DOUCE AMÈRE SERGE LUTENS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 21, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET D, NICHE. Een reactie plaatsen

ZOET-BITTER, BITTERZOET

Jaar van lancering: 2000

Laatst bijgewerkt: 17/07/08

Neus: Christopher Sheldrake, Serge Lutens

Art director: Serge Lutens

‘Mijn parfums zijn noch traditioneel, noch revolutionair. Ze zijn heel persoonlijk. Ze zeggen iets over mij’. Wie durft zoiets nog te beweren in een tijd waarin marketing en geavanceerde technieken in laboratoria de inhoud van de meeste parfums bepalen, en ‘de naam achter een parfum’ ondergeschikt lijkt aan het label waaronder een geur verkocht wordt?

Serge Lutens, voormalig artdirector van Dior en Shiseido, durft het sinds 1990. En de eerste vijf geuren die Lutens ook buiten zijn chique parfumerie op de Place Royal in Parijs verkoopt (weliswaar nog steeds zeer selectief), zijn één van de mooiste introducties van 2000. Waarom? Omdat je bij kennismaking denkt: ‘Zo moeten ooit, heel lang geleden, parfums geroken hebben’.

En dan de poëtische namen die hij voor elke creatie bedenkt. Neem Douce Amère; blaast op dichterlijke toon een bijna uit de gratie geraakt parfumcliché nieuw leven in. Die van de vertellingen uit duizend-en-één-nacht. Serge Lutens kan dit doen omdat de inhoud ook ‘zwaar’ oosters ruikt. Naam klopt met de inhoud. En oosters is Douce Amère zeker, want de krachtige bittergroene geur van absint – ‘ooit vogelvrij verklaard maar nu teruggekeerd’ – wordt gecombineerd met bloemen ondergedompeld in vanille die de geur zijn oriëntaalse allure geeft.

Interessant aan Lutens’ visie is dat hij het achterhaald vindt dat in de loop der tijd bepaalde bloemen, kruiden en andere ingrediënten als typisch vrouwelijk en typisch mannelijk zijn ingedeeld. Zo wordt jasmijn echt vrouwelijk genoemd, terwijl onderzoek volgens Lutens heeft uitgewezen dat vrouwen mannen juist erg aangenaam vinden als die ruiken naar… jasmijn. Daarom kunnen vrouwen en mannen van al zijn geuren genieten. Niet alleen passief.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Letterlijk vertaald betekent Douce Amère zachte bitterheid. Het is inderdaad een opvallend zachte geur die wordt gedragen – en direct vanaf de opening zijn aroma verspreidt – door artemesia absinthium. Ofwel alsem. Een zeer bitter ruikende bloem/struik – groen, houtig, harsig en toch zonnig met een soort met etherisch aura – al bekend als parfumingrediënt in het oude Egypte, bakermat van het westerse parfum. Het hart is gevuld met ‘de gardenia van Tahiti’, ofwel: tiaré die zich zoet-sierlijk mengt met jasmijn en lelietje-van-dalen. En deze bloemenweelde gaat in de nasleep onder in vanille en musk. Eindresultaat: een zoeter dan zoete geur met – inderdaad – mooie contrasterende groene, ‘ijle’ bitterheid.

RUIK & VERGELIJK

Vijf geuren verschenen er in het millenniumjaar van Serge Lutens. Daar moet wel één tussen die gevoelige neus kan behagen. Advies van de meester zelf: de geuren komen langzaam op gang. Neem daarom de tijd om ze op je te laten inwerken.

Serge Lutens Arabie (2000)
Serge Lutens Ambre Sultan (2000)
Serge Lutens Sa Majesté La Rose (2000)
Serge Lutens A La Nuit (2000)

HYPNÔSE LANCÔME

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 21, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET H. Een reactie plaatsen

EEN OSMOSE-PARFUM DAT DE ZINNEN BETOVERT

Jaar van lancering: 2006

Laatst bijgewerkt: 22/07/08

Neus: Annick Ménardo, Thierry Wasser

Model: Daria Werbowy

Fotograaf: onbekend

De doordringende blik van topmodel Daria Werbowy. De schittering en sierlijkheid van de gedraaide flacon. Dan de inhoud: een gewaagde versmelting van een typisch vrouwelijk ingrediënt – vanille – met een typisch mannelijke smaakmaker: vetiver.

En dan hebben we het nog niet over de naam gehad van het vijftigste parfum van Lancôme: Hypnôse. Kortom, alles ‘in huis’ om zich te ontwikkelen tot een klassieker van de eerste orde. Zegt Lancôme. Dit zeg ik: wat de uitwerking van de naam betreft in combinatie met een parfum, hoef ik niemand uit te leggen, hoop ik. Wat ik alleen raar vindt – en het betreft een minitrend in de parfumerie – is een parfumnaam noemen naar een reeds bestaand beautyproduct. Want Hypnôse werd eerst gebruikt voor een mascara voor een doordringende blik, die – inderdaad – Daria Werbowy heeft. Dan de flacon: sorry Lancôme, maar de originele versie – ben naam van geur en flacon even kwijt, volgt asap – is mooier uitgevoerd.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Annick Ménardo en Thierry Wasser herinterpreteren het idee van de oriëntaalse geur. De opening is beslist origineel: passiebloem. Het geeft de ‘witte bloemen’ en sambacjasmijn in het hart een vrolijke en jeugdige aanzet. Alleen: als ik mijn neus stop in een passiebloem, ruik ik bijna tot niets. Maar past natuurlijk qua kleur en idee mooi bij het concept. De nieuwe sensualiteit van Hypnôse komt vervolgens tot volle bloei met het ‘gewaagde’ vanille/vetiver-akkoord. De eerste, ‘de gitzwarte tovenares’, put aldus Lancôme haar sensuele kracht uit de zon, haar mysterieuze diepte uit de schaduw. Vetiver, ‘het aroma van rust’, zorgt voor een houtachtige intensiteit.

De neuzen vergelijken de opbouw van de geur met een spiraal – niet toevallig de vorm van de flacon – en een dna-keten van sensualiteit waarin de noten nauw verstrengeld zijn. In dit zowel vloeiende als meervoudige karakter zit het geheim. Het effect aldus Ménardo en Wasser: ‘Van Hypnôse krijg je geen genoeg, je wilt er steeds naar terug. Alle vrouwen die het hebben geprobeerd, willen het weer gebruiken’. Ik zeg: hoewel weinig gelaagd, toch een mooi-elegante geur. Alleen verdrinkt de mooie aardse noot van de vetiver een beetje in de overdosis vanille.

In 2007 doet Hypnôse voor het eerst mee aan de zomer. Hiervoor werd de formule getransformeerd tot een fruit-bloemig en fruitig-fris festijn van citrusnoten, passievrucht en guave. Toch blijft de kenmerkende sensualiteit in Hypnôse Sheer Fragrance gegarandeerd doordat in de basis – zij het in getemperde vorm – vanille en vetiver het nog steeds met elkaar kunnen vinden.

RUIK & VERGELIJK

Durven weinig parfumhuizen: vrouwengeuren maken met typisch mannelijke ingrediënten. Adieu zoete bloemen. Doei-doei guitig fruit. Welkom hout. Hé hallo kruiden. Van een ding ben je verzekerd: je ruikt ‘als vrouw’ anders.

Jil Sander Jil (1997)
Givenchy Organza Indécence (1999)
Hermès Eau des Merveilles (2003)
Cartier Le Baiser du Dragon (2004)

POUR HOMME LALIQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 21, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NICHE IN DE PARFUMERIEKETEN. Een reactie plaatsen

EEN TOCHT DOOR DE VELDEN IN EEN VINTAGE SPORTAUTO

Jaar van lancering: 1998

Laatst bijgewerkt: 28/06/08

Neus: Maurice Roucel

Art director: Lalique

Flaconontwerp: Marie Lalique

In de parfumerie is het niet de neus die het eerst verleid moet worden, maar de ogen. Een flacon zegt vaak iets over de inhoud. De reden dat vanaf de opkomst van de commerciële parfumindustrie in Frankrijk (rond 1900) parfumhuizen samenwerking zochten met beroemde namen in de wereld van de decoratieve kunsten, en dan name met ‘kristalhuizen’. Eén van die namen is Lalique die voor alle grote parfumhuizen de mooiste flacons heeft ontworpen – nu meestal alleen nog in musea te bewonderen.

Het is de kleindochter van de oprichter van René Lalique (1860-1945) die zich met veel enthousiasme op het ‘ontwerpen’ van geuren heeft gestort. Wat hierbij opvalt: ze put hierbij uit de rijke geschiedenis van het merk. Zo ook voor de eerste mannengeur van Lalique, Pour Homme. Die is geïnspireerd op de zogenaamde mascottes – een kristallen dop die de radiator van luxe auto’s siert – die haar grootvader tussen 1925 en 1931 ontwierp.

Prettig decadent gestemd en prachtig in zijn soort waarmee René Lalique zijn vakmanschap op magistrale wijze kon uitleven en tonen door zijn ongeëvenaarde combinatie van helder en matglas in een enkele kleur. Als alles goed gaat (en de belangstelling groot genoeg) dan zullen de komende jaren alle 27 mascottes ter versiering van de luxe editie van Pour Homme gebruikt worden. En tot nu toe is het huis goed op koers: tien edities zagen reeds het licht. Voor de eerste mascotte tekende Marie Lalique echter zelf: het werd de leeuw. Liefhebbers van de geur die deze limited edition iets te veel van het goede vinden, is er een gewone flacon.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Pour Homme is een goed en mooi voorbeeld van een klassieke geur. Dat wil zeggen geen mengsel van vernieuwende ingrediënten, maar klassieke van opbouw met klassieke noten. Lalique vergelijkt hetzelf met een tocht – in een vintage sportauto – door de velden. Kom op gang met grapefruit, bergamot, mandarijn, lavendel (foto) en rozemarijn. Acceleer met iris, jasmijn en rood cederhout uit Virginia.

Bereik je eindbestemming met ceder- en sandelhout, patchoeli, vanille, eikenmos en musk. Rijk, vol, gelaagd en – inderdaad – beschaafd mannelijk.

RUIK & VERGELIJK

Bijna niemand durft het tegenwoordig nog: een ouderwetse mannengeur creëren – we schreven dit in 1998. Er worden altijd wel een of twee nog nimmer gebruikte ingrediënten verwerkt die resulteren in geur ‘zoals de wereld nog nooit heeft geroken’. Maar een geur op basis van het vertrouwde lavendel en rozemarijn? Hieronder nog een paar ouderwets-klassiek, klassiek-ouderwetse mannengeuren.

Guerlain Mouchoir du Monsieur (1904)
Caron Pour un Homme (1934)
Rochas Monsieur (1969)

SELECTION HUGO BOSS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 21, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET S. Een reactie plaatsen

BLIJVEND INDRUK MAKEN

Jaar van lancering: 2006

Laatst bijgewerkt: 16/06/08

Neus: onbekend

Model: Thomas Kretschmann

Hugo Boss is duidelijk over de intenties van zijn nieuwe geur: het vertegenwoordigt succes, raffinement en elegantie. Het gaat over het treffen van de juiste toon (in gezelschap) en, nog belangrijker, het achterlaten van een herkenningsteken (in een gezelschap). In Selection gesymboliseerd door een gigantische schaduw en goed te zien in de campagne. In een decor van gewelfde metallic platen, die doen denken aan de ‘wonderbaarlijke gebouwen van architect Frank Gehry’, zien we een man met krachtige tred gekleed in een strak donker pak met helder wit overhemd.

Terwijl hij loopt, zweeft zijn schaduw langs het staal. Als hij stilhoudt, verstijft de schaduw. Loopt hij door, dan blijft zijn schaduw achter hem. Voor Hugo Boss het bewijs dat deze man in staat is zijn spoor achter te laten, zelfs met zoiets vluchtigs en mystieks als een een schaduw. Iets dat eens vaag en schimmig was, stolt tot een blijvende indruk – zoals Selection. En de schaduw wordt in deze campagne achtergelaten door niemand minder dan… ta-da!… acteur Thomas Kretschmann. Beroemd van King Kong en de film waarvoor hij een Oscarnominatie kreeg The Pianist van Roman Polanski.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Opvallend: het spaarzaam gebruik aan ingrediënten voor een Hugo Bossgeur. De topnoten zijn groen en bruisend: grapefruit, mandarijn, steranijs en roze peper. Het hart van Selection, zo zegt Hugo Boss, mixt op subtiele wijze moderniteit met traditie: geranium, ‘cederblad’, patchoeli, heliotroop en ‘groene noten’. En de basis van cederhout, musk en vetiver maakt Selection intens mannelijk.

RUIK & VERGELIJK

Mannen mogen weer ouderwets ruiken. Dat wil zeggen: steeds meer merken spreken de man aan op hun klassieke machowaarden. Je hoeft je niet te schamen voor je stoere gedrag, voor je viriliteit. Geef gehoor aan je veroverings- en jachtinstinct.

Azzaro Silver Black (2005)
Davidoff Adventure (2008)
Guerlain Homme (2008)

(MY) MANIFESTO ISABELLA ROSSELLINI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 21, 2009
Geplaatst in: CELEB FRAGRANCES, GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

ACHTERTUINGELUK

Jaar van lancering: 2000

Laatst bijgewerkt: 30/06/08

Neus: Alberto Morillas

Model: Isabella Rossellini

Nog nooit werden er in Nederland – en elders – zoveel geuren verkocht als de afgelopen jaren. En nu consumenten steeds meer voor nieuw-nieuwer-nieuwste parfums kiezen, zoeken producenten naar nieuwe, tot de verbeelding sprekende personality’s en brands die met de juiste marketing resulteren – kunnen – in nieuwe kassuccessen. Eén nadeel: er zijn niet veel ‘oude’ en ‘nieuwe namen die nog echt tot de verbeelding spreken.

Let wel: dit werd geschreven voor de celebgeurentsunami. Isabella Rossellini doet dat volgens insiders wel. De vrouw die Manifesto koopt, vindt na opening in de verpakking een in vijf talen opgesteld manifest waarin ex-model, gezicht van, actrice en moeder Isabella Rossellini toelicht wat geur in combinatie met glamour voor haar betekent.

‘Ik creëerde Manifesto om te genieten van wat we hebben in plaats van waarnaar we verlangen’. Want,  zo meent de vice president van haar eigen cosmeticahuis ‘het geluk ligt niet ver weg maar in je eigen achtertuin’. Hiermee verwoordt ze het nieuwe chic-gevoel dat sinds enkele jaren in de mode-, meubel- en culinaire branche te zien, te voelen en te proeven valt. Kort samengevat: less is more. Bij de invulling van de geur heeft ze hiermee terdege rekening gehouden.

Inmiddels is Manifesto veranderd, dat wil zeggen: Isabella heeft er My aan toegevoegd na de degradatie naar het midprice-segement (en, heel prettig, de geur werd intenser). Want imiddels is gebleken dat vrouwen niet gevoelig zijn voor deze nieuwe luxe. Of niet in combinatie met Rossellini.

Feit is dat haar met veel tamtam aangekondigde huis inmiddels is opgedoekt en dat ze alleen nog maar geuren lanceert die zich het prettigst voelen in een drogisterij-ambiance. De wijze les die we hier uit kunnen trekken: vrouwen willen geen achtertuingeluk in een parfum, maar dromen van een droomtuin in een droomflacon. En als het even kan, een droomman erbij.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

My Manifesto is geen vlucht uit het alledaagse-parfum geworden maar een simpele huis-, tuin- en keukengeur. In de goede zin van het woord, dat wel!

Basilicum en peper bewerkstelligen een fris-gepeperde opening die wordt aangelengd met gewone tuinbloemen: witte pioenroos, lelie, roos en jasmijn versterkt met zwarte besblad. Witte musk, kastanje- en sandelhout ronden deze prettige, lichtgroene geur af die volgens Rossellini je een goed gevoel geven. Niet more en niet less.

RUIK & VERGELIJK

My Manifesto staat niet op zichzelf, want het vaart op koers met groene geuren in de parfumerie. Niet klassiek-groen als Vent Vert van Blamain (1945) en Nº19 (1970), maar modern door de toevoeging van  ‘nieuwe’ groene smaken als klimop, groene thee, tomaatblad, gras en munt. Een paar groene hoogtepunten.

Lancôme Ô (1969)
Dior Diorella (1972)
Sisley Eau de Campagne (1975)
Jacomo Silences (1978)
Grès Cabotine (1990)
Bvlgari Eau Parfumée au Thé Vert (1992)
Mona di Orio Amyitis (2008)

LOVE BY NINA NINA RICCI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 21, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET L. 1 reactie

EEN OPWINDENDE EN BETOVERENDE BELOFTE

Jaar van lancering: 2009

Laatst aangepast: 12/04/09

Neus: Olivier Cresp

Het is echt ongelofelijk. Op een mooie lentedag vindt Nina, terwijl ze het terras van haar Parijse appartement – een prieel vol bloemen – aan het schikken is een splinternieuwe versie van haar favoriete geur. Ze pakt de glanzend groen en roze appel, zo delicaat stralend in het zonlicht, op. Wat staat er op geschreven… Love by Nina… Ze legt de flacon voorzichtig, als een bloem, in een witte gevlochten mand met een mooie rand van fuchsia. En ze wil er ten volste van genieten, want Nina weet dat de mooiste lenteverrassingen vaak het kortst duren. Maar ze weet ook dat Love by Nina haar heerlijk geparfumeerde momenten van plezier en vrolijkheid belooft. Zou het waar zijn?

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Parfumeur Olivier Cresp maakte een nieuwe mix van het originele recept. De opening is beduidend anders: knapperige granny smith vermengd met sappig lychee. Hierbij mengde hij een gulle hand kersenbloesem met delicate amandelnoot. Nu het hart. Ook anders: vol van de bedwelmende zoetheid van frangipane om tenslotte weg te zinken in de vertrouwde gratie van de oorspronkelijke geur – gekaramelliseerde appel, pioenroos en vanille – gehuld in milde musk en besprenkeld met een licht schaafsel van ceder- en appelboomhout.

RUIK & VERGELIJK

De appel van Love by Nina valt niet ver van de boom. Of wel?

Nina Ricci Nina (2006)

DEEP RED HUGO BOSS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 20, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET D. Een reactie plaatsen

DEEP RED VERSUS DARK BLUE

Jaar van lancering: 2001

Laatst bijgewerkt: 20/06/08

Neus: Beatrice Piguet

Model: Anouck Lepère

Kan een parfum ‘feministisch’ ruiken? Zo ja, hoe dan? Ruik even of heel lang aan Deep Red van Hugo Boss en je ervaart het… misschien. Want steeds meer vrouwen in de parfumindustrie nemen het heft in handen. Dat wil zeggen: steeds meer parfums worden door en voor vrouwen ontwikkeld. Niets nieuws onder de zon zou je denken, want er lopen al langer succesvolle vrouwelijke neuzen rond. Helemaal waar, alleen het verschil met nu: vrouwen brengen hun eigen ideeën over geuren duidelijker in de praktijk. Zíj bepalen, of herdefiniëren wat verleidelijk, zwoel, sexy en meer van dat soort typische ‘vrouwelijke’ eigenschappen zijn.

Nu de vraag: ruik je zoiets? Ruikt ‘romantisch’ volgens de vrouw anders dan romantisch volgens de man? Of is deze feministische tendens weer een van de zoveelste marketingstrategieën in de parfumerie? Volgens Beatrice Piguet, de neus achter Deep Red, moet je bij dit soort vragen bij het begin beginnen. Piguet: ‘Het is bekend dat vrouwen over het algemeen over een scherpere reukzin beschikken dan de man, alleen werd dit vermogen lange tijd nauwelijks gebruikt’.

‘Natuurlijk zijn er laatste paar jaar steeds meer vrouwelijke collega’s in het vak terecht gekomen, alleen zetten die hun specifieke neuskwaliteit in voor het algemene doel: ze voldoen, net zoals hun mannelijke collega’s, aan de opdrachten die ze krijgen. Dus rekening houdend met de klant, doelgroep en financiële mogelijkheden een zo’n mooi mogelijke geur creëren’.

‘Volgens mij willen vrouwen nu een bevestiging van hun dynamiek, breekbaarheid en kracht ervaren in een geur. Het is toch anders als een vrouw je een opdracht geeft tot het maken van een vrouwelijk parfum, dan wanneer een man dat doet. Volgens Piguet ruikt een ‘feministisch’ parfum nu intens rood – marketing, toeval of gemeend… In ieder geval is Deep Red de vrouwelijke tegenhanger Hugo Boss’ Dark Blue. En het verhaal achter de geur is even simpel als effectief: Deep Red, moet ’die andere kant’ van de vrouw wakker schudden. Met andere woorden: gevaar, spanning en sensatie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Deep Red geur opent ‘roodoranje’ met clementine en granaatappel. Daarna is het tijd voor iets bloemigs: fresiablad en gemberbloesem (foto) besprenkeld met hibiscuszaad en pittosporum-groen. De basis is warm en rood. Denk aan rood cederhout uit Amerika, musk en vanille.

RUIK & VERGELIJK

Wanneer een vrouwengeur in een rode gloed is gehuld, dan is één ding duidelijk: je hebt met een vurig en sensueel water te maken dat – als je alle clichés rondom parfum moet geloven – de gebruikster en haar ‘object van verlangen’ in vuur en vlam zal zetten. Hier nog enkele simply red & hot-geuren:

Hermès Rouge (2000)
Rochas Absolu Intense (2003)
Armand Basi In Red (2004)

MANIA GIORGIO ARMANI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 20, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

OVERDREVEN VERLANGEN

ONREDELIJK VERLANGEN

Jaar van lancering: 2000

Laatst aangepast: 18/07/09

Neus: Jacques Cavallier

Model: Danielle Zinaïch, Sandra Treydte, ?

Mania kwam op een belangrijk moment voor Giorgio Armani. Hij stond op het punt zijn modeimperium aan de allerhoogstbiedende te verkopen. Het idee dat na deze transactie de creativiteit en uitstraling van zijn naam door aandeelhouders beperkt of verkeerd gestuurd zou worden, deed hem besluiten voorlopig door te gaan – en hoe! Een goed moment voor een heritage-project, ofwel een geur die al zijn ideeën over esthetiek en genot samenvat. Logisch dat Mania meer niche en dus ‘moeilijker’ en serieuzer is dan zijn Acqua- en Emporio-geuren.

Giorgio Armani zei bij de introductie: ‘Ik wil dat Mania de gevoelens van vrouwen prikkelt, dat het sensualiteit, mysterie en hartstocht opwekt. Hartstocht geeft kracht, vitaliteit en energie om anderen te imponeren en te fascineren’.

Maar wat is nou (een) Mania? Armani zegt: ‘Wie heeft er geen? Het is een gewoonte, een genoegen, een bezorgdheid of voorkeur. Een kiezelsteen verborgen in je hand, een paar noten van een lied in je hoofd, een vleugje parfum op de kraag van een jas’.

‘Mania, is een dwaasheid, maar ook een zoektocht. Mania, een passie die een doel nastreeft, die vervuld moet worden. Mania, een emotie zo sterk dat hij een parfum uitademt’.

‘Bevlieging, enthousiasme. Mania, overdreven verlangen, onredelijk verlangen. Mania, een euforische toestand. Mania is de geest van deze tijd, het woord van deze tijd, de stijl waarin wij ons herkennen, de trends die ons vermaken… dat is mania, mijn Mania’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Giorgio Armani vierde in 2000 dat hij 25 jaar geleden begon met zijn eerste collectie onder eigen naam. Dus zitten in dit jubileumparfum 25 ingrediënten waarvan de belangrijkste zijn: bergamot en oranjebloesem – in de opening. In het hart komen twee zeer weinig gebruikte essences voor. Op de eerste plaats: wierook – ‘nauwer verbonden met de natuur dan met religie’ – afkomstig uit het sultanaat van Oman. Ten tweede: saffraan, het dure kruid door de kruisridders mee naar Europa meegenomen en toen ook al als parfum geliefd.

Hierdoor ontstaat een geur die het beste kan omschreven worden met: ‘wierook-fris’. Voor het poederachtige accent zorgt iris, voor het extra kruidige aspect nootmuskaat en kruidnagel. Een lekkere geur, maar ook een ‘moeilijke’ geur. Want wierook; niet iedereen is daar dol op…

RUIK & VERGELIJK

… Giorgio Armani wel. Sterker, het is zijn lievelingsgeur. Sterker, hij heeft nog geur met wierook. Sterker, het speelt de hoofdrol. En die is nog ‘moeilijker’, nog rokeriger.

Giorgio Armani – Armani Privé – Bois d’Encens (2004)

VIOLET ANGEL – A GARDEN OF ANGELS – THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 20, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET V. Een reactie plaatsen

EEN ENGEL OMRINGD DOOR TEDERE VIOOLTJES

Jaar van lancering: 2005

Laatst bijgewerkt: 17/07/09

Neus: Françoise Caron

Toen Thierry Mugler in 1992 geleden zijn Angel presenteerde, liet hij het vergezeld gaan van de slogan ‘Méfiez-vous des Anges’, ofwel: pas op voor engelen, want ze kunnen altijd onverwacht voor verrassingen zorgen. En dat heeft Angel! Door de exclusieve uitstraling en revolutionaire samenstelling – Angel is het eerste gourmandparfum waarin geen bloemen zijn verwerkt – heeft het zich ontwikkeld tot een nog steeds bejubelde moderne klassieker.

Met A Garden of Angels laat Thierry Mugler je op drie nieuwe manieren kennismaken met Angel door de geur te laten samensmelten met verschillende bloemen: pioenroos, lelie en viooltje. Mugler noemt het resultaat van Violet Angel hartstochtelijke momenten tussen hemel en aarde, tussen verbeelding en realiteit.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Thierry Mugler omschrijft het viooltje als een verlegen bloemetje met een fragiele schoonheid die discreet onder de bomen in het bos haar poederige geurnoot verspreidt bij de eerste zonnestralen in het voorjaar. Mugler plaatst haar nu in de schijnwerpers door haar samen met houttonen toe te voegen aan Angel (waarvan de patchoeli-noot voor de gelegenheid werd versterkt). Hierdoor ontstaat Violet Angel, een geur die volgens Mugler rijk, spankelend maar vooral genereus en lieflijk is.

RUIK & VERGELIJK

Verhoudt Angel zich tot de lelie, de pioenroos en de roos net zo gracieus als het viooltje? Ruik en vergelijk, en vergeet niet van tevoren aan Angel te ruiken om nog beter het verschil te ervaren.

Thierry Mugler Angel (1992)
Thierry Mugler – A – Garden of Angels Peony Angel (2005)
Thierry Mugler – A – Garden of Angels Lily Angel (2005)
Thierry Mugler – A – Garden of Angels Rose Angel (2006)

PARIS – UN PARFUM, UNE VILLE – MOSCOU GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op juli 20, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET P, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

METAMORFOSE VAN EEN HOOFDSTAD

DIE TROTS HAAR NIEUWE

MODERNITEIT TENTOONSPREIDT

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 18/06/09

Neus: Jean-Paul Guerlain

Flaconontwerp: Serge Mansau

Ter introductie van het ‘stadse’ geurtrio (Paris – Moscou, Paris – Tokyo, Paris – New York) refereert het parfumhuis aan zijn oprichter Pierre-François-Pascal Guerlain. Die begreep al in 1828 (oprichtingsjaar van Guerlain) hoe belangrijk het is de wereld rond te reizen op zoek naar nieuwe geurbelevingen. Het resulteerde volgens het huis niet alleen in innovatieve parfums maar gaf hem ook het gevoel constant op reis te zijn. Voor Pierre-François-Pascal’s verre nazaat, Jean-Paul Guerlain (vorig jaar afgetreden als hoofdparfumeur van het huis) zijn reizen ook onmisbaar. Hij zegt: ‘Een parfumeur moet de geuren tegemoet gaan’. Daarom presenteert nu hij een reisverslag in geuren die een hulde brengen aan drie steden die hem vanaf de eerste kennismaking gefascineerd hebben: Tokio, New York en Moskou.

De laatste metropool is volgens Jean-Paul Guerlain als een net ontwaakte schone slaapster: ‘Het strenge Moskou is veranderd in het voorspoedige Moskou. Hier en daar herinneren een hamer en een sikkel aan zijn bewogen geschiedenis, maar wordt er een nieuw hoofdstuk geschreven. Iedere maand, soms bijna iedere dag schrijven de Moskovieten een nieuwe paragraaf door – is dit geschreven voor de kredietcrisis? – de feesteljke opening van een luxe boetiek of een luxueus restaurant. Vrouwen rivaliseren in elegantie, zakenlui doen hun best. Allen werken mee aan de metamorfose van een hoofdstad die trots haar nieuw moderniteit tentoonspreidt.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hou ruikt Moskou? Onstuimig en levendig volgens Jean-Paul Guerlain. En als je van zoete gourmandgeuren houdt, dan zit je goed. Overheersende smaken zijn vanille en tonkaboon ondergedompeld in een bad van witte musk – alsof je door de beroemde winkelgalerij Goum wandelt. Heel vaag, maar subtiel ruik je een pruimaccent. Opvallend: het frisse accent openbaart zich in het hart, zo lijkt het althans: bergamot, citroen en aalbes (rode bes) versterkt door absint. En in de verte ruik je een dennenbos.

Lekker, zacht maar wel erg gourmand. Ik had me de hoofdstad van Rusland iets groener en koeler voorgesteld. Iets met thee (samovar) en vodka. Je moet trouwens wel direct weglopen met deze geur (alleen verkrijgbaar in de Guerlainboetieks), want Paris – Moscou kent slechts een maat (250ml) en daar betaal je 157 euro voor.

RUIK & VERGELIJK

Drie steden, drie geuren. Van welke heeft Jean-Paul Guerlain de ziel het beste gevangen?

Guerlain – Un Parfum, Une Ville – Paris – New York (2009)
Guerlain – Un Parfum, Une Ville – Paris – Tokyo (2009)