EEN EAU DE TOILETTE VERPAKT ALS EAU DE COLOGNE
ZOALS HET HOORT: FRISHEID OP BASIS VAN HOUT
Jaar van lancering: 2019
Laatst aangepast: 03/05/19
Neus: Alberto Morillas
Historici en andere specialisten zullen waarschijnlijk pas over honderd jaar (of zelfs nog later) mijn gedachte kunnen bevestigen of ontkrachten dat wanneer een andere ‘designer du jour’ in plaats van Alessandro Michele bij Gucci de creatieve arbeid van Frida Giannini had overgenomen, Guilty Cologne ook wel was verschenen en for that matter ook The Alchemist Garden – de spectaculaire retro-retro-retro-nichelijn van Gucci.
Ontwerpers komen en gaan, lang van tevoren geplande parfumprojecten blijven bestaan. Misschien was de interpretatie en de invulling iets anders geweest, de visualisatie daarentegen zeker niet – dat is de handtekening en de visie van de opdat moment in dienst zijnde designer.
Goed bekeken is de huidige eau de cologne-variant bij heel veel masstige- en prestigelabels een vervanging van de sportgeuren en sportvariaties op een populaire geur van de afgelopen tig jaren – bijna iedereen deed eraan mee: Gucci, Prada, Chanel, Dior, Lanvin, Armani, Dolce & Gabanna, Ralph Lauren, Yves Saint Laurent. Met andere woorden: een ‘pro-actieve’ geur die borrelt van frisheid.
Ben benieuwd wat Guilty Cologne gaat doen. Want een pure eau de cologne heeft het niet echt makkelijk, buiten het nichecircuit om. En daar is de omzet ook maar zo zo. Marc Jacobs kan er over meepraten. Hij lanceerde in totaal 20 versies (in Amerika splashes genoemd). Eerst alleen te koop in 300ml, de laatste drie (gelanceerd in 2012) in 100ml. Dit kleinere formaat overtuigde blijkbaar ook niet, want daarna werd zijn eau de cologne-kraan dichtgedraaid.
Eén van de redenen volgens mij: het waren geen eau de colognes in de ware zin van het woord. De kenmerkende pure, kortdurende schurende instantfrisheid opgeroepen met voornamelijk echte citrusvruchten en kruiden werden – in plaats van een basis van hout en patchoeli – ‘platgeslagen’ door diverse basisingrediënten – waaronder witte musk en synthetisch hout. En die zorgden voor katoenachtige feel. De pure kick, het ‘waterval’-idee ontbrak.
En dat geldt ook voor een gedeelte voor Guilty Cologne. Het is voor mijn gevoel eerder een eau de toilette, alles blijft wat langer hangen, je kunt er dus langer van (na)genieten. Los daarvan, Alessandro Michele bleek al jaren een stille bewonderaar van deze klassieke kordaat-chique manier van parfumeren. Hoogste tijd volgens hem om fanatic followers of Gucci-fashion te laten kennismaken met een andere kijk op Gucci-geuren.
Volgens het persbericht ontdekte hij het geurgenot van eau de cologne, toen hij op zoek ging naar inspiratie voor nieuwe modesilhouetten. Hij belandde bij films, fotoboeken, modemagazines uit de jaren zestig en zeventig. De mannen die hij daarin aantrof waren niet alleen maar hippies en vreemde vogels op love & peace festivals. Ook zag hij veel klassieke mannen, maar dan wel gestoken in strakke geruite pakken en felgekleurde overhemden.
WAT GUILTY COLOGNE IK EIGENLIJK?
Hoe zouden deze mannen geroken hebben? Michele kwam in samenwerking met Alberto Morillas (opvallend: ik heb op internet nog geen foto gevonden waarop ze samen naar het vogeltje kijken) uit bij de klassieke eau de cologne. Die, zeg maar, een moderne bewerking kreeg. Ofwel, uiterst fris gelinkt aan stoer en warm hout, met ‘in between’ een lichte bloemennoot.
En dàt ruik je in Guilty Cologne in overdaad. Uiterst fris: fris-bloemig bergamot omringd door rozemarijn en jeneverbes. En laatste twee laten zich sterk gelden: groen, fris, beetje rokerig zelfs richting etherisch. Met – mooi gedaan – al op de achtergrond de sterke houtbasis die je door een zoetzuur spoor van viooltje (hét dandy-bloempje) en heliotroop (denk amandel, denk vanille) in totaal toch een frisse indruk achterlaat.
Het mooiste wordt dus voor de basis bewaard: vers gekapt hout afkomstig van ceder en cipres infused met patchoel’. Mooi, omdat je goed ervaart hoe met name het cederhout de bergamot en de kruiden in zich opzuigt, ‘ronder’ maakt. Daarnaast ook nog eens de bloemen vasthoudt en de totaalcompositie voorziet van de gewaardeerde droge warmte zonder dat de transparantie het onderspit delft. En de witte musk met blanke patchoeli zorgt voor een cleane toets – verplicht onderdeel van geuren van nu – zonder dat het chique en gedecideerde gevoel van ‘ouderwetse mannelijke chic’ verloren gaat.
Een ander ding: eau de cologne doet niet aan geslachtsdiscriminatie, maar Guilty Cologne is voor mij meer mannelijk dan vrouwelijk. Maar juist door de cleane toets zal ‘zij’ er ook niet van schrikken. Niet als ze het bij een man ruikt, maar als ze het zelf probeert ‘bij hem’, of in de parfumerie. Nog iets: deze cologne heeft compositorisch niets in common met Guilty pour Homme uit 2011, of Guilty (voor haar) uit 2010.
Alleen, alleen, wat ik in deze niet snap is de (aldus Youtube) officiële muziekvideo voor Guilty Cologne door K$upreme. Call me old fashioned, en ik weet dat de royalty van de r&b-scene een enorme, niet te onderschatten invloed heeft op het koopgedrag van hun followers… maar de boodschap van de geur komt bij niet over. En hij sprayt de motor van zijn Rolls Royce – echt een statement! – niet met Guilty Cologne maar met de edp- of edt-versie. Of is het dat in Amerika een eau de toilette als cologne wordt verkocht?
Zou Alessandro Michele hiervan op de hoogte zijn? Was toch leuk geweest als hij een cameo appearance had gemaakt, bijvoorbeeld als de lemonade-verkoper. Dat dan weer wel: de verschillende clips werden miljoenen malen bezocht! Gotch-a! Gucci-a!
Interessant hoe tegenwoordig gebeurtenissen je toch níet kunnen bereiken. Zit ik nu gevangen in mijn eigen bubbel in Drenthe en/of de wereld van art & perfume? Dat bleek gisteren tijdens een ontmoeting in Amsterdam die ik had met Saskia Wilson-Brown, oprichter van het in Los Angeles (waar ik haar begin dit jaar ontmoette) gevestigde The Institute of Art and Olfaction, dat als doel heeft om de wereld van het parfum te democratiseren, toegankelijker te maken.
Dat is toch vreemd, of eerder gezegd bizar: www je voor de geur Calypso dan verschijnt als eerste de site waarvan het verhaal gaat dat ze alleen maar neppers leveren: 
In ieder geval: helaas heb ik de oerversie nooit geroken (doe ik als het me lukt om weer een afspraak te maken in de Osmothèque van Versailles), maar die klinkt op papier interessanter en meer resoluut dan de nieuwe: galbanum en citrusnoten die via een door anjer gestuurd bloemboeket naar een basis afglijdt die wordt gekenmerkt door een über-injectie van dierlijke noten: civet, ambergris en suède.
Wat fijn dat er nog neuzen zoals Maria Candida zijn. Een vrouw met een mooi klein bescheiden huis die gewoon prachtige parfums maakt. Ook zo’n neus waarvan je je afvraagt waarom de grote spelers in de markt haar niet eens vragen voor een compositie. Dat levert volgens mij een eigenzinnig, ‘draagbaar’ en ‘trendy’ resultaat op.
Tja, jaren, maar dan ook jaren geleden vond ik het leuk om een merk erop te ‘betrappen’ dat de naam van hun nieuwste geur al eerder was gebruikt. Nu denk ik: ‘Laat maar’, en ben ik in een iets mildere bui, dan: ‘De nieuwe geurmarketeers ontbreekt het aan historisch besef’. Maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds spontaan begin te briesen bij het horen van Joy (2018) van Dior – hup de gevangenis is, stelletje no-knowers, stelletje chique marketing parfumpooiers met als extra taakstraf: de benodigde jasmijn- en rozenblaadjes voor het recept van de echte Joy (van Patou) met de hand plukken. Stuk voor stuk. Zal ze leren…
Silvana Casoli vermeldt ook nog dat ‘de inspiratie komt van de geur die alleen de huid van de vrouw kan uitademen in zijn staat van extase. Nuda wordt gedragen als een tweede huid (op de foto door Jennifer Lopez en dat op 49jarige leeftijd, tjonge, tjonge, hoe doet ze het toch)… Nuda werkt als de sleutel tot verleiding en persoonlijkheid. Zijn afrodiserende kracht komt van kruidenferomonen met een vluchtige structuur’.
Flankers en variaties op thema: ben er niet echt dol op, maar er zijn een paar waarvoor ik een uitzondering maak. Zoals die op van Muglers Alien vanwege vaak de overdosering van bepaalde ingrediënten. Zoals die op van Calvin Kleins Ck One Summer vanwege de fun-factor. En natuurlijk op die van Shalimar vanwege… ik ‘haat’ het woord in combinatie met parfum, maar het kan niet anders, door de dialoog die het aangaat met de ‘oerpartituur’. Is Shalimar je favoriet, dan heb je – als ik historisch goed zit – sinds 2003 jaarlijks op zijn minst één flanker ter vergelijk en misschien wel genoeg aan je ‘parfumbehoefte’.
Waarschuwing vooraf: ik begin negatief, maar eindig heel positief… je niest even, en weer is er een nieuwe geur van een huis. Of een variatie. Zag ik net voorbijkomen: La Vie Est Belle en Rose – volgens mij de zevende variatie tot nu toe. Lancôme zal er blij mee zijn, maar soms heb ik het helemaal gehad met een geur, met een ‘gezicht’. Julia Roberts… die blijft maar lachen, lachen en lachen. Klap op de smoel kan ze krijgen – met die über-witte tanden, met die gladgestreken ‘oneffenheden’ zoals rimpel-tje-s vaak eufemistisch (niet verwarren met feministisch) worden getypeerd. Met dat ‘break the chain’-sprookje waarin zij als prinses figureert.
Schittering slaat voor mij op hoe de bloemen zich gedragen, uitbarsting over de levendigheid van het geheel. Het cosmeticahuis aan het woord: ‘Na L’Éclat L’Eau de Parfum schrijft Lancôme het tweede hoofdstuk van zijn zoektocht naar stralende levensvreugde’ met deze eau de toilette-versie. Dit klopt: de geur begint met een ‘explosie van pittige en zeste-achtige hesperidentoetsen van mandarijn, grapefruit en bergamot’.
‘Geurengoeroe, waar zie je elk jaar naar uit wat nouveautés betreft?’ ‘Dat is al járen hetzelfde: de nieuwe Aqua Allegoria’s. Hoeveel zijn het, volgen ze een trend, gaat er een wellicht een trend zetten, welke is eenmalig, welke blijft in het assortiment en welke ingrediënten spelen de hoofdrol – altijd weer benieuwd’. Ik tref het dit seizoen: een trio van – ik citeer het persbericht – ‘opgewekte stijloefeningen waarin zowel de geur als de frisheid blijven duren’. Leuk omschreven.
Ik heb het al eerder vermeld: ik vind het jammer dat Aqua Allegoria in de loop der jaren van genderneutraal steeds ‘vrouwvriendelijker’ is geworden. Wat nog eens werd versterkt doordat alle klassieke versies in het assortiment – zoals Herba Fresca en Pamplelune; nog steeds mijn favorieten – zijn ‘herschreven’ en dus meer poederig en (white) musky zijn geworden.
Wat ik prettig vind: de afdaling wordt niet ingezet met witte musk, maar met cederhout. Strak en zonnig en de prikkeling van opening en hart met zich meedragend. Pas later komt de witte musk zijn aandeel opeisen, en dan ook echt opeist. Maar dat geldt tegenwoordig voor zoveel geuren.
De meest commerciële, de meest makkelijke: Flora Cherrysia. Thierry Wasser: ‘De inspiratie voor deze postkaart-geur haalde ik uit Japan inspiratie op het moment van de Sakura – het ontluiken van de kersenbloesems in maart inspireerde ons tot een vluchtige bloemengeur die reikt naar de hemel en delicaat gestreeld wordt door de wind. Het is poëtisch, alsof het beeld van de kersenbloesem delicaat flou pastelkleurig is, als een aquarel’.
Heftige ontwikkelingen bij Calvin Klein, tenminste als je mode-minded bent. Niet dat het ertoe doet, maar ik heb voorspeld dat, moet je nagaan, ik kan nu al niet meer op zijn naam komen, het niet zou lang uithouden als creative director bij Calvin Klein (en daarvoor niet bij Christian Dior).
Een ander aspect van Ck One Summer: de presentatie. Elke editie krijgt flacon en verpakking een speciale behandeling, die de boodschap van de limited edition een extra dimensie verleent. Dit jaar wordt de flacon ‘ondergedompeld’ in een ‘Roy Lichtenstein’-wave – ja, inderdaad die beroemde popart-kunstentaar uit de jaren zestig van de vorige eeuw. Ook arty-farty maar fun en vanzelfsprekend gepresenteerd zonder diepliggende gedachten.
GEURENGOEROE 