BOIS D’IRIS THE DIFFERENT COMPANY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 15, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NICHE. Een reactie plaatsen

‘DE BESTE IRISGEUR OOIT GECREËERD’

Jaar van lancering: 2001

Laatst bijgewerkt: 15/08/09

Neus: Jean-Claude Ellena

Art director: Thierry de Baschmakoff

Flaconontwerp: Thierry de Baschmakoff

Te koop bij: www.perfumelounge.nl

Annick Goutal, Jo Malone, Serge Lutens, IUNX (inmiddels ter ziele, correctie ik hoorde onlangs dat het zijn eigen ‘niche-je’ heeft bij Hotel Costes in Parijs), Frédéric Malle, Parfum d’Empire, Mona di Oiro.

Het is een groep parfumhuizen dat onder de noemer ‘niche’ valt. Tien jaar geleden had bijna niemand in de reguliere parfumerie nog van dit woord gehoord: nu struikel je er bijna over. En daarom vinden veel van deze nichers dat ze hun werkwijze anders moeten gaan omschrijven. Artisanal is nu hun ‘mot du saison’.

Deze nichers – niet te verwarren met hippe merken als Escentric Molecules en Le Labo – onderscheiden zich bewust van de parfums die in ketenparfumerieën wordt aangeboden door zich in presentatie, verkrijgbaarheid en – het allerbelangrijkste – samenstelling alleen te bedienen van het beste dat te koop is. Je kunt het ook new snobbery noemen omdat deze huizen zich richten op consumenten die zich willen onderscheiden van de doorsnee parfumgebruiker. En daarvoor zijn ze  bereid dieper in de buidel te tasten. Deze happy spending consumers weten dat ze naast de exclusieve naam ook kwalitatief hoogstaande geuren kopen die in ‘betere parfumkringen’ als geweldig en bijzonder gelden.

Ook The Different Company valt in deze categorie. Het in 2000 (door art director Thierry de Baschmakoff en neus Jean-Claude Ellena) opgerichte merk omschrijft zich als producent van new luxury met internationale uitstraling. Hoofddoel: parfumcreatie opgebouwd rondom één hoofdingrdiënt.

In 2001 zien drie parfums het licht Rose Poivrée (wat ik van het merk vind, lees je bij de beschrijving van deze geur), Osmanthus en Bois d’Iris die stuk voor stuk enthousiast zijn ontvangen en inmiddels aangevuld met zeven ‘bredere’ geuren. Nu samengesteld door de dochter van Jean-Claude Ellena, sinds hij in 2004 vaste huisneus van Hermès werd. Enne: ben benieuwd wat het bedrijf vindt van een van de geuren uit de Collection Extraordinaire van Van Cleef & Arpels, want die heet…

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Voor Bois d’Iris, werd de meest vermaarde irissoort gekozen: de pallida-iris die groeit op de heuvels van Toscane. Om tot de door Jean-Claude Ellena als ‘houtig, fluwelig, zoet, groen en verfijnde’ omschreven geur te komen moeten de wortels die de geur geven een raffinatieproces ondergaan van acht jaar.

Zegt The Different Company. Prada zegt drie jaar. Maar dan krijg je ook het mooiste iris-abosluut verkrijgbaar die de hoofdrol speelt. En dat ruik je: poederig, aards en ‘stoffig’ omringd met bloemige (bergamot), sensuele (musk, narcis) en groene (geranium, ‘wild gras’) noten. Mooi, lekker en geraffineerd. Maar om het nu ‘de beste irisgeur ooit gecreëerd’ te noemen…

RUIK & VERGELIJK

Je houdt er wel of niet van: pure irisgeuren. Ze verspreiden een fluweelzacht parfum met een opvallend aardse ondertoon. Voor mannen en vrouwen. Vanaf 2000 zien we de opkomst van pure irisgeuren die door elke neus zijn eigen speciale bewerking kreeg. Het is een kwestie van lang ruiken en vergelijken om je eigen irisfavoriet te ontdekken.

Serge Lutens Iris Silver Mist (1994)
Hermès Hiris (1999)
Acqua di Parma Iris Nobile (2004)
Chanel – Les Exclusifs – 28 La Pausa (2007)
Van Cleef & Arpels – La Collection Extraordinaire – 10549AD Bois d’Iris  (2009)

DESIRE ME ESCADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 14, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET D. Een reactie plaatsen

DIE BLIK!

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 27/07/09

Neus: onbekend

Model: Olivia Wilde

Artistieke leiding: Damiano Biella, Andrea Stillacci

Fotografie: de bekende celebrity-fotograaf Greg Williams

Het gebeurt heel veel vaak in de parfumwereld en is iets dat iedereen in de echte wereld wel eens wil meemaken. In ieder geval de Escada-vrouw: je bent op een hip en trendy feestje, vol überhippe, jonge fashionistas. Dé plek om te zien en gezien te worden. Terwijl je door de ruimte loopt, passeer je een knappe man die je verleidelijke toewerpt. Dat maakt zoveel indruk dat hij wordt overspoeld door puur verlangen. Volledig van de kaart laat hij zijn glas uit zijn handen  vallen. De spanning wordt extra dramatisch doordat het glas op de vloer uiteenspat. Door de intensiteit van het moment lijkt het of de tijd even stilstaat.

Als originele twist – al vaker gedaan – wordt het verhaal van achterstevoren afgespeeld. Dus: slow motion-beelden van het kapotte glas dat weer heel wordt en dan pas het cruciale oogcontactmoment met zo’n dramatisch gevolg.

De rol in de commercial wordt gespeeld door de Amerikaanse Olivia Wilde. Ze is bekend van de tv-serie House en de film Alpha Dog waarin ze speelde met Bruce Willis, Emile Hirsch en Justin Timberlake. Damiano Biella, Escada’s creative director is blij: ‘Zij is de belichaming van het idee achter de Escada-geuren. Stijlvol, vol levenslust, charismatisch, vol zelfvertrouwen en sexy aantrekkingskracht’.

Olivia Wilde over haar ambassadriceschap: ‘Ik ben zeer vereerd dat Escada mij heeft gevraagd als ambassadeur van het merk en gezicht van Desire Me. Voor mij staat Escada voor stijl, klasse en een sexy uitstraling. Ik zie mezelf als een Escada-vrouw en ik denk dat de meeste vrouwen verlangen naar deze eigenschappen, die het parfum zo perfect uitdraagt’.

Heb je zin in een overdosis cliché’s lees dan het volgende: ‘De Desire Me-vrouw straalt een onwrikbaar zelfvertrouwen uit. Zij weet dat mannen naar haar verlangen’. ‘Zij is een mysterie dat iedereen wil ontrafelen. Als de avond valt, verandert zij door haar natuurlijke charisma en chique uitstraling in een stijlvolle verleidster. Iedereen kijkt naar haar, als zij zich door de hipste tent in town beweegt’. ‘Zij staat in het middelpunt, iedere man probeert haar blik te vangen. Zij laat met haar nonchalante houding, onweerstaanbare glimlach en verleidelijke geur een onvergetelijke indruk achter’. Alstublieft!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Ik heb het al vaker geschreven en doe het weer: de geuren van Escada verrassen door a: de vaak originele compositie en b: door goed aan geurtrends te ruiken. Desire me  combineert a en b. En zit gebotteld in ‘een chique flacon die inspeelt op de hang van fashionistas naar exclusiviteit’.

Voor een groot deel dankt Desire Me zijn karakter aan het zoete en crèmeachtige van hart en basis. De topnoot voegt een bitterzoete mandarijnnoot toe. ‘Nauwelijks waarneembaar als losstaand ingrediënt, speelt de mandarijn een rol in de samenstelling. Hij geeft frisheid en contrast aan de rest zonder afbreuk te doen aan zijn eigen kracht’. Wat veel woorden voor zo’n klein detail.

Het hart, geïnspireerd op de ‘miva’-orchidee, weerspiegelt met haar mysterie de Desire Me-verleidster. Hierom heen draaien speelszoete pioenroos en frisse kamperfoelie. De basis is weelderig, verleidelijk en volgens Escada bijna tastbaar. Denk aan tiramisu, ofwel vleugjes mascarpone, koffie, biscuit plus een ‘niet te missen dosis van de allerbeste chocolade die Desire Me zo verslavend maakt’.

RUIK & VERGELIJK

29 jaar geleden verscheen het eerste parfum van Escada. Naam: Margaretha Ley, naar de oprichtster. Of was het andersom. Escada, Margaretha Ley? Als je hem tegenkomt op internet of op een onderaanplankje in de parfumerie, en je bent niet een Escada-fan van het eerste, maar het tweede uur.

Ik zou zeggen: pak je kans. Je hebt dan een mooie, warme en typisch Escada-parfum te pakken. Vol, omnipresent en vrouwelijk tot de laatste druppel.

Escada Margaretha Ley (1990)

WANTED HELENA RUBINSTEIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 14, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET W. Een reactie plaatsen

I’M TOTALLY HIS WHEN HE WHISPERS

TO ME YOU’RE ALL I EVER WANTED

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 12/08/09

Neus: Carlos Benaïm, Dominique Ropion

Flaconontwerp: Hervé van der Straeten

Model: Demi Moore en anonieme, five o’clock shadow-lekker ding

Fotografie: Mert Alas & Marcus Piggott

Toen Helena Rubinstein (geboortejaar onzeker: 1870 of 1871 of 1872) nog leefde grossierde ze in parfums. To name a few: Mahatma (1925), Enchanté (1934), Baroque (1936), Gala Performance, Ring Me (wat een verschil in namen en dus werelden, beide 1940). Haar meest legendarische: Heaven Sent uit 1941 die ze – origineel als ze haar hele leven was – in New York lanceerde door honderden ballonnen boven 5th Avenue los te laten. Aan elke ballon hing een proefje en briefje waarop geschreven: ‘een cadeauje voor jouw uit de hemel!’

Barynia was de laatste geur die na haar dood (1965 en dat is zeker!) in 1984 verscheen. Toen was het op geurgebied stil tot 2009. Aan naam en presentatie zie je dat het cosmeticahuis is meegegroeid met de tijd. De ouderwetse laboratoriumwijsheid gecombineerd met classicistische chic heeft plaats gemaakt voor een full gloss, full glamour-profiel met Demi Moore als stralend for ever 40-something-middelpunt. By the way: die is voor deze shoot behoorlijk gefotoshopt – sign of the times.

De huidige beslissers bij Helena Rubinstein onthullen met Wanted een parfum dat een vrouw linkt aan haar liefde, haar wensen, haar geur. Wanted is verlangen. Wanted is weten dat naar je verlangd wordt. Wanted symboliseert de steeds passionelere band tussen een vrouw en haar geliefde die ‘onder de betovering van Wanted uitgroeit tot een fascinerende emotie, een spel van contrasten’.

Uitgesproken door een vrouw vrij van geest die kracht (in de geur gesymboliseerd door hout) en gevoeligheid (in de geur gesymboliseerd door magnolia) combineert. Zie muze Demi Moore. En de flacon waarin dit alles fonkelt, van Hervé van der Straeten, is als een gedrapeerde voile bijeengehouden door een gouden band.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

‘Een levendige, vibrerende olfactorische creatie vol sensuele en vleselijke spanning…’ Ik voel het niet zo. ‘Een nieuw en zeer eigentijds hout-bloemig parfum’. Nieuw, daar valt niets tegen in te brengen. Ook niet tegen eigentijds. Ook niet tegen hout-bloemig. Alleen ik vind Wanted nogal braaf. Mooi, aangenaam. Alleen, ik had meer van Rubinstein verwacht. Meer het effect à la Yves Saint Laurents Opium (1977), maar dan gebaseerd op hout en bloemen.

Opvallend: geen frisse opening maar wel – first wanted! – het zwoele effect van de bloem der bloemen, ofwel de volzonnige ylang-ylang. Dan het hart: een symbiose van hout en magnolia, magnolia en hout die samen verstrengelen tegen een zwoele-zachte achtergrond van van iris, vanille en tonkaboon.

Wanted is geen parfum waardoor je echt moet omdraaien als je het bij een vrouw ruikt. Nu is het effect – voor mij dan – niet meer dan: heb ik al eerder geroken. Misschien brengt een parfumversie – wat ik echt bij het merk vind passen – het zo wanted effect.

Maar misschien zit ik er naast. Luister wat een van de neuzen, Dominique Ropion te vertellen heeft over de nieuwe Rubinsteingeur na zoveel jaren:

RUIK & VERGELIJK

En we gaan nog even door met zeuren. Ik blijf het een merkwaardig verschijnsel vinden: een geur noemen naar een eerder succesvol gelanceerd cosmeticaproduct. Lipstick, mascara, gloss. De verrassing is weg. Maar het schijnt te werken. Niet dat onderstaande geuren de moderne parfumgeschiedenis zijn ingegaan als nieuwe klassiekers.

Dior Addict (2002)
Lancôme Hypnôse (2005)

L’EAU AMBREE PRADA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 14, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

GEEF GEHOOR AAN JE METAFYSISCHE DRANG OM DE SNELHEID EN DE DRUK VAN HET MODERNE LEVEN TE OVERSTIJGEN NAAR EEN PLEK VAN BEZENNING EN BESPIEGELING. AMBER JE MEE…

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt:  16/07/09

Neus: Daniela Audrier

Fotograaf: Steven Meisel

Miuccia Prada heeft iets met amber. Ze raakt er niet van los. Het is voor haar hét ingrediënt dat sierlijk is en tegelijkertijd toch kracht uitstraalt. Net als een sinusgolf dat het menselijk oor kan waarnemen, halen de noten van L’Eau Ambrée (voor de neus en het gemoed) hoge tonen op onmerkbare, zelfs verborgen niveaus. ‘Wat dissonant zou moeten zijn, wordt buitengewoon teer weergegeven voor een zinnelijk contrast tussen het harmonieuze hart en de allerhoogste bovennoten’. Pfff, het is wel weer erg filosofisch en hoogdravend, Miuccia!

De bedoeling van de presentatie doet er nog een symbolische schep bovenop: ‘vier elegante modellen – vier moderne muzes – die zichzelf op de juiste plaats duwen en trekken, lijken wel in een roes’. Maar toch ‘dartel en verleidelijk’. De stemming die er vanuit gaat, kan net als het parfum opgevat worden ‘als een metafysische drang om de snelheid en de druk van het moderne leven te overstijgen naar een plek van bezinning en bespiegeling’. Dat laatste klinkt natuurlijk mooi en, zoals bekend is, heeft geur die kracht. Misschien doet L’Eau Ambrée het met jou.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

L’Eau Ambrée koppelt een niet meteen voor de handliggende frisse noten van citrusvruchten aan de gedoseerde noten van meiroos en amber. Zegt het persbericht. Ik zou zeggen: wel voor de handliggend. Want welk klassiek amberparfum je ook neemt; het opent meest met een frisse citrusnoot.

Het is de meiroos die deze vierde (als je de exclusieve versie alleen verkrijgbaar in de Prada-boetieks meerekent) ambergeur van Prada het meest toegankelijk maakt. ‘Iedereen’ houdt van de centifoliaroos – zoetbloemig, zonnig, vol en vrouwelijk – en krijgt ondergedompeld in patchoeli een mooie warme resonantie. Voor de verfijning en verdieping is er natuurlijk amber, dit keer in de vorm van vanille en opoponax.

RUIK & VERGELIJK

Het lijkt wel of in 2004 het klassieke amberparfum werd herontdekt. Hoewel daarvoor diverse nichemerken zich al over deze warme smaakmaker hadden gebogen, gaat het in dit jaar pas echt ‘breed’. Opvallend: echte kassakrakers zijn het nooit geworden. Voor de consument toch te moeilijk en te zwaar. Misschien brengt L’Eau Ambrée hierin verandering.

Yves Rocher – Secrets d’Essences – Voile d’Ambre (2004)
Giorgio Armani – Armani Privé – Ambre Soie (2004)
Parfum d’Empire Ambre Russe (2004)
Prada Prada Parfum (2004)

LILIA BELLA – AQUA ALLEGORIA – GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 14, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A, GEURENALFABET L. Een reactie plaatsen

MELODIE DU BONHEUR

Jaar van lancering: 2001

Laatst bijgewerkt: 14/08/09

Neus: Jean-Paul Guerlain

Flaconontwerp: Robert Granai

Het is niet zo vreemd dat het lelietje-van-dalen zo geliefd is. Want eenmaal aan deze kleine  bloem (ook wel meiklokje genoemd, want… raad eens) geroken, en je ervaart een fris-groen aroma dat direct associaties oproept met het voorjaar, onschuld en pril geluk. Daarom wordt de convallaria majalis ook verweven in traditionele bruidsboeketten en tref je hem ook samen met – meestal witte – bloemen zoals sering, jasmijn en kamperfoelie in parfums die de lenteboodschap verkondigen.

Jean-Paul Guerlain omschrijft zijn Lilia Bella in de Aqua Allegoria-reeks als een ode op de natuur en een ‘mélodie du bonheur’ waarin door toevoeging van originele ingrediënten (zie ruik & vergelijk) een extra frisse variatie op het klassieke lelietje-van-dalenparfum is ontstaan.

Mocht je trouwens niet gecharmeerd zijn van een meiklokjesgeur, dan is het misschien toch slim er een in de buurt te hebben. Want de geur heeft volgens overlevering een geneeskrachtige werking. Bijvoorbeeld: is je hart een beetje van slag, slechts één snufje lelietje-van-dalen brengt het weer in het juiste ritme.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Lilia Bella kun je omschrijven als een kristalheldere geur die van kop tot staart een aangename groene frisheid behoudt, zo eigen voor het lelietje-van-dalen. Dit is te danken doordat aan dit tere bloemeke lelie, roos en jasmijn werd toegevoegd en ‘opgefrist’ met lavendel en – heel origineel – munt en salie. De laatste twee geven een eigenzinnige groenheid aan dit lieve, schattige, pure, fragiele en onschuldige bloemeke der dalen.

RUIK & VERGELIJK

Onder echte lelietje-van-dalen-fans woedt al jarenlang een felle discussie: wie heeft de mooiste variatie aller tijden gecreëerd? Voor velen is het Diorissimo waarvan de neus Edmond Roudnitska overigens vond dat Carons Muguet de Bonheur die eer toekwam. Nog iets: aan het bloemeke wordt de typische geur niet – meer – onttrokken. Voor de neus de opdracht om met name bloemen bij elkaar te brengen die samen ruiken naar lelietje-van-dalen.

Leuk om te weten: sinds enkele jaren lanceert Guerlain alleen in Frankrijk op 1 mei een nieuwe muguetgeur om het voorjaar te vieren. Kun je ook, als je niet in de buurt bent, reserveren.

Caron Muguet du Bonheur (1934)
Dior Diorissimo (1957)
Dior Lily (1999)
Annick Goutal Muguet (2002)
Van Cleef & Arpels – La Collection Extraordinaire – 01341KX Muguet Blanc (2009)

Ook geliefde lelietjes-van-dalengeuren, alleen lanceringsdatums onbekend:

Floris London Lily of the Valley
Penhaligon’s Lily of the Valley

01341KX MUGUET BLANC – COLLECTION EXTRA ORDINAIRE – VAN CLEEF & ARPELS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 14, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET CIJFERS, GEURENALFABET M, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

EEN ONSCHULDIG MEISJE

GEHULD IN ZACHTHEID

LOPEND DOOR EEN FRANSE TUIN

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: weet het niet meer

Neus: Antoine Maisondieu

Als de concurrenten (in alfabetische volgorde) Cartier, Chanel, Dior, Givenchy, Hermès en Prada het doen, kan Van Cleef & Arpels niet achterblijven: een neo-niche parfumcollectie voor fijnproevers. En zo verscheen in 2009 Collection Extraordinaire. De Parijse juwelier noemt zijn sextet ‘couture parfumerie’. Wat de zes verbindt is ‘excellente authenciteit, hoge kwaliteit en de puurheid van de materialen’. Lijkt me niet meer dan logisch. Parfum noblesse oblige!

Nog een sleutelwoord: ongekunsteldheid. Dat uit zich met name in de presentatie. Gelijk een juweel is iedere eenvoudige flacon gesigneerd met een stempel op de onderkant en is ieder parfum ‘gepersonaliseerd’ met naam en nummer – ‘een wijze van identificatie vaak door parfumhuizen toegepast’. Muguet Blanc kreeg 01341KX mee. Is dit lukraak op het toetsenbord ingetikt of staat het ergens voor?

Bijzondere tuinen vormden de inspiratie van vier parfums, waaronder Muguet Blanc 01341KX. Dit witte lieflijke, tere en onschuldige lelietje-van-dalen bloeit in een Franse tuin ‘met zijn georganiseerde en klassieke geometrie’. Je verwacht dan een zeer statige en klassiek interpretatie  (zoals in de oude parfumversie van Diors Diorissimo). Maar dat past niet bij de ongekunsteldheid die de Parijse juwelier voor ogen had.

Daarom stelde Antoine Maisondieu een ongecompliceerde versie voor die ondanks haar ‘direct herkenbare geurkenmerk’ een groen en vrolijk parfum verspreidt dat ‘de kwaliteit van het goede leven viert’. Of zie Muguet Blanc 01341KX als een onschuldig meisje gehuld in zachtheid. Mag ook.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Groen, licht, fris en onschuldig bloeit het lelietje-van-dalen in deze versie. En heel teder, je hebt het gevoel dat de klokjes aan het tere steeltje bij aanraking direct knakken. Deze schoonheid komt doordat Muguet Blanc 01341KX is omringd door neroli (fris, bloemig) en witte pioenroos (luchtig en zoet) en rust op een bedje van musk en cederhout.

RUIK & VERGELIJK

Sommige parfumfans vinden het allemaal te veel worden: naast de stroom aan ketenparfumtoptiengeuren de uitbreiding in het topsegment. Je hebt geen tijd meer om ze allemaal te ruiken en allemaal te beschrijven. Klopt. Alleen ik zeg: the more the merrier.

En het geeft je daarnaast de kans om je favoriete parfum binnen een parfumfamilie te ontdekken. Een aangename zoektocht. Een aangename hobby. Is het lelietje-van-dalen je favoriete parfumbloem, pluk er een en wandel langs de volgende geuren:

Caron Le Muguet du Bonheur (1934)
Dior Diorissimo (1957)
Guerlain – Aqua Allegoria – Lilia Bella (2002)
Annick Goutal Muguet (2002)
Dior Lily Dior (2003)
Guerlain Le Muguet (2009)

MADAME ROCHAS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 14, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET M, KLASSIEKERS DIE JE GEROKEN MOET HEBBEN, VINTAGE. Een reactie plaatsen

EEN CADEAUTJE VOOR (EN VAN) LA BELLE HELENE

Jaar van lancering: 1960

Laatst bijgewerkt: 14/08/09

Neus: Guy Robert

Modellen: diverse streng-klassieke schonen

We schrijven 1944. Hij – Marcel Rochas – zag haar – Hélène – voor het eerst in de Parijse metro. De couturier ging naast deze mooie jonge vrouw zitten die op weg was naar balletles. Een paar weken later trouwden ze. Hij gaf haar als huwelijkscadeau het nu inmiddels klassieke parfum Femme. Hélène (foto onder) werd de muze van Marcel Rochas. En volgens verhalen was zij – Audrey Hepburn moest nog komen – zo vlak na de Tweede Wereldoorlog een rolmodel voor miljoenen vrouwen: iedereen wou op ‘La Belle Hélène’ lijken.

In Amerika noemden ze haar the sophisticated panther en werd ze er uitgeroepen tot een van de tien meest elegante vrouwen ter wereld. De dichter Paul Eluard was zo door haar verschijning betoverd dat hij van haar zei: ‘Hélène, sur le point d’être fée…’.

Toen Marcel Rochas in 1954 plotseling overleed, nam zij de teugels over en zorgde ervoor dat zowel op gebied van de haute couture en haute parfumerie de naam Rochas een begrip bleef. Hiervan getuigt vooral de geur Madame Rochas zoals Hélène na de dood van haar man genoemd werd. Ze gaf het in eerste instantie als cadeautje aan haar zelf, maar toen de geur commercieel werd gelanceerd ging Hélène als een van de eerste ‘couturehuizen’ met de geur de wereld over ter promotie. En Madame Rochas werd overal goed ontvangen, niet in het minst door zijn elegante travel companion. Ook de presentatie werd gewaardeerd. In een zeer klassiek gevormde flacon zit een al even klassiek opgebouwd bloemenparfum dat in de loop der jaren een beetje uit de belangstelling is geraakt. Stom. Stom, stom!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Madame Rochas kent geen klassiek-frisse opening. Nee, je ervaart direct de witte bloemenweelde waar langzamerhand de klassiek parfumcombinatie roos en jasmijn de elegante boventoon voeren. De afronding is even klassiek: diverse tropische houtsoorten (waaronder sandelhout) en een gulle dosis amber. Zacht, klassiek, elegant. Als zijde, als satijn, als parels. Truttig kun je ook zeggen. Maar dan wel lekker truttig, met de nadruk op lekker!

RUIK & VERGELIJK

Begin jaren zestig zien we in het prestigesegment parfums die opvallen door hun klassieke, zeg trutti uitstraling die een ode brengen op eeuwige vrouwelijkheid. Geen rare fratsen, geen rare grappen.

Nee, dit zijn zeer serieuze geuren, die als zodanig ook ervaren moeten worden. En… ze zijn nog steeds de moeite waard en nog steeds te koop. Beleef the swinging sixties eens op een andere manier!

Hermès Calèche (1961)
Nina Ricci Capricci (1961)
Guerlain Chant d’Arômes (1962)
Jean Desprez Bal à Versailles (1962)

AQUAWOMAN ROCHAS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 14, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A. Een reactie plaatsen

EEN SEREEN MOMENT IN HET PARADIJS

EEN PLEKJE IN HET VERLEDEN

Jaar van lancering: 2002

Laatst bijgewerkt:13/06/08

Neus: Michel Almairac

Model: Cindy Taylor

Deze geur wordt ‘ingekleed’ met vijf sleutelwoorden. De Aquawoman is: innemend, sensueel, harmonieus, vrouwelijk en ‘soepel’. Dat laatste moet je interpreteren met het vermogen om open te staan voor het leven en nieuwe ontdekkingen, én zelf op te zoek gaan naar een plek in haar geest waar alles tot rust komt.

Deze plek is ‘in werkelijkheid’ een eiland in een azuurblauwe zee die in haar ziel gegrift staat en waar ze in gedachten langs strandwandelt en zich koestert in de blauwe lagune… En zo gaat het sprookje volgens Rochas verder: ‘Het water omhult haar en het zand glijdt zacht langs haar huid. De rollende golven van de heldere zee wassen haar angsten weg en vitaliseren haar lichaam’.

Dan het droommoment: ‘Ze sluit haar ogen en ziet een geheime wereld vol herinneringen. Het is een plekje in het verleden waar ze zich rustig en vrij voelt. Haar reis naar deze ingebeelde plaats leidt haar naar een sereen moment in het paradijs’. En daar vond ze een schelp gevuld met Aquawoman. Ze opende die en…

RUIK & VERGELIJK

…. rook een geur met drie sleutelwoorden: bloemig, houtachtig en marine. Rochas staat bekend om het gebruik van ingrediënten die later vernieuwend en trendsettend blijken te zijn. Nou, ook Aquawoman is er vol van. Ooit aan zeevenkel (Crithmum maritimum op de foto) geroken, parelmoer en koraalbloem? En wat rook je toen?

Dit opvallende trio werd gecombineerd met roos, amber en musk. Zeg het niet vaak: aparte geur door de eigenzinnige interpretatie van water in geur. Beetje wrang, beetje zout – zeevenkel, koraalbloem? – beetje zoet maar niet zoet-fruitig.

RUIK & VERGELIJK

Rochas heeft in 1970 geschiedenis geschreven met Eau de Rochas. Het wordt beschouwd als de eerste echte aqua voor de vrouw en is sinds de introductie een van de populairste ‘verfrissers’ in… Spanje.

Rochas Eau de Rochas (1970)

JABU MEANS JOY MONA DI ORIO

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 13, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET J, NICHE. Een reactie plaatsen

JOY LE PLUS CHER DU MONDE, JOY THE MOST DEAREST ON EARTH

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 13/08/09

Neus: Mona di Orio

Artistic director: Jeroen oude Sogtoen

Mooie naam voor een mooi doel. Want de volledige opbrengst van Jabu means Joy gaat naar Orange Babies, de stichting van The house of Orange, die dit jaar stilstaat bij het feit dat het tien jaar geleden werd opgericht. Jabu is de naam van een meisje door wie het leven van John Kattenberg – ‘lord of The House of Orange’ – voorgoed werd veranderd. Ze was tien jaar en verloor haar ouders aan aids. John heeft haar toen geadopteerd zodat ze medicijnen kreeg en wist Glenda Gray te overtuigen haar op te nemen in het Chris Hani Baragwanath Ziekenhuis. Twee dagen na haar behandeling overleed Jabu die zo mooi, zo sterk en toch te kwetsbaar bleek.

Om haar herinnering levend te houden en stil te staan bij het tienjarig jubileum van Orange Babies, vroeg John Kattenberg Mona di Orio een parfum te creëren. Jabu betekent vreugde in het Zulu en dat inspireerde de neus tot een levendig en sprankelend parfum, net zoals de kinderen die nu met behulp van verschillende projecten van Orange Babies in Zuid-Afrika en Namibië worden geholpen.

Het mooie: Jabu means Joy gaat langer mee dan je denkt: het wordt opgenomen in de vaste parfumcollectie van Mona di Orio en de opbrengst blijft voorbehouden aan Orange Babies. Dus koopt dit prachtige, als een zonlicht sprankelende parfum in grote getale en zegt het voort, zegt het voort. Verkrijgbaar bij de Bijenkorf en Skin Cosmetics.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Open de flacon van Jabu means Joy en de zon begint te schijnen. Eerst er is de frisbloemige en friszwoele zonsopgang opgeroepen door oranjebloesem, petitgrain en monoi, ofwel de gardenia van Tahiti, ofwel tiaré, ofwel een zoetbloemige, exotische en overrompelende geur. In het hart straalt de zon hoog aan de hemel opgeroepen door de zoet-fruitige damascusroos en het zwoele en volle ylang-ylang. De geur begint te kloppen van vreugde: vol, zwoel en toch licht van toon. Voor de beklijving van al dit schoons zorgt amyrishout (ook bekend als Australisch sandelhout), benzoïne, pruim en mirre. Het trekt een licht sensueel spoor met in haar kielzog een sierlijk lint van lathyrus.

RUIK & VERGELIJK

Nou, nogal makkelijk. Er is geen enkel geur – voor zover bekend – in het prestigesegment waarvan de winst  naar een goed doel gaat! Correct me if I’m wrong!

IDYLLE GUERLAIN

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op augustus 13, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET I. Een reactie plaatsen

EEN GEHEIM PARFUM DAT VERANDERT IN

EEN GOUDEN REGEN VOL LIEFLIJKE BLOEMEN

Jaar van lancering: 2009

Laatst bijgewerkt: 09/06/12

Neus: Thierry Wasser

Model: Nora Arnezeder

Flaconontwerp: Ora Ïto

Artistiek directeur: onduidelijk

Zelden een parfum tegengekomen met zo’n uitgebreid verhaal over de inspiratiebron. Alsof je een roman leest vol romantische cliché’s. Het werd geschreven door Eliette Abécassis (in Frankrijk beroemd door haar Qumran-trilogie). In het kort: vrouw dineert met nieuwe vlam die plotseling geroerd omkijkt naar een vrouw, of beter gezegd ruikt aan het parfum dat ze draagt: Shalimar (1925), de favoriet van zijn ex. ‘De liefde houdt op en vervliegt. Vrouwen komen en gaan in het leven van mannen. Maar Shalimar was gebleven, als een voorproefje van de eeuwigheid’, denkt de vrouw van de vlam. En ik maar denken  dat Barbara Cartland geen waardige opvolgster heeft gekregen!

Hoofdstuk twee: zelfde vrouw heeft afspraak met andere man ‘ergens in de bergen’ die ze nog niet zo goed kent. Ze voelt zich tot hem aangetrokken, moest hem weerzien. Iemand had haar een flesje gegeven met een onbekende geur. Die persoon zei wel de geur vooral niet te dragen omdat hij nog niet in de handel was. Dat is de goden verzoeken. De vrouw beleeft met die man een sensuele, fantastische en eindeloze nacht. En als de ochtend aanbreekt, vraagt hij: ‘Welk parfum draag je?’ Zij: ‘Een parfum dat nog niet bestaat, ik mag de naam niet zeggen’.

Wat een gedoe. Dus moet hij alle winkels afstruinen. Lukt niet, maar wat hij wel vindt (weer die echo van Barbara Cartland): het begin van een liefdesdroom met die vrouw. Een reis naar het land van beloften, hoop, stiltes en verwachtingen. Het begin van een – juist – Idylle. Een geurende weerspiegeling van het moment waarop alles begint, alles opnieuw begint, wanneer de explosie van zintuigen samensmelt met het ontstaan van gevoelens. En dan moet je eigenlijk zeggen: ‘En ze leefden nog lang en gelukkig’, maar dat kan niet want…

… er is nog een ander verhaal vertelt via de parfumvideoclip! Nu betreft het een eigentijdse interpretatie van de mythe van Zeus en Danaë. De eerste wordt verliefd op de tweede en bezoekt haar in de gedaante van een gouden regen die zijn druppels op haar laat vallen. Althans in de eerste clip, en terwijl dat allemaal gebeurt hoor je op de achtergrond een quasi kindvrouw-stemmetje Singing in the rain lispelen. En die druppels zitten dus ook in de flacon van Idylle, ontworpen door Ora Ïto fonkelend als een gestolde gouden traan van vreugde en vrouwelijk geluk. De flacon zelf is ‘natuurlijk de vrouw, zelfs de essentie  van de vrouw’. In de tweede clip, wordt het allemaal wat klassieker en braver: dit keer wordt een gedroomd verlangen realiteit in het centraal station van Antwerpen.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Idylle begint niet zoals we van grote Guerlaingeuren gewend zijn met een citrusfrisse (bergamot)nuance, maar met roos. Een assemblage van de Bulgaarse roos – oogst 2008 – die volgens Guerlain opvalt door zijn fruitige nuances van framboos en lychee. Hier aan toegevoegd La Rose du Plessis Robinson – gecreëerd door Jean-Paul Guerlain en omschreven als een roos van vroeger met fruitig en krachtig aroma. Dit is pas het begin. Om deze rozen steviger te laten ruiken, werd het chypre-concept in de vorm van patchoelie – ‘persoonlijk, sensueel, emotioneel’ – en musk – ‘kasjmier op de huid’ – toegevoegd.

Om deze rozen sierlijker te laten ruiken, schikte Wasser ze met lelietje-van-dalen, sering, pioenroos, fresia en jasmijn. Het effect: een niet onder woorden te brengen idee van een idylle: ‘doorschijnend en teder, romantisch en sensueel, vluchtig en eeuwig’. Eindresultaat: heel eigen en toch heel klassiek. De roos is overweldigend in zijn ‘zoete vrouwelijkheid’ en hecht zich met de heldere andere bloemennoten mooi aan de patchoeli en musk. Alleen had het voor mij wat intenser gemogen. Heb het gevoel dat deze Idylle heel snel vervliegt. In ieder geval op mijn pols. Dat kan want er bestaat sinds kort ook een parfumvariatie en verscheen er in 2010 een eau de toilette-versie en in 2011 een eau sublime-variatie.

En dat van die chypre klopt niet. Een klassieke chypre wordt gekenmerkt door zijn nadruk op eikenmos. Maar gezien dat huidirritaties kan veroorzaken is de industrie verplicht het tot een minimum te beperken. Het gevolg: klassieke chypres (zoals Guerlains Mitsouko uit 1919) moeten worden aangepast en een nieuwe chypres (op basis van patchoeli, musk, vanille en soms peper en iris) zien het licht.

RUIK & VERGELIJK

Wanneer je als parfumhuis in het verhaal van je nieuwe geur zo sterk refereert aan een klassieker uit je collectie, dan dringt de vergelijking zich op. Wordt Idylle de Shalimar voor een nieuwe generatie?

Guerlain Shalimar (1925)