hadden gekocht. Het leuke was, vonden ze, dat de vendeuse had gezegd dat hoewel de geur un nom destiné aux hommes heeft – l’Homme de Coeur – ook heel populair chez les femmes is. Dat zei Gabrielle, ze hadden inmiddels namen uitgewisseld.

‘Madame, vous permettez?’, vroeg Jérome. ‘Mais, naturellement’, antwoordde ze. Heel voorzichtig verdween hij in Gabrielle’s hals en ademde diep in en sloot zijn ogen. Opende ze vervolgens vol sprankeling. ‘Ik ruik zoveel. Lavendel, jeneverbes, iets citrusfris, iets warm-houtachtig, iets groens, iets poederigs, iets sensueels, maar niet te – si vous voyez ce que je veux dire’.

‘Pas mal’, zei Didier de lover van Gabrielle, ‘het is inderdaad die melange van fris-aromatische noten met groene en hout-poederige accenten die contrastrijk lijken, maar heel harmonieus samenwerken. Probeert u mijn hals eens om te ervaren of ik gelijk heb.’

Zo gezegd, zo gedaan. Jérome: ‘Ah, nu ruik ik het nog beter – in de opening direct die poederig-sensuele noot, kan haast niets anders zijn dan engelwortel. ‘Elegant hè’, hij keek Gabrielle diep in de ogen, ‘hoe de poederige iris in het hart alles in zich opneemt. Het viooltjesblad, de vetiver, de grijze amber, de musk… en de liatrix, hooi- en tabaksachtig, maakt de geur zo bescheiden toch heel fascinerend.’ 

Didier schouwde deze opsomming met argwaan aan, uit het hoofd geleerd, zo leek het wel. Hij werd in een keer wakker geschud. Was die ce jeune homme maar wat aan het oudenhoeren was om indruk te maken op Yvette? Hij wist het niet, toch had hij argwaan. Ze wisselden beleefd elkaars gegevens uit, waarvan Jérome alleen gebruik zou maken als Didier ‘de waarheid’ had gesproken. 

Thuisgekomen – en toen liepen fictie en realiteit door elkaar heen – ging hij direct naar de site van Divine… Verdomd Didier bleek geen woord te hebben gelogen. Wat knap. Ook al was het praatje uit het hoofd geleerd. Dan Nog. Hij appte Yvette snel om te vragen of ze zin had binnenkort met de nieuwe parfumvrienden af te spreken bij Jovoy…

PS: dit jaar viert Divine zijn dertigjarig bestaan. De gelijknamige, eerste geur waarmee het allemaal begon en die het huis direct op de parfumkaart zette heb ik al een tijd geleden besproken.

MARIA CALLAS THE MERCHANT OF VENICE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op april 13, 2026
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET M, MASSNICHE. Een reactie plaatsen

HOE RUIKT DE STEM VAN DE EEUW?

OMARMEND AMBER

CALLAS’ PERSOONLIJKE PARFUMVOORKEUR

PARFUM ALS BLINDEGELEIDE

Ik stond in 2023 niet echt stil bij het feit dat herdacht werd dat de ‘la voix du siècle’ 100 jaar geleden werd geboren. Wèl dat er naar aanleiding daarvan een mallotig ‘live concert’ was dat je kon volgen in de bioscoop waarin ‘la divina’ optrad als hologram. Waardeloos. Een jaar later gevolgd door de film over de laatste levensjaren van ‘de grootste kunstenaar van de 20ste eeuw (dixit Meryl Streep) gespeeld door Angelina Jolie. Waardeloos. Het allerergste eerbetoon en dat van mij linea recta door het afvoerputje kon: Marina Abramović’s conceptuele ‘7 Deaths of Maria Callas’-project. 

Maria Callas vervangen, nadoen is onmogelijk. Moet je niet willen. De pech die veel beroemdheden ‘overkomt’: hoe langer van hun dood verwijderd des te meer de nadruk op het privéleven. Viel Callas ook ten deel: ze is voor de massa inmiddels gereduceerd tot fashion icon met veel pech in de liefde. En daarnaast: er is film- en fotomateriaal te over waarmee je een overtuigende documentaire kunt maken – inmiddels diverse keren gedaan.

Een soort van operaliefhebber, weet ik redelijk veel over haar – Maria Callas is voor mij een zuivere versie van een kunstenaar (iemand die niet in de gaten heeft hoe uitzonderlijk en anders die is omdat ze hun gift natuurlijk, vanzelfsprekend vinden zonder daarover pocherig te doen). 

Wat fijn: The Merchant of Venice tekende een licentieovereenkomst met de Maria Callas Estate (beheert de artistieke en persoonlijke nalatenschap en activiteiten stimuleert die haar artisticiteit en persoonlijkheid promoot) voor ‘het eerste parfum dat haar naam draagt ​​en aan la Divina is opgedragen’ zo lees ik. Zat in een overvolle doos met proefjes en die ik bij www.parfumaria.com had besteld.

fashion icon

Als ik dit lees vrees ik het ergste: ‘Het creatieve team van The Merchant of Venice is met zorg te werk gegaan om de veelzijdigheid en tijdloosheid van de goddelijke Callas te weerspiegelen. Zelfs de flacon is een eerbetoon aan haar, een onmiskenbaar icoon van stijl en elegantie, geïnspireerd op haar meest iconische looks en accessoires’ – fashion icon told you. Laat ‘met zorg’ en ‘zelfs’ ook even inzinken. 

Ik was er weer eens niet bij: de lancering op 5 december (2023) in het Gran Teatro La Fenice in Venetië – ‘waar Callas triomfen vierde en daarnaast een permanente tentoonstelling over haar herbergt’. Fijn allemaal en zo, maar je kunt je afvragen of dit wel had moeten gebeuren. Hoe ‘chic’ ook gepresenteerd, het blijft toch uitmelken van beroemdheden. Dat er een ‘directe’ link is met de producent en de stad wil nog niet zeggen dat… 

Dit artikel wordt onderbroken door een commerciële boodschap: ‘Vrijwel recht tegenover het theater kunt u de boetiek The Merchant of Venice bezoeken in Campo San Fantin. Deze fantastische flagshipstore, werkelijk uniek, is gevestigd in een prachtige 17de-eeuwse apotheek die in 1846 in zijn huidige vorm werd ingericht door architect Gianbattista Meduna, verantwoordelijk voor de wederopbouw van het Teatro La Fenice na de brand van 1836’.

Maria Callas is een geur waar je niks op tegen kunt hebben: niche in hapklare brokken. Maar in het licht van het overstelpende aanbod, overbodig. Ik betwijfel ook of de echt Callas-fan de geur zal aanschaffen. Dit is Maria Callas in ieder geval niet: ‘Een geur die het klassieke chypre-akkoord herdefinieert’, zoals de begeleidende tekst vermeldt. Ik hou het op een intens-elegante houtgeur met zoetige nasleep.

Niet slecht en gelukkig met een serieuze insteek gemaakt (bijzonder voor een celeb-geur) door Yann Vasnier. De frisse opening is als een zuchtje door de dogestad: citroen en mandarijn pittig gemaakt door zwarte peper (ruik je goed) die later wordt opgetild door een zweem van groen-zoete frisheid. Denk zwarte bes vermengd met groene noten. Lekker.

Reclameboodschap

Dan ruik je de bedoeling van de geur: een krachtige roos-neroli-combinatie. Neroli geeft lucht en tempert de zoetheid van de roos, terwijl de groene noten blijven doorwerken. Tot dat die helemaal opgaan in een, ik zou bijna zeggen, stoere basis van patchoeli (in dit geval akigala, verantwoordelijk voor het amber-effect) omringd door cederhout die toch luchtig blijft. En dat komt weer op conto van georgy-hout: synthetisch cederhout met een luchtige, muntachtige ondertoon. Eindresultaat: een warme, ‘omarmende’ ambergeur.  

Het is onbekend welke geuren Callas zelf gebruikte. Dit soort vragen stelde je natuurlijk als journalist niet in de ‘pre-glamour- en glossytijd’. Mocht het je al lukken een ‘termijn’ met haar te regelen. Ik denk dat ze de interviewer ongeloofwaardig zou hebben aangekeken: ‘Bent u niet voor iets anders gekomen?’

Het verhaal gaat dat ze Detchema (1953) van Revillon gebruikte (een flacon daarvan was te zien tijdens kijkdagen bij Sotheby’s veiling van haar memorabilia in 2015; kan de foto niet meer terugvinden) dat als een luchtiger en bloemiger versie van Chanel wordt gezien N° 5 (1921) – dat ook een favoriet van haar zou zijn. Ik zou als ik The Merchant of Venice was geweest voor een aldehyde (nu weer helemaal hip) hebben gekozen. De mare gaat trouwens ook dat ze Hammam Bouquet (1872) van Penhaligon’s gebruikte. 

Dit artikel wordt onderbroken door wéér een commerciële boodschap: ‘Laten we teruggaan naar 1950,’ zegt Julia Koeppen, algemeen directeur van Penhaligon’s. ‘De gevierde operazangeres, bereidt zich voor op een optreden in het Royal Opera House. Terwijl haar stem de bewondering van duizenden mensen over de hele wereld oogst, begint haar gezichtsvermogen haar in de steek te laten. Maar de show moet natuurlijk doorgaan: Callas parfumeert zijden zakdoeken met Penhaligon’s Hammam Bouquet – haar absolute favoriet, duidelijk – en legt ze precies op de plekken waar ze die avond moest zijn’. Terzijde: zou Callas haar medespelers hebben verzocht om tijdens uitvoeringen gelieve geen geuren te gebruiken… 

Aan de kaptafel met Angelina Callas

Dit allemaal wetende is het toch vreemd dat in de film waarin Angelina Jolie Maria Callas speelt – vanzelfsprekend zorgvuldig gemaakt en het tijdsbeeld zo natuurlijk getrouw indachtig, ondanks de overdreven styling – de kaptafel van Callas het moet doen zonder haar naar overlevering favoriete geuren, maar met Guerlains Shalimar, (1925), Madame Rochas (1960) en de amfora van Dior die Miss Dior, Diorissimo of Diorama bevatte. De duivel zit in de details. Of was het nu god?

In ieder geval: waarom vertelt die Koeppen nou niet dat Callas deze geur waarschijnlijk heeft geroken bij haar vriend: regisseur Luchino Visconti – het was zijn favoriet. De omschrijving ervan die ik tegenkwam op www.theblacknarcissus.com maakt nieuwsgierig: ‘Een nogal vuile, androgyne, poederachtige geur – met een duidelijke zweem van zweet – van roos, iris en sandelhout. Het heeft zijn engelachtige kanten, maar het feit dat het gebaseerd is op de Turkse baden in Jermyn Street zegt veel over de waarschijnlijke, veel sensuelere oorsprong ervan.’

Ik vraag me af of je bij de huidige versie nog ‘dat vuile’ ruikt…

Berichtennavigatie

← Oudere inzendingen
Nieuwere berichten →
  • Meest recente berichten

    • Layton Exclusif Parfums de Marly
    • Cerana Nectar Olfactive
    • Walk like a Man (to Man)
    • Rose du Désert Houbigant
    • Orchidée Yves Rocher 
    • Cavort Fragrance du Bois
    • Beat Café Jusbox
    • Gold Fair in Mayfair Atkinsons
    • À l’Ombre d’Artémis Hellenist
    • Tryst Hiram Green
  • Archief

  • Categorieën

    • AANBIEDINGENBAK
    • ACHTERGROND
    • CELEB FRAGRANCES
    • ECO
    • EDUCATIE
    • ENTERTAINMENET
    • ENTERTAINMENT
    • GEUR IN DE MEDIA
    • GEURENALFABET A
    • GEURENALFABET B
    • GEURENALFABET C
    • GEURENALFABET CIJFERS
    • GEURENALFABET D
    • GEURENALFABET E
    • GEURENALFABET F
    • GEURENALFABET G
    • GEURENALFABET H
    • GEURENALFABET I
    • GEURENALFABET J
    • GEURENALFABET K
    • GEURENALFABET L
    • GEURENALFABET M
    • GEURENALFABET N
    • GEURENALFABET O
    • GEURENALFABET P
    • GEURENALFABET Q
    • GEURENALFABET R
    • GEURENALFABET S
    • GEURENALFABET T
    • GEURENALFABET U
    • GEURENALFABET V
    • GEURENALFABET W
    • GEURENALFABET X
    • GEURENALFABET Y
    • GEURENALFABET Z
    • IL GIARDINO PROFUMATO
    • IN MEMORIAN
    • INTERESSANTE EN TIJDLOZE COLUMNS VAN ERIK ZWAGA 2005
    • KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN
    • KLASSIEKERS IN DE AANBIEDINGENBAK
    • KLASSIEKERS OPNIEUW GEROKEN
    • KLASSIEKERS VAN DE TOEKOMST
    • LIMITED EDITION
    • MASSNICHE
    • MASSTIGE
    • MOET JE ECHT RUIKEN
    • NEO NICHE
    • NICHE
    • NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN
    • NIEUW! NIEUW! NIEUW!
    • NIEUWE KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN
    • NOSE JOB: PERFUMERS THAT MATTER(ED)
    • OPVALLEND PARFUMNIEUWS
    • OUDE FILMS MET PARFUMINFO
    • PARFUM = PARFUN
    • PARFUM IN DE MEDIA
    • PIEDESTAL POUR DES PARFUMS
    • PORTET
    • PORTRET
    • TAX FREE
    • TRENDANALYSE
    • TRENDS TOEGELICHT
    • Uncategorized
    • VINTAGE
    • WAT RUIK IK EIGENLIJK?
    • ZOU VERBODEN MOETEN WORDEN OF NIET?
  • Meta

    • Account maken
    • Inloggen
    • Berichten feed
    • Reacties feed
    • WordPress.com
Blog op WordPress.com.
GEURENGOEROE
Blog op WordPress.com.
  • Abonneren Geabonneerd
    GEURENGOEROE
    Voeg je bij 125 andere abonnees

    Heb je al een WordPress.com-account? Nu inloggen.

  • GEURENGOEROE
    Site in de Reader weergeven
    Beheer abonnementenAanmeldenInloggen
    Deze inhoud rapporteren
    Deze balk inklappen
Reacties laden....