FUTUR ROBERT PIGUET

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 30, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET F, NICHE, VINTAGE. Een reactie plaatsen

GOING (BACK) TO (THE) FUTURE

Jaar van lancering: 1967, 2009

Laatst bijgewerkt: 30/12/09

Neus: Aurélien Guichard

En ik maar altijd denken dat de parfums van couturier Robert Piguet (1899-1953) tot aan de herlancering in de jaren negentig van de vorige eeuw nooit in Nederland werden verkocht. Vind ik toch onlangs in een rommelwinkel een mini-glossy uit 1963 van Amsterdam’s Top Parfumerieën (waar later de Pour Vous-keten uit zou voortkomen). Hierin wordt Bandit (1944) en Baghari (1950) aangeboden – de eerste ook als cologne. Het zegt wel iets over de status van het voormalige couturehuis als parfumproducent. Ingetogen chic wat presentatie, overrompelend en ‘onbescheiden’ wat inhoud betreft. En dit alles is gelukkig niet verloren gegaan na de herintroductie van de geuren. Geldt ook voor Futur. Rare naam? Leuke naam? Koppel het aan parfum en er verschijnen beelden van iets onbestemds positiefs, een gelukzalig gevoel, dat het genot gaat komen weldra in de – nabije – toekomst.

Dat maakt de originele campagnefoto wel duidelijk. Niks geen ouderwets niche-getut, maar modern, space age, helemaal richting toekomst. Jammer eigenlijk dat de huidige producenten geen advertentiebeleid hebben – so not vintage! Want juist in de oude campagnes valt op hoe futuristisch (ook nu nog) en eigenzinnig het huis zich presenteerde!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Very klassiek, very french, very ‘vintage’ de opening. Je merkt direct dat dit een parfum is van vroeger. Eerst bloemig-fris bergamot en fris-bloemig neroli gekoppeld aan een opvallende crispy noot van groen gebladerte die doet denken aan aldehyden (maar als zodanig niet aangegeven in de officiële samenstelling). Deze frisheid wordt voortgezet in het hart door het zoete viooltje. Dan treedt in Futur de transformatie op opgeroepen door jasmijn en ylang-ylang (die altijd een geur mooi extra bloemig maakt) die zich in de basis van Futur vasthaken aan vetiver en cederhout (een geliefde finale in damesparfums die begin jaren zestig verschenen) op een bedje patchoeli.

Eindresultaat: een mooie, klassieke en gelaagde geur die niet wordt ‘gehinderd’ door een alomtegenwoordige zoete hoofdsmaakmaker die je tegenwoordig in veel populaire parfums ruikt.

RUIK & VERGELIJK

Ik heb de originele Futur nooit geroken – die volgens ‘ervaringsdeskundigen’ opviel door de intense groenheid opgeroepen door tijm, basilicum, galbanum en vetiver. Kan dus ook niet zeggen of de nieuwe versie wel of niet een trouwe kopie is. Wat ik wel weet: Futur is ‘vintage-lekker’ en qua inhoud helemaal in lijn met geuren die in hetzelfde decennium verschenen.

Rochas Madame (1960)
Hermès Calèche (1961)
Guerlain Chants d’Arômes (1962)

MISS MISS SIXTY

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 23, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET M. Een reactie plaatsen

BLOEMEN MET EEN SEXY, SPEELTS TINTJE VOOR DE ONDEUGENDE, SPEELSE VROUW DIE WEET WAT ZE WIL

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 23/12/09

Neus: Benoist Lapouza

Flaconontwerp: Alnoor

Je hebt serieuze parfumliefhebbers en je hebt trendy parfumliefhebbers. De eerste groep zoekt in parfums diepte, lagen en emoties die je niet in woorden kunt vatten. Laatsten zien parfums meer als een ‘lekker luchie’, een speeltje die ze ieder seizoen aan hun – nu volgt een enorm cliché – stemming aanpassen. Niet moeilijk doen, gezellig, prettig ruiken! Deze groep hebben aan Miss Sixty een goede. De geuren zijn speels en ontzettend trendy. Gaan vaak maar een seizoen mee. En het geurgenot zelf: duurt wat langer. Lekker fris, lekker fruitig, lekker bloemig – een en al luchtig geurplezier. Geldt ook voor Miss.

Het persbericht zegt: ‘De geur staat voor de verleiding en sensualiteit die in elke vrouw in zich heeft. Het Miss-meisje is getransformeerd in een stralende persoonlijkheid die weet wat ze wil. Ondeugend en speels, maar altijd op een glamoureuze en subtiele manier’. En Miss Sixty gaat mee in de trend dat een flacon meer dan een flacon is: er zit een bloem aan bevestigd die je tas, jurk een trendy Miss Sixty-look geeft.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Miss is niet mis. De opening is ‘wham!’; peer en meloen overgoten door bergamotessence. Het hart: een onstuimig boeket van magnolia en viooltje met de nadruk op ‘de zoete, fruitige geur van pioenrioos’. Hieronder bevindt zich een fond van karamel, musk en nectarine ‘voor een langhoudend, onvergetelijk aroma’.

RUIK & VERGELIJK

Jean-Paul Guerlain noemt de pioenroos ‘de prinses der tuinen’. Zij die wat kleur zo mooi overloopt van sneeuwwit, naar rose tot intens roodpaars (er bestaan zelfs gele), laat haar zoete geur niet op natuurlijke wijze extraheren. Alleen in het laboratorium lukt dit door diverse rozen met elkaar te combineren. Het aroma wordt omschreven als vol, rozig, met een soms kruidige ondertoon, maar ook als lieflijk en onschuldig.

Sinds 2000 zien we dat de pioenroos haar geur minder hoeft te delen met andere bloemen in het hart van parfums, maar steeds meer de hoofdrol opeist. Kun je goed ruiken in:

Guerlain – Aqua Allegoria – Pivoine Magnifica (2005)
Thierry Mugler Angel Pivoine (2005)
Loewe I Loewe You (2006)
Yves Saint Laurent Elle (2007)

L’EAU DES HESPERIDES DIPTYQUE

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 23, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

VOOR DE VROUW, DE MAN

DIE WIL RONDDWALEN

IN DE TUIN DER HESPERIDEN

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 23/12/09

Neus: Olivier Pescheux

Ga mee, ik breng je naar een legendarische tuin. Een tuin die werd aangelegd tijdens de Griekse mythologie en nog niets van zijn aantrekkingskracht heeft verloren – waarvan L’Eau des Hesperides getuigt. De naam refereert aan de dochters – de Hesperiden – van god Atlas die de gouden, eeuwige jeugd schenkende appels beschermden die groeiden aan de levensboom in de paradijstuin aan de noordelijke rand van de wereld (niet te vinden via google earth).

Tijdens de barokperiode werd in Frankrijk met de tuin der hesperiden een pronktuin bedoeld voor edelen en rijke burgerlui waar citrusbomen en allerlei ander exotische flora werd gekweekt. Bij ons bekend als hof van eden. In de parfumerie werd hesperide een verzamelnaam voor een ‘citrusvruchtencocktail’ gemaakt van fruitige, lichtzure tonen met citroen, oranjebloesem, neroli, sinaasappel, grapefruit en bergamot als hoofdsmaakmakers. Dyptique noemt nu een van zijn drie eaux (met een sterkte van een eau de toilette), die verschijnen naar aanleiding van het feit dat 40 jaar geleden de eerste eau van het merk verscheen, naar deze tuin.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

De eerste indruk van L’Eau des Hesperides: fris, maar toch droog (stro-achtig) met op de achtergrond een duidelijk muntnoot versterkt door iets ‘vols’ dat ruikt naar aldehyden. Wat ook opvalt: minder citrusfris en -zonnig dan L’Eau de Neroli (2008) door zijn eveneens volle basis. De eerste perken in deze tuin zijn aangelegd met oranjebloesem, mandarijn en citroen met een border van rode tijm en rozemarijn. Loop naar het volgende perkje. Daar ruik je een en al groene frisheid (beetje mentholachtig) van groene munt en watermunt (Mentha aquatica).

Loop nu nóg verder en ontdek de charme van een beschaduwd prieeltje waar de strobloem (die je heel goed ruikt als de geur tot rust is gekomen op de huid), zijn warme aardse noot verspreidt op een sierlijk bedje van Georgisch hout (meestal berk of es) en witte musk.

RUIK & VERGELIJK

De klassieke cologne is bezig met een comeback. Niet zo vreemd: door zijn citrusnoot geeft het een instantfrisheid die de zin in het leven direct bevordert. Voel je je een ietsiepietsie depri, neem een splash van een klassieke eau en je voelt je zo zó! Recent chic uitgebreid met:

Tom Ford – Private Blend – Neroli Portofino (2007)
Dior Escale à Portofino (2007)
Giorgio Armani – Armani Privé – Oranger Alhambra (2008)

DIS-MOI MIROIR – MIROIR MIROIR – THIERRY MUGLER

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 23, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET D, NEO NICHE. Een reactie plaatsen

DE BEROEMSTE SPREUK UIT DE SPROOKJESGESCHIEDENIS

Laatst bijgewerkt: 23/12/09

Jaar van lancering: 2008

Neus: Fabrice Pellegrin

Model: onbekend ‘Muglerette’

Met het kwintet Miroir Miroir begeeft Thierry Mugler zich op de neo-niche markt. Een zone gecreëerd door de klassieke leveranciers (Armani, Chanel, Dior, Hermès) als antwoord op de populariteit van nichers als Frederic Malle, Serge Lutens, Delrae en Annick Goutal. Misschien een beetje veel, maar het leuke: het levert in dit geval bijzondere parfums op door het het uitgangspunt: creativiteit en de best denkbare kwaliteit grondstoffen wegen zwaarder dan marketing en doelgroepanalyses.

Met Miroir Miroir geeft Mugler vrouwen de mogelijkheid om diverse kanten van hun karakter te laten opbloeien of te versterken – als je er in gelooft tenminste dat parfum dat met je kan doen. Je hoeft niet te vragen aan de toverspiegel wie de schoonste is, maar welke rol je wil spelen. Verleidster, heldin, muze, strijdster? Voor al deze ‘gemoedstoestanden’ – niet elke vrouw voelt zich elke dag zo – creëerde Mugler een parfum. Gelukkig is Mugler trouw aan zijn universum gebleven. Het model is een echte ‘Muglerette’: getooid met een flinke dosis oude Hollywoodglamour die haar als het ware verheft tot een godin – vijf keer kijk je naar een moderne sprookjesschoonheid. Dis-Moi Miroir is volgens de neus voor de vrouw die opvalt door originaliteit. Ze heeft durf en zoekt altijd buitengewone ervaringen. En toch wordt ze door iedereen geliefd. Dat is mooi. En geloof je in de werking van een toverspiegel en een ‘toverparfum’, zeg dan dan de beroemdste vraag uit alle sprookjes ooit uitgesproken…

Opgelet: neem tijd deze creaties in je op te nemen. Aan de vaak vreemde combinaties moet je wennen. Maar naar verloop van tijd word je iets bijzonders gewaar: dat neo-niche niet alleen betekent dat je met vertrouwde klassieke en puur natuuuringrediënten hoeft te werken, maar dat ‘maffe smaakmakers’ als geroosterd brood, suze en melk beproefde olfactorische versierders als jasmijn, vetiver en musk juist nieuw leven geeft.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Van de Miroir Miroir-serie is dit de meeste gewone. Beter gezegd: de meest herkenbare. Dis-Moi Miroir ruikt zacht en als het ware vertrouwd – soort van security blanket. Terwijl de combi van ingrediënten ongewoon is. Fabrice Pellegrin combineerde heel veel witte lelie met gedroogd fruit en abrikoos. Dit dompelde hij eerst onder in oranjebloesem en vervolgens in een bad met melkachtige noten. Denk rijst, vanille, honing, amandel (allemaal goed te onderscheiden). Het levert een sensuele geur op versterkt door toevoeging van een bescheiden dosis musk.

RUIK & VERGELIJK

Hou je van transformaties, wil jezelf transformeren of zoek je parfums die je gevoelens transformeren (lees: trakteren op een bijzondere geurervaringen), verken dan de hele Miroir Miroir-serie.

Thierry Mugler – Miroir Miroir – Miroir des Vanités (2007)
Thierry Mugler – Miroir Miroir – Miroir des Envies (2007)
Thierry Mugler – Miroir Miroir – Miroir des Secrets (2007)
Thierry Mugler – Miroir Miroir – A Travers le Miroir (2007)

INSIDE FOR WOMAN TRUSSARDI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 23, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET I. Een reactie plaatsen

EERBETOON AAN LEER GEVAT IN EEN FLACON VOOR DE VEELZIJDIGE EN AANTREKKELIJKE ‘KOSMOPOLIETE’

Jaar van lancering: 2006

Neus: Daphne Bugey

Modellen: onbekend

Flaconontwerp: Thierry de Baschmakoff

Je hebt als merk alles: aanzien, autoriteit en je wordt in een adem genoemd met luxe. Sommigen noemen je zelfs de Hermès van Italië. Je zou dan denken: geuren die onder dit merk vallen gaan als zoete broodjes over de toonbank. Not dus. Trussardi – anno 1911 – kan er over meepraten. Deze fabrikant van luxegoederen zit al sinds 1990 in geuren. En elke keer lukt het niet helemaal, terwijl de presentaties helemaal in lijn zijn ‘met de waarden van het merk’ zoals dat zo mooi heet. Zoals het gebruik van leer als ‘eeuwige pleitbezorger van prestige’. Zoals de sierlijke hazewindhond: logo van het huis dat elke parfumflacon op de een of andere manier siert.

Gaat het lukken met Inside for Women (waar ook een mannelijke van versie verscheen)? Hiervoor werd samenwerking gezocht met een nieuwe producent (de vorige geuren blijven in het assortiment). De eerste indruk: leer. Sterker, het is een eerbetoon aan dit nobele materiaal (alleen in presentatie niet wat samenstelling betreft). Zie je direct aan de verpakking met krokodilprint en de ‘op en top ergonomische flacon die niet alleen avant-gardistisch, elegant en visonair is, maar ook volkomen onverwacht vormgegeven’: door de voorkant zie je een leerprint aan de achterkant van de flacon.

En wie moet Inside for Woman dragen? Trussardi is duidelijk: ‘de veelzijdige en aantrekkelijke wereldreizigster die naar balans streeft tussen modern en lichtvoetigheid’. Maar ze moet ook een sterke persoonlijkheid zijn, want Inside for Woman brengt ‘een ongekende samensmelting van intense emoties en onvergetelijke sensaties teweeg’. En dat kan volgens Trussardi niet iedere vrouw aan.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Je kunt zeggen wat je wil, maar de geur begint origineel: met ‘knapperig’ hazelnootblad. Hierover waait een briesje van Siciliaanse bergamot. Het Inside for Woman-hart brengt luchtigheid en warmte met roze laurier die zich koppelt aan versgemalen koffie. Kruidig en donker. En dat is het ook, maar dit wordt getemperd door zoet-zacht heliotroop en frisse fresia. Ceder- en teakhout zorgen voor de beklijving, terwijl ‘plantaardig’ amber behaaglijkheid en musk vrouwelijkheid levert.

RUIK & VERGELIJK

Trussardi en geur door de jaren heen. De tweede, derde en vijfde geur zijn ook beschreven op geurengoeroe.

Trussardi Action for Women (1990)
Trussardi Skin (2002)
Trussardi Jeans (2003)
Trussardi Inside Delight (2008)
Trussardi Essenza del Tempo (2008)

AMBRE SULTAN SERGE LUTENS

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 22, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET A, NICHE. Een reactie plaatsen

BEZIELD AMBER UIT DE ORIENT

Jaar van lancering: 2000

Laatst bijgewerkt: 22/12/09

Neus: Serge Lutens, Christopher Sheldrake

Dit schreef ik in 2000.

‘Mijn parfums zijn noch traditioneel, noch revolutionair. Ze zijn persoonlijk. Ze zeggen iets over mij’. Wie durft zoiets nog te beweren – zonder voor ouderwets uitgemaakt te worden? In een periode waar marketing en leentje buur-spelen de inhoud van de meeste parfums bepaalt? Serge Lutens durft het. En wel in samenwerking met Shiseido, het Japanse cosmeticabedrijf waarvoor hij sinds 1990 exclusieve geuren in de ware zin van het woord creëert. Ze openden samen hiervoor zelfs een winkel: Les Salons du Palais Royal Shiseido in Parijs. De eersteling Feminité du Bois (1992) werd snel gevolgd door andere bijzondere creaties. Ambre Sultan uit 1993 wordt (nu) met andere wereldwijd breder gepresenteerd in daarvoor geselecteerde parfumerieën die in staat zijn om het concept aan de klant goed uit te leggen.

Ambre Sultan is één van de mooiste (her)introducties van 2000. Waarom? Heel eenvoudig. Als je de geur ruikt, denk je meteen: ‘Zo moeten ooit, heel lang geleden, parfums geroken hebben’. En dan de poëtische namen die hij voor elke geur bedenkt! Ambre Sultan blaast op een dichterlijk toon een bijna uit de gratie geraakt parfumcliché nieuw leven in: die van de vertellingen uit duizend-en-één-nacht. Serge Lutens kan dit doen omdat de inhoud ook zwaar oosters ruikt. Naam klopt met de inhoud.

Voor de ontwikkeling ging Lutens op zoek naar de wortels van het Europese parfum. Waar hij vond die? Niet door in een laboratorium allerlei zogenaamde oosterse smaakmakers te mixen, maar door op fieldwork te gaan in Egypte, Jordanië en Tunesië waar de door het Westen vergeten parfumcultuur van Arabië nog steeds springlevend is. Daar ontdekte hij op lokale markten en door met mensen te praten, de geheimen van Arabische geuren.

Interessant aan de parfumvisie van Lutens is, dat hij het een achterhaald idee vindt dat in de loop der tijd bepaalde bloemen, kruiden en andere ingrediënten als typisch vrouwelijk en typisch mannelijk zijn ingedeeld. Zo wordt jasmijn echt vrouwelijk genoemd, terwijl onderzoek volgens Lutens heeft uitgewezen dat vrouwen mannen juist erg aangenaam vinden als die ruiken naar… jasmijn.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Met Ambre Sultan kun je weer genieten van een ‘pure’ ambergeur. Maar wat is nu amber?

Op de eerste plaats: het is geen ambergris afkomstig uit de ingewanden van de walvis. Nee, hiermee worden restanten bedoeld van gefossileerde bomen zo’n 200 miljoen jaar geleden. Ook wel bekend als barnsteen of hars. Vanwege de zeldzaamheid en navenante prijs – en het feit dat dit amber eigenlijk geen noemenswaardige geur afscheidt – wordt tegenwoordig gebruik gemaakt van natuurlijke harsen. Ofwel ‘tranen’ afkomstig van planten en struiken die samen voor een warm en intiem gevoel zorgen, vaak ‘aangelengd’ met vanille en andere oosterse zoetmakers.

Een van die harsen is cistus labdanum, ook wel bekend als zonneroosje dat voor de parfumindustrie tegenwoordig voornamelijk in Spanje wordt gekweekt  Deze ‘roos’ heeft een zeer complexe geursamenstelling: warm, zoet en kruidig. Eigenlijk al een parfum op zichzelf. Vroeger werd deze hars gekamd uit de vacht van geiten waaraan deze gomhars zich had geplakt tijdens het rondgrazen door de velden waarin het zonneroosje groeide. Deze noten worden geïntensifieerd door de toevoeging van koriander, oregano en laurier. En de milde zacht-zoete noot die later verschijnt, komt op het conto van vanille en engelwortel (ruik je goed). Sandelhout en patchoeli (idem) bekrachtigen het geheel.

RUIK & VERGELIJK

En toen was het daar weer ineens: het ouderwetse amber als nieuwe smaakmaker in parfum. Bij mannen, bij vrouwen. Alleen bij nicheparfumeurs worden ambergeuren als uniseks gepresenteerd. Bij vergelijk, zal het je opvallen dat ze meer overeenkomsten dan verschillen hebben. Ook Ambre Sultan dat iets zoeter van nasleep is.

L’Artisan Parfumeur Eau d’Ambre (1978)
Diptyque Eau Lente (1986)
Etro Ambra (1989)

Zoek je ‘ouderwets’ amber van een bekend merk, en je bent een vrouw:

Estée Lauder Intuition (2000)
Guerlain L’Instant de Guerlain (2003)
Prada Prada Parfum (2004)
Prada L’Eau Ambrée (2009)

Zoek je ‘ouderwets’ amber van een bekend merk, en je bent een man:

Estée Lauder Intuition for Men (2002)
Guerlain L’Instant de Guerlain pour Homme (2004)
Prada Amber pour Homme (2006)

PALAZZO FENDI

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 18, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET P. Een reactie plaatsen

VOOR DE PRINSES DIE ALLEEN LUXE KENT, MET NAME DE LUXE ZICHZELF TE ZIJN

Jaar van lancering: 2007

Laatst aangepast: 18/12/09

Neus: Annick Ménardo, Thierry Wasser, François Demachy

Flaconontwerp: Karl Lagerfeld

Model: Rachel Zimmermann

Fotograaf: Karl Lagerfeld

Art director: Karl Lagerfeld

Concept: Karl Lagerfeld, Silvia Venturi Fendi

Soms vraag je je af waarom een merk met zoveel creatieve know how, niet slaagt om op parfumgebied met overtuigende concepten te komen. Zoals Fendi. De geuren die tot nu verschenen waren niet verkeerd – we praten over de inhoud – maar wat de buitenkant betrof had het weinig vandoen waarmee het luxemerk beroemd werd: het verwerken van bont (gemaakt van de meest bedreigde dieren) in de meest uitzinnige creaties. Palazzo moet daar verandering in brengen. Het is het begin van de remake op parfumgebied sinds het bedrijf werd overgenomen door LVMH. En dat besloot om de creatieve directors van het in Rome gevestigde huis bij de ontwikkeling te betrekken. Het zou trouwens wel gek zijn als LVMH het niet deed, aangezien Karl Lagerfeld bij ‘The Fendi Sisters’ al jaren de scepter zwaait.

Kort samengevat: Fendi is bont. Fendi is Karl Lagerfeld. Fendi is Rome. Fendi is ‘palazzo’. Voeg deze vier ingrediënten samen en je krijgt een geur als een metafoor voor Rome en gemaakt voor de ‘prinses’ die van alles houdt dat leven in de brouwerij brengt: feesten, vuurwerk en natuurlijk bont. Ze laat zich alleen leiden door schoonheid en herkent luxe direct. Maar haar grootste luxe is dat ze zichzelf kan zijn. Lagerfeld presenteert haar in een ‘fumetto’, een Italiaans stripboek met een toets van Henry James, waarin ze romantically involved raakt met een Amerikaan en de broer van een ex-lover, gespeeld door de modellen Brad Koenig en Jack Davies. En de flacon is gevormd naar het hoofdkantoor in Rome.

En nu blijkt dat alles wat Lagerfeld aanraakt niet in goud verandert. Begin 2009 werd besloten Palazzo van de markt te halen. Opvallend: normaal krijgen geuren langer kans zich te bewijzen. De conclusie: ook deze geur bleek niet het Fendi-DNA te bevatten. Ik had het niet verwacht.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Het idee achter Palazzo: een aristocratische en ‘patricische’ geur aan de hand van één bloem zo omnipresent in de mediterrane cultuur: oranjebloesem. Het neuzentrio geeft er een moderne interpretatie aan door haar op prominent de voorgrond te laten treden. Palazzo is een verticale geur die alle ingrediënten tegelijkertijd prijsgeeft en vervolgens met elkaar gaan spelen. Jasmijn en Bulgaarse roos geven oranjebloesem vorm, terwijl mandarijn, bergamot, citroen en roze peper de sensueel-frisse noten van deze krachtige bloem ‘bevrijden’. Een wolk van patchoeli en guajachout tenslotte verstevigen haar onstuimigheid.

RUIK & VERGELIJK

In de Arabische cultuur symboliseert oranjebloesem vruchtbaarheid en geluk, en omdat iedereen hier bij tijd en wijle behoefte aan heeft, wordt het al eeuwenlang in talloze producten verwerkt: smaakmaker in de keuken, in een bakje om je vingers mee te ontvetten tijdens een diner en in eau de cologne voor wanneer je behoefte hebt aan instantfrisheid.

Het is redelijk nieuw oranjebloesem in parfum een hoofdrol te laten spelen. Maar dat kan heel goed gezien de verschillende nuances die de bloesems (neroli) en zelfs tak en blad (petitgrain) in zich dragen. Dat ruik je goed in Palazzo maar ook in:

Dior Pure Poison (2004)
Jil Sander Stylessence (2007)
Giorgio Armani Armani Code Elixir de Parfum (2007)

Wil je puur van oranjebloesem genieten, probeer dan eens:

Annick Goutal Néroli (2003)
L’Occitane Néroli (2003)
Serge Lutens Fleurs d’Oranger (2004)
Prada Infusion Fleur d’Oranger (2009)

L’EAU DE KASANEKA MENARD

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 18, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET L, NICHE. Een reactie plaatsen

EEN BOODSCHAP UIT HET LAND VAN DE RIJZENDE ZON

Jaar van lancering:  2004

Laatst aangepast: 18/12/09

Neus: onbekend

Artistic direction: Shozo Shimada

Japan mag dan op gebied van mode, design en culinair wereldwijd grote invloed hebben, wat parfums betreft is er eerder sprake van het tegenovergestelde. Goed, het land van de rijzende heeft Shiseido en Kenzo. En hoewel de geuren Relaxing Fragrance (1999) en Zen for Men (2009) typisch Japans zijn, is de eerste toch bekender als cosmeticahuis. En Kenzo kun je niet echt meer echt Japans noemen. Met zijn ziel en habitat al meer dan dertig jaar in Parijs, heeft hij in de loop de jaren geuren gecreëerd die eerder Europees dan Japans zijn te noemen (en laten we Comme des Garçons niet vergeten).

Daarom is het altijd interessant geuren te ontdekken met een duidelijke Japanse signatuur, zoals die van Menard. De naam klinkt Frans, maar het betreft toch een honderd procent Japans merk sinds 1959 actief. Met name op de Aziatische markt waar het geldt als een van de meeste gerenommeerde cosmeticahuizen. Nu wil het merk voet aan wal krijgen in Europa. En dat lukt aardig: de flagshipstore bevindt zich inmiddels aan een van duurste straten van Parijs, rue de la Paix.

Naast verzorging in de overtreffende trap – het huis levert als een van de weinige merken crèmes op maat, en dat binnen twee weken – heeft het ook twee exquise geuren ontwikkeld: L’Eau de Ryokuei (2003) en L’Eau de Kasaneka. De laatste geur is vormgegeven door de beroemde Japanse kunstenaar Shozo Shimada en benadrukt de Japanse cultuur met zijn bijzondere ‘dubbele gevoeligheid’.

Aan de ene kant de Japanse traditie, aan de andere kant de interesse voor de westerse cultuur. Laat je deze twee werelden fuseren, dan ontstaat er volgens Shimada een ‘tijdloze eenheid van grensoverschrijdende cultuur en gevoelens’. Deze dubbele gevoeligheid zie je duidelijk terug in de flacon: duidelijk Japans maar toch ook met een duidelijke westerse referentie.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Hoe je het ook wendt of keert, de inhoud van L’Eau de Kasaneka blijft afgezien van de verwerking van een Japanse roossoort – hamanasu – en kruiden op en top westers. Deze roos (zie foto) opent zijn tedere blaadjes op een bedje van basilicum, gember, nootmuskaat, kardemon waar vervolgens een briesje overheen waait van bergamot en sinaasappel. Het hart van L’Eau de Kasaneka is als een wandeling door een ‘bloementempel’: anjer, ylang-ylang, roos, jasmijn en heliotroop. De afronding is als vloeipapier vol ambrette, ‘macro cyclish musk’, sandelhout, vetiver en vanille.

RUIK & VERGELIJK

Nog meer geuren waarin Japanse stijlelementen zich mengen met westerse esthetiek.

Guerlain Mitsouko (1917)
Serge Lutens (voorheen Shiseido) Féminité du Bois (1992)
Gwen Stefani Harajuku Lovers (2008)
Guerlain – Un Parfum, Une Ville – Paris Tokyo (2009)
Tom Ford – Private Blend – Japon Noir (2009)

FLEUR DEFENDUE LOLITA LEMPICKA

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 18, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET F. Een reactie plaatsen

VOOR HET SPROOKJESMEISJE DAT WIL RUIKEN AAN DE VERBODEN BLOEM

Jaar van lancering: 2008

Laatst aangepast: 18/12/09

Neus: Annick Ménardo

Model: onbekend

Fotograaf: Christian Moser

Aquarellen: Michel Charrie

Artemisia absinthium: een plant met een volgens overlevering zeer gevaarlijke bijwerking. Gebrouwen tot drankje – ook wel bekend als de groene fee – zou het nuttigen ervan leiden tot bedwelming en waanzin (hoe zou het toch komen dat Vincent van Gogh op een gegeven moment maar één oor had… ). Zelfs er aan ruiken is niet zonder risico! Dat geldt eveneens – ik kan het niet beamen – voor de lichtgele bloesems van de absintplant die in Frankrijk in bergachtige streken nog steeds in het wild voorkomt – volgens mij nog overal. Dit gevaarlijke gegeven inspireerde de meest poëtische ontwerpster van Frankrijk, Lolita Lempicka, tot het maken van een nieuwe parfumcompositie: Fleur Défendue.

Lempicka laat de, zoals zij het noemt, wulpse en ogenschijnlijke onschuldige absintbloem bloeien in een geheimzinnige tuin. Maar deze ‘mooiste verschijning van de natuur’ laat zich niet zo maar plukken. Probeer je het toch, grote kans volgens Lempicka – en ze is er een overtuigd voorstandster van – dat het verlangen in je ontwaakt en je zintuigen begoocheld raken!

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

Zou de absintbloem werkelijk ruiken? Welke plantenbijbel je er ook op naslaat, ze hebben het allemaal over het kruidig geurende blad van artemisia absinthium. Niet over de bloesem. Die scheiden wel een geur af, maar die is licht en nauwelijks waarneembaar. Volgens de neus Annick Ménardo ruikt de absintbloem naar een combinatie van aardbeiblad en hout van de mimosaboom. Daar kunnen we ons wel iets bij voorstellen. Geel, bedwelmend en tegelijkertijd fris-zuur, groen en verkwikkend. Het is de opening van Fleur Défendue.

In het ‘verboden hart’ regeert een andere bedwelmende bloem. De door Lolita Lempicka met gevoel voor dramatiek omschreven ‘ontstellend sensuele’ pioenroos. Zij gaat een romantisch verbond aan met het poederachtige viooltje en anijsbloesem – ook voor het eerst in een geur gebruikt – als voorbereiding op de gourmandbasis van musk, amandel en kers. En het opvallende: door alle vernieuwende noten heen, ruik je toch goed een echo van de eerste geur uit 1997 van de ontwerpster: Lolita Lempicka die inmiddels geldt als een moderne klassieker.

RUIK & VERGELIJK

Annick Ménardo is een interessante neus omdat zij er in slaagt de essentie van een merk om te zetten in geuren met een duidelijke signatuur die tegelijkertijd een reflectie zijn van de heersende smaaktrends in de parfumerie. En het leuke: ze vindt het even boeiend om nicher-dan-niche-parfums te maken als massamarkt-geuren. Vier opvallende parfums ‘van haar neus’ om ook kennis mee maken.

Bvlgari Black (1998)
Dior Hypnotic Poison (1998)
Guerlain – L’Art la Matière – Bois d’Arménie (2006)
Yves Rocher Comme une Evidence (2006)

BEIGE – LES EXCLUSIFS – CHANEL

Geplaatst door Erik Maarten Jeroen Zwaga op december 17, 2009
Geplaatst in: GEURENALFABET B, NEO NICHE.

EEN KLEUR WAARIN COCO CHANEL VLUCHTTE

Jaar van lancering: 2008

Laatst bijgewerkt: 18/12/09

Neus: Jacques Polge

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BEIGE CHANEL 2Coco Chanel: ‘Ik vlucht in beige omdat het natuurlijk is, de beige kleur van leem, vochtig zand, honing’. Het couturehuis over de geur Beige: ‘Coco Chanel hield van alle schakeringen van deze kleur die enerzijds doet denken aan de natuurlijke uitstraling van de huid en anderzijds een pure vorm van elegantie oproept. De ongrijpbare kleur met zijn ralloze schakeringen lijkt zo eenvoudig. Zij verbergt echter een subtiele sensualiteit die zich eerst langzaam ontvouwt en vervolgens in en stroomversnelling tot bloei komt’.

De laatste twee zinnen slaan natuurlijk op de geur. Interessant altijd de poging kleur in geur te vertalen. Zwart staat voor donker. Rood voor passie. Blauw voor luchtig. Wit voor puur.

Maar beige? Een kleur die in feite zweeft tussen verschillende kleuren. Tussen bruin, tussen wit, tussen parelmoer, tussen goud. Beige mag niet te vol ruiken (vanille), niet te bloemig (tuberoos) en zeker niet te aards (patchoeli). Het moet er eigenlijk tussen zweven. Zacht en vriendelijk met een hint van ingehouden sensualiteit. Oh ja, en het moet ook iets houtigs hebben dat doet denken aan schaafsel waar de zon over schijnt.

Maar het allerbelangrijkste aan beige in combinatie met Chanel is comfort. Zoals haar beroemde tailleur waarvan, afgaande op ervaringsdeskundigen, je eigenlijk nooit het idee hebt dat je hem draagt. Jacques Polge over Beige: ‘Deze creatie is anders dan de voorgaande Exclusifs. Het is een boeket witte bloemen met goudgele accenten; een bloemig parfum met een zweem van honing’.

WAT RUIK IK EIGENLIJK?

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE HONINGBeige is een wonderlijke compositie. Dat wil zeggen het idee van een meidoornhaag in de regen (met zijn bloemig-houtige geur) werkt wonderwel. Eindelijk ruik je deze weerbarstige bloemennoot weer eens – meidoorn heeft iets ruigs; iets verweerds. Bloemen op het einde van hun bloei die blijven plakken op de boomschors. Alleen staat hier een enorme zoet bloemenboeket tegenover:  koppige lelie, ‘amandel-vanille’ heliotroop, sensuele ylang-ylang en een iets minder sensuele jasmijn.

Die druppels honing; ook helemaal Beige. Geeft het idee van beige het idee van een gouden gloed. Alleen is voor mij de frangipani-noot iets te sterk, waardoor de geur te exotisch wordt. Ik associeer Beige als geur vooral met Europees, in het bijzonder met de in beige nuances gehulde privé-appartementen met gedempt licht van Coco Chanel aan de rue Cambon, Parijs.

RUIK & VERGELIJK

Alle geuren in Les Exclusifs zijn gecomponeerd met het turbulente leven van Coco Chanel in gedachten. De volgende drie zijn wat mij betreft de beste karakterschetsen en als parfumcompositie het meest geslaagd.

Chanel – Les Exclusifs – 31 Rue Cambon (2007)

Chanel – Les Exclusifs – Coromandel (2007)

Chanel – Les Exclusifs – Bel Respiro (2007)

ERIK ZWAGA GEURENGOEROE BEIGE CHANEL 1